De vergeten groep

Er zijn mensen die zichzelf en anderen niet al te serieus nemen en daardoor wat makkelijker lijken te leven. Er zijn mensen die dat wel doen en daardoor een grotere strijd leveren. Laten we zeggen dat de eerst beschreven mens type één is en de tweede groep, type twee. Ik schuif langzaam op over de denkbeeldige lijn van 2 naar 1 maar ben nog maar net over de helft.

Doordat ik zwaar op de hand was had ik het lastig. Vaak zie ik de egoïstische bedoeling achter dingen en kan daardoor opstandig worden, met als gevolg, eenzame opsluiting. Als vloeistof stroomde ik naar beneden, weg van de hoger gelegen ego’s. Omdat de hoger gelegen ego’s doorgaans wel de maat slaan, werd ik nog wel eens gedwongen te zijn op plekken waar ik niet wilde zijn. Namelijk op de tijdstippen en plekken die de ego’s creëerden om zichzelf te laten aanbidden door mensen als ik, of door mensen die de ambitie hadden om mee te gaan met de door hun aangegeven maat. Doorgaans stoorden zulke gebeurtenissen mij alleen maar in hetgeen waar ik mee bezig was.

Ik hoorde dat er een groep mensen is die ondanks de pandemie gelukkiger is geworden. En dat begreep ik gelijk. Zonder die verstorende factoren is de wereld een stuk overzichtelijker geworden. Je kunt niet meer op reis, dus je wordt ook niet op reis gestuurd. Er zijn geen zakelijke evenementen meer dus je kunt gewoon doorwerken. Er lopen geen malloten meer op kantoor die zich trachten te onderscheiden, dus word je door hen ook niet meer lastiggevallen. Sterker, de ego’s zijn afhankelijker van je dan ooit. Zij hebben het moeilijk. Het is lastiger om anderen van hun werk te houden door het thuiswerken, en hun werk, het managen, leende zich toch al slechter voor het thuiswerken. Ze kunnen geen afspraken meer met elkaar maken, hoewel misschien nog op de golfbaan, maar is dat absoluut noodzakelijk om het regime van thuiswerken te doorbreken? Lastig, lastig. Daarmee krijg je niet gelijk van je vrouw een positief reisadvies.

Het komt er op neer dat er een groep mensen is die gewoon niet meer zoveel te doen heeft nu iedereen thuiswerkt. Er kan geen zaaltje gehuurd worden, uit eten is wat lastig, je moet zelfs je eigen brood smeren tussen de middag. Zelfs de vrijdagmiddagborrel waar ook een hoog woord gevoerd kon worden, is weg. En wat de denken van die mooie leaseauto? Niemand kan hem zien, niemand die je er nog over kunt vertellen. Ik kan me zo voorstellen dat er een groep is die onevenredig zwaar getroffen wordt door de wereldwijde pandemie. Laten we hen wat extra aandacht geven.

Keuzestress

Hans, u kent hem nog wel van toen hij geboren werd 15 jaar geleden, zit in de examenklas van de Mavo. Dus hij moet zich gaan oriënteren op de vervolgopleiding. Vroeger had je dan MTS, MEAO of Havo. Meer smaken kan ik me niet herinneren. Dus in mijn geval makkelijk, ik ging naar de Havo. Er lette ook niemand op of dat allemaal wel goed ging, daarna ging ik toch weer naar de MEAO. Ik kwam weliswaar in de tweede, maar erg zinvol was dat allemaal niet. Nou ja, je was van de straat. Er waren wel open dagen, maar het nut daarvan heb ik me altijd afgevraagd. Ik ben naar de open avond van de Havo geweest, heb me ingeschreven en het was nog steeds een kutschool.

De Havo is niet echt iets voor Hans, want daar moet je harder je best doen dan op de Mavo. MEAO bestaat niet meer, en MTS evenmin. Er zijn wel honderdduizend beroepsopleidingen voor in de plaats gekomen. Hij wil nu naar Veva, veiligheid en vakmanschap, want meneer wil kennelijk commando worden. Als hij niet toegelaten wordt, dan is Sport en Bewegen de tweede keus. Wat je daar mee kunt, geen idee.

Het schijnt aan mij te liggen. Ik ben oud en ik gedraag me nog veel ouder. Linda ondersteunt hem een stuk beter en zorgt dat hij hierna iets gaat doen wat hem leuk lijkt. Dat was er in mijn tijd niet bij, leuk. Ik kan het me niet herinneren in elk geval. Doodsaaie vakken moest je leren, en waarom, dat was inderdaad de vraag. En toch werden er geen vragen gesteld. In mijn geval al helemaal niet. Maar goed dat Linda deze taak op zich neemt. Ik zou hem naar de Havo geprobeerd hebben te krijgen. Zinloze exercitie.

