Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Droogte in Frankrijk

Ik vind dat hier in Zuid-Frankrijk een verontrustende droogte heerst. Ik weet het niet zeker natuurlijk, misschien is het wel normaal hier maar ik kan me niet herinneringen dat ik ooit zoveel rivieren droog heb zien staan. Het slootje hier op de camping bevat nog een klein laagje water, waarin een paar beverratten hun onderkomen zoeken. Tevens zie je vissen in schooltjes wanhopig heen en weer zwemmen in het vervuilde water dat op veel plekken al een modderpoel is.

We hebben twee dagen een paar druppels regen gehad. De eerste dag 8 en de tweede dag 12. Nog geen druppel op een gloeiende plaat. Onwillekeurig zit ik hier te wachten op een enorme stortbui, zo eentje die de rivieren weer vult, die de straten doet overlopen, de bosbranden blust en de lucht weer opfrist. Zo eentje waarvan boeren in Nederland zeggen dat je er niks aan hebt, maar boeren in Nederland zeggen wel meer.

Het zal de klimaatverandering zijn, hoewel hier ook palmbomen staan, misschien is dat hoopgevend. Ik las van de week dat de natuur altijd zoekt naar evenwicht en er zelf niet mee zit dat het droog is. Nee, logisch, de natuur is alomvattend, maar onderdelen ervan zitten er wel mee. Vissen bijvoorbeeld. De natuur heeft ons niet nodig, maar wij de natuur wel. En als de natuur zich van ons wil ontdoen, dan maakt zij helaas geen onderscheid in zij die haar respecteren en zij die dat niet doen.

De wraak naar boven

Tijdens het ontbijt tel ik vier soorten drank. Oasis, melk, koffie, sinaasappelsap, voor iedereen wat. Mevrouw Mack verzucht dat ze blij is dat er tegenwoordig Oasis is, want ze moest altijd op zoek naar Yop, wat kennelijk lastiger was. Ik klaag niet over de jeugd van tegenwoordig want dat is de schuld van mijn generatie, die kennelijk wraak nam op de generatie boven ons. Want wij vinden alles zielig voor onze kinderen, en als iets mislukt, zorgen wij voor een herkansing of een alternatief.

Ik legde uit dat als ik vroeger met mijn ouders op vakantie was, dat je dan gore Franse melk te drinken kreeg, die zo goor was dat je er maar één glas van dronk, liefst helemaal niet, maar het was verplicht, en tegen de tijd dat je eraan gewend was, drie weken later, ging je weer naar huis. En ik voegde eraan toe dat dat wel zo moest, want anders kon mijn vader zijn tweejaarlijkse nieuwe auto niet kopen. Ondertussen keek ik naar mijn veertien jaar oude diesel die minder waard is dan twee weken mobile home verhuur. Ja, die wraak op de generatie boven ons legt ons windeieren.

Het heilige bloed en de heilige graal.

Ik vind het heel lastig om de rest van het verhaal uit het boek hier samen te vatten. Ik heb het al gedaan in concept, maar dat verhaalt over wat ik het interessantst vond en ik weet niet of dat een goed idee is. Ik vond het hele boek super, en ik vind het jammer dat ik het niet kon lezen in de jaren tachtig, toen de impact ervan veel groter was. Er was geen internet om het te controleren dus je moest om het te checken al van hele goede huize komen en het was nog niet deels ontkracht, doordat een belangrijke bron in de jaren negentig voor de rechter toegaf falsificaties in een Parijse bibliotheek te hebben geplaatst en een hele geschiedenis verzonnen te hebben.

Ondanks dat blijft het een boeiend onderzoek, dat je eerst meevoert langs 2000 jaar geschiedenis en dan conclusies trekt die opzienbarend zijn. Het komt erop neer dat in Rennes-le-château aan het eind van de negentiende eeuw bewijs werd gevonden dat Jezus nakomelingen had, en dat die dynastie nog steeds zou bestaan, en dat een geheim genootschap dit bewijs zou bewaken. Aan de hand van echte geschiedenis, interpretaties en apocriefen worden hypotheses uitgebreid en overtuigend getoetst. Het is één grote complottheorie maar in tegenstelling tot die, die we de laatste twee jaar over ons heen kregen, is deze zorgvuldig voorzien van overtuigende mogelijkheden.

Het is de Da Vinci code avant la lettre, het is hetzelfde thema, Dan Brown is zelfs beschuldigd (en vrijgesproken) van plagiaat. En ondanks dat we weten wat we nu weten heeft het boek me toch nieuwe inzichten verschaft. Voor mij was het een eye-opener die mij deed inzien dat dingen die je leerde en denkt te weten, ook anders zouden kunnen zijn.

