Tip

Binnenkort zijn mevrouw Mack en ik 10 jaar getrouwd. Hoe ik dat weet? Dat staat aan de binnenkant van mijn ring. Haar naam is niet meer goed leesbaar vandaar dat ik haar maar mevrouw Mack noem. Hoe zijn de afgelopen vijf jaar bevallen? Nou twee keer om precies te zijn. En we maken wel eens ruzie hoor, vooral 's ochtends als we net op zijn en het hier een enorme stress is vanwege kinderen die aangekleed, gevoed en naar school moeten. En aan mij ligt het niet hoor, die stress. Ik sta rustig mijn krantje te lezen aan het aanrecht, maar het zijn altijd vrouwen die zo jaloers zijn op de koelbloedigheid van een man in stress-situaties. En dan volgt er even wat gegrom en geknauw naar elkaar en als je dan naar je werk gaat geef je met tegenzin een kus want het liefst zou je hhmmppfff zeggen, maar echt prettig is dat niet. Ik ben dan ook altijd weer helemaal blij als ze 's middags belt en weer vrolijk klinkt.

Ik denk dat we deze keer maar eens moeten proberen om onze trouwdag niet te vergeten en ergens te gaan eten. Ik weet al waar, maar ik zeg het lekker niet. En nee, ze hebben er geen speeltoestel. Bloemen, daar moet ik eens over denken want die vind ik zo afgezaagd. Wel schuin hoor, zegt onze bloemist altijd. Dat vind ik wel het voordeel van een bloemist die zijn vak verstaat, zo'n briljante tip.

Een verbaasd gezicht.

Ik weet niet of er onder de lezers iemand is die wel eens de film "The Cannonball run" heeft gezien? Ik vond de film geweldig ondanks dat het een slappe film was. Ik zou nog veel scènes uit mijn hoofd kunnen naspelen, maar ik denk dan ook dat ik deze film een keer of dertig heb gezien.

Ergens aan het eind is er een scène waarin Roger Moore, Roger Moore speelt, maar dan tussen twee James Bond films in. Dat is vrij ingewikkeld maar doet er ook niet toe. Hij heeft in de film een Aston Martin DB5 met een sigarenaansteker die, als je hem indrukt, van de passagiersstoel een schietstoel maakt. De hele film door waarschuwt hij zijn medepassagiers om vooral niet hun sigaret aan te steken met die aansteker. (Not that one darling, we don't want to lose you that quick.) Aan het eind van de film komt er een naar mannetje, de heer Foyt, die denkt dat hij de baas is, bij Roger, en gentleman als James is, biedt hij hem een sigaartje aan. (Oh, and feel free to use te lighter in my car) Als meneer Foyt dat vervolgens doet (wait untill he touches that lighter) en de sigarenaansteker gebruikt, gebeurt er…niks.

Licht beschaamd loopt James naar meneer Foyt toe en vraagt welke aansteker hij heeft gebruikt. Nu, daar gaat het om, om het verbaasde gezicht dat Roger op dat moment trekt. Dat Roger vervolgens zelf slachtoffer wordt van de schietstoel doet niet ter zake. Onthou dat verbaasde gezicht.

Vandaag deed ik bij wijze van grapje in plaats van twee suikerklontjes, acht suikerklontjes in de cappuccino van een collegsta. Ik mailde mijn andere collega die vlak naast haar zat: wacht wat er gebeurt als ze van die koffie drinkt. Hij knikte me toe dat hij het begrepen had want hij was zelf gisteren slachtoffer van twee suikerklontjes door z'n glas water. (God, Mack, wat ben jij enorm grappig). Toen mijn collegsta eindelijk na tien minuten een slok nam gebeurde er…niets. Ze dronk de koffie op en reageerde helemaal niet. Denk nu nogmaals aan dat verbaasde gezicht.

Gooi het maar weg.

