De bekende weg, de waarheid en het leven.

Ik was voor het eerst bij de ledenvergadering van de voetbalvereniging omdat ik iets te zeggen had. Ik doe al jaren administratie voor de club, maar ik kom er niet vaak. Het is een Christelijke voetbalclub dus de vergadering wordt geopend met het voorlezen uit de bijbel en het voorgaan in gebed. Waar ik vandaan kom noemen ze het gewoon bidden, maar hier is het voorgaan in gebed.

Een van de punten betrof de kernwaarden van de club. De huidige voorzitter is wat soepeler dan enkele leden uit de 19e eeuw die er streng op toezien dat de christelijke waarden worden nageleefd, dus was een geschil geweest met een heuse bemiddelaar van de KNVB erbij, als ik het tenminste goed begrepen heb, over het deelnemen van enkele leden in clubtenue aan het carnavalsfeest.

Natuurlijk wist ik precies wat hier het probleem was, maar ik, als rechtgeaard katholiek, die bij de verkeerde club terecht is gekomen, kon het toch niet laten om toen de voorzitter zijn verhaal vervolgde, te vragen wat het probleem daarvan nu eigenlijk was. Hij legde uit, carnaval is een katholiek feest, sommigen zeggen zelfs een heidens feest, en dat dat niet past bij de christelijke waarden van de club. Ik knikte ten teken dat ik het begrepen had, want ik snapte het al voordat ik het vroeg.

In elk geval, het was duidelijk dat deze voorzitter probeerde het allemaal iets soepeler te maken dan dat sommige leden, die rechtstreekse afstammelingen zijn van Calvijn, wensten. Dus hij vond het geen probleem, alleen, zei hij om de gereformeerde bond tegemoet te komen, zou de club nooit iemand vragen werkzaamheden op zondag te verrichten.

Laat dat nu net de dag zijn dat deze van huis uit katholiek doorgaans tijd vindt om de contributieadministratie te doen. Als ik de bestanden op zondag klaarzet, wordt de contributie op dinsdag geïnd. Maar als ik het op zaterdag doe, ook. Dus zullen ze ervan uitgaan dat ik het op zaterdag doe, anders waren er allang problemen ontstaan.

Ik zit trouwens bij deze club omdat de (katholieke) basisschool van Hans in onze ogen niet functioneerde en we hem halverwege naar een andere (christelijke) basisschool deden, en vanuit die school gingen zijn vriendjes naar deze club, was hij op de andere school gebleven, had hij nu bij de katholieke voetbalclub gevoetbald en had ik daar zitten boekhouden. Katholiek boekhouden dan, wat anders is dan protestants boekhouden. Bij Katholiek boekhouden zijn er de grootboekrekeningen “aflaten in omloop”, “betaalde zwijggelden” en boek je nogal veel op kruisposten, bij protestants boekhouden heb je geen verzekeringspremies, er wordt geen administratie gevoerd maar een predestinatie, en als je bedrijf een onzichtbare meerwaarde heeft, heb je daarvoor de grootboekrekening “Godswill.” Ik beheers beide methoden.

Donker

En nu we het er toch over hebben, ik wil niet racistisch overkomen, maar dat donker van tegenwoordig is veel donkerder dan vroeger. Gevaarlijk donker als je het mij vraagt. Daarom loopt iedereen, inclusief Linda in een reflecterend hesje de hond uit te laten. Want je moet zichtbaar zijn, voor je eigen veiligheid.

Nou, ik weiger halsstarrig. Ik vind dat je juist onzichtbaar moet zijn in het donker, want als ze je niet zien, kunnen ze je ook niet verwonden. Daarbij hoor en zie je een auto een lichtjaar van tevoren aankomen, dus zorg je dat je in de berm staat. Aan de linkerkant, want auto’s rijden rechts. Tenminste, vroeger deden ze dat.

Op een of andere manier moeten onze ogen achteruit zijn gegaan in het donker, want ondanks veel scherpere verlichting ziet een automobilist niks meer. Zo loop ik laatst ’s ochtends op de weg, de hond had zelfs nog een lichtgevende halsband om, want een hond klaagt niet als hij voor lul loopt, komt er weer zo’n nachtblinde die wat anders zit te doen in de auto aan. Hij toeterde naar mij, dus had hij me gezien. En toch had ik het gevoel dat hij toeterde en tegelijkertijd zat te schelden. Dat kon ik niet horen, maar zo doe ik het altijd. Terwijl hij zelf fout is, want een voetganger hoeft geen verlichting te hebben.

