Soms lijken dingen ingewikkeld.

Toen ik in de tweede klas van de lagere school zat, maar misschien wel al de eerste, liep ik naar school. 1,5 kilometer en ik moest een drukke weg over. Met zebrapad weliswaar. Maar toch. Ik zou het nu al onvoorstelbaar vinden, om een kind zonder begeleiding zo ver naar school te laten lopen. Maar toen was het normaal, want ik was niet de enige. En tussen de middag gingen we naar huis, om anderhalf uur later weer naar school te lopen. In mijn geval was mijn moeder gewoon thuis en had de tafel gedekt. Mijn vader kwam eveneens tussen de middag thuis, ik zie hem nog met zijn fiets aan de hand door de tuin lopen, met lange jas, en we aten een boterham. Ik zes, zoals ik nu nog steeds doe.

Op een of andere manier liepen dingen vroeger makkelijker, of waren vanzelfsprekender. Mijn broer(tje) van 1,98 was vanavond even bij ons en wij kwamen aan de praat over de kinderopvang, buitenschoolse opvang, voorschoolse opvang, opvang in de schoolvakanties…je wordt niet goed van alle opvangen die je tegenwoordig nodig hebt om een modern gezin te kunnen bekostigen. Want om je alle luxe die de buren ook hebben te kunnen veroorloven kan het gewoon niet anders dat vader en moeder allebei werken. En dan moet moeder nog zoveel verdienen dat het kostendekkend is voor kinderopvang + de prijs van een tweede auto + de dure zomervakantie en het extra midweekje + de mooie kleren en speelgoed van de kinderen. Want vaders salaris is maar net voldoende om het gezin van te onderhouden. Het is een afweging die je maken moet. Nu klaag ik geenszins, want ik pas me makkelijk aan aan de armoedegrens rond welke wij leven, (wij kunnen hooguit maar twee keer per jaar op vakantie) maar vanavond schoot mij wel DE oplossing te binnen voor dit probleem dat in veel gezinnen speelt. En het is zo voor de hand liggend dat ik niet begrijp dat ik er niet eerder opgekomen ben. Bigamie! Een man krijgt voortaan de beschikking over twee vrouwen! Eentje die er full-time bijwerkt en eentje die thuis is voor de kinderen. Een win-win-win situatie. Als dit geen stemmen op gaat leveren weet ik het ook niet meer.

Dat is niet meer van deze tijd.

Wat tegenwoordig een geliefd argument van managers is om iemand te overbluffen: mensen hebben nu eenmaal moeite met veranderingen. Zij (die zelf kennelijk geen mens zijn) gebruiken het niet als overtuigingsmiddel -omdat de beslissing eenmaal allang genomen is- maar omdat er alleen nog even afgerekend dient te worden met de tegensputterende werknemer. Die wordt dan steevast te kakken gezet als conservatief en dus ongelijk hebbend. Het enige wat de werknemer in die situatie dan ook dient te doen is te zorgen dat hij zijn geheugen goed op orde heeft en de betreffende manager te confronteren met wat "verbeteringen" uit het recente verleden die gegarandeerd niet hebben geleid tot de te voren beloofde voordelen. Maar dat is alleen genoegdoening, het verandert niets aan de op touw staande verbeteringen.

Ik zag vanavond een reportage over hedendaags Rusland. De Russen moesten overstappen van het hen vertrouwde communistische systeem, naar het onbekende en voormalig verwerpelijke kapitalisme. En na een jaar of twintig willen de ouderen nog altijd terug naar de tijd dat iedereen gelijk was, en dat mensen nog iets voor elkaar deden zonder verplichte tegenprestatie. Hebben we hier nu te maken met de 40-jaar gestrafte gevangene die ineens vrij komt en zelfmoord pleegt omdat hij niet weet hoe met de vrijheid om te gaan, of is communisme echt een beter systeem? Blaat men maar wat over de euro of kon je met je loon in guldens écht meer kopen? Als veel mensen na 20 jaar nog steeds terugverlangen naar een vroegere tijd, zou die tijd dan beter zijn geweest of ligt het gewoon aan mensen die niet met hun tijd meegaan? "Dat is niet meer van deze tijd", ook zo'n prachtige dooddoener.

