Maand: november 2017

Bekoren

Bij die idiote surprise van laatst, moest ik ook een gedichtje maken. Doet je dochter ook nog iets zelf? Neen. Ze heeft mijn handgeschreven gedicht blind overgetypt. Ze zit op typcursus en kan het al beter dan ik het ooit heb gekund. Maar het had nog al wat voeten in de aarde. Want het begon ongeveer zo: Moet je nu eens horen, dat kan de Sint niet bekoren. Gelijk werd ik afgeschoten door mijn vrouw. Dat woord bekoren vond ze belachelijk en kon echt niet in een kindergedicht.

Ik was ouderwets en uit de vorige eeuw. Ze had nog nooit van bekoren gehoord. Nou ja, wel van gehoord, maar ze had het nog nooit horen gebruiken. Ik dus wel, in mijn kringen gebruik ik het regelmatig, voerde ik aan. Op mijn werk ook, daar vinden we het een zeer bekoorlijk woord. Vervolgens kon het mij niet zo bekoren dat er nu net gedaan werd of ik een ouwe zak aan worden was, puur omdat ik een woord gebruik, dat de familie niet kent. Of het toetje ze kon bekoren en leidt ons niet in bekoring, amen.

Nu vergeten ze het nooit meer. Akward, dat kennen ze wel. Maar bekoren nu ook.

Alain Delon

In mijn jacht naar weemoed klikte ik op een filmpje over Alain Delon. Wat mij betreft de mooiste naam ooit uit de filmgeschiedenis, al komt James Dean in de buurt.Ik ken geen enkele film van de beste man, of het moet een latere bijrol in Asterix zijn geweest, maar zijn naam die klinkt als een klok. Zo had ik dus ook wel willen heten.

De man maakt zijn naam ook waar. Zeker op oude zwartwitfoto’s waarop hij een achteloze blik naar de camera werpt, liefst met een sigaret tussen de lippen, uit de tijd dat roken nog mooi was. Zuid Frankrijk uiteraard, the place to be in de jaren vijftig tot en met de jaren tachtig. Destijds moet de aantrekkingskracht ervan gelijk zijn geweest aan die van een zwart gat. Maar ook op recente foto’s staat hij als oude man zijn mannetje, met zijn nog steeds lange haar.

Ik was er ook, in Saint-Tropez in de jaren zeventig, ik rookte nog wel niet en ik had nog geen cabrio, maar ik voelde wel mijn potentie. (als in: die gaat het nog ver schoppen) Helaas liep het allemaal anders en werd ik een nobody, maar het had weinig gescheeld of ik was de Alain Delon van de lage landen geworden. Nou ja, het heeft best wel wat gescheeld. Eigenlijk was ik de enige die het zag.

Hou je bek en knutsel!

Ik heb wel eens eerder over surprisestress geschreven, en ik begrijp werkelijk niet waarom een minderheid het voor elkaar krijgt om de meerderheid die stress te laten ervaren. De minderheid is de onderwijzer en de meerderheid zijn de kinderen plus hun ouders. Bij ons thuis vroeger vierden we Sinterklaas in zijn essentie. Pakjesavond thuis, er werd op de deur gebonkt, er stonden twee manden met cadeautjes, Sinterklaas beloonde ons met mooie cadeautjes en gedichtjes, en wij beloonden onze ouders met blije gezichten. Iedereen was blij.

Maar toen mijn vader overleed en ik al een lichtbepuiste puber was, vond mijn moeder toch dat we surprises moesten gaan maken voor elkaar. Hel. Wat is er mis met Sinterklaas te laten aan kinderen die erin geloven, of misschien net niet meer maar nog wel ontzettend blij zijn met cadeautjes? Nee, volwassenen moeten gewoon door met hun infantiele feest en ondertussen neemt de stress bij de overige gezinsleden toe.

Ik moest altijd luidkeels protesteren, en dat doe ik nu nog zoals u merkt, maar ik ben nooit een kerel geweest hierin. Hou of gewoon je bek en knutsel, of doe gewoon niks en laat ze allemaal verrekken. Nee, ik protesteerde maar vervolgens maakte ik mij er niet met een Jantje-van-Leiden vanaf. Ik maakte de mooiste auto’s, honden, trommels, voetbalshirts en dit jaar een zwembad. Voor mijn dochter. Die is alleen meegeweest om wat nutteloos knutselspul te kopen. Voor de rest mocht ze niet meehelpen van mij, want dan zou ze maar in de weg zitten.

