In het gelid met je kadaver!

Soms overvalt mij het "Louis van Gaal" gevoel. Ben ik nu zo slim, of zijn jullie nu zo dom? Maar omdat dat een beetje arrogant is, hou ik het dan maar op een gevoel van ongeloof. Dat had ik vanavond tijdens het journaal toen het ging over overlast bezorgende Marokkaanse jeugd in Gouda. Want ik ving iets op over dat een hardere aanpak niks zou helpen. Die O.B.M.J. schijnt er niet zoveel aan te kunnen doen dat ze overlast bezorgt, want hen is te weinig bijgebracht over normen en waarden om te kunnen functioneren in de westerse maatschappij. Dat mag dan zo zijn, maar we straffen in een westerse maatschappij niet de ouders van de dader. Zou het ze nu echt niet af te leren zijn? Dat vraag ik me toch af.

We moeten accepteren dat er altijd criminaliteit en overlast zal blijven bestaan maar we moeten ons er vooral niet bij neerleggen dat het altijd dezelfde zijn en dat die er mee weg komen zonder dat ze straf gehad hebben. Ruud Lubbers had het vroeger al eens over 'kampementen' en daarmee werd hij natuurlijk weggehoond. Maar had-ie het maar gedaan. Als gevangenisstraf niet helpt omdat dat alleen maar meer respect oplevert en er bovendien vanuit de gevangenis leiding kan worden gegeven aan criminelen op straat, waarom dan niet een fijn kampje met schreeuwende bewakers ergens in de polder, met prikkeldraad er omheen, desnoods hang je een leuk bordje op bij de ingang (arbeid maakt vrij of iets dergelijks) en je laat O.B.M.J. gewoon eens fijn een weekje spitten. Gewoon als proef hoor, een weekje. Uiteraard wel gewoon met eten en drinken (maar wel wat de pot schaft, geen gezeik over varkensvlees want als je daar toch zit ben je ook niet echt met je geloof bezig) en met pauzes want wij zijn geen nazi's. Wij zijn een beschaafd land maar er wordt wel erg met onze beschaving gesold. Nou, dan wil ik na die week wel eens weten wie er nog zin heeft om de volgende keer voor twee weken terug te komen.

Ja, het zal allemaal wel weer niks uithalen omdat we de bron niet aanpakken, maar ik heb er niet voor gestudeerd hè? Ik papegaai ook maar wat. Maar ik vind het wel een goed idee. Leeft Hedy d'Ancona eigenlijk nog?

De barre winter van 2010

Het valt niet mee om als je zelf ouder word, niet in die valkuil te trappen dat vroeger alles beter was. Vroeger was helemaal niet alles beter, het is alleen zo dat de mensen vroeger niet zulke mietjes waren, dat is heel wat anders. Neem nu mijzelf. Ik heb een elektrisch onderdeken. En dat is niet mijn schuld, ik was tegen, maar hij is tweepersoons. En om 'm nu niet te gebruiken terwijl hij er wel ligt zou mij helemaal zo'n krasse knar maken. (Zoals Nestorix, uit Asterix en Obelix, die altijd riep dat ze bij het beleg van Alésia ook geen toverdrank hadden.) Maar het is echt wel prettig als het koud is om in zo'n warm bed te stappen. Niet noodzakelijk, maar gewoon prettig. En ja, als de elektriciteit uitvalt, dan stappen wij in een koud bed ja. En daar zijn wij dan niet meer aan gewend en waarschijnlijk vriezen we in dat geval dood.

