Valentino Balboni

Ik ben uiterst hinderlijk gezelschap. Dat beaamt iedereen. Gelukkig voor mij zijn er ook masochistische mensen, die er desondanks voor kiezen om in mijn gezelschap te verkeren. Maar waarom ben ik dan zo hinderlijk? Nou, ik stuur het gesprek altijd richting auto's. Wat heb ik in mijn leven veel over auto's gepraat zeg! En gelezen. Het hoogtepunt van mijn irritantheid moet gelegen hebben tussen de jaren 87-93 toen ik zo ongeveer alles tot mij nam wat over auto's ging. In die tijd voerde de emotie "blij" de boventoon als het over auto's ging. Met de auto's van tegenwoordig heb ik dat een stuk minder, maar ik voel nog steeds de emotie die ik destijds voelde als ik iets lees over auto's uit die jaren.

Zo was er in 1988 een test van de Lamborghini Countach waarbij de aankomst op de fabriek, het weer van die dag, en wat details over de testrijder werden beschreven. De naam van de testrijder was Valentino Balboni en er stond dat hij jong was, donker haar had, een zonnebril en een lichtblauwe overall droeg. Er stond iets over een truukje met de Countach dat alleen een testrijder kon weten; rijden met geopende vleugeldeuren was mogelijk tot 200 km/u. En 's avonds als het werk was gedaan ging Balboni naar huis in zijn eigen auto. Een Opel Kadett. Vooral dat laatste feit maakte indruk en heb ik altijd onthouden.

Nu zijn we 22 jaar verder en heeft Lamborghini een ode aan Valentino gebracht. Het is de Lamborghini Gallardo LP 550-2* Valentino Balboni. Ik moest even een traantje wegpinken toen ik het las.
* de 2 in de naam slaat op het feit dat deze auto eindelijk weer eens 2-wiel (achter) aangedreven is in plaats van 4wd. Terug naar hoe het was en zoals een sportwagen aangedreven hoort te worden.

Kennis is aanzien.

Vanavond in DWDD zat een mevrouw die ons land mede bestuurt, maar ik kende haar niet, schaam op mij. Haar naam is Helma Neppérus van de VVD. Nu weet ik niks van deze mevrouw, maar wat ik wel weet is dat deze mevrouw uiterst moeilijk te persifleren zal zijn. Hoe moet je haar nu overdrijven? Er bestaan wel meer van die wandelende persiflages van zichzelf, maar deze was te mooi om niet onder de aandacht te brengen.

Maar deze mevrouw zit niet alleen mooi te wezen in de Tweede Kamer, nee nee nee, ze heeft ook nog iets in te brengen, en momenteel zet zij vraagtekens bij de opwarming van de aarde omdat het zo'n koude winter is. Mwah, koud, koud… Als je in Zeeland woont misschien, maar een Veluwenaar haalt hier zijn wanten niet voor uit de kast hoor. Maar toch vind ik wel dat zij een goed punt maakte. Namelijk dat als iemand het waagt om de klimaatverandering in twijfel te trekken, of er een oorzaak voor zoekt die buiten de invloed van de mens ligt, dat je dan ongeveer verketterd wordt. Mwah, ik ben ook geneigd om heel kritisch met klimaatverandering om te gaan, en ik heb wel eens onder druk van foltering met gloeiende poken mijn mening moeten herzien, maar om nu te zeggen dat je gelijk verketterd wordt is ook weer wat overdreven. Desondanks schijnt er toch iets in een rapport terecht te zijn gekomen dat (zacht gezegd) niet helemaal voldeed aan de criteria voor wetenschappelijk onderzoek. Maar wat wel hielp bij het overtuigen van Al Gore en nog wat politici. Iets met razendsnel smeltende gletsjers ofzo. Niet zo belangrijk.

