Maand: mei 2010

Straatje…

Bij ons achter is een straatje dat qua huizen niet helemaal past bij de rest van de wijk. Deze wijk is van halverwege de jaren 80, maar in dat straatje zijn de huizen ouder. Ook veel mooier want ze zijn vrijstaand en hebben een leuk stukje grond. Dus eigenlijk zou het beter zijn te zeggen dat de rest van de wijk niet in dat straatje past. Ik loop er wel eens met Hans of Tammar en kijk dan bij de mensen naar binnen. Daar hou ik van, bij mensen naar binnen kijken. Vanavond liep ik er alleen en ineens viel mij op dat de huizen daar namen hebben. Mij kan dat niet zo bekoren. Wie geeft zijn huis nu een naam? Vroeger, onze overbuurman uit het westen kwam zijn pensioen op de Veluwe opmaken en had een bordje op zijn huis geplakt met "Staodzaot" Daar moest je dan uit afleiden dat hij de stad zat was. Ja, misbruik op de Veluwe kent vele varianten.

Vanavond liep ik langs "Hieris’t" en "Noarmienzin." En ik moet toegeven, ik zou best in "Hieris’t" of in "Noarmienzin" wilen wonen. Maar het eerste wat ik zou doen nadat de financiering rond was,  was dat bordje met een grote klauwhamer naar beneden batsen. Ik vind het al overdreven dat je een kat een naam geeft, maar dat is een algemeen geaccepteerd gebruik. Maar een huis?

Mack komt overal te laat achter (16)

Laatst staat hier een deeveedeef van Hans aan, Asterix en de Olympische spelen. Ik heb geen idee hoe hij aan die deeveedeef komt, maar hij vindt de film wel grappig, al kan hij natuurlijk nooit die verfijnde humor doorgronden, zoals zijn vader dat wel kan. Maar goed, die deeveedeef heeft hier al heel vaak aangestaan en ik herkende inmiddels stukjes uit het begin van de film. Maar laatst, toen de film een keer aanstond en ik een beetje therapeutisch lag te liggen op de bank, heb ik de hele film meegekeken. Op een gegeven moment (en un momento dado, zou J.C. gezegd hebben) denk ik bij mezelf: "Hee, die acteur lijkt Jean Todt wel!" Nog geen twee seconden later denk ik: "Huh, dat lijkt Michael Schumacher wel!"  Ik kom overeind en wie schetsen mijn verbazing: Jean Todt en Michael Schumacher! Spelen gewoon mee in de film! Michael speelt een wagenmenner die zijn rode paardenwagen door vier paardenkrachten laat voortrekken in een arena, en Jean Todt meet zijn rondetijden met een zandloper. Nog later in de film speelt Zinedine Zidane ook nog een rolletje met een voetbal. Kijk, dat is nu van die verfijnde humor die Hans niet begrijpt, en zijn vader wel, zij het aan de late kant.

J.C.

Hebt u eigenlijk een held? Of had u er eentje in uw jeugd? Misschien had u er wel meerdere of een heleboel. Ik zelf heb mijn helden verdeeld in categoriën. De buitencategorie, en de 1e t/m 4e categorie. Wie éénmaal in de buitencategorie zit (Elvis, Cruijff, Senna) raakt daar niet meer uit en ik zal zonder te twijfelen mijn leven geven voor één van hen. Wie kwaad over hen spreekt zal ik moeten doden volgens mijn heilige geschrift der heldenverering. Gelukkig is het maar drie mensen gelukt om in de buitencategorie te komen.

Zelf ben ik geen held dus rest mij slechts de rol van vereerder. Maar die rol speel ik dan ook wel vrij goed, al zeg ik het zelf. Dat betekent dus dat ik al hun muziek moet hebben, en ik het geval van Cruijff was het nog best lastig om aan het singeltje "Oei-Oei-Oei, dat was me weer een loei" te komen.