Waar ligt Uruzgan?

Nu werd ik vanochtend wakker met het nieuws dat er voor de zoveelste keer een kabinet gevallen was en daar wil ik toch ook eens iets over zeggen. Niet zozeer inhoudelijk, want feitelijk begrijp ik er niet zoveel van. Bovendien gaat politiek over meningen en niet over feiten en dan is het altijd lastig om je een oordeel te vormen, vind ik. Maar ik volgde vrijdag op de radio de debatten zonder me af te vragen waar het nu precies om ging. Alleen de toon van de stemmen vond ik al hoogst interessant. En volgens mij denken ze er in de Tweede Kamer net zo over.

Maar betekent dit nu gewoon weer dat al die ophef over de kilometerheffing weer allemaal voor niks is geweest? Gaat het ooit wel eens ergens over in dit land? Gaan we de volgende verkiezingen nu weer uiterst serieus nemen? Gaan we nu ook merken dat er niet meer geregeerd wordt, en zo ja, aan wat?

Het hardst lach ik nog als JPB zich wederom verkiesbaar stelt, en dat het CDA dan weer wint. Dan kunnen we in het Guiness Book of Records. Mij maakt het persoonlijk niet zo heel veel uit wie er regeert en wie er opposeert. Maar in het kader van "ik wil me op vakantie niet hoeven schamen voor mijn Nederlandse kenteken" hoop ik nu toch eens op een eensgezind kabinet dat de rit uitrijdt zonder al te veel aandacht te trekken.

Zomaar een zaterdagochtend

Op zomaar een zaterdagochtend krijg ik van de juffrouw van Tammar te horen dat ik een topman ben, een andere moeder vond mij een koene ridder en weer een andere vroeg of ik niet even met haar man wilde praten om hem wat uit te leggen over het reilen en zeilen binnen het huishouden. En nu denkt u misschien dat mijn ego enorm gestreeld wordt, en dat is ook zo, maar ik blijf natuurlijk wel met mijn beide benen op de grond staan, en ook gewoon ín mijn schoenen. Want ten eerste ben ik een enorme slijmbal en ten tweede zijn het maar momentopnames die de dames met mij meemaken, en ten derde doen hun eigen mannen het even goed als ik, na enig doorvragen van mijn kant. Want pas als je eigen vrouw zegt dat je een topman bent, dan pas kun je daar waarde aan hechten.

Mevrouw Mack moppert vaak genoeg op mij, en ik op haar, hoe kan het ook anders in een gezin met jonge kinderen. Soms ga ik 's ochtends weg en dan ben ik pissig maar dan geef ik haar toch een kus omdat we dat nu eenmaal zo doen, maar het liefst zou ik mijn middelvinger opsteken. Maar gelukkig is dat maar vier van de vijf dagen. En ik verzaak ook mijn huishoudelijke taken als ik de kans krijg. Dat heb ik meegekregen uit mijn ouderwetse opvoeding en uit het gezin waarin mijn moeder accepteerde dat mijn vader (die morgen al weer 25 jaar niet meer onder ons is) het hoofd van het gezin was, en waar dat prima werkte. Aangezien Linda daar anders over denkt, moeten we soms vechten voor onze plek. En soms vallen er rake woorden. Maar gelukkig houden we wel allemaal van harmonie en weten we dat het klokje nergens tikt als thuis. Foutloze mannen en vrouwen zijn er niet. Het gaat erom dat je jezelf weg kunt cijferen als het nodig is. Een gezin werkt alleen als man en vrouw een team vormen, vastbesloten om de kinderen het thuis en de opvoeding te geven die ze nodig hebben. Het was immers niet hun keuze om op de wereld gezet te worden.

Ja, tijdens de zwemles van Hans bespreek ik intieme dingen met andere moeders, dat merkt u wel. Maar ik heb deze keer niet gemist dat hij door "het gat" zwom.

Het zou verboden moeten worden.

