Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Als ik op Facebook het aantal oproepen zie om ons gedrag i.v.m. de coronacrisis te verbeteren, dan vraag ik me af of we te maken hebben met bezorgde burgers, of met mensen die bezig zijn met hun 15 minutes of fame. Volgens de bezorgde burgers moeten we binnen blijven, onze kinderen moeten binnenblijven, mag je er alleen uit als je boodschappen moet doen. Met de nadruk op moet. Zo niet, volgt er een lockdown, volgens deze beter geïnformeerde burger.

Maar wat is in hemelsnaam het verschil met een lockdown, denk ik dan? Als we ons hier nu gewoon aan de regels houden, en je roept daartoe op, dan zijn we het ééns. Geen handen schudden, handen wassen, in je elleboog hoesten, anderhalve meter afstand, binnenblijven als je verkoudheidsverschijnselen vertoont. Hoewel anderhalve meter afstand bewaren en geen handen schudden me nu veruit de belangrijkste maatregelen lijken. Ik bedoel, zolang ik u niet aanraak mag ik het virus aan mijn handen hebben toch? En zolang ik op afstand blijf, kan ik het virus niet aan u overdragen door hoesten. Nou ja, laat ik niet oproepen tot minder handen wassen of tot het naar buiten gaan met ziekteverschijnselen, ik vroeg me dat alleen af.

Op social media heb je ook allerlei onheilsprofeten die het verloop van de crisis al weten te voorspellen. Amateurvirologen, zo worden ze ook wel genoemd. Wat dat betreft is het niet anders als dat het Nederlands Elftal speelt, dan is ook iedereen bondscoach. Nu is men viroloog, dat is eigenlijk alles. Ik erger me ook dood aan de buitenlanden die openlijk onze virologen in twijfel trekken. Onze maatregelen zouden onverantwoordelijk zijn. Ik vind dat niet. Onze maatregelen zijn goed, iets te veel mensen houden echter niet genoeg afstand, dat moet beter. Vreemd eigenlijk, want er werd de laatste jaren zo geklaagd dat we steeds afstandelijker werden.

Mijn zoon had met een vriendje een pesterijtje uitgehaald op instagram. Een fan-account aangemaakt van een meisje in zijn klas, met haar foto erbij en iets dat hij verliefd was op haar. Dat was niet zo, maar in de klas gaat het verhaal rond. Er was al een keer eerder een fan-account aangemaakt voor Hans en haar, maar dat hij niet zelf gedaan.

Vader van het meisje belde Hans om te vragen of hij het was, en had daarbij het dreigement geuit dat hij naar de politie zou gaan. Hans had in eerste instantie ontkend, maar vijf minuten later had hij tegenover het meisje toegegeven dat hij het wel was en sorry gezegd. Hans was van streek door het dreigement van de man en biechtte aan Linda op dat er iets was gebeurd. Daarop heeft Linda ’s mans voicemail ingesproken en even later belde hij terug.

Vooropgesteld dat het niet goed is wat Hans deed en dat het goed is dat een vader voor zijn dochter opkomt, maar hallo zeg! Wat had hij nu helemaal gedaan? Linda had de telefoon op de speaker en ik zat mee te luisteren. Hij had een spoedgeval dus hij was even een halfuurtje weg vandaar dat hij eerder de telefoon niet kon opnemen. Hij benadrukte dat het een echt noodgeval was, maar Linda hapte helaas voor hem niet, anders hadden we nu geweten wat het noodgeval was.

De man stak van wal op een toon die me niet lekker zat. Ik ga hier altijd met open vizier in, zei hij. Bedoelde hij nu op een eerlijke manier of bedoelde hij dat hij ons in het vizier had? Zijn dochter had ook een naam die me niet lekker zat. Verdorie, wie noemt zijn dochter nu zo? Hij nam het hoog op en eiste excuses, want anders zou hij naar de politie gaan. Linda liet hem begaan en zei dat Hans ervan was geschrokken, wat ook echt zo was, en dat hij zijn excuses aan zou bieden aan zijn dochter. Hij wilde ook excuses van het vriendje van Hans. Linda gaf aan dat ze hem zou bellen, maar dat ze zijn moeder niet was, dus daar niet voor in kon gaan staan. Maar Hans zou het doen, en hij was zo geschrokken dat ze dacht dat het niet meer zou gebeuren. Waarop de man zei dat hij zeker wist dat het niet meer zou gebeuren, anders ging hij naar de politie, en wij wisten zeker ook wel hoe de politie tegenwoordig fel op dit soort dingen was. Als Hans zijn excuses zou maken zou hij het er voor deze keer bij laten zitten.