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb van de week weer eens de dvd "En un momento dado" gekeken en ondanks dat ik de film al twee keer heb gezien, blijft hij boeien. Nederland heeft de beste voetballer ooit voortgebracht in de persoon van Johan Cruijff. Zijn initialen  J.C. zijn niet toevallig zo. Hij wordt in Catalonië de verlosser genoemd omdat hij de Catalanen bevrijdde van hun minderwaardigheidscomplex. Hij versloeg de ploeg van de vijand met 5-0. Het hoogtepunt van zijn roem is alweer 35 jaar geleden, maar nog steeds zijn er duizenden Catalanen die met tranen in hun ogen zeggen dat ze Cruijff eeuwige dank verschuldigd zijn voor wat hij heeft gedaan.

In Nederland begrijpen we dat minder. Terwijl Cruijff ook voor de Nederlanders van onschatbare waarde is geweest. Tenminste, voor het mannelijk deel. Vrouwen hebben als het goed is geen idee waarom de eigenwaarde van een doorsnee man uit Nederland omhoog gaat als ze mogen zeggen dat ze een landgenoot van Cruijff zijn. Terwijl het volkomen logisch is. Een moderne man mag wettelijk gezien niet meer een andere moderne man met een knuppel op z’n kop slaan om zo toe te kunnen geven aan het testosteronhormoon. Daarom is voetbal uitgevonden. Zodat Cruijff onoverwinnelijk kon worden en ons allemaal onoverwinnelijk maakte. 

Ex-collega

Ik heb een ex-collega, die hier af en toe reageert onder de naam Boris. Nu heb ik veel ex-collega’s, maar Boris behoort beslist tot de beste ex-collega’s. En dat heeft verschillende redenen. Allereerst kon ik goed met hem samenwerken want wij dachten op dezelfde golflengte. Daarbij waren wij goed op elkaar ingespeeld want ik stuurde hem een mailtje, en tien seconden later hoorde ik een bulderende lach door de muur heen. Verder hielden we beiden van dezelfde muziek en snapten we de emotie van een Italiaanse auto. En last but not least, als er een flitsextremist langs de snelweg stond, dan seinden we elkaar via sms in. Als ik hem onderweg op de A28 vóór mij zag, dan gaf ik volgas om hem zo hard mogelijk voorbij te rijden em hem achteraf te vertellen dat ik hem helemaal niet gezien had. Ondanks dat wij beiden een Brabantse achtergrond hebben, botsten wij op één punt. Hij hield van carnaval en ik niet. Maar wát een collega. Hier is een foto van hem. Ja, op één of andere manier hadden wij een klik.

Toeval bestaat niet

buiten buiten

Voor degenen die het niet weten, en dat zijn 6 miljard minus 2 mensen, Hans gaat later trouwen met Rosalie, het meest linkse meisje op de foto. Dat hebben Jolie en ik vlak na hun geboorte (drie dagen verschil) al eens bekokstoofd. Uiteraard weten Hans en Rosalie daar niks van, ze worden ook niet gedwongen of uitgehuwelijkt, maar hun levens worden zo ingericht dat ze onvermijdelijk bij elkaar uitkomen. Vandaag zijn ze voor het eerst met elkaar in contact gebracht maar ze durfden nog niet echt naast elkaar te zitten. Vandaar dat Leora eventjes als buffer diende. U denkt misschien dat dit gemeen is, maar dat is niet zo. Want waarschijnlijk denkt u ook dat u uw geliefde door een speling van het lot hebt ontmoet. Welnee! Dat is gewoon al heel lang geleden gedirigeerd door mensen waarvan u geen weet hebt. Het is dat er in het verleden geen agenda is bijgehouden van waar u en uw geliefde zich indertijd bevonden, maar anders zou het u opvallen dat u wel erg vaak op de zelfde plek was voordat u elkaar leerde kennen. Dat is gewoon een beetje manipulatie van de loop der dingen, niks aan de hand.

Fietsen is gezond.