Ik kreeg vandaag bezoek van een mevrouw met een exotische naam. Dus ik vermoedde iemand met een exotisch uiterlijk en had me een goed vooroordeel gevormd. Het klopte. De mevrouw had een Indonesisch uiterlijk en zag er heel behoorlijk uit. Ze droeg ook nog een kort rokje en ze hoopte mij daar natuurlijk mee over de streep te krijgen. Maar ik had een speciale onkwetsbaarheidspil ingenomen en daar had ze niet op gerekend. Toen ik haar ophaalde bleef ik alleen naar haar gezicht kijken zonder mijn blik te laten zakken naar haar benen. En ze weten het hoor, die vrouwen met die korte rokjes. Als een man zijn blik niet laat zakken krijgen ze een zware middag.

Uiterst zakelijk heb ik met haar wat zaken doorgenomen en ik heb alleen heel even naar haar benen gekeken toen ze andersom stond en ik zeker wist dat ze dat niet zag. Maar waarschijnlijk was dat gewoon plan B. Dat ze denkt dat mannen die in eerste instantie niet kijken, allemaal wel zullen zwichten als ze zich onbespied wanen. Ha! Gelukkig verkocht ze geen schilderijen anders had ik er nu weer één gehad.

Echte mannen eten geen kaas.

Misschien vermoedde u het al, maar veranderingen, daar hou ik dus niet van. Wel van verbeteringen overigens hoor, maar niet van veranderingen. Zo neem ik altijd een lunchpakketje mee; vier boterhammen met vleeswaren en twee met kaas. En ik eet altijd eerst die met vleeswaren en dan die met kaas. Nu schijnen echte mannen geen kaas te eten, maar ik denk daar anders over.

Ik was vandaag bij een klant en meneer stond erop dat ik bij hem mee at. Ik zei dat ik brood bij me had maar dat mocht niet van hem. Terwijl ik zijn vrouw wat uitlegde stond hij in de keuken met een groot mes te hakken. Even later kreeg ik iets met meloen en ham, kan dat? Best lekker. Daarna kreeg ik tosti met een zelfgemaakte salade. Ook best lekker al moest ik veel drop eten om die uiensmaak weg te krijgen.

Natuurlijk erg aardig van die meneer om zo gezellig te staan kokkerellen terwijl zijn vrouw het zakelijke gedeelte deed, maar ik denk er toch altijd het mijne van hoor, zo'n uitgebreide lunch. Vooral van die salade. Dat is toch niet mannelijk? Bij mij op kantoor zie ik het ook steeds. Kerels van het mannelijke geslacht die zich tussen de middag naar de SRV-man spoeden om een broodje met tien soorten beleg te halen. Nichterig! Mijn lunchpakket heeft de hele dag in mijn koffer gezeten, maar ik heb het aan het eind van de middag in de koelkast gelegd. Morgen tussen de middag is die gewoon weer van mij. Pfff, watjes met hun tierelantijntjes op brood. Als ze de kans kregen sneden ze de korstjes er ook nog af.

Alles is luchtdruk

Ik hang de theorie aan dat alles net zo werkt als luchtdruk. Dus als er ergens teveel is, dan is er onbalans en stroomt de lucht weer terug naar de plek waar te weinig is. Ik weet niet of er al een wetenschapper is die dit verschijnsel naar zichzelf heeft genoemd, maar anders wil ik het graag het "alles is luchtdruk principe" noemen. Ik geef even een voorbeeld. Vroeger, toen Frankrijk nog ver was, was Amsterdam heet. Alles wat Amsterdams praatte was interessanter dan iemand die de letter e aan het eind van een werkwoord niet kon uitspreek'n. Maar op een gegeven moment kreeg je zo'n overdosis Amsterdams over je uitgestort dat het een verademing was om weer eens een wijze te horen. Zo konden Bennie Jolink en Daniël Loohues groot worden. Tegenwoordig ligt het hoge-drukgebied in Brabant want Brabant regeert.

