Soeverein

Ik verklaar mij soeverein. Ik ben er hopeloos te laat mee, want ik heb al tonnen aan belasting betaald en ook de nodige boetes. Maar waar haalt de overheid eigenlijk het gore lef vandaan om mij te onderwerpen aan haar gezag? De overheid heeft geen gezag over mij, niemand heeft dat, hooguit mijn vrouw. Ik erken ook geen grondwet, en ik stop met belasting betalen. Ik zal mijn werkgever erop wijzen dat het illegaal is om geld van mij in te houden en over te dragen aan de overheid.

Volgens de hoge raad, die zich zorgen maakt over types als ik, breng ik mezelf in de problemen als ik geen belasting betaal. Maar dat is een leugen, ik hou juist veel geld over. Het probleem is dat deze illegale overheid dan een deurwaarder op mij afstuurt. Die ik dan zal doodschieten aangezien er toch geen grondwet bestaat.

Goed, er komen steeds meer mafkezen in omloop, want overheidsinstanties krijgen steeds meer brieven van mensen die hun contract met de overheid willen opzeggen. Kwetsbare burgers, noemt de overheid ze in hun statement, intern wordt gesproken over gek. Ik denk dan ook dat om de woningnood op te lossen, je gekkenhuizen moet bouwen. Er moeten enkele tienduizenden mensen opgesloten worden en als hun woningen vrij komen, dan scheelt dat weer.

Overigens is het niet zo dat ze helemaal geen punt hebben natuurlijk. Het is best raar dat er bij je geboorte een registratie wordt gedaan en dat je dan een nummer krijgt. En dat je zonder dat je dat goedvond, je moet houden aan een wet. Misschien ben je het daar wel helemaal niet mee eens. Je zou op z’n minst een keuze moeten hebben, ga ik meedoen in dit systeem, of ga ik in het oerwoud mijn eigen eten vangen?

In Brazilië zijn er indianenstammen die geen weet hebben van de buitenwereld of een wet. Ze zijn mensen, maar zijn een beschermde soort. Dat zouden we hier ook moeten hebben. Een plek, afgesloten van de buitenwereld waar je naartoe kunt trekken als je dit systeem niet trekt. Nederland is er wat klein voor. Maar ergens in Rusland, dat zou moeten lukken.

Ik ben mezelf niet.

We keken Spoorloos want dat vinden wij leuk. Hoe Derk Bolt in vloeiend Spaans Zuid-Amerika afstruint om een spoor te vinden van een uit het oog geraakt familielid zorgt voor mooie televisie. Ik stond er nooit bij stil dat het een strijd moet zijn om niet te weten wie je vader of moeder is. Een vrouw van in de zeventig vond uit wie haar vader was, en ondanks dat hij al lang was overleden was ze dolgelukkig om uit verhalen van anderen te horen dat hij had geprobeerd haar te vinden zodat ze wist dat er van haar gehouden werd. Ontroerend en triest tegelijk dat ze daar na 75 jaar achter kwam.

Een andere vrouw was in de negentig en wist niet wie haar vader was. En daar zou ze ook nooit zijn achtergekomen zonder dna technologie. Door dna databanken te raadplegen komt er een overeenkomst met iemand die ze kunnen benaderen, en hier leidde het spoor naar de zingende tandarts, alias “De Aal” waar ik niet zo lang geleden nog een logje aan wijdde. De mevrouw van negentig had opvallend veel dna gemeen met De Aal, en uiteindelijk bleek de opa van de Aal, de verwekker van de mevrouw te zijn. Buitenechtelijk en geheim natuurlijk, maar toch onthuld. De Aal vertelde een paar vrolijke verhalen over z’n opa, en de oudere mevrouw vond het uiterst vermakelijk.

Het riep bij mij wel de vraag op wat een stamboomonderzoek eigenlijk waard is, aangezien er altijd wel iemand heeft liggen rollebollen met een ander, en je vanaf dat moment een totaal verkeerd spoor volgt. Hoeveel mensen zullen niet zijn wie ze denken te zijn? Ben ik wel mezelf? Ja natuurlijk, zoiets gebeurt alleen bij anderen. En ik heb geen halfbroers of -zussen. Ik hoef dat niet te onderzoeken. Want wat niet weet, wat niet deert.