Ja, fietsen is gezond. Zelfs speciaal gezond voor rugpatienten. Natuurlijk, maar dan houden ze geen rekening met een stommeling die tijdens de schemer weggaat en onderweg zijn licht probeert aan te doen. Met de hand en met de voet ging het niet. Twee kilometer voor ik weer thuis was forceerde ik mijn rug in een ultieme poging om bij de dynamo te komen. Ik hoorde krakkrak en ik begon in paniek "auw" te roepen en duwde mij weer overeind. Ik moest wel want anders viel ik. De poging om mijn licht aan te krijgen was mislukt en ik voelde nu pas dingen in mijn rug die echt goed mis waren. Ik schakelde een lichtere versnelling in en met veel meer pijn als toen ik begon, fietste ik terug. Toen ik er bijna was belde ik Linda of ze bij de poort wilde gaan staan om mij op te vangen, want dat ik niet meer van mijn fiets kon komen was duidelijk.

Toen ik er was stond Linda bij de poort voor geestelijke ondersteuning. Ik kon alleen vooruit van mijn zadel af, maar ik moest er aan de achterkant vanaf, anders had ik een fiets tussen mijn benen. Natuurlijk blijft je jas dan nog hangen aan je zadel, maar toen ik eenmaal stond trok Linda de fiets onder mij vandaan. Toen moest ik naar binnen strompelen. Halverwege viel ik van pijn op de grond en daar lag ik dan, in de tuin. Ik zei dat ik wel in de tuin bleef slapen, maar dat was meer om Linda aan het lachen te krijgen. Niet dat dat nodig was, want ze bleek allang te lachen, nu kon ze het dan ook met geluid doen.

Ik ben naar binnen gekropen op handen en voeten, wel netjes mijn handen geveegd op de deurmat en heb mij op de bank gehesen. Vannacht kon ik amper slapen van de pijn terwijl ik gisteren nog tegen de dokter zei dat ik met slapen geen last had. Om Linda niet wakker te maken ben ik naar beneden gestrompeld en heb een jammerlijk mislukte poging gedaan om op de bank in slaap te vallen met de televisie aan. Mijn vroegere specialiteit. Op praktisch elke zender probeerden meisjes mij hen te laten bellen voor een spannend gesprek. Maar ik heb het niet gedaan. Zodat niemand kan zeggen dat ik geen ruggegraat heb.

Er komt een weblogger bij de dokter.

De vervangende huisarts die ik vanochtend had zou ik niet willen inruilen voor onze reguliere huisarts maar toch past hij op één of andere manier wel bij mij.

"Ha, ik zie het al, de klassieke lage rugpijn. Voor medici de meest saaie klacht want we kunnen er niks mee. Ik kan je naar fysiotherapie sturen, naar een chiropractor, naar mensendieck, manuele therapie…het helpt allemaal niks, het moet vanzelf weer overgaan. Ja, de rugpijnklinieken schieten als paddenstoelen uit de grond momenteel. Allemaal marketing. Wat voor pijnstilling gebruik je?"

"Aleeve, meneer."

"Dat helpt zeker niks he?"

"Nee meneer."

Vervolgens schreef hij een pijnstiller voor me uit, en een doorverwijzing naar radiologie voor een rontgenfoto. "Niet dat daar iets uitkomt hoor, maar heel soms is er een onsteking op te zien."

Zijn pijnstiller doet in elk geval wel iets. Vanochtend kon ik nog lopen en ben ik met de auto naar mijn werk gegaan. Nu kan ik niet meer lopen en heeft een collega me thuis gebracht. Ik heb nu pas écht veel pijn. Ik lig in bed, met een laptop, omdat ik zielig ben. Als ik eruit moet, moet ik mij uit het bed laten vallen en naar de wc kruipen. Maar goed, het gaat vanzelf weer over. En als het over is dan gaat deze jongen voortaan eens wat beter op zijn rug letten.

Roaalt

Als je langdurig rugpijn hebt gaat niet alleen je denkvermogen achteruit, maar ook je gevoel de wereld aan te kunnen. Ik merkte het vandaag toen ik de vervangende huisarts belde en moest aandringen voor een afspraak. Ik merkte het tijdens mijn therapeutische rondje lopen waarbij je elke stap in je rug voelt. Ik kan maar beter aardig zijn voor het geval me iets gebeurt, anders helpt niemand me. Lichte wanhoop.

