Van die dagen

Vanochtend was ik een kilo afgevallen. Onverwacht, maar ik was 97,5 kg. Ondanks dat het maar een kilo was voelde ik me lichter. Ik besloot er mijn voordeel mee te doen. Ik sloeg de lunch over en ik at ’s avonds niet teveel. Ik moest die avond badmintonnen. Ik volg sinds dit seizoen de competitietrainingen en leer nieuwe dingen. Ik wilde ze toepassen tijdens het vrijspelen.

Eerst voelde ik me wat slapjes en moe op de baan en dacht dat ik mijn opportunisme te ver had doorgevoerd, maar ineens begon mijn tactiek te werken. Ik kon dansen op de baan. Ik voelde geen vermoeidheid meer en ik stond niet vast. Ik voelde me onoverwinnelijk. En waar ik vorige week nog alles verloor, daar won ik nu elke wedstrijd. (oké, één game niet.)

Ik had ook op YouTube gekeken hoe de profs het deden, en pikte daar iets van mee. Ik ben ervan overtuigd dat het hielp. En nee, ik ben in een week niet beter geworden, het was gewoon de juiste instelling die ik hier koos. En dat werkt. Het was niet die ene kilo, het was mijn geest die mijn lichaam veel beter aanstuurde. Normaal heb ik er een ander voor nodig die me op het goede spoor zet, nu deed ik het zelf. Ik maakte geen probleem van mijn fouten omdat ik gezien had dat de profs ze ook maken en gewoon doorgaan. Ik begon laat te bloeien, maar zal ik gewoon nog prof worden? Ibrahimovic is 39, een jonkie nog, maar in Japan is er een voetballer van 53 die een basisplek heeft op het hoogste niveau. Misschien word ik nu wat overmoedig. Maar er zijn van die dagen dat je boven jezelf kunt uitstijgen. Vandaag was zo’n dag.

Mondkapjes

Wat mij in extreme mate bevreemd, in ons koude kikkerlandje, is wat er nu gebeurt met het dringende advies betreffende het dragen van mondkapjes. Vrijwel iedereen gaat het opvolgen. De school van mijn kinderen stuurde een mail met de mededeling dat ze het op school gaan invoeren. Zonder blikken of blozen wordt het politieke advies opgevolgd. Waar het mij om gaat is dat het RIVM (de wetenschap) aangeeft dat het beschermende effect van mondkapjes buitengewoon gering is. Dus niet gewoon gering, nee, buitengewoon gering. Eigenlijk doet het niks zegt de wetenschap. En toch wordt dit wetenschappelijke bewijs aan de kant gezet en men volgt men het politieke advies op.

Ik had dit niet verwacht van mijn medelanders. Als een kerk een advies geeft rolt men ruziënd over elkaar heen om met wetenschappelijke citaten te schermen om maar aan te tonen hoe ver het kerkelijk advies naast de wetenschappelijke feiten zit. En nu geeft de politiek een advies wat onder druk van de publieke opinie is afgedwongen, elk wetenschappelijk bewijs ontbreekt, en je hoort niemand. Behalve mij dan. Zo gaan we natuurlijk terug naar de middeleeuwen, om maar eens een argument te gebruiken wat je zou horen als dit een kerkelijk advies was. En zo krijgen we corona er natuurlijk niet onder als we niet naar de wetenschap luisteren.

Tot overmaat van ramp las ik vandaag een stukje van een Londense neuroloog die beweerde dat het dragen van een mondkapje al snel tot hersenschade kan leiden als gevolg van zuurstofgebrek. Natuurlijk ontbreekt elk wetenschappelijk bewijs van deze aan de Londense universiteit verbonden neuroloog, maar toch. Zelf vond ik het beste argument waarom mondkapjes niet zouden werken de vergelijking met het laten van een scheet en het dragen van een onderbroek. De scheet bereikt uw neus toch, ondanks het dragen van een onderbroek door de later.

Brave burgers

Nu kunnen we straks allemaal een mondkapje op. U weet, een mondkapje beschermt uw omgeving tegen uw spetters. Tegelijkertijd is een mondkapje een plek waarachter het virus welig tiert of tierig weelt, dat ben ik even kwijt, dus wat je nu gaat krijgen is dat mensen (waaronder ik) één mondkapje bij zich hebben en dat gebruiken omdat het moet. Niet omdat ze het willen of het er mee eens zijn. Alsof het iets helpt. In Spanje hebben ze verplichte mondkapjes, nergens zoveel besmettingen als daar.