De jaren negentig.

Er wordt wel eens gezegd dat de muziek van tegenwoordig niet meer is wat het geweest is. Ik begrijp tot op zeker hoogte wat daarmee bedoeld wordt omdat ik de jaren negentig heb meegemaakt. Daar stortte het totaal in elkaar. De jaren 90 waren de novembermaand van de eeuw. Druilerig. Het was de opkomst van de Housemuziek. Acda en de Munnik konden de hitlijsten domineren met hun depressieve inslag, maar die kale koppen in hun trainingspakken waren het ergst. Hoe lang die ellende heeft aangehouden weet ik niet zeker, maar het kostte moeite om er weer uit te kruipen. In het volgende decennium klommen we er op zeker moment uit, en inmiddels is de muziek wel weer terug op niveau. Zo kijk ik er tenminste tegenaan.

Je had natuurlijk nog wel af te rekenen met die zogenaamde DJ’s als Tiesto en Armin van Buuren of hoe heetten ze allemaal. Ik deed er wat lacherig over want DJ’s waren in mijn ogen de mannen die een radioprogramma op Hilversum 3, Radio 3, NPO 3 presenteerden en niet degenen die hun laptop inplugden en de hele avond met hun armen omhoog stonden te zwaaien. Tot daar op een gegeven moment Avicii ten tonele verscheen en ik moest erkennen dat daar toch wel iets bijzonders gebeurde. Met misschien wel als hoogtepunt Titanium van David Guetta. Inmiddels ook al weer bijna tien jaar oud, maar ik zou best toen dit nummer uitkwam, 25 jaar willen zijn geweest en het mee willen schreeuwen op een bescheiden feestje. Ach, je kunt niet je hele leven een wilde boekhouder zijn.

Historisch

Het voelt toch een beetje als een historische dag, nu Trump verslagen is. Ik doe maar een beetje mee met de Amerikanen, die dit vieren alsof Amerika bevrijd is, wat ook een beetje zo is voor grofweg de helft van het land. Niet dat ik dansend de straat op ga, maar ik zit toch te wachten op de eerste speech van president-elect Biden die om twee uur vannacht verwacht wordt.

Dat het maar een prachtige speech mag worden van een waardig president in wording. Daar zit je als onderdaan van de westerse wereld toch op te wachten na al die valse claims, beschuldigingen en leugens van Trump. Met die zelfvoldane kop van hem. Nog twee maanden doorbijten.

Americanos

Dat Donald Trump herkozen zou worden, dat stond voor veel mensen zo vast als een huis. Ik heb altijd vertrouwen gehad dat dat niet zou gebeuren, simpelweg omdat ik dacht dat zelfs Amerikanen niet zo stom zouden zijn om het nogmaals te laten gebeuren. Ik neem maar vast een voorschot op de overwinning van Biden. Gisteren was dat al duidelijk. In de beslissende staten liep Biden zijn achterstand in, en er werden alleen nog maar de stemmen per post geteld, en daarvan zijn de verhoudingen eenmaal 80% Biden, 20% Trump.

Ik realiseerde me daarbij wat er vier jaar geleden gebeurde. Veel Amerikanen dachten dat het zo’n vaart niet zou lopen, Hillary zou op haar sloffen winnen, dus namen veel democraten niet de moeite om te gaan stemmen. Ze kwamen bedrogen uit. Deze keer hebben ze wel gestemd, niet op Biden, maar tegen Trump. De kans dat Biden de acht jaar gaat volmaken lijkt me niet zo groot, en wellicht neemt mevrouw Harris het over.

Wat ik ook altijd voorspelde, maar hier ben ik niet meer zo zeker van mijn zaak, is dat Trump na vier jaar weggestemd zou worden en alles zou terugkeren naar normaal. Wat normaal is, durf ik echter niet te definiëren. Ook onder een democratische kandidaat blijven Amerikanen gek, als ik ze allemaal even over één kam scheer. Het hele kapitalistische systeem van ze, de wapenlobby, en hun enorme ego hebben het land ziek gemaakt. Maar ik bedoelde dat we Trump snel zouden vergeten en we niet meer elke avond na het journaal gefrustreerd op Twitter hoefden te melden hoe gek Trump nu eigenlijk wel niet was. Want dat lijkt me duidelijk.