Il était une fois.

In deze zware tijden die vakantie heten heb ik mijn toevlucht genomen tot een ingewikkeld boek, dat ik toegestuurd kreeg door een ver familielid waarmee ik vorig jaar weer in contact kwam. Haar vader, een volle neef van mijn vader, was destijds verrukt over het boek, schreef ze. Het boek heet “het heilige bloed en de heilige graal” en heeft hetzelfde thema als “de da Vinci code” alleen werd dit een paar decennia eerder geschreven en is het geen roman, maar een onderzoek naar een bepaalde geschiedenis.

De geschiedenis begint in een bergdorp hier vlakbij, dat ik nog ga bezoeken, en heeft naar verluidt verregaande consequenties voor onze huidige opvattingen over de geschiedenis. Aangezien het nu een paar decennia verder is, en er niks is veranderd in deze geschiedenis zoals ik hem vroeger kende en nu, moet het boek als nonsens worden afgedaan. Tenminste, door mensen die ervoor geleerd hebben.

Ik echter, met mijn levendige fantasie die mij door dit zinloze leven sleept, denk daar anders over. Ten eerste vind ik het ongelofelijk knap van de drie schrijvers hoe ze hun onderzoek hebben gedaan. Dat moet jaren gekost hebben om honderden namen na te trekken, hun betekenis in de geschiedenis te verifiëren, en om deze namen waar mogelijk met elkaar in verband te brengen. Hun bibliografie is tien pagina’s lang. Ten tweede vind ik dat wij, nou ja, laat ik voor mezelf spreken, ik, geen enkele bijdrage meer lever aan de geschiedenis. Vroeger werd er gestreden om van alles en nog wat, en al die slagen werden op hun beurt weer verslagen door de verslaggevers van die tijd, waardoor wij nu ongeveer weten wie welke rol speelde. En ten derde was er vroeger iets om voor te leven en te strijden, er was eer en broederschap, ik zou het volgens mij prima gedaan hebben in die tijd. Nu valt er nog weinig eer te behalen.

Het boek is ingewikkeld, er komen veel woorden in voor die ik niet ken of snap, er worden honderden namen genoemd waarvan ik niet meer kan navertellen wie ze precies waren, en soms lees ik stukken zonder dat ik iets in me opnam. En toch boeit het me mateloos omdat ik weet dat er ergens hier vlakbij, in de Pyreneeën, aan het eind van de negentiende eeuw, een ontdekking gedaan is die nog niet is opgehelderd na tweederde van het boek te hebben gelezen, en waar via tientallen andere geschiedenissen die ergens verband moeten houden met deze ontdekking, die de Christelijke wereld op zijn grondvesten moet doen schudden, wordt toegewerkt naar de onthulling. Die ik natuurlijk al vermoed, maar waarvan ik toch hoop dat hij ook mij in opperste verwarring zal achterlaten.

Ik heb te lang geen boek meer gelezen, zoveel is duidelijk.

Warm hè?

Wat was het warm vandaag zeg! Wij hadden er weinig last van maar we zagen de thermometer oplopen tot 40 graden om vijf uur ‘s avonds. Af en toe, niet te vaak moeten we eruit, om te tanken of voor een sanitaire stop, en dan voel je alsof je je in een heteluchtoven bevindt.

Ik heb 40 graden nooit eerder meegemaakt, maar het iets teveel van het goede. Het voelt niet vrij, zoals 32 graden op een stralende dag dat wel doet. Zelfs een zinderende 34 op een Franse Aire vind ik niet vervelend. Maar dit, dit is overdreven.

Ik voelde aan mijn banden en besloot ietsje minder hard te gaan rijden. Een klapband door oververhitting, daar zit ik niet op te wachten. Ik weet niet eens of ik bij de gevarenzone in de buurt was, maar met 40 graden vind ik het allemaal geen vanzelfsprekendheid, dat alles maar heel blijft. Gelukkig deed het dat wel en zijn we verder dan gepland. In de buurt van Valence zitten we. Waar het om half 11 nog steeds 31 graden is. Nu slapen met airco, geen overbodige luxe op de bovenste verdieping van een hotel. Morgen nog een kleine 400.

Onbetaalbaar

Morgen rijden we naar Zuid-Frankrijk. Ons huis wordt twee weken bewoond door een zogenaamde bijstandsmoeder met twee kinderen die op een kleine flat in Apeldoorn wonen. Haar twee dochters konden niet wachten om ons huis te betrekken. Tv op de slaapkamers van de kinderen, een ligbad, een tuin met een veranda, bosrijke omgeving, wij zijn er al blij mee, maar de beide meisjes konden helemaal niet wachten. We hebben het zwembadje ook maar voor ze opgezet. Leuk dat ze het zo leuk vinden.

