Belastingbetaler!

Belastingbetaler, er moet mij wat van het hart. Het begint mij de laatste tijd steeds meer op te vallen dat er een poging wordt gedaan door onze overheid, om ons aan de hybride auto te krijgen. En ik heb geen idee waarom. Natuurlijk, onze overheid gebruikt als argument "beter voor het milieu" maar daar verschillen de geleerden nog over van mening. Nee, ik zeg het fout, de geleerden verschillen niet van mening, de geleerden verschillen hierover van mening met de commerciëlen. Natuurlijk, een volledig elektrische auto stoot geen CO2 uit, tenminste niet tijdens het rijden. De elektrische auto doet dit tijdens het opladen. En wel net zoveel als een moderne dieselauto, hoorde ik vanavond nog twee geleerden beweren. Rijdende gas-en kolenfabrieken zijn het, die elektrische auto's.

Hybride auto's zijn nog een graadje erger. Want die kennen niet de nadelen van een elektrische auto, (urenlange oplaadtijd, kleine actieradius) waardoor je voor de berijder van de volledig elektrieke auto nog respect kunt opbrengen, dat hij dit offer brengt, zoals voor een motorrijder in de regen. Maar hybride auto's kennen deze nadelen niet, en dienen dus enkel de portemonnee van de berijder. En het meest misbruikte voordeel is wel de lagere fiscale bijtelling in geval van zakelijk gebruik. Belastingbetaler, de bijtelling voor de auto van de zaak is bedoeld om iemand belasting te laten betalen over het bruto privé-voordeel dat hij heeft met een auto van de zaak. Heeft dit te maken met het milieu? Neen belastingbetaler, helemaal niets.

Maar het ergst van allemaal, belastingbetaler, is wel de zogenaamde tussencategorie van 20% bijtelling. Want voor een autofabrikant is het een koud kunstje een auto zo af te stellen, dat hij bij 90-120 km per uur aan de uitstoot eisen voldoet, maar ondertussen 160 pk onder de motorkap heeft zitten. En wat doen bestuurders met 160 pk onder de motorkap, beste belastingbetaler? Géén 90-120 rijden nee. Gas erop en volop C02 uitstoten. Van ons geld, belastingbetaler. Het is een grof schandaal.

Toch, beste mede-fiscaal gedupeerden, hoop ik dat iemand dit verhaal aan barrels wil schieten. Zodat ik een frustratie overboord kan gooien. Want ik kan wel dezelfde toon aanslaan als een politicus, maar wie als boekhouder geboren wordt, wordt nooit politicus.

Bul

Als Hans lief is geweest en z'n eten heeft opgegeten mag hij 's avonds in mijn bed slapen. Dus dat is niet zo vaak. Maar toch komt het minimaal één keer per week voor. Dan til ik hem als ik naar bed ga op, en draag hem naar zijn eigen kamer. De vaderrol gaat voor de rugklachten. Maar laatst ging ik in mijn bed liggen, zag ik aan de zijkant van mijn matras zo'n enorme bul. Gadverdarrie, ik herkende het precies, want die smeerde ik vroeger ook aan het matras van mijn vader. Ik heb het ding kokhalzend verwijderd, want daar hou ik niet van. Bovendien, herinnerde ik me weer dat ik hem al eerder van die praktijken verdacht had.

Eergisteren wilde hij weer in mijn bed, maar ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik geen bullen meer in mijn bed tolereer. En als ik ze toch vind, dat hij dan nooit meer in mijn bed mag. Is-ie nu helemaal! Ik heb wc-papier op het nachtkastje gelegd en gezegd dat als hij een vieze neus had, dat hij dan het papiertje moest gebruiken. Ik vermijd het woord 'bul' bij hem, want als-ie in de gaten heeft dat ik een bepaald woord vies vindt, dan gebruikt-ie het extra vaak. Als hij gepoept heeft (ik geef de voorkeur aan het woord "drukken" maar dat mag niet van Linda), dan roept-ie: Papa, ik heb een verrassing voor je! Ik bedoel maar. Gisteren ga ik naar bed, zit er een enorme joekel aan het wc-papiertje dat op mijn nachtkastje lag. En vanavond precies hetzelfde! Natuurlijk ben ik blij dat ik hem dat zo snel geleerd heb, maar ik vraag me wel af, als dat in deze frequentie gaat, waar al die anderen zijn gebleven.