Ik ben nooit in Amerika geweest, en ik hoop dat zo te houden, dus ik kan mijzelf onmogelijk een Amerika kenner noemen. Maar ik spreek wel veel Amerikanen via mijn werk en ongeveer vier van de vijf zijn in mijn ogen verloren in hun systemen. Kortetermijnwinsten, dat is het enige dat telt, en daarbij worden leugens niet geschuwd. Zelfs leugens over hoe waardevol ze de werknemers vinden krijg je keihard in je gezicht gemaild. Ze kennen de menselijke waarden dus wel, ze handelen er alleen niet naar. “you know why I get up in the morning? To make money! Never be satisfied! Always want more!” Dat is wat ze roepen tegen ons, Europeanen, die wel andere dingen aan hun hoofd hebben.

Amerika stevent af op een fikse ruzie tussen de bevolking. Of het ook tot een burgeroorlog komt, het lijkt mij niet. Ik hoop dat de rust terugkeert. Hun DNA verandert echter nooit.

Hologram

Op het journaal of een programma wat ik daarmee verwar, werd de mogelijkheid besproken om op je eigen uitvaart te spreken als hologram. Dus dan neem je tijdens je leven nog een video op, en als je de pijp uit bent kun je nog een keer schitteren op het podium, omdat je tijdens je leven ook geschitterd hebt. Daar ga ik tenminste vanuit. Ik kan me namelijk voorstellen dat u niet zit te wachten om bijvoorbeeld mij te zien raaskallen op mijn eigen uitvaart. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Over mijn verre reizen,mijn liefde voor wijn en slow food, mijn optredens, mijn bekendheid en mijn charisma. Over hoe ik alles uit het leven heb gehaald en alles heb gepakt wat ik kon. Hoe ik leefde bij de dag, en dat we het leven moeten vieren, proostend op het geluk. Er was natuurlijk ook tegenslag, maar hoe ik dat te lijf ging en te boven kwam wil ik u ook graag meegeven. Want hoe groot de tegenslag ook is, met de juiste mindset kom je er weer bovenop. En natuurlijk was ik ook niet zonder fouten en heb ik mensen moeten teleurstellen. Tegen hen wil ik zeggen: het heeft zo moeten zijn. Dingen gaan soms zoals ze gaan en ook ik had niet overal invloed op. En daarom, lieve aanwezigen, wil ik samen met u het glas heffen en wens ik dat u mijn levensmotto niet zult vergeten, shine bright like a diamond zoals ik tijdens mijn leven heb gedaan! Tot ziens aan de andere kant!

En dat u dan alle zeven onder de indruk bent van dit grootse afscheid. Van die boekhouder die in z’n vrije tijd ook nog verenigingswerk deed, en van Chinees eten hield. Met z’n tweedehands Renault en z’n vakanties naar Frankrijk. Ja, daar zitten we op te wachten, op hologrammen die niet gehinderd door hun eigen middelmatigheid een daverend afscheid komen geven.

Tijdens mijn leven zou ik nog een oproep willen doen aan mijn van de realiteit losgezongen medemens: ach laat ook maar, die lezen hier al jaren niet meer.

De medeweggebruiker

Ik hou van autorijden. Het meest van puur autorijden. Het liefst in een auto met benzinemotor en handschakeling. Die heb ik dan niet, maar Linda wel. Het stelt niet veel voor, haar Renault Modus 1.2 is geen beest, maar dat hoeft ook niet. Ik reed er mee naar het bos, en gooi de hond achterin, in omgekeerde volgorde. Dan rij ik over een weg waar ik al 35 jaar rij, je mocht er vroeger tachtig, nu nog maar zestig, omdat ze eenmaal alles naar de kloten helpen in onze rubbertegelmaatschappij. Vroeger toen ik op de middelbare school zat werd ik vrijwel dagelijks ingehaald door een Autobianchi A112 Abarth. Ik hoorde hem al van ver aankomen, hoog in de toeren en hij haalde mij zeker met 100 in, als het geen 120 was. Mooi vond ik dat.

Als het op autorijden aankomt lijd ik aan hetgeen waar mannen wel vaker van beschuldigd worden, ik kan het beter dan gemiddeld. Ik begrijp dan ook niet waarom ik moet lijden onder die censuur van verkeersdrempels en snelheidsbeperkingen. Aan veel snelheidsbeperkingen hou ik me dan ook niet, tenzij ik ergens vreemd ben en de situatie niet ken. Tot zover de arrogante lul in mij.

