Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Er kan weer iets van mijn bucketlist af. Niet omdat ik het voltooid heb, ik heb zelfs geen bucketlist, maar er is één ding dat ik altijd nog een keer had willen doen: het overzwemmen van een van de grote rivieren. Rijn, Waal, Maas, Lek, IJssel, Merwede, of hoe ze ook mogen heten. Ik ben overigens van mening dat de Waal en de Maas de enige rivieren in Nederland zijn, waarbij aangetekend moet worden dat de Waal eigenlijk de Rijn is, dat Rijn in Nederland slechts drie kilometer lang is, en dat de Maas nimmer Rotterdam bereikt, een staaltje geografische oplichting van heb ik jou daar. En alle overige rivieren ontspringen uit de Maas en de Rijn die om onverklaarbare reden Waal wordt genoemd. Maar dit terzijde.

Het schijnt verboden en tevens levensgevaarlijk te zijn om een rivier over te zwemmen. In zee heb je vaak hetzelfde, met een afgezet stukje van 100 meter waar je onder toezicht mag zwemmen. Ik ben natuurlijk een verstandige man. Dus ik ga niet buiten dat stuk. Maar iets in mij schreeuwt dat ik erbuiten moet. En dat ik die rivier over moet zwemmen. Ik geloof niet in stroming. Nou ja, wel een beetje natuurlijk, maar niet in stromingen die je niet kunt zien. (een bosbrand verspreidde zich ondergronds, zeiden ze gisteren op het journaal) En wat dan nog, dan kom je niet helemaal uit op het punt waar je naar toe wilde, big deal.

Maar het argument van de boten die je niet kunnen zien vond ik wel valide. En dat ze niet kunnen remmen en je slecht weg kunt komen neem ik ook voor waar aan. En mijn kinderen mogen zeker niet deze regels in acht slaan. Ik wel natuurlijk, want ik ben supereigenwijs. Ik denk dat als er 100 mensen de Waal overzwemmen, er 97 de overkant bereiken, twee teruggaan, en één verdrinkt.

Het zal te maken hebben met een jeugdboek dat ik tien keer gelezen heb, het lied van de zeilschippers, daarin zwommen ze altijd de rivieren over. Mijn ouders zwommen in de Vecht, mijn vader moest in dienst de IJssel over met een man op zijn nek, maar tegenwoordig kunnen we helemaal niks meer. Is het de rubbertegelmaatschappij of zullen we dit maar heel serieus nemen? Dat laatste he?

Mijn eerste auto was een Fiat Panda, en ik was er blij mee. Geen ABS, geen centrale vergrendeling met afstandsbediening, geen elektrische ramen, er zat meer niet op dan wel. Deze week reed ik een Renault Twingo, vergeleken bij de oerpanda een hotel op wielen, maar wat een ramp. De totale zit is uit verhouding. Ik zat op 1 meter hoogte en mijn armen waren net te kort om het stuur te bereiken als ik met mijn benen goed zat. Als ik wilde inhalen moest ik minimaal een kwartier van te voren de manoevre gaan inzetten en vast richting aangeven.

Het was dan ook een echte bevrijding toen ik vanochtend mijn eigen auto weer kon ophalen. In het Twingootje verveelde ik me te pletter onderweg, in mijn eigen auto is veel meer te doen. Over bevrijding gesproken, ik geloof al die bevrijdingsfestivals niet. Gewoon niet. Gewoon een feestje, zoals tegenwoordig elke gelegenheid wordt aangegrepen om feest te vieren, maar de vrijheid vieren, ik geloof er niet zo in. Misschien mijn zwarte inslag.

Vrijheid brengt ook veel ellende met zich mee, namelijk dat anderen mogen doen wat jij niet leuk vindt. Zoals al die verrekte buitenkookfornuizen voor mannen, of hoe die dingen ook heten. Ik heb het gevoel dat je er niet meer bijhoort als je niet zo’n ding in je tuin hebt en met een schort voor loopt. Mij stoort het mateloos, de foto’s op facebook van weer zo’n blije vent met een schort een een gasfornuis in de tuin. Het boezemt me ook angst in. Straks wordt dat ook van mij verwacht. Witte wijn, pesto en wat olijven erbij, en ik hoor er helemaal bij. En dat is wat ik eng vind aan vrijheid. U denkt misschien dat ik vrij ben om geen buitenkooktoestel te kopen, pesto of olijven te happen, maar zo is het niet. Het is de druk van de vrije maatschappij die ik voel om een moderne man te worden.