Oh Lord

In groepsapps voel ik mij als een vis in het water. Want ik schrijf makkelijk, en druk me makkelijk uit. Keerzijde is wel dat er altijd mensen zijn die mijn pogingen tot humor irritant vinden. En ik heb niks in de gaten tot het te laat is. Iemand had vorige week lopen drammen dat er allerlei dingen in de app gezegd werden die niet voor die app bestemd waren. Ging niet eens over mij. Hij vond dat de app was bedoeld om aan te geven of je kwam badmintonnen op donderdag. Ik maakte er wel een gevatte opmerking over die sommige mensen wel grappig leken te vinden door er een 😂 onder te zetten. De man in kwestie echter, appte mij privé, dat als mij iets niet beviel, ik het tegen hem moest zeggen en niet in de groepsapp.

Ik zuchtte, schreef terug dat ik er niks was wat mij niet beviel, dat ik gewoon een grappige situatie vond en daarop reageerde. Ik ging de keuken doen en toen ik klaar was had hij gereageerd dat hij mijn humor niet snapte en weet ik het allemaal. Ik besloot de schuld op mij te nemen, en zei hem dat ik mezelf niet kan helpen in sommige situaties en dat ik vaker last heb in groepsapps met mensen die mijn humor niet snappen. Toen veranderde hij van toon, was tevreden met mijn uitleg en vond het vervelend voor me dat me dat vaker overkwam. Nou ja, wat ik maar zeggen wil, allemaal tactiek. Geleerd in de katholieke kerk. Gewoon de schuld van een ander op je nemen en lijden. Naar goed voorbeeld.

Na het schrijven van bovenstaande kwam een herinnering boven die een jaar of 44 oud moet zijn en waar ik in de laatste 40 jaar geen actieve herinnering aan heb. Toen ik een jaar of 10 was, kreeg ik van Sinterklaas, aka mijn moeder, een kartonnen plaat om op te hangen met de volgende tekst: “Oh Lord, help me to keep my big mouth shut until I know what I am talking about.” Zij moet het al voorzien hebben.

.

Doe’s normaal man!

Ik zag deze verkiezingsuitslag helemaal niet aankomen maar ik gun Wilders zijn overwinning zeker, al denk ik er het mijne van. Zo bont als Klaver en Timmermans die doen alsof de democratie in gevaar is door Wilders maak ik het niet. Ik maak mij geen enkele zorgen. Ten eerste heeft het rechtse blok één zetel verloren dus in die zin is er weinig veranderd, maar nog belangrijker dan ten eerste, Wilders trekt nu zijn keutel al in want hij wil graag premier worden. Dat is precies volgens het geldende protocol dat voorschrijft dat er nooit iets verandert door verkiezingen. Wie premier van alle Nederlanders wil zijn zal zijn standpunten moeten matigen. En laten we eerlijk zijn, zo’n beroerde man is Wilders helemaal niet. Zet zich met hart en ziel in voor zijn zaak, en is bereid daar voor te vechten. Tenminste, tot nu dan, want zijn zaak gaat even in de koelkast. Dat is toch een beetje alsof KOZP even een tijdje Zwarte Piet weer gedoogt en vindt dat er voor iedereen een thuis moet zijn in Nederland.

Goed, ik heb net een Marokkaanse vriend geappt dat het leuk was hem gekend te hebben maar dat hij nu echt zijn biezen moet pakken. Wel met een vette smiley erachter. Zal Geert al dronken zijn?

Democratisch besef

Ik leg het nog één keer uit. Morgen zijn er verkiezingen en ongeacht de uitslag gaat er niks veranderen. Dus maak het jezelf niet onnodig moeilijk, overschat je invloed niet en breng gewoon een stem uit. Natuurlijk, degene die wint maakt een dansje op tafel, houdt een mooi verhaal over dat het nu tijd wordt voor verandering, en later op de avond wordt hij of zij dronken. De volgende dag komt het nog uitgebreid op televisie en dan ebt het weg. Dan komt het nog een keer terug als er een formatie is, er komt een mooie foto met de koning en dat was het dan.

Anderhalf jaar later komt de minister van veiligheid en justitie op televisie en denk je: die kende ik helemaal niet? Was die altijd al minister? Ja, die was al die tijd al minister. Een paar maanden later vindt een kamerlid dat er een gebrek aan ambitie is bij het kabinet en dient een motie in, die het niet haalt overigens, en de voorzitter moet ook een keer van zich laten horen en ontneemt iemand zijn spreektijd. Een ander kamerlid maakt zichzelf compleet belachelijk en er wordt hartelijk gelachen door de hele kamer als iemand daar gevat op reageert.