Welnee, wat ik wil is duidelijkheid. Zoek nu verdomme eens uit of die mondkapjes per saldo werken. Dus ja, ze houden druppels tegen, en ja, het virus kan er gewoon doorheen, en ja, het virus verzamelt zich in je mondkapje dus waar je dat daarna neerlegt is een bron van besmetting, maar per saldo, is het nu beter of niet? Is dat nu zo moeilijk? Kennelijk. Is het dan gek dat je als burger wat opstandiger wordt? Ik heb trouwens een hekel aan brave burgers. Nee, dat zeg ik niet goed. Ik heb helemaal geen hekel aan brave burgers, ik heb een hekel aan burgers die iedereen die het horen wil vertellen dat ze zich keurig aan de wet houden met als doel veel lof te oogsten. Alsof de wet of de opsporingsmethoden altijd kloppen. Duitsers schreven ons ook een tijdje de wetten voor, toen liepen die gasten ook voorop om aan iedereen te laten zien hoe braaf ze waren. “Daar, achter de boekenkast, “riepen ze dan.

Daar gaan we weer.

Ja dames en heren, het is uw eigen schuld maar wij zijn genoodzaakt de maatregelen aan te scherpen want u houdt zich niet aan de regels. Dat kan niet anders want het aantal besmettingen loopt weer enorm op. Als je corona krijgt, heb je je niet aan de regels gehouden en dien je geen medische zorg meer te krijgen. Dat vind ik. Want aan onze maatregelen kan het niet liggen. Eigenlijk heeft het ook geen fuck zin dat mijn collega Hugo en ik de maatregelen aanscherpen want u houdt zich er toch niet aan. Dat blijkt wel uit het toenemend aantal besmettingen. Kijk Irma nou, die hoest in haar hand, houdt zich ook al niet aan de regels. Zo krijgen we het er nooit onder natuurlijk. Gelukkig hebben we de wijze adviezen van Jaap van Dissel, baas van het RIVM en tevens mondkapjesspecialist. Tot nu toe is er geen wetenschappelijk bewijs dat mondkapjes werken, maar draagt u ze toch maar voor de schijnzekerheid. Maar als we zo doorgaan, dames en heren, dan zijn collega De Jonge en ik genoodzaakt een nieuwe intelligente lockdown af te kondigen. Laat u het niet zover komen! Was uw handen stuk! Als onze boa’s, die fantastisch werk doen, iemand aantreffen wiens handen nog heel zijn, mogen zij een boete uitdelen van 400 euro! En dit wordt niet eerder verlaagd dan dat Grapperhaus (Duitser) wordt betrapt op dit feit. En houdt afstand! Anderhalve meter! Dus geen twee of drie, het RIVM heeft becijferd dat het exact anderhalve meter moet zijn. En bij klachten blijven we thuis. Dus niet terug naar de winkel als uw net gekochte föhn het niet doet, nee, thuisblijven! En, als een van de gezinsleden koorts heeft, dan blijft het hele gezin thuis. Tenzij het niet anders kan. U kunt hierbij denken aan een brand in uw woning of een aardbeving. Maar loop nu niet gelijk als een gek de straat op als uw huis instort, hou die anderhalve meter! Jij nog iets toe te voegen Hugo? Eh, ja, dank je wel Mark, de kappers blijven open deze keer. Mijn vrouw had mij geknipt vorige keer, en met die gevolgen heb ik langer gelopen dan de meeste mensen met Corona. Dat gaan we dus niet nog een keer doen. Goed, dank je wel Hugo. Irma nog iets? …. Gewoon je bek houden, Irma!

Het is mij niet gegund

Sinds juni ben ik bezig met een zoektocht naar een andere auto. Dit omdat diesel in het verdomhoekje zit en je diverse steden niet meer in mag. De eerste waar ik interesse in had was een Alfa 166 uit 1999. Ik was weg van de auto, totdat ik achterin plaats nam en daar met mijn hoofd tegen het dak zat. Toen kwam er een Opel Insignia, ik had een goede inruilprijs gekregen maar toen ik er kwam deed de auto me niks en dacht ik dat ik spijt kon krijgen. Gelukkig zat ik daar ook achterin met mijn hoofd tegen het dak, dus kon ik makkelijk nee zeggen. Toen kwam er een Alfa 159 waarvoor ik helemaal naar Geleen reed, maar ik vond hem niet mooi genoeg. Nog een Alfa 159, mijn dochter was mee, alles leek goed, het ding ging als de brandweer maar ineens bleek mijn dochter daar niet achterin te passen. Ik heb nog gekeken naar BMW’s maar dat mocht niet van mijn vrouw.

