Voordat ze in bed liggen…

Voordat Hans naar bed gaat zijn er drie mogelijkheden. 1. Een verhaaltje. 2. Een (of twee) puzzel(s). 3. Verstoppertje. Als het aan hem ligt is het elke avond verstoppertje. Op onze bovenverdieping zijn er voor mij maar een stuk of vier plekken om me te verstoppen want ik pas nergens in, onder of achter. En als ik me een keer 'heel moeilijk' verstopt heb, bijvoorbeeld op zolder want dat mag niet, dan roept hij nadat hij de bekende vier plekken heeft afgezocht: "Papa, mag ik een geluidje?" En als ik dan nee zeg weet hij waar ik zit. Dus dat verstoppertje is het niet helemaal voor mij.

De tweede keus is legpuzzels en dat wordt het in de praktijk vaak want ik heb niet altijd zin in verstoppertje en verhaaltjes zijn stom. Vindt Hans dan. Als de beslissing tot de puzzel is gemaakt beginnen de onderhandelingen over hoeveel puzzels hij dan mag maken. Hij wil er drie, ik twee en als DWDD bijna begint, maar eentje. Maar meestal worden het er twee. Hans heeft een doos met 10 verschillende "Cars" puzzels en ongetwijfeld weten veel van mijn lezers waar ik het over heb want meestal is zoiets ooit in de aanbieding geweest en hebben alle kinderen dezelfde.

Ik vind het verbazingwekkend hoe goed Hans in legpuzzels is. Als hij er twee doet, doe ik er ondertussen ook twee om de tijd door te komen. Maar ik probeer stiekem te winnen van hem, maar mooi niet dat dat lukt. Hij ziet aan elk stukje niet alleen bij welke puzzel het hoort, maar ook waar het moet liggen. Onderwijl corrigeert hij mij nog als ik zit aan te modderen. "Neehee, deze hoort hier, kijk!" Eerst vond ik het irritant dat hij dat wel zag en ik niet, maar ik begrijp nu hoe dat komt. Voor zo'n kind leeft zo'n puzzel veel meer en hij kan het plaatje in z'n geheel zien en tegelijkertijd alle details. Hij ziet waarschijnlijk ook veel meer in zo'n puzzel dan ik. Voor mij is het maar een plaat met allerlei gekleurde auto's met ogen in de voorruit. Ik zag vroeger ook veel meer in een poster of schilderij dan dat ik nu doe.

Maar ik blijf de vader en net zoals Onze Vader kan ik blijdschap scheppen. Want er was een stukje kwijt. Sinds gisteren al. En ik vond het vanavond. Maar dat zei ik natuurlijk niet, nee ik stopte het stukje ongezien tussen de stukjes waar hij mee bezig was. Ik verwachtte dat hij het aan het eind zou overhouden en dan trots zou roepen dat hij het gevonden had, maar hij had het al na een paar stukjes in de gaten. Hij ging met het stukje naar de puzzel waarvan een stukje miste en paste het in. Triomfantelijk keek hij me aan. "Ik kan goed zoeken hè?"

Een veeg teken…

In DWDD was Patricia Paay uitgenodigd om te komen vertellen over het feit dat zij de oudste playmate van de maand ooit was. Zestig jaar. Helaas zat Theo Maassen als tafelheer aan om haar feestje eens even flink te vergallen. En dat deed Theo op meedogenloze wijze. Theo was duidelijk niet van Patricia gecharmeerd en al helemaal niet van Patricia's optreden bij Robert Jensen waarin ze gezegd had dat haar ex-man Adam Curry graag naar porno keek in de categorie: chicks with dicks. Bovendien vond Theo dat de kunst van het ouder worden is om te accepteren dat je verlept en uitzakt, maar dat je daarvoor in de plaats wijsheid gaat uitstralen. En daar zat best wat in, in wat Theo vond. Maar niet in hoe hij het bracht. Want hij gaf zijn mening ongecensureerd, vond het jammer van de ruimte die Patricia in de Playboy innam en had nog wel een necrofiele vriend die misschien interesse had.

Kortom, het liep uit de hand en Mathijs liet het uit de hand lopen. Maar hoewel mijn eigen standpunt veel dichter bij dat van Theo ligt dan bij dat van Paay, moet ik Patricia Paay nageven dat ze niet uit het veld was geslagen en dat ze hier en daar ook een punt maakte en zelfs het publiek mee kreeg. "Want," zei ze, "op je zestigste is je leven toch niet voorbij? Dan wil je er ook nog aantrekkelijk uitzien voor de ander?" En ja..ik denk dat dat zo is, ja. Tenminste, ik merk zelf tegenwoordig ook dat vrouwen van mijn leeftijd me meer doen dan meisjes van 20. Terwijl ik 20 jaar geleden juist meisjes van 20 enorm aantrekkelijk vond. Dus daar hebben we een veeg teken van het gelijk van Patricia Paay.

Een bruine teletubbie.