Momenteel is er iets soortgelijks aan de hand met bekendheid. Vroeger, toen 180 nog hard was, was bekend zijn leuk en uniek maar inmiddels ben ik blij als ik iemand tegenkom die niet bekend blijkt te zijn. Als ik de televisie aanzet is de kans 75% dat er een aap voor een camera cool staat te doen omdat hij iemand aan het imiteren is. Dat zou ik ooit heel stoer gevonden hebben maar inmiddels moet ik er van overgeven. Als vervolgens de aap zijn kunstje heeft vertoond wordt hij geïnterviewd en is het op zeker een Amerikaans getinte aap. En om misverstanden te voorkomen heb ik het over een zilverrug-gorilla die albino is. Vanavond zag ik er weer een. Het praat alsof het in de baarmoeder al verslaafd was aan de Prozac, het zegt viewers in plaats van kijkers, het zegt heavy in plaats van zwaar, en het zegt nog veel meer dat ik niet versta, you know?

Heel vroeger was Nederland een eeuw lang de baas, toen werd het Engeland, toen Amerika (met een korte onderbreking door Duitsland) en deze eeuw is het China. Je ziet het "alles is luchtdruk" principe overal om je heen gebeuren. Dus ik denk dat het waar is. Al twijfel ik er wel aan of het wel een theorie is. Volgens mij is het net zo waar als een koe en een koe is ook geen theorie.

Motorliefde?

Kent u ze, van die clubjes motorrijders in hun midlife-crisis, of soms vér daarna, die samen een toertochtje uitzetten om eens even een paar dagen weg van huis te zijn en te genieten van de rit, de natuur en de biertjes? Je komt ze regelmatig tegen in de Vogezen, de Ardennen, de Eiffel en al die gebergtes die niet zo ver te berijden zijn.

Nou dat leek mij ook leuk en ik heb me ook aangesloten bij een motorclubje om een toertocht te gaan rijden in mei. Wat Mack, rij jij dan ook motor? Dat wisten we niet? Wat een verassing! Nou eh nee, geen motor, maar ik ga per Alfa Romeo! De motorrijders dachten eerst dat ik niet serieus was maar dat ben ik wel degelijk. Ik zie het verschil niet; zij houden van motorrijden, ik van autorijden. En dat ding van mij komt nooit eens een keer een fatsoenlijke berg tegen, dus ik rook mijn kans.

Naarmate we verder praatten raakten ze overtuigder van mijn ernst. Ze waren eerst een beetje bang dat ik het niet bij zou kunnen benen *duivelse grijns* maar ik zei dat ik wel naast ze zou komen rijden in de stromende regen. Of dat als ze in de bloedhitte met hun motorpakken stonden te klooien dat ik dan vast op het terras ging zitten. Nee, ik zie dit als een uiterst serieuze en prettige kans, in een dag of vier zo'n 1200 kilometer af te leggen per Alfa 156. Natuurlijk, je blijft een beetje een vreemde eend in de bijt, en misschien sta je zelfs wel een beetje voor lul in de auto met een groep motorrijders mee, maar dat is alleen bij terrasjes, als je er bij blijkt te horen. En bij u natuurlijk, nu ik dit verteld heb en u ziet in gedachten een Alfa achter een groepje motoren aantuffen. Maar let op mijn woorden, dit zul je na mij steeds vaker gaan zien. Ik verdien een plekje op Wikipedia.

Valentijnsdag…lekker zwijmelen op Mack’s log.

Mijn grootste bezwaar tegen Valentijnsdag is dat het misbruikt wordt door die vervloekte commerciëlen. Net zoals ze elk feest misbruiken ten behoeve van hun eigen omzet. En dat kan ik nog ergens in de verte wel begrijpen maar met Valentijnsdag komen we straks op het punt dat je bloedeigen vrouw het recht heeft om de hele dag chagrijnig te zijn als je als man niks voor je geliefde hebt gekocht. Nou, to hell with it. We hebben verjaardagen, trouwdagen en moederdagen, als je ook Valentijnskaartjes wilt, dan moet je vrijgezel blijven en zorgen dat er een hoop mannen verliefd op je zijn. Het is kiezen of delen, en/of maar tegenwoordig is alles én/én.