Geheel belangeloos is dit natuurlijk niet. We hebben wel een kat, een aquarium, bloemen in de tuin, vogels, eekhoorns en egels die rekenen op hun dagelijks brood. De hond is naar een vertrouwd adres, tegen gelijke kosten waarvan wij in 1981 met een gezin van vijf drie weken op vakantie konden.

De totale kosten van de vakantie beginnen ook de spuigaten uit te lopen trouwens. Ik durf het niet eens hardop uit te spreken. Maar wij maken herinneringen voor dat geld. En die zijn onbetaalbaar.

Please join me

Ik ben gepromoveerd op mijn werk. Zeg je dat zo? Promoted, hebben ze het over. Ik zeg niet tot wat, want ik schaam mij diep, maar ik ga als gevolg hiervan 2% extra verdienen! En die pensionado’s maar klagen over hun 2,3%! (Dit is een grapje)

Ik moet eerlijk zijn, als gevolg van de inflatie kreeg iedereen vier procent en ik nu dus zes, waardoor ik er bij de huidige inflatie slechts 4% op achteruit ga. Dit in combinatie met 30% meer verantwoording mag je toch een afgedwongen deal mijnerzijds noemen.

Oh ja, een dergelijke promotie wordt dan met veel bombarie aangekondigd per e-mail door een Amerikaanse hotemetoot. Dan worden eerst alle anderen genoemd die door hun uitzonderlijke leiderschapskwaliteiten ook promotie hebben gekregen, en als laatste mijn collega en ik, die, omdat we de baas ondersteunen, ook promotie kregen.

Er stond nog net niet: losers die we ook even moeten noemen. Mijn collega moest lachen om mijn constatering omdat ze het op de zelfde manier had gelezen. Die hotemetoten hebben het niet eens door als ze het schrijven. Please join me in congratulating….

En dan krijg je mailtjes met: congrats! Well deserved! Ik heb er nog pijn in mijn kont van.

Zoek jezelf, wees jezelf

Als ik de reacties op het vorige bericht zo lees, dan kunnen we stellen dat we afgezakt zijn tot een bedenkelijk niveau van beschaving, want dit is kennelijk hoe we echt zijn. Vroeger waren we niet zo, maar dat werd ook ingegeven doordat je vroeger je best deed om een brave burger te zijn. Wie had het schoonste huis, de netste tuin, de witste was, de meest glanzende auto, kortom, wie waren het voorbeeldigste gezin? Nu we meer onszelf mogen zijn, laten we zien dat dat wellicht toch niet zo’n goede aanmoediging was. Want jezelf zijn is leuk voor jezelf, maar bepaald niet voor de anderen!

Dus, wat gaan we hieraan doen? Nou, simpel. Klussen moet verboden worden. Huur voortaan maar een vakman! Weg met de bouwmarkt! Gebarentaal moet een verplicht vak op school worden, zodat je gewoon kunt communiceren met de klaarblijkelijk steeds dover wordende medemens. Verder pleit ik voor verplichte decibelmeters in huis, die bij overschrijding van een een bepaalde waarde een luide zoemer laten afgaan zodat je gedwongen wordt zachter te doen. Als je na twaalven nog hoorbaar bent op straat, mag er op je geschoten worden. Achterlijk krijsende kinderen die niet door hun ouders gecorrigeerd worden mogen bedreigd worden.

Of, we beginnen opnieuw bij het begin, school en opvoeding, maar dan gaat er minimaal één generatie overheen. Dat trek ik niet. Dan ben ik allang in de gevangenis beland wegens het niet instaan voor mezelf.

Last

Mijn vrouw en ik, wij worden ouder en lastiger. Deze korte inleiding zet ik er even bij met de reden om u te laten denken dat wij vinden dat het ook wel een beetje aan ons ligt. Dit om uw sympathie op te wekken.

Maar wij vinden helemaal niet dat het aan ons ligt, wij vinden het merendeel, zo’n 70% van onze medemens gewoon irritante eikels. Die zouden wat ons betreft ook gewoon weg kunnen, wat gelijk heel veel maatschappelijke problemen in één klap zou oplossen.

