Bezig

Tijdens de terugweg is het mijn taak om mijn gezin snel en veilig thuis te krijgen. Ze zijn het dan zat en willen naar huis. Het kost me nog steeds weinig moeite om 1300 km achter elkaar te rijden. Er is zoveel te zien en te overdenken op de terugweg. Ik vertrok met een halfvolle tank en het leek me handig die eerst zover mogelijk leeg te rijden zodat ik daarna nog maar één keer zou moeten tanken. Toen ik nog 850 km moest, moest ik tanken en het zou krap worden. Vol beladen en met dakkoffer rijdt de auto minder zuinig. In het begin ging het nog wel goed en bleef de actieradius boven de nog af te leggen afstand, maar in Luxemburg veranderde dat bereikte ik het omslagpunt. En toen kon ik ineens 10 km minder ver dan dat ik nog zou moeten. Ik ging langzamer, ik hield de cijfers in de gaten, maar het zag er steeds slechter uit. Totdat ik op het idee kwam om de cruisecontrol eraf te halen, toen won ik langzaam weer kilometers. Je zou zeggen dat een cruisecontrol zuiniger is dan een rechtervoet, maar dat is een fabel.

Ik moest nog 130 km en ik kon nog 130 km. Ik moest nog 120 km, en ik kon nog 130, ik moest nog 110 en ik kon nog 120. Ik moest nog 100 en ik kon nog 120. Uiteindelijk kon ik nog tachtig km en moest ik er nog zestig. Dan gaat mijn reservelampje branden en geeft mijn computer niks meer aan. Ik besloot dat ik het zou halen. En ik haalde het. En zo hou ik mij bezig tijdens een lange rit.

Bijvangst

St. Laurent du Verdon, 25-7-2018

Ik lees wel eens dat de bij het moeilijk heeft en dat de wereld het zonder bij moeilijk gaat krijgen. Meestal staat er dan ook bij dat het onze -de mens- schuld is, zodat degenen die er vatbaar voor zijn zich verantwoordelijk voelen, en degenen die verantwoordelijk zijn zich in het geheel niet aangesproken voelen.

In Lac Ste. Croix plegen bijen massaal zelfmoord. Honderden dode en halfdode bijen drijven in het water en zwemmende kinderen worden massaal gestoken. Ik zag drie steekpartijen dus ik moet er tientallen gemist hebben. Wat is dat voor zinloos geweld? Een bij sterft sowieso als hij steekt, dus ik begrijp dat hele verdedigingssysteem niet, maar hij lag toch al dood te gaan, dus waarom die steek?

En ons een beetje een schuldgevoel aanmeten, wij maar bijvriendelijke tuinen aanleggen maar ondertussen massaal harakiri plegen! Nee, mijn respect voor de bij is er niet groter op geworden. Het is nog niet zo erg als met de gehate wesp, wat helemaal een zinloos misbaksel is, maar als ik hier niet snel opheldering over krijg, dan bekommer ik me tijdens de wespenjacht ook niet meer om de bijvangst.

De deal vs revival

St. Laurent du Verdon, 23-7-2018

Ik heb nu twee boeken, type thriller, uitgelezen. Een van John Grisham en een van Stephen King. Er zit een duidelijk verschil tussen beiden. De eerste schrijft spannende non-fictie voor (naar ik denk) mannen, de tweede schrijft spannende fictie voor beide sexen. De tweede neigt meer naar karakterbeschrijvingen, de eerste naar zakelijke spanning. Het eerste was spannender maar toch heeft het tweede mijn lichte voorkeur. Het liefdesaspect komt meer aan bod dan bij het eerste, hoewel ik ook wel voelde voor de Italiaanse taallerares van in de veertig die zorgde voor warme gevoelens bij de hoofdpersoon in de spionageroman van Grisham. Maar er kan eenmaal niets op tegen de verliefdheid van een puberjongen op een mooi en lief meisje, die uiteindelijk ook nog door haar beantwoord wordt. Verliefdheid is waarschijnlijk het sterkste gevoel. Angst is een goede tweede, maar verliefdheid overleeft de tijd.

Le centre de nulle part

St. Laurent du Verdon, 23-7-2018

Deze keer zitten we echt dans le centre de nulle part. In vijf kilometer omtrek nog geen bakker te vinden. In twaalf kilometer nog geen supermarkt. In twintig nog geen stadje met een winkelstraatje. Er is hier helemaal niets! Het lijkt Amsterdam wel.

Ik kreeg van een Spaanse collega het verzoek of ik een aanbeveling wilde schrijven op haar linked-in. Sommige mensen hechten daaraan. Ik deed het, uiteraard, maar probeer maar eens 3G te krijgen hier. 4G of WiFi kun je rustig op je buik tatoeëren. Ik schreef de aanbeveling maar moest daarna de camping af om het te kunnen verzenden. Wat je al niet doet voor een collega die je nog niet eens ooit gezien hebt.