Twee weken geleden liep ik tegen een Peugeot 508 aan, we hadden al een overeenkomst over de prijs maar toen ik ging rijden viel hij me enorm tegen. Hier wel een zee van ruimte op de achterbank trouwens, er is altijd wat. De autoverkoper constateerde later dat de turbo kapot was, en kreeg die ook niet snel gemaakt. Ondertussen had ik het zo goed als opgegeven en maar besloten dat mijn huidige auto dan maar een beetje opgeknapt moest worden. Intussen bleken de spookverhalen over diesel nog mee te vallen. Ik mag Amsterdam nog gewoon in, al kom ik daar nooit. Afgelopen week was het zo ver. Ik moest mijn auto een week missen en vandaag kreeg ik hem terug. Hij was nog niet helemaal klaar. En de garagehouder had er net nadat hij van de spuiter terugkwam een dikke beschadiging op gemaakt. Dus nu kan hij weer terug. Het is mij niet gegund, mij, een van de grootste autoliefhebbers van het westelijk halfrond, die zich al weet ik veel hoe lang op een strakke auto zit te verheugen.

Wat er mis is met Nederland.

Er was wat ophef over een verkeerd gekozen hashtag door een aantal bekende Nederlanders. Bekend betekent niet per se dat u of ik ze kennen, er zijn gewoon veel Nederlanders die ze kennen. En dat de bekende Nederlanders niet al te slim overkwamen doet er niet toe. Uiteindelijk was het heet opgediende soep.

Toch bracht het me weer bij een punt wat er mis is met Nederland afgezien van hoe Famke Louise kans zag bekende Nederlander te worden. Famke bedoelde het niet zoals ze zei, maar had gewoon haar zorgen over de economie. Echter, daar kwamen de hyena’s van Powned aan om Famke belachelijk te maken, want een journalistiek doel was er verder niet. Ze bleven haar hinderlijk volgen en bleven haar aanspreken en Famke gaf meermaals aan dat ze daar niet van gediend was. We maken er een groot punt van als jonge vrouwen worden lastiggevallen door jonge mannen tijdens het uitgaan, maar Powned denkt dit gewoon wel te mogen doen. Op het moment dat Famke het zat is en een duw uitdeelt, klinkt een verontwaardigd: “wil je me niet aanraken?” En precies dat is er mis met Nederland. Dat er mensen zijn die zich dingen permitteren die niet door de beugel kunnen en op het moment dat iemand zich verzet beroepen ze zich op de wet met een lafjes: wil je me niet aanraken?

Wat er moet gebeuren is dat je dat soort rioolratten een dreun moet geven dat hun verstandskiezen dertig seconden later nog natrillen. Dreunen moeten gelegaliseerd worden. Of in elk geval een verzachtende omstandigheid zijn. Of indien ze uitgedeeld worden aan rioolratten, beloond worden.

Vrij

Ondanks dat er een wet is die een werkgever verbiedt zijn werknemer te verplichten zijn vrije dagen op te nemen, ben ik een weekje verplicht vrij. Zo’n wet is leuk, maar een werkgever die er schijt aan heeft is ook lachen. Oh ja, je mag je best op die wet beroepen, en dan krijg je inderdaad gelijk, maar het kan dan zijn dat er een volgende ontslagronde volgt en we weten niet hoeveel mensen er dan uit moeten. Dat wordt je fijntjes medegedeeld. Dus nu zit ik hier, trekkend aan het kortste eind en bang voor mijn baan.

Er zijn ergere dingen. Aankomend kwartaal kom ik nauwelijks meer aan werken toe, zoveel vrije dagen moet ik nog opnemen voor het eind van het jaar. Het is ook meer een principekwestie die ik hier verloor, dan dat ik het echt erg vind. Gisteren deed ik vast iets leuks, ik deed drie aankopen. Een badmintonracket, want ik ben er nu achter dat het feit dat ik niet de beste van de club ben geheel aan mijn racket lag, een ouderwetse elpee, waar ik nu al spijt van heb want er is niet veel aan, en een nieuwe telefoonhouder voor in de auto.