Terwijl ik liep dacht ik aan wat ik vanochtend op mijn log gelezen had. Dat Roaalt was overleden. Vanuit zijn rolstoel heeft hij het vele malen zwaarder gehad dan ik maar hij had geleerd om er mee om te kunnen gaan. Hij en alle mensen die op jonge leeftijd iets ernstigs mankeren, lijken dapper. Ze hebben geen keus. Ik kende Roaalt niet, en ook als weblogger niet zo goed,  maar duidelijk was wel dat hij niet bang was voor de wereld. Hij reageerde niet als gehandicapte, maar als geestelijk gezond mens. Zijn lichaam speelde geen rol bij het webloggen, hij was net als ieder ander.

Ik dacht aan zijn korte, gehandicapte leven, en aan het feit dat hij wist dat hij niet oud zou worden. Mensen met een gemiddelde levensverwachting van ongeveer 80 hoeven als ze jong zijn niet na te denken over hun dood, als ze dat niet willen. De gedachte kun je eng vinden en hem van je af werpen, het is immers nog lang niet zover, hou je jezelf dan voor. Roaalt heeft een paar maanden geleden, toen hij in het ziekenhuis lag, eens gezegd dat hij zijn einde voelde naderen. Hij heeft het nog even uit kunnen stellen maar sinds een paar dagen is het einde voor hem gekomen.

Ik denk wel eens dat dood dezelfde toestand is als toen je nog niet geboren was, en dat kun je onmogelijk erg noemen. Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit erg heb gevonden. Zeker voor de overledene is het niet erg. Maar mijn stellige hoop is wel dat als je dood gaat, God of iemand naar keuze je verwelkomt met: "Goed dat je gekomen bent, Roaalt." En dat alle aardse lasten van je zijn afgevallen. Dat je gelijk bent aan iedereen, net als een weblogger. Ik hoop Roaalt, dat het zo is. En als het zo is, dat je nu een grote glimlach hebt.

Mack komt overal te laat achter (15)

Vanmiddag lag ik even onderuit op de bank en hoorde een prachtig nummer op de radio. You’re so vain van Carly Simon. Een stoer en gelijk pakkend nummer. Natuurlijk ken ik het nummer al heel lang maar pas een jaar of vijftien geleden viel het mij op dat ik de onmiskenbare stem van Mick Jagger in de achtergrond herkende. En dat was natuurlijk vreemd, een grootheid als Mick Jagger als achtergrondzanger. Later hoorde ik pas de reden. Mick Jagger was één van de verdachten over wie dit nummer zou kunnen gaan. En toen Mick van deze speculaties hoorde, was hij ook zo sportief om mee te zingen. Overigens heeft Carly Simon nooit bekend gemaakt over wie het nummer nu echt ging. Ze hield er wel van om de speculaties te voeden, maar niet zo lang geleden zei ze dat het nummer ging over een arrogant persoon dat ze op een feestje zag binnenkomen. Mick Jagger, ik heb hem tegenover een bevriende fan vaak afgekraakt, maar stiekem vind ik hem geweldig. Een grootheid met maar weinig kapsones. Ik wilde eigenlijk een brief schrijven naar de Britse koningin Elizabeth, omdat ik vond dat als Paul, Cliff en Elton geridderd zijn vanwege hun verdiensten voor de Britse popmuziek, dat Mick ook zeker diezelfde eer verdiende. Lees ik net dat dat in 2003 al gebeurd is. Ik loop ook hopeloos achter.

http://www.youtube.com/watch?v=OeZmcpfwYC8&feature=related

Voodoo

Als je pijn hebt dan is je denkvermogen meestal niet zo best. Je grijpt elke toegereikte hand aan in de hoop op verlichting. Zo heb ik al in het trappengat gehangen, ben bij de huisarts geweest, bij de fysiotherapeut, de chiropractor, ik heb gefietst, gewandeld, oefeningen gedaan maar de pijn bleef. Alsof er iemand een speld in mijn ruggenwervel steekt dacht ik gisteren. En toen wist ik het ineens!  Dus nu is mijn verzoek, aan degene die ik kwaad heb gedaan, zou je alsjeblieft die naald uit dat voodoo-poppetje willen halen zodat we erover kunnen praten?