Ik heb een paar boxen gekocht op Marktplaats. De verkoper wilde er € 10 voor hebben en dat heb ik ook geboden want ik vind het een beetje sneu om dan € 8 te gaan bieden en dan het verschil moeten gaan delen om dan op € 9 uit te komen. In die onderhandelingstijd kan ik zoveel nuttige andere dingen doen.

Boxen is trouwens een overclassificatie. Luidsprekertjes is beter. Maar dat komt zo. Er staat hier op zolder al sinds ik hier woon een platenspeler werkloos stof te vangen. Hetzelfde geldt voor een versterker. En aangezien ik geen idee heb van wat er met digitale muziek allemaal kan, behalve dan youtube want daar ben ik expert in, dacht ik dat het wel weer eens leuk zou zijn om de boel aan te sluiten.

En nu luister ik naar een elpee van Linda, Genesis, invisible touch. Maar dat kan niks zijn want Peter Gabriël is er niet meer bij. Maar desondanks klinkt het toch leuk. En nu even stil, want nu begint "throwing it all away". Moet je goed luisteren…Phil Collins zingt steeds diarree.

Wake-up service van Ilse

Omdat diepe ellende en gelukszalige momenten elkaar afwisselen op dit inmiddels roemruchte weblog, volgt er hier weer eentje in de categorie: gelukszalig.

Vanochtend werd ik om een uur of half zeven gewekt door Ilse de Lange. Zij zong op uiterst prettige wijze haar hit "puzzle me" voor mij. Ik draaide me nog eens om en luisterde in de verte naar haar vrolijke nummer. Langzaam kwam er een glimlach om mijn mond en ik dacht aan haar onschuldige voorkomen in combinatie met dat Twentse accent. Het hielp mij met opstaan. De hele dag zit 'Puzzle me' al in mijn hoofd. Maar dat is bepaald geen straf. Ilse is misschien wel de beste zangeres van Nederland maar in elk geval toch het leukste 'domme' blondje dat er is.

Misdaad loont niet.

http://www.youtube.com/watch?v=mB7bqS9p7s4&feature=related

Als u dit filmpje bekijkt moet u extra aandachtig letten op de blanke (kick)bokser, die hier nog vrolijk vertelt over een aankomend titelgevecht, dat hij overigens zou winnen. Want over deze blanke man gaat het volgende verhaal dat zulke gruwelijke details bevat dat ik besloot er een logje over te schrijven. Niet omdat ik 'kick' op gruwelijke details, maar omdat ik ze nu eenmaal onvoorbereid las en ook mijn verontwaardiging kwijt wil.

Lees verder “Misdaad loont niet.”

Ik voel het aan m’n eksteroog.

Huhuh. Ik heb ze weer voorbij horen komen hoor, de weersvoorspellingen van de dorpelingen, de afgelopen vorstperiode. "Ja, de mollen zitten diep en daaraan kun je zien dat het een strenge winter wordt." Maar dat zeggen de volksvoorspellers alleen als het op dat moment vriest en de weermannen nog niet weten wanneer de vorstperiode ophoudt. Want zij die dat zeggen durven geen verantwoordelijkheid voor hun uitspraken te nemen. Op een laf en oncontroleerbaar moment doen zij hun uitspraken, omdat ze weten dat toekomstvoorspellingen hen nog steeds de meeste aandacht geven. (Hee, die weet meer dan wij!) Maar nu het dooit alsof het zomer wordt zijn ze in geen velden of wegen meer te bekennen met excuses voor hun domme uitspraken. Alsof een mol kan aanvoelen hoe het weer over een maand wordt zeg! Doe ff normaal. Dat is net zoiets als het verhaal dat toen de tsunami net had plaatsgevonden, alle dieren naar hoger gelegen gebied waren getrokken. Onzin! Profeten! Marskramers! Alleen de vissen zijn naar hoger gelegen gebied gezwommen, en dan nog alleen omdat ze door een enorme vloedgolf werden meegesleurd.