En over vier jaar doen we het nog een keer en doe ik er weer aan mee. Het is een prachtig systeem. Journalisten, peilingen, mooie woorden, gebarsten ego’s, onverwachte uitslagen die niemand had zien aankomen, en weer door. Het EK van 2024 gaat ons meer bezighouden. Daar houden ze geen verkiezingen maar de winnaar, Duitsland, staat al vast. Ook een mooi systeem.

Nutteloze dingen

Ik liep dus laatst op de Neude, langs het voormalig postkantoor en stond verder nergens bij stil, behalve dan dat mijn opa daar zijn leven lang werkte, eerst als postbezorger, later als toezichtsambtenaar, waar hij volgens hemzelf niks hoefde te doen. Ja, met een sigaar rondlopen en toezicht houden. Zo ging dat in die tijd.

Ik las een boekje over de Neude en begreep dat nog veel vroeger dit een plein was waar mensen werden geëxecuteerd en gemarteld. In het boekje stonden de details, die ik verder maar laat voor wat ze zijn, maar daar stond ik niet bij stil toen ik er liep. Vreemd eigenlijk, dat slechts 500 jaar dit nog gebeurde, en dat ik gadverdarrie misschien wel op de plek liep waar menig crimineel of onschuldige, ellendig en gruwelijk aan zijn of haar eind is gekomen. Gelukkig deelden ze ook lichtere straffen uit, zoals geseling, hand afhakken of verbanning. Gewoon allemaal in Utrecht op het plein.

In Vaassen hebben we de Galgenberg, daar loop ik wel eens met de hond. Ik heb er nooit over gelezen, maar zo’n berg komt niet voor niks aan zijn naam. Dan stel ik me wel voor dat er boven op de heuvel een galg staat, met daaraan het dode lichaam van een veroordeelde hangend.

Gisteren nog, ik liep in de buurt van het verscholen dorp en stelde me voor hoe die mensen daar in het bos ondergedoken zaten en hoe twee Duitsers ze bij toeval vonden. Of ik rij langs een school in Apeldoorn en denk aan het vliegtuig dat daarop neerstortte. Of ik kom langs de Naald, en zie een zwarte Suzuki daar tot stilstand komen.

Overal waar ik kom liggen herinneringen, soms de mijne, soms bekende geschiedenis, of soms was ik er zelf niet bij maar stel me zo voor dat iemand die ik ken op die plek was. Wat je daar verder aan hebt weet ik ook niet. Maar feit is dat ik nogal veel van mijn tijd spendeer aan dit soort onzin. Maar al je tijd nuttig besteden is toch onmogelijk en zelfs onwenselijk. Je moet ook nutteloze dingen doen in je leven.

Functie elders

Met politiek heb ik nooit veel op gehad, al sinds mijn jeugd doorzie ik het poppentheater en de rollen die gespeeld worden. Omdat ik mij verplicht voel te gaan stemmen voor de tweedekamerverkiezingen stem ik meestal op iemand die op mij oprecht overkomt, wat niet hetzelfde is als eerlijk, maar meer als “wysiwyg”. Rutte heeft mijn stem nooit gehad, denk ik, ik weet het niet eens zeker, maar Bolkenstein wel. Wouter Bos ook, Kok ook, maar Asscher niet.

Het verplicht voelen legt wel een druk op me. Je moet stemwijzers invullen die je kunt manipuleren, je moet verkiezingsprogramma’s bekijken, je moet lijsttrekkersdebatten volgen, en dat allemaal om daarna het gevoel te hebben dat je op de verkeerde hebt gestemd. En omdat het toch geen bal uitmaakt. Vorige keer maakte poppenspeler Rutte het me wel erg makkelijk door me een goed excuus te geven. Met dezelfde toon waarop hij steeds hamerde: “blijf thuis!” zei hij nu omdat hem dat beter uitkwam “ ga stemmen!” Ik kon dus thuis blijven omdat die corona-oproep kennelijk ook niet serieus was.