Maar dat punt van mevrouw Neppérus zette mij wel aan het denken. Want een wetenschapper is een geleerde, en ik ben maar een gewoon mensch. En gewone mensen moeten zich eigenlijk niet met wetenschap bemoeien hè? Maar ja, ook een gewoon mensch weet dat kennis macht is en doet wel eens alsof hij van dingen verstand heeft. Zo heb ik jaren terug het verhaal in de wereld gebracht dat de Mona Lisa een vrouwelijk zelfportret van Leonardo Da Vinci was. Dat was scoren hoor, dat verhaal. Je moet het wel een beetje achteloos kunnen brengen, (dat is toch duidelijk) en je beroept je op wat andere kunstjes van Leonardo, maar de wereld ligt aan je voeten hoor, met zoiets. En dat al die andere sukkels dat nou nooit in de gaten hebben gehad. Jammer dat wetenschappers er vorig jaar achter kwamen dat het gewoon een bestaande mevrouw was, maar ik ben wel jaren lang dé autoriteit op het gebied van Mona Lisa geweest. Maar ik verzin gewoon iets nieuws. Een leuke complottheorie doet het altijd goed.

Sappige details.

Wij waren gisteren op kraamvisite bij Yukiko en dit is de eerste keer in de geschiedenis van de ontmoetingen tussen webloggers dat er niet over medewebloggers is gepraat. Yukiko is een geweldig mens (lacht om mijn grapjes en dan vind ik het al gauw goed) maar ze is wel keihard. Ze zegt namelijk gewoon midden in mijn gezicht dat als ik over auto's log, dat ze het dan gelijk overslaat. Bam. Auw. Dat moest ik even wegslikken. Ik kwam niet verder dan te zeggen dat haar viltlogjes mij ook geen barst interesseerden. Nou, toen kwam er een opmerking over toen ik nog haar had en ik weer terug over haar verlies van geheugencellen…het escaleerde nog net niet, maar als wraak ga ik toch weer even wat details over haar bekend maken.

1. Haar oudste meiden verlangen hevig naar de komst van visite omdat ze dan eindelijk eens fatsoenlijk te eten krijgen.
2. Op haar linkerborst zit een tatoeage maar van wat…geen idee.
3. Ze stelt de zaken altijd mooier voor dan de werkelijkheid is want ze fotografeert tussen de vuilnis door.
4. Het hele gezin doet aan extreme-coldsleeping. (m.u.v. Elyas)
5. Ze doet dingetjes door de nasi en wil mij niet vertellen wat.

Niemendalletje

Hans komt met spelen op het Jan-Piet niveau. Ik speelde vroeger ook met auto's en dan was ik Jan en Piet tegelijk. Hallo Jan, Hoi Piet, hoe gaat het? Goed. Oke. Vroem.

Hans doet het als volgt: Hee kijk uit! Ja, nu ben ik dood! Ja, dat krijg je er nu van! Dan moet je ook uitkijken.

De weblog stand-in.

En dan nog eens wat. Ik kom net achter het bestaan van de Hyves Stand-in. Hartstikke handig. Dat is software die als je geen zin hebt om je hyvesvrienden te onderhouden, regelmatig grappige dingetjes bij ze neerzet, zodat het net lijkt alsof jij het bent die aandacht aan ze besteedt. En dat al je vrienden denken: Sooooo, die komt even origineel bij me binnenvallen zeg! Wat is hij toch sociaal. Volgens mij is een Hyves stand-in net zoiets als friet met heel veel mayonaise erover omdat je niet van friet houdt. Ik heb zoiets als jaren op web-log, ik kom er zelf nog maar sporadisch aan te pas. Dat ding schrijft volautomatisch logjes en reageert hier en daar scherp, en staat zo afgesteld dat hij ongemeen fel in de verdediging schiet als er aanvallen plaatsvinden op zaken waarvan algemeen bekend is dat ik daar positief tegenover sta. Hoef ik niks voor te doen. Nu waren die echte vrienden van vroeger ook heus niet allemaal betrouwbaar, maar dit is toch wel het andere uiterste.