Harmonie aan tafel

Er heerste vanavond harmonie bij ons aan tafel. Tammar was tot nu toe meer van de glimlachjes, maar vanavond schaterde ze het uit toen ik geschrokken reageerde op een nies van Linda. En nog een keer, en nog een keer. En toen Linda het zat was, deed Tammar zelf maar even een soort "Tsoe!" En uiteraard schrok ik daarvan en schaterde zij het uit. Probleem is wel dat zij geen genoeg kon krijgen van mijn grapje dus voordat ze uitgeniest was, waren we vijf minuten verder. Daarna deed ze haar handjes voor haar ogen, ten teken dat ik moest roepen: waar is Tammar nou? Ook dat vindt ze langer leuk dan ik. En toen ik daarmee op hield legde ze haar handjes op haar hoofd, en dat betekent: "op het boze bolletje." Dus Linda zet het liedje in en gaf Tammar een hand en met z'n tweeën gaan ze dan heen en weer zoals je vroeger wel eens zag in programma's met Chiel Montagne. Maar daar bleef het niet bij, want Tammar wilde van mij ook een hand. Natuurlijk wilde Hans mijn andere hand en voor ik het wist deden wij de polonaise voor rolstoelzitters. En ik zong nog mee ook. Goed, zoiets kan je één keer overkomen in een moment van overgave aan je dochtertje, maar dit is bepaald niet het imago dat ik als vader wil opbouwen. Een vader gaat geen kinderliedjes met het hele gezin zitten zingen, en zeker niet als de rolgordijn in de keuken gewoon open is. Want ook harmonie kun je overdrijven.

De chiropractor

Enigszins sceptisch meldde ik me vandaag bij de chiropractor. Spottend worden zij ook wel krakers genoemd en daarom was ik een beetje nerveus over wat me te wachten stond. Maar mevrouw de chiropractor paste de kliktechniek toe, het klikte namelijk gelijk goed, en dat is het halve werk. Zij bekeek mijn houding en somde op wat ze constateerde. Alsof ze in een dictator-apparaatje aan het praten was. Ik wist niet dat ik zoveel mankeerde. Vooral rechtop staan is voor mij een probleem. Ik lijd aan het Henny Huisman syndroom namelijk. Verder maakte ik er iets uit op dat mijn rechterbil wat lager zat dan mijn linker, dat ik mijn rechtervoet wat meer naar buiten zet dan mijn linker, en dat ik bij het achterover buigen scheef ging, precies zoals zij al voorspelde op basis van de door mij beschreven klachten.

Ik kreeg de indruk dat zij vond dat ik een prima patient was, die goed omschreef wat ik voelde. Ik ben ook een gevoelig type, en dat zal u vast verbazen. U kent mij immers als een keiharde commando, met staalkabels van spieren. Ik was zelfs een van de weinige patienten die aanvoelde dat het heiligbeen (heeft iedereen, niets bijzonders) na haar behandeling wat soepeler scharnierde.

Maar er waren ook nog dingen goed aan mijn gestel. Zo was mijn voetzoolreflex uitmuntend, net als alle reflexen die getest werden met een hamer. Vooral mijn afweerreflex kent zijn gelijke niet. Na het lichamelijke onderzoek kreeg ik dan uiteindelijk de gevreesde behandeling met de kliktechniek. Een paar klikjes met een apparaatje op een wervel en een speciale bank die mijn bekken optilde en met een schok weer neer liet komen. En dat een paar keer achter elkaar. Ik dacht er het mijne van. Als je zo'n behandeling nodig hebt om van je klachten af te komen, dan zegt dat volgens mij ook wat over je sexleven.

Kanker

Alsof je met een grote groep vluchtenden
over een mijnenveld rent
om je heen hoor je explosies
terwijl jij angstig voorwaarts gaat
biddend dat je er niet op zult stappen.

Dit is mijn gedachte als ik hoor hoeveel mensen om je heen op die mijn trappen. Het lijken er steeds meer te worden. Er moet iets verkeerds in ons eten zitten ofzo. Want het slaat nergens meer op. Of probeert de natuur zich op hardvochtige manier van de mensheid te ontdoen? Zullen we de natuur maar even laten weten dat er ook nog best goeie mensen zijn? Want volgens mij is de natuur een beetje van slag. Maar goed, als je ontsnapt aan kanker, liggen er nog zoveel gevaren op de loer waar je maar beter niet over na kunt denken. Je moet gewoon soms in je hoofd terug naar toen je 8 jaar oud en nog onsterfelijk was.

Ode aan mezelf en de auto.