Een partij die ik nog minder graag aan de macht zie dan de PVV is de BBB. En dat heeft niet zozeer te maken met hun standpunten, die ik niet eens ken, maar met de mensen die met een rode zakdoek aan hun auto rondrijden of de vlag ondersteboven buiten hingen. Idioten vind ik het. Natuurhaters en feitenontkenners. Overigens voelen die zich machtig in de eerste kamer, terwijl ik leerde dat de eerste kamer slechts inhoudelijk de beslissingen van de tweede kamer toetst, maar nee, tegenwoordig houden ze gewoon tegen waar ze het niet mee eens zijn. Nog zo’n reden waarom ik niet van politiek hou.

Deze keer wordt het me weer makkelijk gemaakt. Er is een man die geen theater speelt en die zich al bewezen heeft. Hij wil liever geen premier worden, maar is daar wat onduidelijk over. Andere partijen zijn als de dood voor hem en buitelen over elkaar om te zeggen dat hij klare wijn moet schenken. Mij interesseert het niks of hij premier wordt of niet. Ik neem niet eens de moeite om zijn partijstandpunten te lezen. Instinctief weet ik dat hij het vertrouwen niet zal beschamen, er niet voor zichzelf zit en dat hij op zal komen voor de zwakkeren. Ik voel deze keer de druk niet. Dankjewel.

VP sales.

Het was een zware week. Mijn manager was op vakantie en ik nam haar taken waar. Vandaag hoorde daarbij het bijwonen van een teamscall met een ontevreden klant, hun legal counsel, die van ons, de vice president sales UK en ik. Daar maak ik me de hele week druk over en ik bereidde me goed voor. Ik kende de case ongeveer uit mijn hoofd en had een voorbespreking met de vp en de legal counsel.

Die vp sales had ik nog nooit gezien of gehoord, ik kende hem alleen via de mail. Ik had geen goede indruk van hem. Een volbloedkapitalist pur sang, om maar eens even een stijlfout te gebruiken. Met mijn Engelse collega maak ik wel eens grappen over zijn slechtheid.

De legal counsel, een man waar ik tot voor een jaar geleden doodsbang voor was, hij is de Europese baas, had COVID en zegde af. De VP sales was uiterst relaxed en had duidelijk vaker met dit bijltje gehakt. Omdat we vorige week het meest urgente probleem van de klant hadden opgelost, was hun legal counsel er ook niet bij en deed onze vp voornamelijk het woord. Hij luisterde eerst naar de klant zonder die te onderbreken, plaatste af en toe een perfect getimede yes, ten teken dat hij het verhaal volgde, en deed vervolgens een jaloersmakend goed verhaal waarvan ik wilde dat ik het kon. Ik sprak alleen over enkele details, hij kende de hoofdlijnen van deze klant en van onze software. Ik was duidelijk onder de indruk van zijn vermogen om een klant gerust te stellen.

Na het gesprek belde hij me, bedankte hij me en zei dat het goed was gegaan. Je zou bijna van mening veranderen nu je een persoon “live” meemaakt in plaats van alleen via de e-mail. Ik zeg bijna, omdat ik natuurlijk ook niet gek ben. Deze man is gewoon erg goed in z’n werk en ik leverde een goede bijdrage. Daarom deed hij aardig. Zou ik in zijn vaarwater zitten, zou hij mij overvaren met zijn enorme jacht. Zonder achterom te kijken. Nou ja, misschien om te zien of z’n roer niet beschadigd raakte.

Raar

Het is volgens mij, want terwijl ik dit typ, zie ik het niet, alweer twee weken geleden dat ik iets plaatste. Dat betekent niet dat er niets gebeurd is! Nou vooruit, dat betekent het wel. Geen ene ruk, niks wat de moeite was om op te schrijven. Daarbij was ik ook volgeboekt met onzin die toch moest gebeuren. Dan weet u dat.

En is er dan vandaag iets bijzonders gebeurd? Nou, eigenlijk niet, hoewel, ik kwam toch wel een heel maf mens tegen. Een poos geleden had ik nog een vriendelijk gesprekje met haar omdat ze eerst dacht dat mijn hond een wolf was, wat op zich al maf is, want ze lijkt veel meer op een hyena. Maar ook toen ving ik door de regels heen al dingen op waarvan ik dacht dat het een beetje raar was. Ze woont achteraf in een groot huis met veel grond, paarden en een paar dure auto’s. Een Audi, een Landrover en een Ram Van waarvan ik niet eens weet wat voor merk het is. Maar toen gaf ze al aan dat ze tegenwoordig de deuren op slot deed met al die Polen. En ze heeft een oude, vervaarlijke waakhond, waar ik al jaren langsloop maar volgens haar was die gevaarlijk.

