Stuurkaartje

In een wereld waarin wij zo ongeveer alle mysteries en mythen wel verklaard denken te hebben blijft er toch een belangrijk mysterie over waar wij allen dagelijks mee te maken hebben. De droom. Alleen al voor de dromen zou je eerder naar bed gaan. Linda droomt realistischer en angstiger dan ik, als een rampenfilm waarin de verhaallijn blijft kloppen en je steeds moet rennen. Van mijn dromen kun je echter geen film maken, het bezoek zou al boe-roepend de zaal verlaten vanwege zoveel onzin. Ikzelf beleef er wel lol aan want ik ben de hoofdpersoon en die blijf ik ook. Alle bijrollen kunnen elke seconde door iemand anders ingenomen worden.

Zo reed ik laatst in mijn auto en ik vond dat hij niet echt hard optrok. Een beetje gewoontjes. Tijdens het proberen veranderde de auto al gauw in een Puch brommer. Er zat niet echt trekkracht in maar het ging vooruit. Ik nam ergens een verkeerde afslag en reed op een onverharde weg op een dijk. Ik kwam langs een caravan met voortent waarin een stel woonwagenbewoners woonden. Een mager mannetje dat veel weg had van één van de boeven uit Pippi Langkous, en van de ander heb ik geen idee meer hoe hij eruit zag. Terwijl ik langs reed zag ik hun belangstelling voor een onschuldig slachtoffer, echter ik reed door. Na een paar honderd meter liep de dijk dood en daar stond ik stil. De kamper die dit natuurlijk wist, was mij achterna gekomen op zijn brommer, want niets leuker dan een verdwaalde burger pesten. Hij kwam aangereden op het doodlopende punt en vroeg om mijn rijbewijs. Omdat hem dat niks aanging, weigerde ik. “Ik moet je stuurkaartje zien,” zei hij toen. Stuurkaartje verzint mijn droom, ik heb dat woord nog nooit gehoord. Toen was ik het zat en gaf hem een hoge trap tegen zijn hoofd, gevolgd door een tweede. Ik zou zeker door een groep achterna gezeten zijn, als ik niet op dat moment wakker werd.

Vreemd maar wel grappig vond ik het. Ik kon het achterna komen terwijl je verkeerd reed wel uit mijn jeugd verklaren, evenals de vraag om mijn rijbewijs. Dat was vroeger een visvergunning, die een groep jongens wilde zien toen ik eens alleen zat te vissen. De trap die ik gaf heeft alleen in gedachten bestaan. Het verleden achtervolgt je, ook in dromen. Mijn nachtmerries zijn doorgaans mild.
pipi

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s