Maar zo'n vaart zal het toch allemaal niet lopen in Nederland. Want het is (al)weeralarm en ik heb vandaag vaker het woordje 'gevoelstemperatuur' gehoord dan het woordje 'papa'. En dat wil wat zeggen. Hans en ik hebben geschaatst vandaag. Ik heb potverdorie nog niet eens één koude teen gehad, wat is dat voor mieterig gedoe zeg? Het was heerlijk warm op het ijs, op een gegeven moment heb ik mijn handschoenen maar aan de buurvrouw geleend want die had koude handen en ik dreigde zweethanden te krijgen. Dat schaatsen had trouwens nogal wat voeten in de aarde. In verband met de opwarming ervan riep een stel wetenschappers een jaar of tien geleden dat er in Nederland geen koude winters, laat staan Elfstedentochten meer zouden komen. Toenmalig weerman Jan Versteegt haalde zijn schouders op en zei geheel tegen de uitkomsten van dat onderzoek in, dat koude winters gewoon weer zouden volgen. Maar omdat ik altijd blind vertrouwen heb in de wetenschap, had ik mijn schaatsen na de winter van 1997 opgeborgen op de meest onmogelijke plek die we hier in huis hebben, achter een schot op zolder en dan in de meest verre uithoek, zodat je er niet bij kon zonder eerst tien zware dozen aan de kant te schuiven. Maar ik wist nog wel dat ze daar zouden moeten staan. Hans is voor mij dat gat ingekropen om te kijken of hij ze zag liggen. Toen ik ze uiteindelijk had had ik het zo warm dat de rookmelder hier op zolder afging.

Het schaatsen ging wat wiebelig, wat ik altijd wijt aan botte schaatsen, dus die ging ik eerst maar eens laten slijpen. Daarna ging het nog steeds wiebelig maar kon het niet meer aan mijn schaatsen liggen. Een schaatstalent ben ik nooit geweest en zal ik ook nooit worden. Ik probeer wel de slag van de goeien na te bootsen, handen op de rug en lang uitglijden op elke schaats, alleen staat het dan wel dubbel stom als je daarna met zwiepende armen probeert je evenwicht te behouden. En als je eerst achteruit zwiept omdat je achterover dreigt te vallen, moet je onvermijdelijk ook weer tegenzwiepen om niet voorover te vallen. En als je dan het evenwicht weer hebt, dan ga je gewoon ijzerenheinig verder met je professionele slag.

Van mij mag de winter ook nog wel de hele maand februari duren. En wat ik helemaal geweldig zou vinden is dat straks echt het strooizout op is. Want wat is er nu mooier dan een ontwricht Nederland zonder dat daarbij slachtoffers vallen? Ik ben gek op tegenwoordige Nederlandse rampen. Er vallen praktisch nooit doden bij en je maakt weer eens wat mee. Een dijk die door dreigt te breken, een terreuralarm, een aardbevinkje, of een winter die het land plat legt. Het lijkt me prachtig, een laag sneeuw van een halve meter terwijl het zout op is. Ja, natuurlijk ga ik ook tegen iedereen zeggen als het zover is dat het een verschrikkelijke ramp is, maar ik gun u even een kijkje in mijn sensatiebeluste hersenen. Ik wil ook als ik tachtig ben kunnen zeggen: vroeger, toen had je pas winters.

Papa

Pannekoek_3De eerste werkweek zit erop en die bedroeg gelijk bijna 50 uur. Nu draait een gemiddelde huisvrouw daar natuurlijk haar hand niet voor om, maar voor een kantoorpief is het best aanpoten. Het is doodlijntijd en ik ben een beetje gaar van een spreadsheet van 800 lang en 26 breed. En waar het af en toe om gaat…verschillen van zes euro. Ik hou niet van verschillen, wat verschillen betreft ben ik zo autistisch als de neten dus die moeten er uit. En die gaan er ook uit, al moet ik tot half twaalf door. En natuurlijk, het is gelukt. *buigt in vier richtingen* Geestelijke inspanning, op het laatst is je hele hand-oogcoördinatie in de war en kun je geen fatsoenlijke optelling meer maken. Maar opgeven…nee. Je bent boekhoudcommando of je bent het niet.

Hoe het met die geestelijke inspanning precies werkt dat weet ik niet, maar het heeft iets gemeen met hardlopen. Soms lijk je maar dóór te kunnen gaan maar op een gegeven moment slaat de vermoeidheid toe. Maar als het einde dan in zicht is krijg je weer nieuwe energie en zet je het sprintje in. En als je er dan bent ga je nog vrolijk even een stukje fietsen, want je bent hardloopmoe, niet fietsmoe. Ik krijg een beetje het gevoel dat ik wartaal aan het uitslaan ben en u denkt misschien de hele tijd van "wanneer zegt-ie nu eens iets belangrijks?" Nou, in dat geval feliciteer ik u dat u tot hier gekomen bent, want het is sinds gisteren officiëel: Tammar's eerste woordje is 'papa'.