De auto is de ultieme vorm van vrijheid
al zijn ogen van overheidswege
kritisch op je gericht
nooit zal zij
jouw gevoel kunnen ontnemen
dat je hebt als jij vrouw en kinderen
door storm en regen
over snelwegen vervoert
terwijl zij rustig slapen,
en erop vertrouwen dat
je hen weer veilig thuis brengt.

Wat vindt u? In de categorie 'autoliefde' of in de categorie 'gedichten die je nooit meer leest'?

Politieke overdenkingen van een Vaassenaar.

Zoals ongeveer elke Vaassenaar die ook een Hyves account heeft, kreeg ik vandaag een vriendenuitnodiging van een wethouder. Zijn Hyvesnaam is ook wethouder …..(vul hier de meest voorkomende Nederlandse naam in) Ik ga er niet op in, want ik ken de man niet, maar mijn stem krijgt hij wel, want daar is het de beste man om te doen. Ik hoorde het ook vanmiddag van Linda, dat hij mijn stem krijgt. Want de man is ook vrienden met Linda geworden en hij heeft haar overtuigd van het nut van de lokale partij die de wethouder vertegenwoordigt en van het feit dat de partij opkomt voor Vaassense belangen binnen de gemeente Epe.

Prima zaak, lijkt mij, maar ik ga niet stemmen. Dus neemt Linda gewoon aan dat ze dan mijn stem mag hebben omdat ze het zonde vindt een stem verloren te laten gaan. Ja, dat kan wel zijn, maar ik vind het zonde om oud brood weg te gooien en dat doe ik dan weer niet. Bovendien, deze partij die opkomt voor het Vaassens belang wil dingen die ik helemaal niet wil. Een autovrije straat van de dorpstraat maken bijvoorbeeld. Ik baalde al dat ze er destijds éénrichtingsverkeer van maakten. Of dat ze tegen de leegstand zijn in voormalige winkelpanden in Vaassen. Nou, ik niet. Ik ben trots op het feit dat wij ook krakers in Vaassen hebben. Als we het nu hebben over de Tweede Kamer verkiezingen, dan ben ik nog nét te porren om zelf te gaan stemmen, maar niet voor de gemeenteraad. Hoe dat komt? Daar heb ik over nagedacht. Als je niet gaat stemmen, dan ben je gewoon een tevreden mens. Er gebeurt gewoon niet genoeg wat ook jou aangaat. Kijk, als ik in Utrecht zou wonen, Kanaleneiland of Overvecht, en er waren hier op straat jeugdbendes de baas, ja dan heb je wat belangrijks om je druk over te maken ja. Hier niet. Zal deze lokale partij de invoering van de parkeerschijf kunnen tegenhouden?

Amerikaanse toestanden.

Ik was daarnet bij toeval live getuige van de 100e gouden medaille voor Nederland bij de Olympische spelen. Normaal mis ik dit soort dingen omdat ik niet weet dat de wedstrijd er is, en omdat ik niet weet wie de kanshebbers zijn. Terwijl ik echt wel geïnteresseerd ben in sport, maar ik doe er te weinig moeite voor. Wat het dubbel en dwars het vermelden waard maakt is dat het goud werd gewonnen door Nicolien Sauerbreij, bij het onderdeel parallel reuzenslalom bij het snowboarden, en dat is het eerste goud ooit door een Nederlander in de sneeuw gewonnen. Want bergen met sneeuw daar ontbreekt het hier aan, dus vergelijk het met een Keniaan die goud wint met wadlopen. Een grootse prestatie dus, vergelijkbaar met Anton Geesink die als eerste niet-Japanner goud wint bij het judo. Maar Nicolien had natuurlijk wel een klein voordeeltje, met zo'n heimliche achternaam.

Dat 100e goud had natuurlijk voor Sven Kramer moeten zijn, de beste lange afstandsschaatser die de wereld ooit heeft gezien, als ik Johan Olav Koss, Gianni Romme en Geir Karlstad voor de zekerheid niet meetel. Maar hoe dan ook, hij is een hele grote. In Amerika echter kende men hem niet en een Amerikaanse journaliste vroeg hem of hij zich even aan het Amerikaanse volk wilde voorstellen en vertellen wat hij tot nu toe allemaal had bereikt. Dat weigerde Sven verontwaardigd zoals het een goede kapsoneslijer betaamt. Ja, ik bedoel dat niet eens negatief, want als je zo goed bent als Sven, mag je van mij best een beetje boven het maaiveld uitsteken. Ik weet het, het is een on-Nederlandse houding, maar zo denk ik erover. Heldenverering, dat moesten we bij wet invoeren. In elk geval, de Amerikaanse tv-presentator die het fragment van Sven van commentaar mocht voorzien, maakte Sven even belachelijk door te zeggen dat hij een onbekend speedskatertje was en dat het daarom logisch was dat Sven zulke kapsones had. Maar ik vind dat Sven gelijk had. Schumacher zou zich niet voorgesteld hebben, Senna niet en Cruijff niet. En wij moeten zeker wel weten wie de president van de VS is? Terwijl zij niet eens weten waar Nederland ligt? Laat ze de klere krijgen, die Amerikaanse kapsoneslijers.