Mack de componist

Ik heb er veertig jaar over gedaan om eraan te beginnen. Ik dacht niet dat ik het zou kunnen omdat ik nu eenmaal niet muzikaal ben. Maar toen ik er eenmaal aan begon, was het ook in een kwartiertje gedaan. Natuurlijk, ik heb wel eens een gedichtje geschreven, maar dat was makkelijk want je hoeft geen melodie te componeren. Maar nu heb ik de tekst geschreven en u zal het niet willen geloven, maar ik heb er ook een melodie bij! Het klinkt fantastisch! Ik wist niet dat ik het in me had. Bij dit liedje heb ik me laten inspireren door Laura van Jan Smit en Lauwe Pis van Theo Maassen. En daar is het ook precies een kruising tussen als je het hoort. Het blijft natuurlijk wel verdomde jammer dat ik niet kan zingen, maar aan de andere kant: Bob Dylan kan dat ook niet. Maar het grootste probleem is dat ik geen noten kan schrijven want hoe onthoud ik nu de melodie? Nu klinkt het hemels, maar weet ik morgen nog hoe het ging? Een cassetterecorder heb ik niet en digitaal opnemen beheers ik niet. Jammer, want deze song verdwijnt in het luchtledige. Maar geloof me, het rockt!

Lees verder “Mack de componist”

Wegens vermoeidheid verschoven.

Vandaag is het vijf jaar geleden dat wij trouwden, en omdat dat tegenwoordig een prestatie is die niet iedereen bereikt besloten wij dat te vieren met een klein gezamenlijk etentje. Ja, ik zeg het er maar even bij, dat het gezamenlijk is, want mijn vrouw heeft er nogal eens een handje van om uit eten te gaan met iemand anders dan ik. Maar, de twee kinderen die uit dit huwelijk zijn voortgekomen, gooiden figuurlijk roet in het letterlijke eten. Want het kleine meisje houdt ons al een paar nachten uit onze slaap wegens een zware verkoudheid, en de grote kleine jongen heeft zijn beloning voor het "vier nachten achter elkaar niet naar onze kamer komen" binnen, en kwam ook nog twee keer onze nachtrust verstoren. Dus veel meer dan drie uur slaap hadden we vannacht niet, en gisteren was het ook al niet veel beter.

Dus wegens vermoeidheid is het vijfjarig jubileum verschoven naar een nader te bepalen en beter voorbereid tijdstip. En, inderdaad, elk nadeel heb ze voordeel, het ijzelt hier als in de winter van 1979. Je zult eruit gemoeten hebben vanavond! Maar ik had wel bloemen bij me! En daar schrok Linda zo van dat ze vroeg of die voor haar waren.

Ik ben vast klaar.

Politici die zéér deugen zijn er niet, en mijn stem telt slechts voor 1/8000.000. Dus stel dat ik een druppel rode kleurstof ben in een teil van 8000.000 druppels grijze, dan zie je mij nooit meer terug. Maar toch is het in de democratie uiterst belangrijk om te gaan stemmen, want anders mag je nergens meer over zeiken. En dat recht wil ik niet verspelen. Ik heb deze wettekst nooit gelezen, maar hij schijnt echt te bestaan. Dus stel dat iemand zich al jaren enorm interesseert in politiek, weet wat er speelt en uiteindelijk besluit om uit protest niet te gaan stemmen, dan verspeelt diegene zijn recht om te zeuren en Mien uut Assen die op het lekkere kontje van Wouter Bos stemt, niet. Zo zit dat.

Dit was een kleine omweg om bij Wouter Bos uit te komen, want over hem wilde ik het heel even hebben. Het liefst zou ik geen zwevende kiezer zijn, maar gewoon eentje die ergens bij hoort omdat dat nu eenmaal zo is. Altijd CDA, altijd VVD, gewoon niet moeilijk doen, altijd SGP. Maar dat heb ik niet. Ik stem dan nog net niet op de reet van Wouter Bos, maar vlak voor de verkiezingen ga ik mij eens druk maken over wie mij het meeste aanspreekt. Het probleem is dat als ik net iemand gekozen heb, diegene daarna altijd weer iets stoms zegt, waardoor ik weer moet heroriënteren. Van een goede democratie word je compleet gestoord, een goede dictatuur is veel beter.