Sinds wij in een duurdere en nettere buurt zijn gaan wonen, op stand eigenlijk, hebben we heel wat meer overlast. Want wij hebben immers overal last van. Altijd is er hier wel iemand met een herriemakend apparaat bezig. U kent vast wel het verhaal van onze buren, die vanaf half negen ‘s ochtends zo hard in de tuin praten dat mijn dochter nooit kan uitslapen. Als ze bellen gaat dat het liefst op speaker in de tuin, zodat je precies weet wat voor oninteressant gesprek ze aan het voeren zijn.

De buurvrouw aan de andere kant vindt het leuk om om een uur of twaalf (want ik hoef niet te werken) op haar hakken de hond uit te laten. Omdat onze hond net zo is als wij, en een enorme hekel heeft aan hun hond, slaat ze aan en blijft blaffen tot haar gehak is weggestorven. Wij dus weer wakker. Als de hond eindelijk stil is komt de buurvrouw terug en begint het opnieuw.

Vannacht om een uur of half 1 zat ik in de badkamer en kwam ze thuis. Uitgebreid en hard pratend zodat ik weer letterlijk kon volgen hoe makkelijk haar hersenen het hebben, want die hoeven nooit na te denken.

Mijn ouders, en vooral mijn vader hamerden er altijd op, dat ik stil moest zijn. Met een rubber hamer dan, anders maakte dat teveel lawaai. Ik moest zacht praten, ik moest op mijn tenen de trap op, en als ik de deur dicht deed moest ik de klink naar beneden doen. Schreeuwen in de tuin betekende dat je naar binnen kon, je mocht vooral geen overlast veroorzaken.

En van die opvoeding ben ik nu het slachtoffer. Nu heb ik overal last van. En anderen niet. Ook die bescheidenheid die me als kind is aangeleerd heeft me altijd in de weg gezeten. Ik wil ook een irritante paardenlul worden waar iedereen last van heeft behalve ikzelf! Lijkt me heerlijk.

Mijnverhaal

Als je wat ouder wordt, in mijn geval 52, vallen je soms dingen op. Zoals dat er behoorlijk wat mis is in de wereld en dat vroeger alles beter was. Vanuit mijn perspectief gezien dan.

Ik peilde een jongen die onlangs geslaagd was voor de havo, en die beweerde dat het makkelijk was, en vroeg hem of hij wist wat de abc formule was. Nee. Of hij wist wie Keynes was. Nee. Of hij wist wat kruislingse prijselasticiteit was. Kwam hem bekend voor. Hoeveel boeken hij had gelezen voor Nederlands. Alleen samenvattingen. Dit deed ik omdat ik havo zelf niet zo makkelijk vond. Ik wilde wel even zeker weten of we het over hetzelfde hadden. Hij had zojuist aan Hans gevraagd of hij wist wat Notre Dame betekende. Hans wist het niet, maar de jongen wist hem te vertellen dat het “grote dame” betekende. En ja, wiskunde, Frans en Economie waren zijn examenvakken.

Ja, zo kan ik de havo ook halen! Ook heb ik wel eens een AA-accountant aan mijn bureau gehad die niet wist wat debet en credit was (Heao) en een bijna afgestudeerde registeraccountant die niet wist wat Btw voorheffing betekende.

In plaats van dat ze deze dingen allemaal leren, wordt alles afgestemd op en aangepast aan hoe het hen uitkomt. Lezen schijnen ze niet meer te doen, dus met samenvattingen redden ze het. En als ik de reclames hoor, dan hoor ik een hoop verkeerde voornaamwoorden in spotjes. Bijvoorbeeld: haal meer uit je zomer. Je zomer. Of geniet van je weekend. Ten eerste zou het uw weekend moeten zijn, en ten tweede moet hier geen bezittelijk voornaamwoord worden gebruikt, want zomers en weekenden zijn geen eigendom. Het is: haal meer uit de zomer en geniet van het weekend. Maar die gasten gaan op deze manier geloven dat de zomer ook echt van hen is en de volgende stap is dat ze de zomer ook daadwerkelijk gaan claimen. Dus stel dat het slecht weer is, dan moet dat gecompenseerd worden. En verder: mijnoverheid, mijnpensioen, mijnkpn, mijndeltalloyd, mijnrabobank, terwijl de juiste term is: mijnbouwkundige.

Wie gaat deze en volgende generaties vertellen dat de wereld niet om hen draait? Straks wordt het hier oorlog, en dan? Dan roepen ze: niet mijn oorlog? Wat als het klimaat verandert? Geniet van je klimaatverandering? En als alles nu goed ging in de wereld vond ik het nog niet zo erg, maar wat gaat er eigenlijk nog goed? Verrekte weinig als je het mij vraagt, maar het voordeel is dat zich dat op langere termijn vanzelf corrigeert. Maar eerst op de blaren zitten.