Goed, ik weet heus wel dat u het niet met me eens bent en dat ik ook een reflecterend hesje moet gaan dragen. Maar dat zou ik dan alleen doen omdat nachtblinde linksrijders zich anders te pletter schrikken. Want ik zorg wel dat ik niet op de weg sta hoor. Zo deden we dat al jaren, en trouwens, wanneer vielen de meeste gewonden in het verkeer? Toen ze in Parijs allemaal met een geel hesje de straat op gingen. Gedram allemaal. Nou ja, binnenkort zal ik wel verplicht worden door Linda om ook zo’n hesje aan te trekken. Want zo gaat het als ik me ergens tegen verzet. De stichting tegen het gebruik van Engelse woorden heeft het onlangs ook opgegeven. Vechten tegen de bierkaai.

Anticiperen.

Ik ben anders dan vroeger. Vroeger was ik rustig, ingehouden, beheerst, keurig en gefrustreerd. Want dat krijg je ervan. Tegenwoordig scheld ik, vloek ik, uit ik me en ben nog steeds gefrustreerd. Maar ik voel me beter. Het uit zich vooral in de auto. Was ik vroeger de heer in het verkeer, anticipeerde ik en zorgde dat als iemand een fout maakte, ik die al corrigeerde voor er gevaar kon ontstaan, nu erger ik me vooral en zorg zeker dat er een gevaarlijke situatie ontstaat om de schuldige daarop te wijzen.

Vandaag neem ik nietsvermoedend de afslag Vaassen, geef keurig richting aan en wil op het gas. Voor mij, een lul in een Peugeot, gaat ook van de snelweg af, maar zonder richting aan te geven en ik kan niet op het gas. Voor de bocht gaat hij vol op zijn rem, want je zal eruit vliegen, en aan het eind van de afslag gaat hij rechtdoor. Tenminste, volgens zijn richtingaanwijzer die niet aan staat, want je kunt niet rechtdoor. Dus gaat hij rechts, net als ik. Op de eerstvolgende rotonde geeft hij geen richting aan, op de tweede niet, nergens. Dit is niet zomaar een lul in een Peugeot, dit is een raszuivere Arabische volbloedlul. En omdat ik zelf ook een Peugeot rij, weet ik dat die dingen richtingaanwijzers hebben.

Hij blijft geen richting aangeven en hij woont klaarblijkelijk bij mij in de buurt, want we naderen op stand. Hij rijdt op stand voorbij en ik rij achter hem aan, terwijl ik daar helemaal niet moet zijn. Uiteindelijk krijg ik het door, deze man (of vrouw voor de politieke correctheid, maar het was geen vrouw want vrouwen doen dit niet) woont hier niet, maar bivakkeert op de plaatselijke camping “De Bosrand”(debiel). En inderdaad, daar remt hij af en wil zonder richting aan te geven afslaan. Maar daar anticipeerde ik op de situatie. Want toen hij afsloeg, zat ik al bijna naast hem om hem zogenaamd in te halen. Daar kwam mijn toeter vol tot zijn recht. Ik hoop dat hij zich de tering schrok. Eikel.

Prutsers

Ik vond dus altijd, in tegenstelling tot de algeheel geldende opvatting dat de aarde geen thermostaatknop heeft waaraan een mens zou kunnen draaien om af te koelen. Ik heb daarover wel eens een discussie gevoerd, maar die kan ik jammer genoeg niet terugvinden in dit regenwoud van blogs.

Ik werd natuurlijk afgemaakt met argumenten op basis van de toen geldende stand van de wetenschap. Niet door een wetenschapper overigens, maar door een afvallige die zijn heil in Wikipedia had gezocht. Hij redeneerde geheel volgens Kyoto: als de mens de opwarming heeft veroorzaakt met teveel CO2-uitstoot, dan kan de mens de aarde ook weer afkoelen door minder CO2-uitstoot. Dat laatste ging er bij mij niet in.

Nu was er vandaag op het journaal een item waarin gesteld werd dat we het smelten van Antarctica niet meer konden tegengaan, ook niet met heel strenge milieuregels. Verschillende wetenschappers waarschuwden daarvoor. Er werd wel haastig bij verteld dat we door moesten gaan met de maatregelen omdat de opwarming meer behelst dan de zeespiegel.

Begrijp me niet verkeerd, ik zie ook de mens (niet alle, de meesten zijn volkomen onschuldig) als oorzaak van de versnelde opwarming. Maar ik zag ook het belachelijke in van een bijeenkomst in Parijs waarin werd afgesproken dat de temperatuur niet meer dan 1,5 graad mocht stijgen. En dat die afspraak gevierd werd als een doelpunt door bepaalde mensen. Je staat 6-0 achter maar in Parijs spreken ze af dat het nog 6-6 wordt met nog twee minuten te spelen.