Calling Elvis IV

Ditmaal belde ik Elvis.

♪A little less conversation an little more action please♪ (zo gaat zijn ringtone)

"Aloha?" (dat betekent hallo in het Hawaïaans)
"Hee E. Happy birthday to you, Happy birthday to you, happy birthday dear Elvis, happy birthday to you"
"Thank you, thank you, you are a wonderfull audience! But my birthday is tommorow!"
"I know E. But better early than never. Besides, in Holland it's already the eight of January."
"You are joking!"
"Yes, I am"
"I heard there's some snow in Holland, Morrieezz"
"Ja, dat klopt E. En het vriest dat het kraakt."
"Dat het wat?"
"Dat het kraakt. Dat is een uitdrukking."
"Oh, die kende ik niet. Ik ken alleen "cold as ice."
"Zeg E. komt er nog bezoek op je verjaardag?"
"Sure! Lisa came today and guess what?"
"Wat?"
"Michael has arrived here in Honolulu. He was a little bit late, some unfinished business, and guess nog eens wat? He is black again. First I didn't recogneize him."
"You are kidding, E."
"No man, I'm serious. He lives here since monday."
"En verder nog mensen?"
"♪Would you believe, that yesterday♪…Barack Obama himself came by to see me. Zogenaamd op vakantie in Hawaï. He told me he was a big fan. He will make it to a fine president of the United States."
"Well, Morriezz, I'll have to go, Marilyn is knocking on the door. Bye, thanks for calling."
"Bye E."

Inktzwart.

Je kunt veel van mij zeggen, maar niet dat ik een meeloper ben. Meelopen, daar hou ik niet van, vandaar dat je me ook nooit aan de avondvierdaagse mee zult zien doen en vandaar ook dat schapen tot mijn minst favoriete beesten behoren. Maar zelfs een schaap zal ik nooit pijn doen want daarvoor is mijn ziel te wit. En het is best een last hoor, zo'n vlekkeloze ziel want in het leven komt men nu eenmaal dagelijks in verleidingen. Een vlekkenloze ziel in combinatie met mijn woeste reputatie is helemaal ondraaglijk. Dus toen ik vroeger bij de jeugdcommando's zat en mijn mede-strijdmakkers zich met stenen tegen een groep eenden keerden, moest ik me van hen afscheiden. En nadat eentje een eend geraakt had en het beest met een bebloede kop verder zwom, en de dader mij van pure angst toesiste dat als ik hem zou verraden, dat hij me zou vermoorden, keek ik hem minachtend aan en heb het mijn ouders verteld. In sommige gevallen is verraad geoorloofd of zelfs gewenst. Nee, bij mij moet je niet aan beesten komen.

Natuurlijk is mijn ziel niet helemaal vlekkeloos. Ik heb mieren om zeep geholpen met een vergrootglas, ik heb wespen in twee stukken geknipt, ik heb vliegen de vleugels uitgetrokken en spinnen de pootjes. Maar die hadden het er ook naar gemaakt! Maar ik heb nooit op slakken zout gelegd of kikkers opgeblazen. Ook hield ik niet van vissen de ogen uitpulken met een mes zoals een klasgenootje leuk vond. En dan is het wel weer makkelijk als je geen meeloper bent, want dan hoef je het niet na te doen en kun je lekker geoorloofd minachten. Fijn gevoel. Mijn vader was hoogst verontwaardigd toen hij van deze praktijken hoorde en vroeg voor de zekerheid of ik hier aan mee deed. Mijn ontkenning was voldoende voor hem.

Wat zoogdieren betreft ben ik smetteloos. Behalve dan alle beesten die ik met mijn auto om zeep heb geholpen. Ja, er vliegt hier wel eens een kat van de trap af en Mack (de echte) heb ik een keer een schop gegeven toen hij mijn duim klemvast tussen zijn kaken had maar dat was het wel grotendeels. De grootste mishandeling die ik ooit heb begaan bij een zoogdier was een koe met een papieren pijltje tegen zijn kont schieten. Het beest schrok dan en gooide zijn achterpoten in de lucht. Maar dat is toch van een minder kaliber als wat ik vanochtend las in de krant: kat dood na rotje in zijn anus. Ik vrees dat dat niet meer onder de uit de hand gelopen kwajongensstreken kan worden geschaard. Volgens mij is je ziel dan al inkt-en inktzwart.