Het racket kocht ik bij Decatlon, dat is een sportzaak voor snelle jongens en meisjes. Ze hebben daar geen normale kassa’s meer, maar een zelfscanner en een streng kijkende beveiliger. Dus ik scan de spullen die ik daar had gekocht, dat ging echt verbazingwekkend goed, maar thuis kwam ik erachter dat er een hangslot aan mijn racket zat, dat iemand van de Decatlon eraf had moeten halen, als ze daar tenminste een normale kassa hadden. Ik kon dus terug, of de ijzerzaag gebruiken. Dat is geen lastige keuze, het werd de ijzerzaag. Dat ging ook verbazingwekkend goed, zo goed dat ik me afvroeg wat dat slot eigenlijk voor zin had gehad. En dan voel je pas goed hoe licht 73 gram is. Met slot en hoes was dat was lastig. Ik mepte een paar keer in het luchtledige en dacht dat dit wel wat kon worden. De meeste mensen proberen het in de winkel vast uit zo’n racket. Dat lijkt misschien logisch, maar ik zie de logica niet. In zo’n geval zou het mij kunnen gebeuren dat ik een racket van vijftig euro beter vind aanvoelen dan eentje van honderd, en dan moet ik oneerlijk naar mezelf zijn. Bovendien ga je jezelf toch wijsmaken dat die van 100 euro veel beter aanvoelt. Dus om mezelf die flauwekul te besparen neem ik gelijk die van honderd euro.

De Elpee was er eentje van Alanis Morissette, ik dacht, altijd goed, maar nee. Op deze elpee is ze een moaning cow. Had ik toch beter die van Elvis kunnen nemen, dat is altijd goed. Het houdertje voor mijn telefoon heb ik nog niet geprobeerd. Maar dat gaat vast een succes worden. En anders maak ik er een succes van, zoals met alles.

Het valt wel mee.

Ineens doe ik op mijn vijftigste mee aan de training voor de badmintoncompetitie. Per ongeluk haakte ik drie weken geleden aan, en nu kennen ze me al. Ik ben wel de enige die geen competitie speelt want daar heb ik geen zin in. Te druk met sport kijken op zondag. Maar hier ga ik ouderwets kapot. Mijn conditie is goed, maar je moet ineens zoveel dingen anders doen, dat trekken mijn hersenen niet. Als ik net het eerste snap, moet ik weer op het volgende letten en vervolgens hou ik ook mijn racket niet goed vast. Als je dat allemaal tegelijk goed probeert te doen dan ziet dat er heel raar uit.

De trainer is een pro. Die hoort of je goed slaat, hij hoeft het niet eens te zien. Hij doet alles voor, elke stap, elke draai, elke slag. Hij ziet alles wat niet goed gaat. Als hij in de buurt komt gaat het nog minder goed. En dan die warming-up! De meest onmogelijke bewegingen. Buikspieroefeningen, zo snel dat je geen adem kunt halen, bij elkaar 100 keer.

Even volhouden, dan zal het wel beter gaan. Volgende week word ik 51, en al heb ik veel rugproblemen gekend, dat is het eigenlijk wel. Ik ben een kilo of 8 te zwaar maar voor de rest doet mijn lichaam het nog heel behoorlijk. Geen blessures gelukkig. Ik verbaas me er nog wel eens over, maar je hebt het deels ook zelf in de hand, de mate waarin je aftakelt. Goed, op je 50e hoor je niet meer alle hoge tonen, je hebt een leesbril nodig, je wordt grijs, je krijgt een wat zwakkere plasstraal en de seks speelt zich steeds meer in je hoofd af dan in het echt, maar er zijn momenten dat je even niet in de gaten hebt dat je geen 25 meer bent. Ik wil maar zeggen: het valt allemaal wel mee.

De aarde is rond.

Er is een flinterdunne scheidslijn tussen gek en geniaal. Het komt niet zelden voor dat we iemand eerst geniaal vonden maar later gek. Terwijl de betreffende gek zichzelf intussen nog genialer is gaan vinden! Wij, gewone mensen, kunnen het genie niet meer volgen en verklaren hem gek. Zo zou het kunnen werken. Dat wij gewone mensen, om niet voor gek versleten te worden, steeds teruggrijpen naar de algemeen geldende beginpunten die we kunnen bevatten. Alles wat daarvan afwijkt verklaren we gek, om zelf niet in moeilijkheden te worden gebracht.

Hoe kom ik hier nu weer op? Ik keek wat filmpjes over wat wij noemen, complotdenkers. Ze zijn er in allerlei gradaties. Je hebt de wat eenvoudige complotdenker die uit is op meer aanzien maar er zijn ook mensen genoeg, intelligenter en geleerder dan ik, die eerst “normaal” waren maar waarvan later, zoals ze het zelf zeggen, de ogen opengingen.