Gelukkig hoorde ik een deskundige zeggen dat we technisch heel veel zeespiegelstijging aankunnen. En ook dat heb ik al eerder gelezen, dat betrof een afvallige wetenschapper die zei dat een meter zeespiegelstijging geen enkel probleem was. Die werd uiteraard ook afgemaakt omdat hij niet de algeheel geldende opvatting had en niet vol inzette op een daling van de temperatuur. Maar nu gaat men dus kijken naar de technische oplossingen. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.

Dan zijn er nog wat idioten met een schop die de leus “cooling down the planet” hanteren. Ik ga vast op zoek naar een boot.

Bang

We keken een horrorfilm. Nou ja, vrouw en dochter keken een horrorfilm en ik keek mee. Het ging over bezetenen, dwalenden, geesten en weet ik het allemaal. Ik kijk nooit horrorfilms. Zogenaamd omdat ze me niet boeien maar de waarheid is natuurlijk dat ik er niet van kan slapen. Nou ja, kon slapen. Ik ben nu 54, en ik kan het aan. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om zo’n film te kijken toen ik vijftien was, zoals mijn dochter nu.

Ik heb er natuurlijk wel een paar gezien vroeger. The exorcist, waarvan het verhaal destijds rondging dat de actrice die het door de duivel bezeten meisje speelde, Linda Blair, kort na de film op onverklaarbare wijze was overleden. Ik geloofde dat, er was nog geen Wikipedia en als je jezelf leende voor zo’n rol dan was dat vragen om moeilijkheden. Linda Blair maakt het nu nog steeds prima.

Nog erger vond ik Poltergeist, het idee alleen al dat je in je bed ligt en je geklop hoort. We maakten elkaar bang vroeger. Bovendien toen ik hem keek, werd ik ‘s nachts wakker en hoorde ik m’n flessenverzameling rinkelen. Om één of andere reden heb ik mezelf wijsgemaakt dat het nep was en kon ik doorslapen. Toen ik ‘s ochtends op het nieuws hoorde dat er een aardbeving was geweest, snapte ik dat ik het me niet had ingebeeld.

Een jaar of wat geleden keek ik samen met Linda de film “paranormal activity.” Ik acteerde dat ik nog iets voor mijn werk moest doen en ging aan tafel zitten, iets anders doen. Het was mij te veel.

En nu? Ach, ik zie de lol er wel van in. Ik schrik niet meer zo snel. Voor de zekerheid wel even de deur op slot gedaan toen ik koffie haalde. Terwijl het toch algemeen bekend mag zijn dat geesten dwars door de muur kunnen. Ze kloppen eerst wel netjes aan, dat wel.

Mack komt uit de kast.

Een jongen die ik al jaren ken, nu 21 jaar mag ik ontzettend graag. Hij is supergoed in badminton, en is altijd heel serieus met school. Hij zat bij Hans op de middelbare school en is ongeveer het tegenovergestelde van Hans. Met zijn vader kan ik het ook erg goed vinden, die is minder in badminton dan zijn zoon maar vindt het wel gezellig in de kantine. Hans zou het ook goed met z’n vader kunnen vinden.

Een vrouw die ik pas een jaar ken, en die ik ook graag mag, zei me vanavond: hij is homo hè? Ik was wat verbaasd over de vraag en ik zei dat dat volgens mij niet zo was. “Oh,” zei ze, “ik dacht jij kent hem al wat langer en ik dacht dat je dat misschien wel wist.” “De manier waarop hij praat en hoe hij loopt, die is volgens mij homo.”

En voor het eerst dacht ik dat ze misschien wel gelijk had. Hij loopt inderdaad wel vrouwelijk en vanavond toen zijn vader een grapje maakte over pornofilms reageerde hij ongemakkelijk en zei tegen z’n vader dat het tijd werd om naar huis te gaan.

En nu ben ik 54, mijn leven lang gelachen om homo-grapjes, en nu voor het eerst kom ik uit de kast. Ik voel nog steeds een diepe sympathie voor hem en ik vind het geen enkel probleem als hij douchet bij ons. Mocht hij uit de kast komen, dan zal ik blij voor hem zijn. Ik reageer totaal anders dan ik dacht dat ik in zo’n situatie zou reageren (afstandelijker) en mocht hij homo zijn dan kijk ik niet anders tegen hem aan dan dat ik nu doe. Als een jongen die ik heel graag mag en die ik alles gun.