Ik reed dus tachtig op deze weg en voor mij doemde de achterkant van een fietser op. Geen probleem, alleen in tegenovergestelde richtig kwamen twee fietsers aan. Ik had net lekker de gang erin, lekker doorgetrokken in de versnellingen, twee handen aan het stuur, ogen op de weg, en toen moest ik inschatten, duik ik achter deze fietser en rem ik af, of haal ik hem in en ga ik daarna naar rechts om de tegemoetkomende fietsers ruimte te geven? Ik schatte in dat het de laatste optie moest zijn, en zo geschiedde, ruim voor de tegemoetkomende fietsers ging ik weer naar rechts. Maar toch ontstak het oude wijf in woede en gebaarde wild dat ik zachter moest. Dat maak ik dus zelf wel uit. Dus ik deed net of ze zwaaide en zwaaide vriendelijk terug. Zo ben ik dan ook wel weer. Dat grapje haal ik vaker uit in de hoop dat de betreffende moraalridder (meestal grijsaards) nog pissiger wordt. Paarden, kinderen en politie. Dan rem ik af en ga er zachtjes -veel minder dan zestig- langs. De rest heeft geen invloed op mijn rijstijl. Tenzij Linda naast me zit, die bemoeit zich er ook graag mee. Nou ja. Niemand is perfect.

De schade van de tijd.

Of het nu komt door de muziek of door de beelden, maar ik voelde mij weemoedig toen ik een filmpje tegenkwam over de “roeivijver” in Drunen, de plek waar ik woonde in mijn jeugd. Het was overigens niet dit filmpje, maar een protestlied tegen de verbouwing van de roeivijver tot pretpark. Het was nu zo’n typische plek, waar je ’s winters schaatste en ’s zomers kon zwemmen. Er stonden houten klimtorens waar ik niet meer uit durfde toen ik heel klein was. Mijn opa heeft me daar nog jarenlang mee gepest. Ik zie nog het beeld van mijn vader, gaande over het ijs op Friese doorlopers. Hij had een specifieke blik in zijn ogen die ik me goed herinner.

Toen kwam ik terecht op de plek waar ik vroeger woonde, de Beukstraat. Wij woonden in het laatste huis, aan “het rondje”. Zo noemde wij het doodlopende pleintje voor ons huis. Als wij ’s avonds nog buiten mochten spelen dan mochten we vaak alleen in het rondje. Tot mijn ontzetting is het doodlopende rondje er niet meer. Het is nu een doorgaande straat geworden, en tegenover ons huis, waar een groot voetbalveld lag, en waar later een school kwam, is nu een nieuwe straat gemaakt. De Beukenhof, dat verzin je toch niet? Ons rondje is weg.

Kwam er nog een filmpje achteraan over de huidige toestand van de Lips fabriek (de reden waarom ik überhaupt in Drunen terecht kwam) maar die stond er ook niet al te florissant bij. Ooit prijkte er een trotse schoorsteen en stonden er honderden auto’s op het terrein. De enorme, roestkleurige scheepschroeven lagen aan de zijkant te wachten op transport. En nu was het een trieste aanblik van een lege fabriek. Wat Philips was voor Eindhoven, was Lips voor Drunen. En dan heeft de fabriek nog lang gestaan. De ijzergieterij in Vaassen, waar mijn vader later ging werken is er helemaal niet meer. Alleen de wijknaam en de straatnamen daar zijn de stille getuigen van die bloeiende, vroegere jaren. Afbramerij, Vormerij, Gieterij… Ik meen zelfs te weten welke praatjesmaker er nu in het huis woont op de plek waar mijn vaders kantoor was.

Het voelt altijd heel leeg om een plek te bezoeken waar je fijne herinneringen aan hebt. De plekken worden steeds onherkenbaarder. De nieuwe bewoners doen maar wat. Hebben geen enkel benul van wat zich er vroeger in hun huis afspeelde. Ons oude huis ziet er raar uit. Een dakkapel en een houten schutting. En geen rondje meer. De schade die de tijd aanricht…

Ik geef het op

Het is een grote frustratie. Misschien herinnert u zich nog het verhaal over mijn auto, dat het maar niet wilde lukken om een andere geschikte auto te vinden, en dat ik besloot om mijn auto te laten opknappen. Nieuwe velgen, overspuiten en wat kleine reparaties. Dit ging in fases. Na de eerste fase, het overspuiten, kreeg ik de auto terug met een dikke beschadiging op de bumper. Dus mijn auto was nog steeds niet zoals ik hem wilde hebben.