In hun ogen zijn wij (de massa) de schaapjes, en in onze ogen zijn zij (de complotdenkers) de gekkies. Ik sta toch een beetje voor een dilemma. Ik was vroeger gek op complotten omdat ze spannend waren en je er een bepaald aanzien mee verwierf. Maar sinds social media neemt het complotdenken, of zoals de complotdenkers het liever noemen, het kritisch denken, massale vormen aan. En ik denk absoluut niet in complotten maar dat is meer omdat ik de veiligheid van de massa opzoek en terug wil naar mijn beginpunt om niet voor gek te worden versleten. Een slechte reden eigenlijk. Want wat is nu die vrijheid wanneer iemand die afwijkt, voor gek wordt verklaard? Want dat is feitelijk wat er gebeurt.

Ik blijf gekte een merkwaardig verschijnsel vinden. Vroeger dacht ik dat ze makkelijk te herkennen waren, de gekken, tong uit hun mond, vrijen met etalagepoppen, maar tegenwoordig zitten er ook ogenschijnlijk doodnormale mensen tussen. Ze zijn intelligenter en geleerder dan ik, maar ik moet ze desondanks toch voor gek verklaren wil ik serieus genomen blijven worden. Ik noem maar wat, de aarde is plat, mij is geleerd dat ze rond is, ik wil me niet verdiepen in de andere bewering omdat die te belachelijk voor woorden is, dus ik verklaar de ander voor gek zonder dat ik persoonlijk heb kunnen constateren dat de aarde rond is. Ja, ik moet toch ergens vanuit kunnen gaan om mee te kunnen draaien in de maatschappij?

Ik moet mezelf dus dwingen om die intelligente en geleerde mensen met afwijkende meningen voor gek te verklaren. Dat vind ik ook best wel weer apart. Nou ja, ik wil mijn baan niet verliezen dus de aarde is rond! Maar als ik financieel onafhankelijk was dan zou ik het nog zo net niet weten.

Elvis, the perfect man

Als u hier al lang leest, weet u dat ik Elvisfan ben. Sinds mijn achtste ongeveer. Dat houdt in dat er hier en daar in dit huis wat sporen van The King te vinden zijn, en dat ik zijn repertoire ongeveer wel ken.

Wat ik ook leuk vind is om op Facebook wat Elvis pagina’s te volgen. Niet dat je daar nog veel nieuws vindt, maar het is ongelofelijk hoe Elvis veel van zijn fans nog in zijn greep heeft. De reagerende fans zijn veelal Amerikaanse vrouwen van tegen de zeventig die onder elk plaatje van hem lyrisch en op typisch Amerikaanse wijze reageren. Elke dag lees ik wel iets als: “The most beautiful face God has ever created.” Of een jaloers, “he doesn’t look happy with that woman” doelend op het feit dat Elvis een nieuwe vriendin had na zijn scheiding van Priscilla.

Laatst vroeg iemand zich wanhopig af hoe het toch zo mis had kunnen gaan met Elvis, waarmee bedoeld werd dat als Elvis haar in zijn leven had toegelaten, ze wel gezorgd zou hebben dat hij niet op dat verkeerde pad terecht was gekomen. Ik antwoordde geheel tegen de bedoeling in dat het Elvis’ eigen schuld was, dat hij alleen mensen om zich heen duldde die met hem mee huilden in plaats van mensen die hem de waarheid zouden vertellen en hem weer het rechte pad op zouden schoppen. Maar dat kon natuurlijk niet. Elvis was perfect, dus kon het onmogelijk zijn eigen schuld zijn. Het moest de schuld van de kwade zielen om hem heen zijn, die alleen op zijn geld uit waren.

Zo kun je het ook zien natuurlijk. Ik blijf wel van mening dat hij er zelf bij was, ondanks dat hij gestuurd werd door angsten. Ik begrijp het zelfs nog wel. Maar die angsten had hij moeten bespreken, ze onder ogen durven komen, en ze niet steeds meer moeten onderdrukken met medicinale zooi. Wat minder vet eten en nooit dat contract voor die baggerfilms tekenen. Iemand had hem moeten vertellen dat hij zanger was, geen acteur.

Ondanks dat hij maar 42 werd, en ondanks dat hij van die 42 jaar nog tien jaar heeft vergooid met matige films maken, is hij uitgegroeid tot de grootste artiest die de wereld ooit kende, dan zeg ik het maar even in mijn eigen woorden. Niemand kon pijn beter overbrengen in een lied dan Elvis. En niet alleen in de laatste jaren van zijn leven, ook in het begin van zijn carrière kon hij dat al. En ondanks dat een groot deel van zijn fans niet helemaal spoort, kan ik niemand anders verzinnen die het gaat lukken om zo lang na zijn dood nog zo massaal verafgood te worden. Al is het door eenzame vrouwen van tegen de zeventig.