Vrijdag de dertiende.

Mijn auto moest gekeurd en een kleine beurt en dat kon afgelopen vrijdag. Ik sprak dit een paar weken geleden al af, en hoorde toen: vrijdag, 13 oktober. Ik dacht: “wacht even, ik ga het lot niet tarten met deze auto, want laatst brandde er een motorstoringslampje, dat is vragen om problemen.” Ik sprak dus af op donderdag 12 oktober. Dat hielp, want de auto werd goedgekeurd zonder verdere bijzonderheden. Op vrijdag 13 oktober verliep alles zonder noemenswaardige problemen, ik dacht niet eens aan vrijdag de dertiende, maar zaterdag ging dat verrekte lampje weer branden. Dus het lot ontloop je niet, al denk je het te slim af te zijn.

Ik keek op mijn bankrekening, want ja, wat gaat dit weer worden, maar mijn bankapp zei dat ik een nieuwe telefoon had, en dat dat dus niet kon. Terwijl ik allang die app gebruikt had op mijn nieuwe telefoon. Een andere app had hetzelfde euvel, werkte ineens niet meer. En omdat ik laatst al ruim een dag met de IT afdeling aan de gang was geweest, bekroop mij het zelfde gevoel als met mijn 1.6 thp motor. Drama.

Vannacht droomde ik dat ik mijn vijfde nieuwe iPhone kreeg opgestuurd omdat er bij de vorige steeds iets misging, toegegeven, door mijn fout, maar nu met de vijfde wist ik hoe ik het moest doen. Maar dat ik over dergelijke dingen begin te dromen slaat ook nergens op. Dan ben je al een dag bezig met dat ding, verspil je ook nog eens een nacht aan zo’n ding, of hoe lang duurt zo’n droom eigenlijk?

De iPhone is van de zaak, maar de Peugeot niet. Afgezien van het brandende lampje rijdt het ding geweldig, maar ik hou eenmaal niet van lampjes, tenzij ze van Philips zijn. En in vrijdag de dertiende geloof ik al lang niet meer, tenzij je een storingsgevoelige auto hebt. Het is vast een kapotte sensor die vervangen moet worden. U weet wel, van die sensoren die vroeger niet bestonden en je dus ook geen vals alarm kreeg. Wellicht krijgen we straks sensoren die een kapotte sensor verklikken. Eigenlijk was vroeger alles beter. Wat je niet hebt kan ook niet kapot gaan.

Hyena

Ik kwam er net achter dat op mijn nieuwe iPhone alle video’s uit whatsapp zijn verdwenen. Ik nam weer contact op met IT, die er niks van begrepen en weer een backup terugzetten. Lang verhaal kort, nu ben ik nog meer geschiedenis kwijt. Hij verontschuldigde zich, normaal ging het altijd goed maar hier om een of andere reden niet. Ik heb me er inmiddels bij neergelegd en besloot mijn humeur er niet door te laten verpesten.

Want ondertussen is het 11 oktober en slaap ik nog steeds zonder pyjama. ‘s Avonds laat laat ik de hond uit in mijn poloshirt en ben ik best blij met het mooie weer. Tussen de middag loop ik een ronde in het bos met mijn kleine hyenahond en laatst bleef een vrouw achter haar tuinhek staan omdat ze dacht de Lori een jonge wolf was. Goed, niet de slimste, dat merkte ik ook in de rest van het gesprek, maar toch was ik blij met haar vergissing. Als Lori loopt heeft ze een lichtvoetige draf die me doet denken aan een vos. Ze is echt prachtig en vrijwel dagelijks krijgen we dat te horen.

De fokker waar ze vandaan komt heet “Dutch hyena’s” en veel mensen maken die vergelijking. Maar “de” wetenschap heeft onlangs bepaald dat hyena’s tot de katachtigen behoren en niet tot de hondachtigen. Ik weet niet hoe ze daarbij komen, want er is niks katachtig aan een hyena. Ze kunnen niet spinnen, niet slaan met hun voorpoten, niet klimmen, geen nagels intrekken en ze jagen voornamelijk op langzame prooien. Echt het tegengestelde van een kat, als je het mij vraagt. Het zou mij niet verbazen als hier sprake is van biologische dwaling.