Peos

Ik ben in een oude gewoonte vervallen: in plaats van dat ik lees voor het slapen gaan doe ik een cryptogram. Ik vond een nog niet uit de verpakking gekomen cryptogrammenboekje uit 2007 en het virus heeft me gelijk weer te pakken; muizendoder die weer seop eet. 4 letters. Oplossing: poes. Ja, de kunst bij cryptogrammen is dat als je er niet uitkomt dat je de vraag aanpast aan je oplossing. Want ja, muizendoder die weer soep eet, dan zou je peos krijgen. En peos dat is geen muizendoder, tenzij natuurlijk in Spanje, dan zou het nog kunnen, mits het bonensoep was.

De barre winter van 1979

In 1985, 1986 en 1997 was er een Elfstedentocht. Dat waren pas winters zou je denken. Ha! Helemaal niet! Wie van mijn lezers herinnert zich nog de barre winter van 1978/1979? Dat was pas een winter! Met sneeuwhoogten tot drie meter in het noorden des lands. Ik woonde in Brabant dus wij moesten het doen met een halve meter maar toch! Ik zie mijn vader nog naar de schuur klunen, elke stap die hij zette zakte hij tot aan zijn kniëen weg in de sneeuw. En de buurman met zijn Opel Rekord station en trekhaak, die alle jongetjes uit de buurt tegelijk met hun slee achter zijn auto bond en door de straten reed. Dat kon gewoon nog in die tijd. Brabanders waren zuinig op hun sneeuw en gingen dus niet gelijk de stoep schoon scheppen zodat er geen slee meer langs kon. En ik vergeet nog het belangrijkste: je kon schaatsen over de weg. Ja, je leest het goed, lezer onder de dertig, schaatsen over de weg. Een dikke laag ijzel lag er over Nederland en wij gingen op schaatsen naar school. Dat was nog eens een winter.

http://nedweer.nl/winter1979.htm

Sneeuw

Het sneeuwt en een zekere opwinding maakt zich van mij meester. Want dit is anders. Dit is sneeuw op zaterdagavond terwijl het vriest. Het blijft dus liggen en morgen hoef ik niet weg. Bovendien zie ik het gewoon gebeuren in plaats van dat het stiekem valt als ik slaap. Ik kan er naar blijven kijken, naar die vallende sneeuwvlokken. Hoopvol wachten tot het pak steeds dikker wordt en met mijn ogen sneeuwvlokken afzonderen van de massa om ze naar hun definitieve plaats te begeleiden. Ik wil dat de vlokken steeds groter worden en dat er steeds meer vallen. Ik wil dat de opwarming van de aarde in één klap ongedaan gemaakt wordt. De tuin is inmiddels helemaal wit, en de schuin geplaatste zolderramen ook. Morgen overdag zal het hier op zolder vreemd donker zijn. Net als in mijn auto. Ik hou van door sneeuw veroorzaakte duisternis. Ik hou van een witte wereld en ik hou van de gedempte geluiden. Van het kraken van voetstappen en van de voetafdrukken zelf. Maar het meest hou ik van een dik pak nog niet ontmaagde sneeuw. Jammer dat de boze strooiwagens overal weer een eind aan gaan maken. Zoals al het mooie in Nederland uiteindelijk moet wijken voor een risicoloos bestaan.