Het duurde een paar weken, maar wederom werd mijn auto gerepareerd, de achterbumper werd opnieuw gespoten, er werd een kleine parkeerschade gerepareerd en ik kreeg hem vrijdagavond terug. Op zaterdagochtend bekijk ik de auto met een zekere liefde en tot mijn grote schrik zie ik een nieuw deukje en een deukje in de nummerplaat. Ik raak licht aan de kook, neem contact op met de garage, die weten uiteraard van niks, maar ik spreek met ze af dat ze dit nog repareren.

Vandaag, ik ga even met de hond naar het bos, één of andere paardenlul met een busje blokkeert hier de weg, ik manoeuvreer mij er langs, maar aan de rechterkant ligt een grote steen op de weg, en ik beschadig mijn net gepolijste en gespoten velg. Het mag gewoon niet zo zijn dat ik met een onbeschadigde auto rondrij. Al is het maar een dag.

Complottheorie

Vorige week behandelde Lubach zijn fabeltjesfuik waarin hij liet zien hoe je via YouTube, als je een kritische zoekterm over corona gebruikt, al snel strandt in een wirwar van complotten over allerlei onzin. Lubach viel complotdenkers aan en maakte ze belachelijk door met wat algemeen geaccepteerde tegenargumenten te strooien. U en ik behoren tot de weldenkende mensen dus wij trappen niet in de fabeltjesfuik.

Echter, ik vind het niet helemaal vreemd dat er mensen zijn die complotten zijn gaan geloven. In hoeverre je er in verstrikt raakt hangt niet af van je intelligentie, zoveel is zeker. Misschien ben je labiel, of is er een medische verklaring waarom je bent gaan geloven dat de aarde plat is, dat de Amerikanen niet op de maan zijn geweest, of dat Bill Gates onze breinen wil controleren door ons een chip te geven. Eigenlijk is dat laatste al niet zo’n hele rare gedachte, ik zou dat tenminste wel zien zitten, dat ik u allemaal kan controleren. En daarbij, als je nu eens op een rij zet wat ons door de overheid allemaal al verteld is over Corona, en hoe tegenstrijdig dat soms is, dan is het ook niet helemaal gek dat mensen boos worden en naar alternatieve theorieën gaan zoeken.

Ikzelf bijvoorbeeld denk ook dat er sprake is van een complot. En in hoeverre dat complot van tevoren is bekokstoofd weet ik niet, maar ik denk dat de reguliere media ons ook manipuleren in plaats van onpartijdig nieuws te brengen. Mij vallen al een poosje dingen op namelijk. De media brengen namelijk nooit positief nieuws over corona en zetten er dan een punt achter. Bijvoorbeeld. Dag 1: minder positief getesten dan gisteren en het aantal ziekenhuisopnamen is gedaald. Echter, het aantal mensen dat op de intensive care is opgenomen is toegenomen. Dag 2: minder mensen op de intensive care opgenomen, er zijn wel meer doden dan gisteren. Dag 3: Minder doden dan gisteren, maar een lockdown wordt verwacht. Dag 4. Er zijn minder besmettingen, maar de registratieapparatuur haperde. Dag 5. Het wordt morgen een aangename dag, maar voor de tijd van het jaar is het veel te warm. Dag 6. Ondanks de regen van de afgelopen weken heerst er nog steeds extreme droogte. Dag 7. Voor het eerst sinds 200 jaar zijn er jonge wolven geboren in Nederland, men denkt dat de wolven hiernaartoe zijn gekomen doordat er in andere landen steeds minder natuur is.

Ik bedoel maar, het nieuws is nooit gewoon geruststellend. Het nieuws moet altijd van een spannende onzekerheid worden voorzien, of er moet negatief nieuws bij gebracht kunnen worden, anders maakt de luisteraar zich geen zorgen meer en doet hij straks geen moeite meer naar het nieuws te luisteren. Dus wat er ook gebeurt, het mag nooit gewoon oké zijn. Zoals Fons Jansen heel lang geleden een correspondent in een ver land imiteerde en zei: “de situatie is hier buitengewoon verward.” ” Ja, logisch, anders wordt hij teruggehaald,” kwam er achteraan.

Misschien is complot wat overdreven en is het nieuws gewoon onderhevig aan de greep van marketing, wat eigenlijk ook één groot complot is om u te laten weten welk gevaar u loopt als u een bepaald product niet koopt.