Ik protesteer niet meer de laatste jaren. Mijn vrouw -die houdt niet van verrassingen- is allang blij dat ik deze taak op mij heb genomen. En ik kan het net niet goed genoeg om te doorzien dat een kind dat niet gedaan kan hebben, dus prima zo.
zwembad

Pampertime!

Vroeger had ik het af en toe. Dat iemand tegen me praatte en er iets in mijn hoofd begon te tintelen en ik helemaal rustig werd. Nu heb ik het nog zelden, de laatste keer alweer meer dan een jaar geleden dat ik mij herinner. Sinds kort weet ik dat dit ASMR ervaringen waren. Een afkorting waar je verder niks mee opschiet, maar waarvan de uitwerking wel extreem rustgevend kan zijn.

Op youtube staat het vol met vrouwen die je een ASMR ervaring willen geven. Ze fluisteren, tikken met hun nagels, maken geluidjes in de microfoon, het is bijna erotisch. Maar toch niet helemaal. Ik schaam mij een beetje dat ik mij heb laten vertroetelen door zo’n meid die zegt dat ze er helemaal voor jou is en die al je klachten in een rollenspel serieus neemt. Zo kan ik makkelijk een halfuurtje liggend op de bank doorbrengen. Het lijkt wel ontrouw, maar deed Bob Ross al niet precies hetzelfde?

Maar ach, niets menselijks is mij vreemd, en zo’n mooie, zacht in je oor fluisterende vrouw op je koptelefoon, die je nou eens een keer geen aansteller vindt, zoals je eigen vrouw dat na al die jaren wel vindt, da’s toch wel een verleiding. Want zo zijn vrouwen. In het begin ASMR-en ze er lustig op los, maar later worden er wel resultaten van je verwacht. En als je dat niet aanvoelt, wordt je dat op anti ASMR-achtige wijze duidelijk gemaakt.

Spanning en sensatie

We deden een poging tot het kijken van een film, Dustin Hofman speelde er een soort kerstman in, maar na tien minuten gaf ik het op. Wat een langdradig gezever. Mevrouw Mack was het er niet mee eens en vond dat ik het een kans moest geven. Maar dat had ik al tien minuten gedaan. We gingen naar de volgende, maar na een halve minuut zag ik dat ik hem al gezien had. Prima film was dat, maar ik hoef geen film te zien die ik al ken. Daarna nog eentje geprobeerd, maar ik werd helemaal gek van de camera, die gehanteerd werd om de suggestie te wekken dat het niet-geregisseerde beelden waren, alsof je naar je vakantiefilmpjes zat te kijken.

Ik verlang naar een spannende film. Of een boeiende. Maar ik heb geen zin om het een kans te moeten geven. Die acteurs krijgen verdorie miljoenen! Is het dan teveel gevraagd dat ze me vanaf minuut één boeien? Ik schrijf dit allemaal gratis, en ik probeer u ook te blijven boeien. Als je houdt van je ergens doorheen te moeten worstelen, kun je net zo goed een boek van Simon Vestdijk gaan lezen.

Misschien ligt het wel aan mij. Ik ben nu een misdaadthriller aan het lezen, 33 miljoen exemplaren verkocht staat er trots op de omslag, maar ik vond de Donald Duck vroeger spannender. Als ik ’s avonds begin met lezen lijkt het wel of ik dement ben geworden. Geen idee meer wie al die personen zijn waarover het gaat. Dan sla ik maar weer een bladzijde terug om het weer op te pikken. Dat had ik bij Kruistocht in Spijkerbroek nu nooit. Ik lees net zo makkelijk het telefoonboek.

Zak er maar in

Ik ging friet halen, bij een andere frietzaak dan normaal, en parkeerde mijn auto voor de deur. Voor me stond al een auto die nog wel iets verder had gekund, waardoor ik met mijn achterkant een oprit half blokkeerde. Maar het was een dubbele oprit, en bovendien: hoe groot was de kans nu helemaal dat precies degene die daar woonde er in de komende vijf minuten aan zou komen of eruit zou moeten?

Ik was nog niet uitgestapt of daar kwam ze al aan. Moeilijk manoevrerend, alsof ze geen ruimte genoeg had en driftig gebarend dat ik in de weg stond. Ik maakte haar met mijn blik duidelijk dat ze niet kon rijden. Dat ik misschien wel half voor haar oprit stond, maar ze nog anderhalve oprit had om erop te rijden. “Zak er maar in,” dat dacht ik. Ik ging friet halen.