De Midlife-crisis is er.

Het was weer een zwaar weekend dat in het teken stond van twee verjaardagen, die op zaterdag gevierd werden in Emmerich, net over de grens in Duitsland. Duitsland is een land dat ligt ten oosten van ons en is vooral bekend door haar snelheidslimietloze autobahnen. Voor de rest heeft Duitsland weinig nut. De zaterdag begon goed; ik was met Hans naar zwemles geweest en na afloop kon een moeder met haar twee kindjes niet meer met haar Ford Focus van de parkeerplaats afkomen wegens gebrek aan grip in de sneeuw. Maar gelukkig was daar Supermack to the rescue. Met zijn enorme spierkracht duwde hij de auto eigenhandig achteruit het hellinkje op, en dat werd beloond door die moeder die tenminste nog snapt hoe je met dit soort dingen om moet gaan. Iets met handige, sterke man zei ze, en dat werkt beter voor je humeur dan een overdosis prozac.

's Middags brachten wij de kinderen te logeren omdat Duitsland altijd laat wordt. Gezelligheid kent geen tijd bij de Emmenthalers. Maar wat mij nu weer ter ore kwam over onze oosterburen…het schijnt zo te zijn dat unsere freundliche Freunden von dem andere Zeite, Witschen maken over onze gierigheid. Ik stond wel even met mijn oren te klapperen zeg! Belgen doen dat, Amerikanen doen dat en nu de Duitsers ook al. Er zal dus wel een kern van waarheid in zitten, net als in de bewering dat Duitsers geen humor hebben want anders kwamen ze niet dertig jaar na de Belgen en de Amerikanen ook nog met deze grap. Terwijl echte hilariteit ze juist weer niks doet getuige het feit dat ze om WO II grapjes dan weer totaal niet kunnen lachen. Ze nemen zichzelf veel te serieus, die Duitsers. Kijk maar eens naar Michael Schumacher (dat is een Formule 1 coureur uit Duitsland) die beweert dat hij voor de 8e keer wereldkampioen gaat worden. Deze op papier beste coureur aller tijden denkt dat hij op zijn 41e nog wel een potje kan breken bij de jonge garde. Kijk, dat ik op mijn veertigste nog zo een auto van zijn plek duw, wil niet zeggen dat iedereen nog tot topprestaties komt op die leeftijd.

's Nachts reden we terug per Alfa Romeo door de Tiefschnee, in Duitsland strooien ze niet zo snel als hier, en dat was genieten met volle teugen. Natuurlijk deed ik tegen Linda alsof ik die sneeuw liever niet had, maar dat was valse bescheidenheid. Over topprestaties gesproken: ik en m'n Alfa.

Overredingskracht

Hans mag regelmatig als hij naar bed gaat een paar uur in ons bed slapen. Maar, alleen als hij niet steeds roept als wij al beneden zitten want daar heb ik een hekel aan. Dus Hans, als jij roept ga je gelijk naar je eigen bed. Hoeveel keer mag ik roepen? Geen één keer, want dan breng ik je naar bed. En als ik moet poepen? Dat is de enige uitzondering. Oké? Oké.
Dus dan begint net DWDD en ik hoor: "Papaaa! @%&$%^&, ik ren naar boven. "Wat is er?", vraag ik dan dreigend. "Ik vind het hier eng, ik woe in m'n eigen bed."
Dus ik kom weer beneden, en zeg tegen Linda: Zo, nu was het genoeg. Ik hem hem in z'n eigen bed gelegd, we hebben er lang genoeg mee gedreigd! Ja, moet-ie maar niet roepen, met mij valt niet te spotten, ik had hem gewaarschuwd. (En dit alles zeg ik met een vleugje extra testosteron in m'n stem.) En ik ga verder met DWDD kijken.