Dood aan de Nivea for Men!

Er bestaan marktonderzoekers, dat is niks nieuws. Wat ook niet nieuw is, maar wel voor mij, want ik kom overal te laat achter, is dat er mensen zijn die voor hun beroep markten creëren. Dus dan wordt er eerst een overbodig product uitgevonden en daarna pas wordt er een markt voor gezocht. Bijvoorbeeld Nivea ging zich op (voor)huidverzorging voor mannen richten, terwijl geen man daar behoefte aan had. Maar het is ze toch gelukt, want slechts weinigen schamen zich ervoor als ze een verzorgende crème op hun wangetjes smeren, en dat is knap. Zo hoorde ik vanavond dat er speciale marktcreateurs naar een indianenstam in Brazilië gaan om hen te leren hoe ze hun haar kunnen wassen met shampoo. Ze bewerken eerst het vrouwelijke gedeelte van de stam, en vervolgens treedt de wet van de slang en de appel in werking, en worden mannen gedwongen, willen zij ooit nog een kans maken bij de vrouwen, hun haren te wassen met een lekker geurtje. En dan ga je toch anders aankijken tegen angstaanjagende oorlogskreten van indianen. Joehoe-hoe-hoe-hoe.

In elk geval, wat die createurs kunnen, kan ik ook maar dan andersom. Ik breek markten af. Toen ik een jaar of 17 was en ik zat in de klas, voelde ik wel eens een zweetdruppel van onder mijn oksels op mijn zij vallen. Heel even onopvallend met je gezicht onder je oksel en je wist dat je meer deodorant moest spuiten. Vervolgens moest je de hele dag met je armen straks langs je zij lopen om niet een al te grote bron van irritatie te worden. Ik weet niet of ik de enige ben, maar deodorant doet bij mij al jaren niks meer behalve irriteren. Ik douche elke ochtend en regelmatig sla ik een welgemikte slag met de tondeuse onder mijn oksels, en ik heb werkelijk nooit meer last van klotsende oksels. Gewoon niet. Maar wel van rode oksels. Dus wat heb ik sinds gisteren besloten? Voortaan geen deo meer voor mij. Mannen, volg mijn voorbeeld en dood aan de Nivea for gays men.

Samen zijn we 78.

Qua souplesse is het hier de laatste week net een bejaardenhuis. Afgelopen weekend kregen we allebei flink last van onze rug, en aangezien dat ons beiden nogal eens gebeurt zijn we dat spuugzat. Ik ging altijd naar de fysiotherapeut, en dat hielp altijd prima, maar het nadeel van de fysiotherapeut is dat je vooral zelf aan het werk moet. Dus flink lopen en fietsen. En dat kost moeite en daar houdt een modern mens niet van. Ik ben ook weer bij mijn privé Jomanda geweest maar haar instralingen gaven maar kort verlichting. Bovendien is een gereformeerde collega het er niet mee eens dat ik daar heen ga, omdat zij die krachten van de duivel schijnt te hebben. Nou ja, het zekere voor het onzekere, Linda is bij de osteopaat geweest en ik heb een afspraak met één of ander giropraktijk. Ik heb geen idee wat die doet, maar ik kon pas volgende week dinsdag terecht. Ik verweerde mij nog dat de klachten dan waarschijnlijk wel over zouden zijn, maar de assistente legde mij uit dat dat niet uitmaakt, omdat ik aangaf wel vaker last van mijn rug te hebben. Zo iemand schijnt te kunnen voelen of er iets in je ruggewervel mankeert. Nou ja, tot het tegendeel bewezen is, geloof ik hier maar in. Linda en ik doen een wedstrijdje wie het eerst weer beter is. Voorlopig ben ik aan de winnende hand, want bij haar zijn nog wat extra ongemakken gevonden, en misschien wil zij daar wel over verhalen in een extra lange reactie. Want daar is ze gek op.