Ik zat te shaken op mijn laptop. Straks kwamen ze Hans ophalen. Een misdrijf heeft hij gepleegd van het laagste soort. Ik had het al een beetje gehad met het gedoordram van de man. De politie ziet hem al aankomen. Een nepaccount aangemaakt, een foto van haar erbij en een hartje Hans. Nou nou. We hebben een pedofiel te pakken hoor. Hans was er van streek door. We hebben hem maar gerustgesteld. Gezegd dat hij zijn excuses moest aanbieden en het niet meer moest doen. Maar dat hij niet door het stof hoefde alsof hij iets super ergs had gedaan. Dit zeiden we omdat we bang waren dat het meisje trekjes van haar vader had. En dat papa en mama vroeger allebei ergere dingen dan dit hadden gedaan in onze jeugd.

Ik zocht de beste man eens op op internet. Een noodgeval, dan zal je toch wel bij de brandweer werken? Nee, in een kledingwinkel. Hij had een profielfoto met een hand onder zijn kin, nondejuu. Als ik iets irritant vind zijn het wel mensen met een profielfoto met hun hand onder hun kin. Verder zat hij bij de hockeyclub en kwam ik als faceboekvriend een man tegen die vroeger mijn baas was. Een van de grootste paardelullen die ik ken. Wat een zak hooi was dat zeg. Goed, ik moest ook even mijn gelijk halen.

Linda liet zich tijdens het telefoongesprek niet uit de tent lokken, wat ik nog knap vond, want dat was de beste manier om de man te kalmeren. Ik zou misschien zo stom geweest zijn om te zeggen dat het ergens ook wel weer meeviel wat er gebeurde. Maar wat is er toch aan de hand tegenwoordig? Dit was een pesterijtje. Ik ben vroeger wel erger gepest dan dit, en niet alleen ik, maar daar moesten we mee omgaan. Vroeger kreeg ik wel eens op mijn sodemieter, tja, dat was dan zo. Ik kreeg wel eens een schop van een ouder als ik kattenkwaad uithaalde. Tja, dan deed ik het niet meer. Op je werk kon je baas vroeger ook wel eens boos op je zijn. Goed, dat was dan zo en dat ging wel weer over. Nu volgen er correctiegesprekken met H.R. erbij. Het zijn gekke tijden.

Wat een toestanden nu weer he? Wordt de hele geschiedenis weer herschreven omdat er in de tijd die wij de gouden eeuw noemden ook wat nare dingen zijn gebeurd. We hebben het over oorlogen en slavenhandel. Waar anders dan in Amsterdam moet dit nu weer tot een discussie leiden? Tegenwoordig denken we heel anders dan vroeger. De meeste mensen snappen dat. Niet bij het Amsterdam Museum. Daar denken ze dat je de misstanden van vroeger tegen het moderne licht kunt houden. Dat is een groot misverstand. Een mensenleven was vroeger meer waard dan tegenwoordig. De familie eer moest verdedigd worden, de vaderlandse trots was belangrijk, en er was een duidelijk onderscheid in goed en kwaad. Als je goed was, moest je tegen het kwaad strijden, en kwam er wel eens oorlog. En slavenhandel, tja, zo deed men dat in die tijd. Niet fraai. Net als heksenvervolging en middeleeuwse verhoormethoden.

Gelukkig ontwikkelt de beschaving zich steeds verder en weten we inmiddels dat slavernij verwerpelijk is. En dat als er tegenwoordig oorlog wordt gevoerd door een zogenaamd beschaafd land, dat er dan regels worden nageleefd. Geen burgerdoelen bijvoorbeeld. Nog niet zo heel lang geleden was dit nog een effectief middel om de vijand tot overgave te dwingen.