Vandaag liep die hond in hun tuin en blafte naar mij en Lori. Lori vond dat razend interessant en rende naar het hek waarachter honden zich doorgaans veilig voelen en stoer doen. En toen Lori de vrouw zag liep ze daarnaartoe en kwispelde. De vrouw vond dat ik Lori moest vasthouden. Ik vond van niet en vroeg waarom. Omdat hij anders gaat vechten met mijn hond. En in plaats dat ik zei dat ze dan haar hond moest vasthouden zei ik dat dat niet ging gebeuren. Ja, maar straks springt ze over het hek en dan heb je de poppen aan het dansen. Ik had de neiging om over haar hek te stappen om haar te laten zien dat haar hond niet zo gevaarlijk was als dat ze deed voorkomen. Ik zei haar dat mijn hond niet over het hek zou springen. Maar ze wilde ook niet dat ze haar parkeerplaats opkwam, ik moest haar vasthouden. Ik vertelde dat de hond vijf maanden is, dat ik haar nog veel moet leren en dat ze bijna langs de parkeerplaats was maar toen u zag en even ging kijken. “Ja ja ja ja,” zei ze.

Goed, het komt hier op neer: haar hond komt blaffend naar het hek gerend en omdat mijn hond daarop reageert moet ik mijn hond vasthouden. Raar. Ik vind sowieso dat er steeds meer rare mensen opgekweekt worden, en ik vind ook dat er meer honden moeten komen die loslopen. Want ik hou eenmaal van honden. En niet zo van rare mensen.

Het echte leven

Het valt mij op dat er dingen in een Amerikaanse film niet kloppen. Als je het mij vraagt zit de film vol acteurs. Ik keek bijvoorbeeld net Jack Reacher 2 met Tom Cruise in de hoofdrol. Daarin klopt het één en ander niet. Bijvoorbeeld dat er een achtervolging is tijdens een Halloween optocht. In zo’n optocht kun je je prima verstoppen tussen de gemaskerde, dansende feestvierders. Goed, je bent de enige die niet verkleed is dus je valt hartstikke op, maar daar gaat het even niet om. Het gaat om die dansende, feestvierende massa. Dat klopt gewoon niet. Er is werkelijk niet één boerenlul aanwezig die met z’n domme kop en z’n handen in z’n zakken langs de kant naar de optocht staat te kijken. Zoals ik hier vroeger deed tijdens carnaval. En half Vaassen met mij. Nee, daar zijn het allemaal vlotte en soepele mensen die niks anders doen dan dansen want ze hebben plezier. Godsonmogelijk! Ik ben nog nooit in een massa geweest waar iedereen plezier had. Al was het maar omdat ik er was en ik niet van massa’s hou.

Het is me vaker opgevallen. Stel je voor, Sonny Crocket loopt een nachtclub binnen om een drugsdealer te vangen. Exact hetzelfde. Allemaal vlot geklede, dansende mensen die plezier hebben. Werkelijk niemand die ongemakkelijk met een biertje in z’n hand langs de kant staat te kijken in z’n debiele bandplooibroek. Zoals ik altijd deed. Ook nergens een niet al te mooi meisje dat voorzichtig op de dansvloer een BZN-achtig dansje staat te doen. Dus ook hier verdenk ik de makers ervan dat die plezier hebbende mensen, acteurs zijn die iets acteren wat niet bestaat, namelijk een feest met uitsluitend knappe mensen die uitbundig dansen zonder voor lul te staan. Zoals ik altijd voor lul stond als ik danste.

Kijk, het echte leven speelt zich niet in de film af, maar juist vóór de tv in de huiskamer, waar de gordijnen dicht zijn en de vrouw in haar verzakte stuk bank zit, de hond ligt naast haar, en aan de andere kant ligt de man, hand in zijn broek, te kijken naar een simpele film, en raakt daar zelfs het verhaal kwijt maar dat boeit hem niet want hij houdt in de gaten wat er allemaal misgaat in een film met Tom Cruise.