Dat begint al lekker

Sneak ik daarnet naar beneden om een hongerig gevoel te bestrijden met de laatst overgebleven appelflap, voel ik terwijl ik op de tast de kamerdeur open doe, een harig monster langs mijn benen naar boven sneaken. Wel nondejuu! Het was Bob, onze rooie kater met een halve staart, (of zonder een halve staart, dat kan natuurlijk ook) die mij de trap af hoorde komen en gedacht moet hebben dat dit zijn kans was om boven in ons bed te slapen. En toen ik met veel stampij boven kwam, had-ie zich verscholen onder ons bed, daar waar ik er met geen mogelijkheid bij kon. Hans, die vanavond in mijn bed in slaap mocht vallen, bracht ik vast naar zijn eigen bed omdat ik aanvoelde dat de geluiden die Bob zou maken als ik hem opjoeg, niet voor kinderen geschikt zijn. Toen ik hem in zijn bedje dumpte zag ik kat nummer twee, Sophie, aangenaam, ook onze slaapkamer opsneaken. En ook precies onder het bed, daar waar ik er niet bij kon.

We zijn een half uur verder en mijn missie is geslaagd. De katten zijn met buitenproportioneel geweld onder mijn bed vandaan gejaagd. Oke, het ruikt er een beetje naar kruit nu en er zit een gat in de vloerbedekking, maar daar vroegen ze om. Eén ding is zeker, deze appelflap veroorzaakt bij mij geen gewichtstoename.

Een dag als alle andere

Oudjaarsdag doet me steeds minder. Het is nog net geen dag als alle anderen maar hij begint er wel steeds meer op te lijken. Waarschijnlijk een leeftijdskwestie, als alle dagen steeds meer op elkaar gaan lijken. Wij hadden de kinderen dan ook op tijd in bed liggen, om hen vooral niet wakker te maken voor het vuurwerk, want vuurwerk is niet iets wat ze van mij gaan leren. Ik vind vuurwerk doorgaans irritant. Maar goed, in mijn testosteronbevredigingsbehoefte wordt natuurlijk al dagelijks voorzien door mijn auto. Vandaar dat ik geen vuurwerk meer hoef te kopen.

Wij keken naar de oudejaarsconference van Guido Weijers en werden daar niet echt vrolijk van. Een combinatie van flauwe grappen en harde grappen die verder geen functie hadden. Even later probeerden we Jan Jaap van der Wal, maar ook die bracht ons niet aan het lachen dus hebben we op Ned. 3 naar de Top 2000 gekeken. Pure armoede. Om twaalf uur vallen wij elkaar in de armen en wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar. Wij zetten alleen onze vraagtekens bij het feit dat we dat slechts één keer per jaar doen dus zetten we onze 'debiteuren/crediteuren' stemmetjes er maar bij op. Ghè ghè. Wensen is trouwens toch meer een soort niet-religieus bidden. Van bidden is het al de vraag of het helpt, van wensen staat het vast dat het niet helpt. Wensen is een soort soep met een tikje gewoonte, een ietsje beleefdheid, een lepeltje onheilsbezwering, een snufje gunnen en een mespuntje laten weten dat je aan iemand denkt. Maar helpen doet het helaas niet. Anders zou iedereen gelukkig zijn in 2010 zeg! Het is hier de hemel niet!

Wat mij wel altijd vrolijk stemt zijn de tradities met nieuwjaar. Schansspringen en het nieuwjaarsconcert zie ik al jaren niet meer omdat ik er zo'n nieuwjaarsdaggevoel van krijg, maar ik doel meer op de nieuwjaarsduik en nog meer op het met z'n honderdduizenden de straat op gaan in een belangrijke stad en dan met z'n allen aftellen en zodra het nieuwjaar is aangebroken als een debiel gaan gillen alsof we net wereldkampioen voetbal zijn geworden. Kijk, als je er verder niet bij nadenkt lijkt het natuurlijk heel erg werelds om in hartje Amsterdam op straat tussen allerlei andere succesvolle mensen met champagne in je hand te gaan staan wachten tot de NOS camera voorbij komt, maar aan de andere kant, stel dat wij dat hier in Vaassen op het dorpsplein voortaan ook elk jaar gaan doen, dat zou een beetje raar zijn toch? Ik hoor u dan al denken: "kapsones daar in dat dorpje!" Dat zou ik tenminste denken.

Ondanks dat het dan niet helpt wens ik u allen een goed nieuwjaar toe, voor sommigen gezondheid in het bijzonder, voor anderen geluk in het bijzonder en voor weer anderen wijsheid in het bijzonder. U moet het maar zo zien: als ik almachtig was zou ik geven wat u nodig had.