Ik herken mensen die proberen te scoren en daardoor maar wat loos idealistisch gezwets de lucht in slingeren. Daarom kijk ik maar niet naar het lijsttrekkersdebat. In plaats daarvan verdiepte ik mij in een aflevering van Zembla, waarin het Nederlandse belastingklimaat werd aangevallen door onder andere Obama. Die noemde Nederland een belastingparadijs tot grote ergernis van Wouter Bos en Jan-Kees de Jager, die vervolgens druk hebben uitgeoefend op het Witte Huis, en vreemd genoeg heeft dit geleid tot het verwijderen van alle bij naam genoemde landen op de lijst. (Ned, Ier, Bermuda) In plaats daarvan sprak het Witte Huis slechts over belastingparadijzen.

Obama was niet de enige, hij had steun van enkele binnenlandse en buitenlandse belastingdeskundigen. In de Tweede Kamer bracht iemand aan de orde dat Nederland een belastingparadijs zou zijn, die vervolgens vakkundig de mond werd gesnoerd en door de voorzitter gemaand werd zijn woorden terug te nemen. Belastingparadijs, ontkenning en monddood maken van tegenstanders. Dat is ook Nederland.

Even daarvoor zag ik een item over de monopoliepositie van de pharmaceutische industrie, die veel te hoge prijzen rekende voor kankermedicijnen. En ik altijd maar geloven dat we het hier zo goed doen. Maar als dit zelfde item over Rusland was uitgezonden, had ik gezegd: zie je wel!

 

Er was een tijd dat er prachtig werd gediscussieerd. Via mijnheer de voorzitter, met prachtig taalgebruik, zonder te wijzen en zonder emotie in de stem. Wim Kan zette het dan te zijner tijd wel voor gek. Die tijd is voorbij en komt ook niet meer terug. Tenminste, niet snel. Natuurlijk komt het wel terug, als het huidige heelal is vergaan en de geschiedenis zich herhaalt over pakweg 40 miljard jaar, maar dat maken we niet meer mee.

Tegenwoordig wordt er anders gediscussieerd. Door de meeste mensen, welteverstaan. In mijn linklijst, en daar ben ik trots op, zit een aantal mensen dat nog steeds op een constructieve manier discussieert. Ik probeer daarvan te leren, maar heb er best moeite mee. Dat komt omdat ik teveel spreektijd krijg. Als ik mij zou moeten beperken tot de kern, omdat anderen ook hun spreektijd opeisen en bovendien via de voorzitter zou moeten beargumenteren, zou het waarschijnlijk beter gaan.

Ik zag een aankondiging van een programma dat heet: “rot op met je religie.” Men zet een aantal mensen van verschillende geloven bij elkaar, en ook een aantal mensen dat niks gelooft, en dat bovendien vrij fanatiek doet. Ik ga niet kijken omdat ik inmiddels wel weet waar dat toe leidt. Tot schreeuwende mensen die elkaar nog doder wensen dan voordat ze elkaar van hun standpunt probeerden te overtuigen. Het geschreeuw leidt er alleen maar toe dat wie het hardste schreeuwt, gelijk krijgt. En uiteraard ook het programma met de hoogste kijkcijfers, dat heeft ook gelijk.

De SGP wil de doodstraf weer invoeren. Lijkt me een mooie stelling om hier eens op constructieve manier, zonder beschuldigingen over en weer, een boompje over op te zetten.

 

 

Er komt een bericht binnen over een aanslag in Berlijn. Hoewel de aanslag nog niet is opgeeist, neem ik maar vast een voorschot: moslim extremisme. Moord op een kerstmarkt. Zijn we dan nu zover dat Kerst, waarbij zelfs in oorlogen een wapenstilstand werd gehouden om de geboorte van Jezus te vieren, het mooiste Christelijke feest, waarbij het altijd zeker was dat we vanaf kerstavond tot en met tweede kerstdag veilig waren, aangevallen wordt? Er is nu een grens overschreden.

Op dit moment is er sprake van negen doden, vijftig gewonden en één aanhouding. Dit zijn wij dan. Een weerloos westen, we kunnen op elk moment aangevallen worden en we weten niet wie het doet. Had de vijand een uniform aan, dan was het makkelijk, maar dit zijn moslimterroristen, die uiterlijk niet te onderscheiden zijn van andere moslims.

De zoveelste aanval op het vrije westen. Moslimterroristen moeten ons niet en willen ons vernietigen. Laten we dat gebeuren, met andere woorden, gaan we door met ons leven en wachten we tot we zelf een keer aan de beurt zijn, of enten we ons in? We worden aangevallen door wankele, gedrogeerde geesten die zich hebben laten wijsmaken dat ze iets moois te wachten staat in ruil voor hun zieke daad. Ze zaaien verwarring en maken gebruik van onze verdeeldheid, en wij weten niet hoe we deze vijand moeten verslaan. Wij kunnen slechts in woorden opkomen voor wat we hier hebben opgebouwd, maar dat houdt het virus niet buiten de deur, het trekt het juist aan.