Als gewone mensen het over katachtig hebben doelen ze vaak op de reflexen. Maar sinds Lori een tik op haar neus heeft gekregen, weet ze dat als ze de kat uitdaagt, ze nog sneller moet reageren. En het lukt haar met gemak om die slaande voorpoot te ontwijken. Het gaat niet lang meer duren of ze klimt een positie op onze huiselijke ladder, waar ik nog altijd fier bovenaan sta. Want iemand moet de dakgoot vegen.

Utrecht

Vrijdag was ik een dagje in Utrecht, mijn geboortestad. Ik had mijn moeder meegenomen, ook haar geboortestad. Een stad verandert onder je kont vandaan als je er even niet meer komt. Maar toch, het oude blijft hetzelfde en anders brengen ze het wel in de oorspronkelijke staat terug. Zo loopt de Catherijnesingel weer onder Hoog Catherijne door, en zit ik te wachten tot de het schip van de Domkerk herbouwd wordt zodat kerk en toren weer een geheel vormen.

Ik ben voor het eerst in de Domkerk geweest. De toren had ik al een paar keer beklommen maar de kerk had ik nooit bezocht. Best aardig hoor, maar wat kaal aan de binnenkant. Zonde van zo’n mooi bouwwerk als je het mij vraagt. Bij ons moesten de protestanten het zonodig overnemen en de kerk ontdoen van elk tierelantijntje, anders hadden we nu kunnen wedijveren met het buitenland. Nu winnen zij, en is het geluk weer eens met de dommen van Milaan of Keulen.

Er is ook nog een complex onder de Dom maar dat komt later nog wel een keertje. De Dom klinkt al mijn hele leven magisch mede door de trotse vertellingen van mijn opa en oma, net als eigenlijk heel Utrecht die magie van hun gekregen heeft. Want het lag in het midden van het land, het had het grootste overdekte winkelcentrum van Europa en ook nog eens de hoogste toren van Nederland. Eigenlijk gewoon van Europa omdat de rest valsspeelt en er een hele lange spits op heeft gezet omdat hun toren niet hoog genoeg was.

We aten bij een Italiaan op een van de terrassen van de Oude Gracht en we liepen over de Drieharingenstraat en de lange Elizabethstraat. Utrecht moet de stad met de mooiste straatnamen zijn. Neude, Vreeburg, Hardebollenstraat, Zakkendragersteeg. Oudkerkhof, Mariaplaats, Janskerkhof, Domplein. Tevens heeft het de mooiste wijknamen. Wittevrouwen, Oog in Al, Lombok, Ondiep. En tenslotte heeft het de mooiste plaatsnaam: Utrecht. Maar misschien ben ik hierin niet geheel onpartijdig.

Some guys

Door de koning gedwongen liep ik ergens anders in het bos, nog wel dwars door zijn kroondomein maar niet meer op de zijpaden. Prima, op de doorgaande weg kan de hond los, op de zijpaadjes mag dat sowieso niet.

Na een tijdje zag ik een stel, niet meer piepjong maar wel jonger dan ik. Zij was jaloersmakend mooi, met lang bruin haar, ze droeg een bruine rok en een lange jas. Hij had een wijde trainingsbroek en een strakke trui aan. Hij kon het hebben. Aan hoe ze elkaar aanraakten kon ik zien dat ze nog niet heel lang een stel waren. Ik probeerde Lori bij me te houden, wat best lang lukte, maar uiteindelijk liep ze toch naar ze toe, en luisterde ze niet meer naar mij. Ze gedroeg zich gelukkig wel en sprong niet als een dolle tegen ze op. Van dichtbij was de vrouw net ietsjes minder oogverblindend dan van veraf, maar nog steeds erg knap. Hij was een beetje een patserig typje, maar dat kan ook jaloezie mijnerzijds geweest zijn. Ze maakten een paar opmerkingen over Lori, dat ze zo’n mooie tekening heeft (dat horen we echt dagelijks) en dat ze zo enthousiast was. Ik zei kort wat terug en liep terug naar de parkeerplaats waar ik onze oude Modus zocht. Er stond ook een gloednieuwe Porsche. Het duurde heel even eer ik door had dat die vast van hun was. En ja hoor, ze liepen naar de zwarte Taycan en ze stapten in.

Ik hoorde mezelf denken, als je knap bent is je kans om rijk te worden ook groter. Ik zat te denken of hij niet een ex voetballer was die ik niet herkend had. Ik startte de oude Modus en reed achter de Porsche de parkeerplaats af. Porsche centrum Amsterdam stond er achterop. Ze reden ook linksaf, naar het westen, ik rechtsaf naar het oosten. Some guys have all the luck zeggen ze weleens, me gelukkig prijzend dat ik in het oosten woon.