Ik weet zeker dat over tweehonderd jaar, een onaantrekkelijke vrouw op leeftijd met een bloempotkapsel en een verheven kijk, terugkijkt op deze tijd en concludeert: onmenselijk wat er gebeurde. Hele volksstammen werden gedwongen een baan te zoeken en elke dag naar hun werk te gaan, weg van de dingen die ze leuk vonden. En ze werden daar zo geïndoctrineerd dat ze niet meer nadachten over hun situatie en allerlei vreemde teksten op Linked-in deelden die niemand snapte, maar die de indruk wekten dat ze plezier hadden in wat ze deden. Een soort zingende slaven in de moderne tijd.

Toen Freek de Jonge vorige week tijdens het boekenbal opstond in het publiek en zijn stem verhief om een statement te maken tegen de uitspraken van Thierry Baudet, heerste er een wat ongemakkelijke sfeer in de zaal. Ik vond het wel tekenend voor de staat van het land. Of je Thierry nu wel of niet steunt, hij zegt nogal wat. Hij geeft de intellectuelen de schuld van de brokstukken waar je dagelijks over struikelt in Nederland. Want je moet toegeven, het gaat hier uitermate beroerd. Het is elke dag keihard werken om vier mobiele telefoonabonnementen en Netflix te kunnen betalen. Zo hard dat je soms wel vier vakanties nodig hebt om bij te komen. Goed dat Thierry dat eens benoemt.

Freek stond op. Hij wilde dat Thierry eens duidelijk uitlegde aan het volk wat hij nu precies bedoelde met dat we ondermijnd worden door onze universiteiten, journalisten, kunstenaars en architecten. Of aannemers, dat kan ook, wat het ging om degenen die gebouwen neerzetten. Dit trucje wordt vaker toegepast door linke loetjes die de macht willen grijpen. Vroeger in Duitsland tijdens de grote recessie, in Iran door de Ayatollah, in Cambodja tijdens het regime van Pol Pot. Dus op zijn minst een legitieme vraag van Freek.

Aan de andere kant, in Amerika gebeurt het momenteel ook, en ook daar moesten de imaginaire brokstukken eerst geschapen worden door de president. Imaginaire brokstukken, daar is het volk gek op. Feiten kunnen alleen maar in de weg staan van je eigen mening, en inderdaad kunnen universiteiten je dan aardig dwarsbomen. Journalisten zijn helemaal een slag apart. Er is er niet één, ik herhaal, niet één, die de school voor journalistiek heeft doorlopen zonder gehersenspoeld te zijn door de linkse kerk. Allemaal hebben ze als doel om het volk te laten geloven dat het hier uitstekend gaat, terwijl als je uit het raam van je huis kijkt je toch duidelijk kunt zien dat gewapende drugsbendes de straat beheersen en dat de politie met ze samenwerkt. Sterker nog, de overheid besproeit ons met chemicaliën om ons rustig te houden. En geen journalist die daar ooit over schrijft! Hoeveel bewijs wil je hebben dat die lui niet deugen?

Nou ja, ik wil maar zeggen, ik vond Freek’s daad een heldendaad. Je moet het maar durven om zo op te staan. De rest durfde hem geen bijval te geven, of niet tegen hem in te gaan. Uiteraard later op social media vond men hem wel een uitgekakte ouwe zevert, maar dat ruggengraatloze, dat stelde me toch het meest op mijn gemak. Toch een teken dat men het allemaal wel best vindt. Die chemtrails moesten misschien toch maar eens beter onderzocht worden.

 

Ik las de zaterdagkrant bij wijze van uitzondering eens. Soms gaat hij ongelezen door naar mijn moeder. Aan de zaterdagbijlage kom ik sowieso nooit toe. Veel te vermoeiend allemaal. Ik lees meestal alleen de column op pagina 2, de overlijdensadvertenties en het voetbal. Maar nu had ik vrijwel alle columns en ook de bijlage te pakken. Nog steeds is het vermoeiend. En of ik nu wijzer ben? Ja, ik geloof het wel, door de column van Sandra Phlippen over het pensioenstelsel, die de oneerlijkheid belichtte betreffende het even lang moeten doorwerken voor mensen met lichamelijk zware beroepen en die van pak ‘m beet een professor. Het moge duidelijk zijn dat een professor lichamelijk wat minder snel slijt dan een stratenmaker. En in de praktijk kan een professor ook nog eens eerder stoppen met werken doordat hij simpelweg meer geld heeft terwijl de mensen met lagere opleidingen gedwongen zijn om tot hun 67e te moeten doorwerken. Oneerlijk.