Het virus waart rond. Virussen bestrijden is moeilijk, want je kunt het pas bestrijden als het aanvalt. Het virus moet bestreden worden door het afweersysteem, en dat kan pas als de aanval is begonnen en het virus zich bekend heeft gemaakt. Tot die tijd is het gewoon een virus dat rondwaart. Je kunt het niet zien en niet herkennen. Pas als iedereen ingeënt is, is het virus voorlopig verslagen. Daarna moeten de omstandigheden gecreëerd worden, waaronder het virus niet weet te overleven. Vervolgens is het wachten op een nieuwe vijand.

 

 

 

 

Ik vond op straat een pasje. Er stond alleen een naam op van een school en een nummer van waarschijnlijk een leerling.  Ik belde de school, werd met de conciërge doorverbonden en noemde het nummer op het pasje. Hij tikte het in, zei dat het van Nadia was en dat hij het aan haar zou doorgeven, dan zou ze het komen ophalen. We zijn twee dagen verder en Nadia is nog niet geweest. Kennelijk was het geen belangrijk pasje. Of Nadia haalt het pasje wel een keer op als het haar uitkomt. Want ja, ik ben uit 1969, en dat was een heel andere tijd. Toen gebeurden er dingen en daar maakte je tijd voor, maar sinds Alexander Klöpping zijn intrede heeft gedaan, worden de zaken omgedraaid en gebeuren de dingen uitsluitend nog als de jeugd het schikt. Ik bedoel, ik neem toch de moeite om het pasje op te rapen, de school te bellen, mijn gegevens achter te laten, het is toch niet niks. Als het nu een iPhone was geweest, wat dan? Of is het fysiek onmogelijk dat ze die kwijtraken omdat, mocht die langer dan drie seconden niet op het netvlies zijn verschenen, er dan grote paniek uitbreekt? We weten het niet, en we zullen het ook niet weten, want dit is slechts een leerlingenpasje. Ik weet niet eens wat je ermee kunt.

Ik ben benieuwd of Nadia nog opduikt. Misschien dat ik nog een keer haar school bel, en dat de conciërge haar dan op haar donder geeft en zegt dat ze als de sodemieter haar pasje moet gaan halen, en dat ze dan verveeld komt aangefietst, op haar telefoon kijkend, en ongeïnteresseerd meedeelt dat ze haar pasje komt halen? Of zie ik het nu wat te somber in en is de conciërge gewoon vergeten door te geven dat haar pasje is gevonden? Dat zal het toch wel zijn? Of misschien is ze gewoon ziek, onze Nadia? Ik leg het lot van de wereld in Nadia’s handen. Is het meisje ongeïnteresseerd en onbeleefd en gaat de wereld naar de kloten? Of komt ze het pasje halen, dankjewel zeggen en uitleggen waarom ze niet eerder kon komen en komt het goed met de wereld? U hoort het binnenkort in dit theater.

Ik vind het wel lekker, dat warme weer zo aan het einde van de zomer. Geen jas nodig als je ’s avonds de hond uitlaat, in polo naar mijn werk, en van warmte heb ik sowieso weinig last. Dit zijn dan wel de voordelen van klimaatverandering, als het er al mee te maken heeft. Men beweert dat het weer extremer wordt. Extremer dan wat wordt er niet bij verteld, maar men zou eruit kunnen opmaken dat het extreem warm wordt, dat het extreem regent, dat er extreme windvlagen komen, eigenlijk alles, behalve extreem koud. En dat vind ik toch wel een kleine tekortkoming aan de kwalificatie extreem weer.

In Engeland hebben ze berekend dat er 90% kans is dat het weer 30% extremer wordt. Ik moet er even over denken. Ik denk dat we het lekker aan de klimatologen moeten laten. Wat men wel heel knap voor elkaar heeft is dat de burger de verantwoordelijkheid van de opwarming van de aarde op zich neemt. En wie ‘men’ dan is, dat weet ik niet. Ik werk er overigens niet aan mee, aan het Mea Culpa voor het klimaat. 2014 en 2015 waren de warmste jaren ooit gemeten en 2016 ligt op schema om opnieuw het record te verbreken. Dat klinkt natuurlijk hartstikke zorgelijk. Of het dat ook is, dat weet ik niet. Eén ding is zeker, hoe langer deze recordreeks aanhoudt, hoe groter de kans wordt dat het binnenkort niet meer verbroken wordt. Tot die tijd, geniet nog even van het warme weer. En als u het wel kunt veranderen, doe dat vooral.