Maar Wouter Bos. Die deugt toch tenminste voor 75% en dat vind ik al heel wat. Hij leidt ons op kundige wijze door de crisis, en spreekt zijn afkeer uit over de graaicultuur. Hij draagt gewoon een stropdas sinds hij minister is en heeft niet meer van die achterlijke modieuze overhemden aan. Of misschien nog wel maar die zie je niet meer door zijn stropdas en colbert. Maar wat hij nú toch gezegd heeft: "Modern kapitalisme ontwricht samenleving," zegt hij. "Er vindt een ondermijning van de menselijke waardigheid plaats door een voortdurende druk van commercialisering op de publieke sfeer, het stelselmatig appeleren aan de primaire behoeften van meer meer meer en nu nu nu'," aldus Wouter. En daar ben ik het helemaal mee eens. Dus ik ga voor Wouter Bos en kijk vanaf nu tot aan de verkiezingen volgend jaar geen enkel politiek debat meer. Voor die 25% die hij niet deugt kan hij mooi een coalitie vormen met de onafwendbare Wilders, die slechts voor 25% wel deugt. En dan maar hopen dat ze het beste in elkaar naar boven halen.

Kinderen zijn hinderen, zei vader Cats

Kinderen zijn heus niet altijd leuk. Wat zeg ik? Ze zijn een ramp. De enige reden waarom ik kinderen wilde is dat ik, mocht ik eenzaam en moederziel alleen in een bejaardenhuis geraken, er nog eens in de twee weken naar me wordt omgekeken. En is dat nu die ruim 20 jaar dwangarbeid waard? Ik waag het te betwijfelen.
Vanavond bijvoorbeeld gebeurde er iets waar ik al tijden bang voor was. Ik haalde Hans uit bad en droogde hem af. In de spiegel zag hij een lange natte lok van zijn haar tot over zijn wenkbrauw hangen. Hij pakte de lok vast en vroeg of ik dat ook kon. En dan word ik al langzaam bang hè. “Eh, nee Hans, dat kan ik niet want papa laat het altijd heel kort knippen.” Ja, dat er geen enkel ander model meer mogelijk is, dat snapt hij nog niet helemaal, maar hij zei: “Ja, maar jij hebt ook dit,” en raakte met zijn wijsvinger mijn rechterinham aan. “En dit,” en hij raakte mijn linkerinham aan. “Eh, ja Hans, nu weet ik het wel hè!” Ik richtte mij iets op zodat hij niet bovenop kon kijken. “Ja, en boven heb je een gat.”

Bescheiden

Ik keek vanavond naar het programma "de Reünie" want dat vind ik nog een van de weinige programma's die de moeite van het bekijken waard zijn. Rob Kamphues doet het prima, en in dit programma hoeft hij niet van zijn bazen op zoek te gaan naar de grenzen van het toelaatbare, dus zijn kwaliteit als presentator komt hier prima uit de verf. Meestal betreft de reünie een HBS of VWO klas omdat die kennelijk de meest interessante verhalen opleveren, en misschien is dat ook wel zo. Ik verbaas me vaak wel over gemiddelde salarissen van € 5000 en troost me dan altijd maar met de gedachte dat er waarschijnlijk een miljonair tussen zit die het gemiddelde omhoog trekt.

Vanavond een VWO klas uit het Limburgse Echt. Nu hoop ik dat Echt in Limburg ligt want anders gaat er hier iets fout bij de regie, maar zo'n klas uit Limburg, ja, hoe zeg je dat, daar vind ik altijd iets ontbreken. Ik weet het niet precies te omschrijven, ik bedoel het ook niet lullig, maar in vergelijking met de meeste klassen uit andere provincies ontbreekt het altijd aan, eh, patsers! En dat is een verademing. Misschien komt het ook wel door de taal, maar misschien zijn ze wel iets bescheidener en liever, de Limburgers. Zelfs degene die uit deze klas de patser zou moeten zijn was bescheiden ondanks dat hij in zijn carrière toch veel bereikt had. Misschien omdat hij hoogopgeleid technicus was in plaats van een manager met een praatveelvaardigheidscursus? Maar ik denk dat het vooral met Limburg te maken heeft. Maar hoe precies, dat weet ik niet.