Het is hier wel de mooiste omgeving die je je maar kunt voorstellen. Blauwe wateren, groene heuvels, steile rotsen, hoge bergen, smalle wegen, vervallen huisjes, lavendelvelden…. Als er hier nu een bakker was, zou ik hier best kunnen wonen.

Superkniereflex

St. Laurent du Verdon, 18-07-2018

Vandaag zijn we naar het meer van Ste. Croix geweest, hier slechts een paar kilometer vandaan. Ondanks dat Lac Ste. Croix uit hetzelfde water bestaat als ons meer, is de watertemperatuur er veel beter. Daar was de gewenningstijd aan het water slechts twee seconden, hier is dat zeker tien minuten. Ik wijt het aan het feit dat ons meer een St. is en het andere een Ste. Een vrouwelijk meer is kennelijk warmer. Dat geldt voor de meeste vrouwen ook, echter niet voor de mijne. Die heeft het gewoon al over mijn uitvaart. Dat er dan twee dingen genoemd moeten worden waar ik absoluut in uitblink. 1: het opsporen van minuscule lekken in opblaasboten, -zwembaden of -poppen. En 2: mijn superkniereflex.

Dat opsporen van die gaatjes vergt een combinatie van een uitstekend gehoor, extreem gevoelige zenuwbanen in de opperhuid en geduld. Die drie factoren hebben alle gaatjesspeurders gemeen. En je moet verder niet veel te doen hebben, dat helpt ook.

Mijn superkniereflex is ooit opgemerkt door de huisarts. Hij sloeg met z’n hamertje en ging z’n assistente halen. “Ik heb hier een hele mooie, probeer jij het maar eens!” Ik was uiteraard trots op mijn superkniereflex en vertelde het thuis. Sindsdien word ik ermee in de zeik gezet. Pure jaloezie.

Champion du monde.

St. Laurent du Verdon, 16-07-2018

Quartorze Juillet ging onopgemerkt voorbij. Geen vuurwerk of dronken Fransen gezien. De dag erna, gisteren, werd Frankrijk wereldkampioen voetbal. Met 4-2 wonnen ze van Kroatië, die we waarschijnlijk beter zullen onthouden door hun pressievoetbal en door hun premier, de hartelijke blondine die bij elke wedstrijd van de Kroaten aanwezig was, naar verluid op eigen kosten, en bij de huldiging iedereen die gehuldigd moest worden, innig omhelsde, inclusief onze eigen Björn Kuipers. Maar ook door Modric, de Cruijff van de Balkan, die alles met een bal kan. Hij leek zelfs op Cruijff. De Fransen waren beter, maar indruk maakten ze nooit. En nu zijn ze voord de tweede keer wereldkampioen. Wij nog nooit. Wij tuinden er altijd in. Ik ben jaloers.

Nu regent het op de camping en aan niets valt af te leiden dat de Fransen gisteren hun tweede ster behaalden. Ik heb een lange broek en een vest aangetrokken en zit onder het afdak op de veranda. Het is, zoals voorspeld, koud en het regent. Morgen wordt het weer heet en er komt voorlopig geen regen meer. De natuur moet het er weer even mee doen.

Even in de gaten houden.

Ik zag een jongetje op zijn laatste dag op de basisschool huilend de klas uitlopen, zo in de armen van zijn moeder, die natuurlijk ook stond te grienen. Mijn gedachten dwaalden af naar 1980, toen ik voor de laatste keer de school uit liep, en straal aan het hoofd van school voorbijging, welke mij overigens geheel terecht terugriep om een hand te geven. Dat was het dan. 6 jaar lagere school, op naar de vakantie. Nu duurt de basisschool weliswaar 8 jaar en lopen de emoties wat hoger op, maar toch. Hij was ook niet de enige, het was alsof de grote leider van Noord Korea was gestorven en zijn onderdanen massaal in huilen uitbarstten.

Het ligt niet aan de kinderen hoor. Die kunnen er niks aan doen. Het ligt aan ons, de ouders. We maken overal een drama van tegenwoordig. Als we niet mee mogen doen aan de WK, als het de 17e sterfdag van een ouder is, als de parkiet dood gaat, of als er code geel wordt voorspeld. Mijn ouders waren van een andere generatie, en kinderen waren net iets minder belangrijk dan nu. We waren wel belangrijk, maar net iets minder. Logisch, er waren er ook veel meer vroeger. En we waren stukken lelijker want er waren geen hippe brillen, de kapper kende twee modellen, en onze tanden gingen alle kanten op.

Desondanks, een aandachtspuntje. In elk geval voor de jongens. Er komt ook een tijd dat het land weer verdedigd moet worden.

