Provinsje Fryslân

Via een route door vijf provincies kwamen wij maandagmiddag aan in het hoge noorden van Friesland, Esonstad. Esonstad is een aanrader voor een korte vakantie. De vakantiehuisjes zijn gebouwd in oud Fryske styl en hebben de tjibbe ep dyn ippe satst holden. Nou ja, de meeste dan. Het leuke van Esonstad is dat het ook meer op een stadje lijkt dan op een vakantiepark. Je woont als het ware in een straatje met een supermarkt, een café en een plein en tijdens het eten kun je zo zien wat de overburen eten, mits liju den gerdjienjen net sliut.

Maar wat was ik lang niet in Friesland geweest zeg! Wat een rustige provincie en wat een vlakke wegen. Wat een uithoek en wat is het er koud. Ik liep op de dijk en verbaasde me een beetje dat je nog adem kon halen, zo hoog noordelijk. Ik zette mijn capuchon op want ik had geen fatsoenlijke muts. Er is wel een kledingwinkeltje in Esonstad maar toen ik naar een muts vroeg zei de eigenaar: Nje, wi onge tyd uns war Dokkum em rieujen. Nou, dat ging me te ver, dan maar koude oren.

Ik liep met Hans op de Dijk en wij bekeken van dichtbij een oude roestige boot waarop een heks woonde. De heks liep buiten op het dek en riep ons iets in onverstaanbaar Fries toe. De enige woorden die ik eruit opmaakte waren "heks" en "televisie". Maar ik had geen idee wat dat betekende. Ik riep maar terug dat het koud was maar dat vond zij niet. Zij vond het lekker. Nou ken ik niet veel Friezen maar als dit geen dorpsgek was dan wil ik dat graag zo houden.

Verder was er op het park een speelzaal voor de kinderen en er waren theatervoorstellingen, ook voor de kinderen. Hans vond het niks. Hij ging ongeïnteresseerd op de tweede rij zitten en deed helemaal niet leuk interactief mee, zoals de andere kinderen. Toen alle banken aan de kant gingen er een dansje gedaan moest worden en ook Hans ten dans werd gevraagd, weigerde hij. In een dwarse houding ging hij op een bankje naast ons zitten. En toen bedacht ik me: dit is waarachtig een zoon van mij.

Emotioneel overbelast.

Nu wijst mijn zoontje mij er vanmiddag op dat we iets kwijt zijn. Hij wees naar de voorkant van onze Fiat en wat denkt u? LOGO GESTOLEN!! Ja, natuurlijk weet ik dat we in populaire merken rijden en dat er dubieuze verzamelaars zijn die gek zijn op die logo's, of misschien zelfs wel iemand met een Audi die niet langer tot de as van het kwaad wil behoren en zijn auto wil camoufleren, je weet het niet, maar dit is toch niet leuk meer. Een poosje geleden miste er ook al een afdekklepje van een sleepoog. Onze Fiat is geen openbare leverancier voor tweedehands onderdelen!

En zoals ik laatst al voorspelde heeft de politie de zaak nu inderdaad binnen een kwartier rond. Aangifte—> geen aanknopingspunten—-> case closed. Kwartiertje. Komt geen agent aan te pas. Vindt u het niet knap? Ik vind het knap. Nou ja, één logo kon ik emotioneel nog aan, maar twee? We hebben maar een korte vakantie geboekt ergens aan Waddenzee. Tot over een paar dagen.

Oh, en mocht u mij zo erg missen dat het zeer doet, hier heeft u een liedje om deze moeilijke tijd door te komen.

Hoe zure zult mij vormde.

Ik zat op kerstavond de film Oliver Twist van Charles Dickens te kijken. De hoofdpersoon, het jongetje Oliver, is niet te benijden. Vooral omdat hij in 1830 klein was en niet 150 jaar later. Want wat heb ik het makkelijk gehad in mijn jeugd in tegenstelling tot Oliver (en Charles Dickens natuurlijk, die veel autobiografische elementen in zijn boeken verwerkte). Oliver had als weeskind een hard leven en kreeg elke dag hetzelfde vieze eten. Ik had een warme kamer, ging naar school en kreeg elke dag iets anders te eten. Maar toch, soms was er ook koolraap bij. Of kreeg ik zure zult op mijn brood. En geloof me, dat was goor. Zure zult, dat zal ik mijn kinderen nooit geven. Het is zelfs in deze tijden van crisis niet nodig. Wat stelt zo'n crisis eigenlijk voor als je het vergelijkt met de tijd van enorme economische groei waarin Oliver Twist leefde. Je kunt beter in een moderne crisis leven dan in een 19e eeuwse bloeiperiode.