Ik belde vandaag op verzoek van Linda de verzekering voor de afwikkeling van een klein brandschadegevalletje, en die hadden het verheugende nieuws dat ze vanwege een foutje nu toch 100% zouden vergoeden in plaats van de 75% die ze eerder aan Linda gemeld hadden. Ik belde Linda op haar werk over hoe het verder afgewikkeld werd en noemde terloops dat ik ze nu toch zover had dat ze die 100% zouden vergoeden. Ja, (en dan komt dat testosterongeluid weer) kwestie van ze even duidelijk maken dat je niet verzekerd bent voor 75% van de schade hè? Ja, je moet ze gewoon onder druk zetten, dan zwichten ze vanzelf.

Smartietoetje

Hans vroeg of hij nog een toetje mocht na het eten. Ik vroeg hem wat voor toetje hij dan wenste. Een smartietoetje! Natuurlijk, hij wil altijd een smartietoetje. Ik zei Hans dat we geen smartietoetjes hadden maar dat klopte niet, kwam ik in de tussentijd achter. "Dan woe'k vla," zei Hans. Een smartietoetje is een vruchtenyoghurtje in een plastic verpakking, met daarnaast nog een apart bakje met smarties dat je door de yoghurt kunt doen. En ja, beste lezer, ik kreeg vroeger ook gewoon een bakje witte yoghurt met roosvicee. Maar daar gaat het nu niet om. Normaal eet Hans zijn smartietoetje rechtstreeks uit het bakje, maar nu had ik het vermomd als vla in een apart schaaltje gedaan, met de smarties helemaal onzichtbaar onder de yoghurt, zodat hij er pas tijdens het eten achter zou komen dat het wél een smartietoetje was. "Alsjeblieft Hans, hier is je vla." Hij pakte het aan en treuzelde nog wat. Ondertussen had ik voor Tammar wél een gewoon smartietoetje uit de originele verpakking op de tafel gezet. Linda pakte het uit en ik zag ineens Hans in de gaten krijgen dat Tammar een smartietoetje had. Hij was een paar seconden stil, ik zag zijn vrolijke gezicht heel zielig worden en zei toen met een zacht stemmetje: "eigenlijk woe'k ook een smartietoetje." Potverdrie, wat heb je dan een spijt van je kinderachtige geintje zeg. Ik spoedde me naar hem om te laten zien dat het een grapje was en dat hij ook een smartietoetje had. En ik had geen halve seconde later moeten zijn want dan had hij in een huilbui gezeten en had ik hem daar de eerste tien minuten niet meer uitgekregen. Nu kwam de opluchting nog net op tijd. Zijn stemmetje was al bijna gebroken maar hij lachte weer. Smartietoetjes kunnen een serieuze aangelegenheid zijn.

Audi A4 Quattro.

Er is niemand in de wereld die snapt wat NM's zijn, maar ik reed vanmiddag in een auto die er 600 had. Het betrof hier een Audi A4 quattro avant 3.0 V6 tdi met chiptuning en 289 pk. De eigenaar had mij beloofd dat wij eens een stukje zouden gaan rijden als er geen sneeuw lag op de wegen. En dat was vandaag. Ik blijf erbij, diesel is totaal ongeschikt voor snelheidsbeleving maar dit ging toch wel hard. Nou, niet zo zeer hard maar wat mij het meeste opviel was de krachtexplosie die al bij 1200 toeren begon en niet meer ophield tot aan het rode gebied. 5,3 seconden naar de honderd moet mogelijk zijn en gezien de 170 die ik op een kort stukje weg neerzette twijfelde ik daar ook niet aan. Het geeft een geluksgevoel die snelle acceleratie. Ik zou dat uren achter elkaar kunnen. Ik vloog op een bocht af en de eigenaar riep mij gespannen toe dat ik voorzichtig moest doen. Waarop ik hem zei dat als ik er naast zat dat ik ook altijd in mijn broek scheet, maar dat er vanachter het stuur absoluut niks aan de hand was. Nou ja, daar kon hij mee leven.