Toch pleitte Sandra voor een verhoging van de pensioenleeftijd voor mensen met zware beroepen, want ze heeft het beste met ze voor. In de praktijk blijkt namelijk dat mensen met zware beroepen gemiddeld met 62 jaar in de WIA terechtkomen, en dus tot hun 65e een hoger inkomen houden, dan wanneer hun pensioenleeftijd eerder zou zijn ingegaan. Ik nam het maar aan. Zij is dr. tenslotte, en ik leerde onlangs dat de samenleving mag vertrouwen op wat de dr. publiceert. Maar het klinkt wat tegenstrijdig allemaal.

Smeren, kleren en weren was het devies van een arts van de week op het jeugdjournaal. Hij maakte de kinderen bewust van de sluipmoordenaar die de zon is. Pet op, zonnebril op en volledig bedekt en ingesmeerd de zon in. Zo is het tegenwoordig. Onze huisarts is anders. Die adviseert, 20-30 minuten per dag onbeschermd de zon in. Ik ben als kind zo vaak verbrand, nou ja, ik was wat rood. Trok wel bij.

Gisteren heb ik in de tuin gewerkt. Omdat ik over twee weken in Frankrijk moet zijn voor een vakantie, dacht ik dat ik vast een laagje ultraviolet moest laten zetten. Uiteindelijk ben ik dus uren in de weer geweest, en ja, het was iets te lang. Het is een beetje pijnlijk onder de douche. Maar het voordeel is dat de witte verf er nu af is en ik niet die eerste dagen daar in Frankrijk als een kreeft hoef door te brengen.

Ok, het is niet goed om te verbranden, dat lijkt me duidelijk, maar godsamme, er kan ook helemaal niks meer tegenwoordig. Een keertje verbrand zijn zeg, pff. Mijn overgrootvader zou er allang niet meer moeten zijn als het zo slecht was als ze zeiden.

Ik stond in de rij bij de broodjeszaak en naast mij stond een meisje dat er vanaf een meter of vijftig afstand wel aantrekkelijk uit zou kunnen zien. Nu was ze daar iets te dichtbij voor, met haar veel te brede wenkbrauwen en haar blauwe lange nepnagels. Ze riep ook nog eens veel te hard naar haar moeder die aan een tafeltje was gaan zitten, wat of die wilde hebben. Toen ze aan de beurt was blèrde ze naar haar moeder of ze er uien op wilde. Die wilde dat.

In de rij stond ze onophoudelijk op haar telefoon te spelen. Ik kijk ook meestal wel even een keer, zeker als het lang duurt, maar dit hield niet op. Die blauwe nepnagels veegden onafgebroken over het scherm. Wat kan er in hemelsnaam zo belangrijk zijn, vroeg ik me af, en ik spiekte om te kijken of ik er achter kon komen. Ik herkende alleen Facebook en Whatsapp, maar tussendoor ging ze nog naar een aantal schermen. Tot ze weer bij Facebook en Whatsapp uitkwam. Deze jongedame was aan het zoeken of er ergens nog iets gebeurde in haar leven. Maar veel meer dan bij mij was dat niet. Al leek het wel zo.

Ik complimenteerde iemand met zijn auto, zijn huis en het land waarin hij woonde, Frankrijk. De auto was een behoorlijk nieuwe Porsche en het huis een vrijstaande villa in Zuid-Frankrijk. Zijn antwoord was: “dank je, ik heb er ook hard voor gewerkt.” Alsof ik het hem misgunde klonk het een beetje. Terwijl dat beslist niet zo was. Ik was misschien een beetje jaloers op zijn huis, en zo’n 911 is leuk, al zie ik mezelf daar niet in rijden. Wat mijn wenkbrauwen deed fronsen was dat hij zei dat hij er hard voor gewerkt had. Dat houdt toch impliciet in dat iemand die dat allemaal niet heeft, minder hard werkt. Wat er waarschijnlijk aan de hand was, is dat de man lef heeft getoond, hard heeft gewerkt en toen heeft het hem meegezeten. Er zijn mensen die hard werken in loondienst, die worden niet rijk. Er zijn mensen die lef tonen, voor zichzelf beginnen, hard werken en wie het tegenzit. Die worden ook niet rijk. Hij had dus beter kunnen zeggen: het heeft me meegezeten. Want dat is wat het onderscheid maakte.