Aan de andere kant, die zure zult heeft wel een nederig mens van mij gemaakt. Door zure zult ken ik de donkere kanten van het leven en waardeer ik de gewone dingen meer. Zure zult heeft ervoor gezorgd dat ik geen lachende pikkemans ben geworden met een goudgele pretcilinder in z'n handen. Misschien moeten we terug naar zure zult, voor een mildere samenleving.

De politie wordt efficiënter

Ik heb vanochtend toch nog even aangifte gedaan van het gevalletje diefstal/vandalisme van van de week. Niet om er iets mee op te schieten, maar om de politie te laten weten dat er ongure types in onze voorsprongwijk ronddolen. Ik belde de politie maar mij werd verzocht om aangifte via internet te doen. En omdat je de politie niet mag tegenwerken deed ik dat graag. Ik vulde een hele vragenlijst in en dat ging allemaal prima. Automatisering bij de politie. De agent die dit vroeger intypte kan nu dus ingezet worden om extra te letten op diefstal van AR logo's. Prima.

Aan het eind van de lijst mocht je nog een toelichting geven op het gebeurde. Daarbij heb ik aangegeven dat ik niet wist of het vandalisme was of een poging tot inbraak. In het eerste geval had de dief mijn logo niet mee hoeven nemen en in het tweede geval was er m.i. sprake van een inbreker die zijn vak niet verstaat.

Vlak na het indienen van de aangifte werd ik gebeld of ik ook wat miste uit de auto. Nee. Waarom ik dan vandalisme én diefstal had ingevuld. Omdat ik een logo miste! Maar u zei dat u niets miste? Nee, ik zei dat ik niets úit de auto miste. Dit logo zat óp de auto! Aha! Wat voor kleur had het logo? Rood, wit, blauw, groen en goud. De agente noteerde: rood, wit, blauw, groen en goud. Of zal ik meerkleurig schrijven? Ook goed.

Nou ja, amper 10 minuten na dit gesprek kreeg ik al een mailtje dat de politie helaas geen aanknopingspunten had gevonden voor een onderzoek. En dat de zaak hiermee was afgedaan. Ik snap werkelijk niet wat mensen klagen over traagheid bij de politie. Zie eens hier, een hele zaak afgehandeld in een uurtje. Van aangifte tot oplossing! En dan zat er nog vertraging bij doordat er een mens aan te pas moest komen omdat mijn antwoorden over de vermissing niet duidelijk waren, anders hadden ze dit kunstje in een kwartiertje klaar gespeeld.

Q-koorts

Ik heb een raadsel voor u. Hoeveel geitenlevens staan tot één mensenleven? Wat vindt u, hoeveel mensen mogen er overlijden aan Q-koorts voordat er volgens u geruimd moet worden? Want dat wij mensen boven de geit staan, dat staat als een paal boven water in den heilige geschriften. Maar zou het niet zo kunnen zijn dat de schepper een bedoeling met Q-koorts heeft? Bijvoorbeeld het in toom houden van de wildgroei onder mensen? En dat nu het complete goddelijke plan gedwarsboomd wordt? We weten het niet en we zullen het nooit weten want God's wegen zijn duister en zelden aangenaam, om met een Nederlands schrijver uit de vorige eeuw te spreken. Feit is wel, dat als ik geit was, ik tegen de ruimingen gestemd zou hebben.

Spyker en Victor Muller

Een tijdje geleden kreeg ik van mijn grootste leverancier van boeken het boek "Spyker, een dollemansrit" toegestuurd. Meneer de P. heeft beroepsmatig meegewerkt aan het boek waarvan de inhoud hem niks interesseert omdat hij niet eens in de gaten had dat een bijrol in het boek gespeeld werd door iemand met exact dezelfde naam als hij. Blz 110 meneer de P!

Het boek gaat over het ontstaan van het nieuwe Spyker en leest -voor de autoliefhebber- als een Playboy voor een beveiligingsmedewerker. Victor Muller, de CEO en mede-oprichter van Spyker is de hoofdpersoon maar wilde zelf niet meewerken aan het boek. Allemaal leugens volgens hem. Victor bekijkt dingen graag van de zonnige kant. Victor is namelijk een marketing-man non plus ultra. Neem de beste marketeer die u kent, vermenigvuldig hem met 10 en u krijgt Victor Muller. Aan deze man zou ik een hartgrondige hekel moeten hebben, maar ik heb het niet. Beloftes doen die hij niet waar kan maken, kritische vragen pareren met een dooddoener en er mee weg komen, consessies aan kwaliteit willen doen ten bate van omzet, hij kan het allemaal. Hij is de enige die ooit zijn aandeelhouders wist te overtuigen dat door de aankoop van een compleet F1 team, het bedrijf het jaar met winst zou afsluiten. In Victor's begroting zou het F1 team het verliesgevende Spyker compenseren. En de aandeelhoudersvergadering trapte er in. Vanzelfsprekend is het F1 jaar niet met winst afgesloten, evenals elk boekjaar tot nu toe met verlies werd afgesloten, maar desondanks is Spyker (Muller) nu de enig overgebleven kandidaat om het noodlijdende Saab te redden van de ondergang.