Caudale Autotomie

Ik kreeg vandaag te maken met een verschijnsel waar ik veertig jaar geleden voor het eerst van hoorde, maar nog nooit had gezien. Een verdedigingssysteem van de natuur, dat precies werkte zoals het bedoeld was. Ik zag een hazelworm en probeerde het beest te pakken. Het beest kronkelt snel weg, maar ik had hem toch. Heel even. Toen had ik alleen zijn staart in mijn hand. Ik realiseerde me binnen een seconde wat er gebeurd was, maar ik was wat in verwarring door het kronkelende staartpuntje wat ik tussen mijn vingers had. Het staartpuntje bewoog met veel kracht in mijn hand en ik moest het goed vasthouden anders zou het uit mijn hand ontsnappen. Over ontsnappen gesproken, van de hazelworm was in drie seconden geen spoor meer te vinden. Ik keek naar het beetje bloed aan mijn vingers en was toch wat verrast. Dat bloed en dat gekronkel had ik niet verwacht, en precies van die verwarring maakte de hazelworm gebruik om te ontsnappen.

Het staartpuntje bleef nog vijf minuten kronkelen, en toen heb ik het maar weggegooid. Thuis zocht ik op Wiki over de hazelworm en zijn staart, en precies wat ik dacht stond beschreven. Dat het beest die twee seconden verwarring nodig had om te ontsnappen. Alleen dat bloed zat me niet lekker. Het beest schijnt zijn staart niet eens zelf af te werpen, maar die zit er gewoon wat zwakjes aan. Spieren trekken samen om overtollig bloedverlies te voorkomen en binnen een paar dagen begint de staart weer aan te groeien. Hij wordt echter niet meer zo lang als dat hij was. Ik zal dus voortaan van de hazelworm afblijven. Van mij had hij sowieso niks te vrezen, en nu is hij zijn staart kwijt. Laat hem dit truukje maar toepassen als hij echt in gevaar is. Het beest schijnt nog beschermd te zijn ook dus, sstt.

Top

Mijn ouders leerden mij dat er geen vanzelfsprekendheden waren in het leven en dat je goed je best moest doen om iets te bereiken. Mij werd bescheidenheid bijgebracht en ik wist dat ik niet al te veel spatjes moest hebben. Zo ben ik afgeleverd, en nu denk ik dus dat het leven je overkomt in plaats van dat het maakbaar is, en dat er inderdaad geen vanzelfsprekendheden zijn. En dus ben ik dankbaar voor het goede dat me overkomt. Dankbaar aan God, deo existe, mijn ouders, en aan de voorzienigheid.

Nu klinkt het allemaal wel leuk, maar je hebt er natuurlijk geen flikker aan allemaal. Het zit je alleen maar in de weg. Zo ben ik intens tevreden met een boterham met kaas, of met een bord spaghetti en een flesje bier. Biefstuk, daar doe je mij geen plezier mee, evenals dure wijn. Ik heb gemerkt dat alles boven de 20 euro steeds beroerder gaat smaken, en dan probeer ik echt eerlijk aan mezelf te blijven. Ik heb wel geleerd, en vroeger geloofde ik dat niet, dat de omgeving en de beleving om maar eens een jeukwoord te gebruiken, ook veel goed of fout aan de smaak kunnen doen. Maar over het algemeen vind ik eten en drinken overdreven. Misschien zelfs wel een beetje respectloos om zo duur gaan zitten vreten ergens.

Zo kan ik ook helemaal niks met het woord ‘top.’ Ik was laatst bij iemand die vond alles top. Nou ja, dat vond hij niet, dat zei hij steeds. Een top stuk vlees, een topwijn, een topgezelschap, alles was top. Bij mij bestaat top alleen in de sport en om het hoogste punt van een berg aan te duiden. Voor de rest kan wijn lekker zijn evenals een gehaktbal, en een gezelschap kan leuk zijn. Maar dan moet er niet eentje tussen lopen die alles top vindt. Want top is top en niet voor de gewone man. Ik heb vanavond nasi gegeten, met twee satéstokjes. Kan godsamme geen topbiefstuk tegenop.

Smeren, kleren en weren.

Smeren, kleren en weren was het devies van een arts van de week op het jeugdjournaal. Hij maakte de kinderen bewust van de sluipmoordenaar die de zon is. Pet op, zonnebril op en volledig bedekt en ingesmeerd de zon in. Zo is het tegenwoordig. Onze huisarts is anders. Die adviseert, 20-30 minuten per dag onbeschermd de zon in. Ik ben als kind zo vaak verbrand, nou ja, ik was wat rood. Trok wel bij.

Gisteren heb ik in de tuin gewerkt. Omdat ik over twee weken in Frankrijk moet zijn voor een vakantie, dacht ik dat ik vast een laagje ultraviolet moest laten zetten. Uiteindelijk ben ik dus uren in de weer geweest, en ja, het was iets te lang. Het is een beetje pijnlijk onder de douche. Maar het voordeel is dat de witte verf er nu af is en ik niet die eerste dagen daar in Frankrijk als een kreeft hoef door te brengen.

Ok, het is niet goed om te verbranden, dat lijkt me duidelijk, maar godsamme, er kan ook helemaal niks meer tegenwoordig. Een keertje verbrand zijn zeg, pff. Mijn overgrootvader zou er allang niet meer moeten zijn als het zo slecht was als ze zeiden.