Toen ik terugkwam was ze weg, en ik keek nog eens naar de oprit. Hadden ze snel de boel verbouwd en nu was er nog maar één, die ik half blokkeerde. Dat hadden ze wel bijzonder snel gedaan, want net waren er nog twee. Nou ja, dan moest ze een beetje over de stoep, big deal. Maar waar ik me het meest aan erger is dat altijd als ik zoiets doe, er gelijk iemand aankomt die op mijn schuldgevoel gaat werken terwijl die kans statistisch nihil is. Ze doen het er gewoon om. De hele week als er niemand voor die oprit staat hoeft daar geen auto in of uit. In de vijf minuten dat dat wel gebeurd, wel. Dat is dus een complot. En dus dacht ik: zak er maar in. Ze werd het slachtoffer van degenen die haar voorgingen en het wel voor elkaar kregen dat ik mijn auto ging verzetten. Maar deze keer was ik voorbereid, dus liet ik hem staan.

Gert-Jan Verbeek

Het was een zwaarbevochten zege, die van PSV op FC Twente vandaag. De concurrentie had punten gemorst, en eigenlijk dacht ik dat het een vrij makkelijke overwinning voor PSV zou worden. Maar dat werd het niet. Er was uiteindelijk een eigen doelpunt van Twente voor nodig in blessuretijd om PSV de volle winst te bezorgen. Einduitslag 4-3 en 8 punten voorsprong op de nummer twee, drie en vier.

De laatste jaren ben ik wat fanatieker, samen met mijn zoontje. Wij zijn niet helemaal objectief, wij zijn PSV-fans. En dus zijn wij wat blijer bij succes en wat bedrukter bij tegenslag dan iemand die het allemaal geen bal interesseert. Komt de kersverse trainer van FC Twente na de wedstrijd aan het woord. Gert-Jan Verbeek. Zo nuchter als een patient voor een operatie. Eerst het verhaaltje over het verloop van de wedstrijd, en dan heel nuchter: Maar dat wil allemaal niet zeggen dat PSV het niet verdiende om te winnen, want zij waren de bovenliggende partij. Zonder een spoortje van zuur in zijn gezicht. Ik heb daar respect voor. Als je zo dicht bij een punt was, en je verliest het in de laatste minuut. Ik zou iedereen de schuld geven. De scheidsrechter, het publiek, de geluksfactor, de paus, als het maar niet aan mezelf lag. Zo niet Gert-Jan met zijn ongekamde haar. Nee hoor, niks aan de hand. Gewoon door.
gert-jan verbeek

Damocles

Ik voelde me vandaag een klein beetje blij. Voel me al een poosje niet meer blij, wat vooral wordt veroorzaakt door mijn werkgever. Waarom ik er nog zit begrijp ik zelf soms niet, er was elke keer wel weer een reden om te blijven of om niet weg te gaan. Dat lijkt hetzelfde, maar is het niet. Deze werkgever belde me twee weken terug met de mededeling dat we het pand zouden moeten verlaten, en dat ik naar Utrecht zou moeten. Over een week van nu. Verder niks. Zoek het maar uit.

Ik had geen zin in Utrecht en vroeg me af of ik ook in Nijmegen terecht zou kunnen. Daar staat ook een kantoor. Ik maakte gisteren een afspraak en ben eens kennis gaan maken. Ondanks dat de werkgever daar ook zijn verwoestende werk heeft gedaan en het personeelsbestand net als bij ons gehalveerd is, kreeg je toch nog de indruk van een bedrijf. Bij ons loopt iedereen er wat verloren bij en wordt er niks meer geregeld. Maar daar hielden ze stand en was er nog HR, BHV, OR en ik kreeg een rondleiding. En ik kreeg te horen dat ik welkom was en dat ik niet naar Utrecht moest gaan. En ze hadden hier de beste broodjeszaak van het land. Alsof ze me binnen wilden halen.

Ik reed terug over een filevrije weg, een waterig zonnetje scheen, en ik belde een inmiddels ex-collega die daar ook gewerkt heeft. Ook zij was enthousiast over mijn keuze. Dat past echt veel beter bij jou, was haar commentaar. Ik voelde me weer een beetje blij. Maar deze werkgever hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Onvoorspelbaar als een haai.