Ik volg Spyker nu met grote interesse. Zal het Victor Muller lukken om Saab over te nemen? En hoe heeft hij zijn aandeelhouders dit keer weten te overtuigen? Een ding staat vast. Victor Muller is de beste onderhandelaar die de wereld ooit gezien heeft. Hup Victor!

De acteur in mij.

In 2001, in de nacht van vier op vijf september, werd mijn autoradio gestolen. Ik weet goed dat ik beneden kwam en dat ik het portier van mijn Mazda drie bij drie open zag staan. Terwijl ik die altijd dicht doe. Tevens zag ik een gat in het portier zitten waar normaal een slot zat. Toen ik daarna binnenin een paar losse draadjes uit de plek waar normaal een radio zat, zag komen, vermoedde ik dat er iets vreemds aan de hand was. Navraag bij de politie leerde mij dat ik het slachtoffer was geworden van een inbraak in mijn auto. Ik kende dat verschijnsel tot dan toe niet. Ik dacht dat zulke dingen alleen in grote steden gebeurden. Die datum weet ik nog goed omdat ik op 11 september zonder autoradio naar huis racete.

Vanochtend, nadat ik mijn auto een beetje sneeuwvrij had gemaakt, zie ik ineens een rare uitstulping op de plek waar het Alfa Romeo logo aan de achterkant zit. Toen ik de sneeuw eraf gevogen had, zag ik dat het slot van de kofferbak geforceerd was en dat het embleem eraf was. Nu is de kofferbak bij een Alfa 156 een volkomen nutteloze accessoire, die hooguit gebruikt kan worden om de cd-wisselaar in te herbergen. Nu ik dit typ, realiseer ik me dat ik nog helemaal niet ín mijn kofferbak gekeken heb…momentje.
Nee, pfieuw, die zit er nog in, net als mijn Alfa paraplu. Waarschijnlijk gewoon vandalisme met een grote V dan. De Alfa Romeo 156, Walter da Silva's masterpiece, vernielen staat onder autoliefhebbers gelijk aan het verkrachten van moeder Theresa.

Huilend liep ik terug naar binnen. Teneergeslagen ging ik in een hoekje van de kamer op de grond zitten grienen. Want Linda vertelde mij eens dat haar vorige vriend -een Golfrijder- zo reageerde toen zijn autoradio (een hele dure) was gestolen. En dat heeft indruk gemaakt. Toen ik (niet begrijpende) Linda vertelde dat er in mijn auto was ingebroken sloeg ze eerst haar hand voor haar mond en barstte toen in een lachsalvo uit.

Zomerse taferelen

zwembad We waren er dit jaar vroeg bij want wij hebben al geboekt voor de zomervakantie. Vorige maand al eigenlijk. Het wordt alweer de Ardèche, Frankrijk. Volgens een een kennis die altijd met haar gezin naar Frankrijk ging, maar met haar nieuwe man naar Italië, is Frankrijk oubollig. Dus dat zegt wel genoeg over Italië, lijkt me zo. Nee, Frankrijk is al sinds jaar en dag mijn favoriete vakantieland. Dat was al zo toen ik één was, en dat is nu nog steeds zo. Dat gaat ook vast nooit meer over. Frankrijk is het meest handige vakantieland. Want je hebt er alles. Ik noem even: je hebt er weer, je hebt er taal, je hebt er Francaises en je hebt er reisafstand. Dat zijn toch zomaar even vier dingen die ze in andere landen niet hebben.

Winterse taferelen

Tammar Het was me het dagje wel. Vol goede moed ging ik 's ochtends naar buiten met de slee, met daarop twee van mijn kinderen, wat toevallig ook mijn totaal aantal kinderen is. Maar wat een drama! Nieuwe outfit. Muts van Hans: te klein. Muts van Tammar: zakt steeds over haar ogen. Buren die de stoep geveegd hebben. Een omvallende slee. Blèrende kinderen die niet meer op de slee wilden. Na een kwartier had ik er schoon genoeg van. Ik pakte de kleinste onder mijn arm en sleurde de slee mee naar huis. Hans liep er krijsend achteraan want die wilde nog niet terug. Begrijpelijk. Onderweg kwam ik mevrouw Mack tegen die ik mijn meest woeste blik gaf. Toen ik thuis kwam zat de achterdeur op slot. In Vaassen nota bene. Het liefst zou ik op zo'n moment iets in elkaar trappen. Maar ik doe het niet omdat ik me nu eenmaal altijd beheers, tenzij ik flip. Maar goed, wat later op de dag met een oude muts van Hans ging het een stuk beter.