Nu een groot deel van Nederland op social media roept om de doodstraf te herinvoeren, vraag ik me af wat daar voor nodig is. Wanneer gaan we dat nu eindelijk eens doen? Openbare terechtstellingen het liefst, met publiek dat mag toekijken. Precies zoals ze dat in Saudi Arabië nog doen. Er wordt om geroepen door het volk, dus waarom doet de politiek er niks mee? Stelletje lafaards.

Wat met Anne is gebeurd is gruwelijk, en wat mij betreft halen ze de moordenaar voorgoed uit de samenleving, maar ik zou nooit zo roepen om een oog voor een oog. Het is natuurlijk maar social media, dat weet ik ook wel, en de vraag is of tere zieltjes zo’n middeleeuwse marteling wel zouden kunnen aanschouwen, maar zijn onze wetten niet zo als ze zijn, omdat we het zo wilden toen er nog geen social media waren? Je kunt toch niet de wet veranderen omdat een moordenaar een lagere straf krijgt dan je zou willen? Is het juist niet de bedoeling dat een rechter daarover beslist?

Ik zet er wel een vraagteken achter, maar het is natuurlijk geen vraag. Zo is het. De rechter beslist en niet de helden op internet. Maar ik vind het wel apart om 2000 jaar terug te willen in de tijd. Ik heb geen greintje respect of begrip voor de moordenaar, maar we kunnen ons beter wel neerleggen bij het rechtssysteem. Met de doodstraf krijgen we Anne niet terug, en het weerhoudt een moordenaar ook niet van zijn daad. Dus wat rest is het bevredigen van het wraakverlangen van Jan Publiek. Ik weet niet of dat nu zo’n goede drijfveer is om een samenleving op te bouwen.

Er kan weer iets van mijn bucketlist af. Niet omdat ik het voltooid heb, ik heb zelfs geen bucketlist, maar er is één ding dat ik altijd nog een keer had willen doen: het overzwemmen van een van de grote rivieren. Rijn, Waal, Maas, Lek, IJssel, Merwede, of hoe ze ook mogen heten. Ik ben overigens van mening dat de Waal en de Maas de enige rivieren in Nederland zijn, waarbij aangetekend moet worden dat de Waal eigenlijk de Rijn is, dat Rijn in Nederland slechts drie kilometer lang is, en dat de Maas nimmer Rotterdam bereikt, een staaltje geografische oplichting van heb ik jou daar. En alle overige rivieren ontspringen uit de Maas en de Rijn die om onverklaarbare reden Waal wordt genoemd. Maar dit terzijde.

Het schijnt verboden en tevens levensgevaarlijk te zijn om een rivier over te zwemmen. In zee heb je vaak hetzelfde, met een afgezet stukje van 100 meter waar je onder toezicht mag zwemmen. Ik ben natuurlijk een verstandige man. Dus ik ga niet buiten dat stuk. Maar iets in mij schreeuwt dat ik erbuiten moet. En dat ik die rivier over moet zwemmen. Ik geloof niet in stroming. Nou ja, wel een beetje natuurlijk, maar niet in stromingen die je niet kunt zien. (een bosbrand verspreidde zich ondergronds, zeiden ze gisteren op het journaal) En wat dan nog, dan kom je niet helemaal uit op het punt waar je naar toe wilde, big deal.

Maar het argument van de boten die je niet kunnen zien vond ik wel valide. En dat ze niet kunnen remmen en je slecht weg kunt komen neem ik ook voor waar aan. En mijn kinderen mogen zeker niet deze regels in acht slaan. Ik wel natuurlijk, want ik ben supereigenwijs. Ik denk dat als er 100 mensen de Waal overzwemmen, er 97 de overkant bereiken, twee teruggaan, en één verdrinkt.

Het zal te maken hebben met een jeugdboek dat ik tien keer gelezen heb, het lied van de zeilschippers, daarin zwommen ze altijd de rivieren over. Mijn ouders zwommen in de Vecht, mijn vader moest in dienst de IJssel over met een man op zijn nek, maar tegenwoordig kunnen we helemaal niks meer. Is het de rubbertegelmaatschappij of zullen we dit maar heel serieus nemen? Dat laatste he?