Kinderen zijn een verrijking van je leven. Tenminste hele jonge kinderen. Uiteraard geen puistige niks-presterende pubers die hun brommer opvoeren. Het kan dan immers nog alle kanten op met kinderen. Net zoals toen ik klein was, ik heel gelukkig was omdat ik alle kanten nog op kon. Ik kon roepen wat ik wilde, zonder verplichtingen en niemand die het controleerde. Als ik zei dat ik piloot wilde worden, dan was dat zo. Mijn kinderen kunnen op dit moment nog makkelijk F1-coureur en zangeres worden. Om maar wat te noemen. Daarom moet je er ook nu van genieten en niet pas als ze al achttien zijn als onomstotelijk vast is komen te staan dat ze op kantoor zullen eindigen. Maar dat is van later zorg.

De basisschool, die is prima. Die geeft je een veilig gevoel en dat is hoe het later ook wordt. De middelbare school daarentegen, die slaat helemaal nergens op. Je moet dingen leren die je nooit meer gebruikt en je wordt op een volkomen foute manier voorbereid op het leven dat voor je ligt. Ze maken je gestrest en doen net alsof het leven alleen een succes wordt als je het allerhoogste bereikt. Dus dat je moet presteren en jezelf te allen tijde fier overeind moet houden tegenover anderen. En eerlijk is eerlijk, mensen met een carrière om jaloers op te zijn doen ook hele interessante dingen. Ze vliegen van buitenland naar buitenland, overnachten in luxe hotels en heffen het glas op een zojuist gesloten order voor de levering van 100.000 onderdelen die ergens toe dienen.

Maar die missen toch de ochtenden van een doorsnee gezin. Ochtenden waarop hun oudste zoontje zich als elke ochtend achter de gordijnen verstopt en zich uiteindelijk, als vader overal 'gezocht' heeft, zich met een luid en blij "hier ben ik!" weer present melden. Of het kleine meisje dat door de huiskamer loopt te stappen, overal naar wijst en alles "ah" noemt. Of dat ze gaat staan dansen als ze muziek hoort. Om nog maar te zwijgen van de avonden dat je ze in bad doet. Dat je dochtertje van Sinterklaas vier teletubbies heeft gekregen. En dat als jij telt het er ineens vijf zijn geworden. Een bruine teletubbie erbij. Maar door de waarschuwing "Papa, Tammar heeft in het bad gepoept!" snap je ineens hoe dat kan. Ja, dat mis je dan toch allemaal. Of van die simpele kinderlijke wijsheden. Het lijkt misschien niks maar ik daag u uit om eens een gat te schieten in een bewering die mijn zoontje vanavond deed. "Papa, weet je wat best veel is?" Tweeënveertig."

Ik heb mezelf niet in de hand.

Ik heb twee keer in mijn leven een Ferrari achtervolgd. En één keer een Porsche. Ik had toen een Fiat Punto GT en was in de veronderstelling dat dat de snelste auto ter wereld was. Welnu, dat is niet zo, die eer gaat naar de Alfa Romeo 156 2.5 V6 24. Iederhoe, ik reeds nietsvermoedend door de donkere avond van Vaassen, in de buurt van kasteel de Cannenburgh, komt er ineens van rechts een Ferrari 430 Scuderia. U weet wel, die uit de film Cars. En die Scuderia was hagelnieuw, want ik had pas net van hem gehoord. Hier kwam ik dan niet te laat achter. Mijn hart bonsde, mijn tong hing uit mijn mond en mijn stuur trok naar links terwijl ik rechtdoor moest. Maar ik ging toch echt links en ik werd achter de Ferrari aan gezogen. Toen het echt gênant werd en het ook de bestuurder van de Ferrari duidelijk werd dat ik een stalker was en geen bestemmingsverkeer, gaf hij gas. Ik hoorde zijn motorgeluid voor me mijn 1400 brullende cc´s overstemmen. Ik zag hem even afstand nemen maar hij raakte mij niet kwijt. De weggetjes waren te smal, het was te donker en ik kende er de weg. Bovendien, om hard te gaan in een Ferrari heb je veel meer geld nodig dan om hard te gaan in een Punto. Toen ik een beetje bij mijn positieven kwam heb ik maar een afslag genomen die ik niet moest hebben.

De andere Ferrari (die uit Magnum) kwam ik tegen 's avonds op de A12. Hij kwam me voorbij en in een oncontroleerbare oerdrift gaf ik gas en ging achter het ding hangen. De snelheid liep op tot ongeveer 180 en hij spuwde woeste vlammen en luide knallen uit zijn uitlaat. Ik was enorm opgewonden maar mijn echtgenote maakte afkeurende geluiden. De berijder liet zich weer terugzakken tot 120. Ook hier werd de grens van het betamelijke overschreden en ik reed hem voorbij, alsof ik al de hele tijd van plan was stevig door te rijden.

De Porsche was er een van het type 911 (964) en die kwam ik tegen op het mooiste stukje circuit wat Nederland kent: de weg tussen Gortel en Vierhouten. Het is daar een bochtig parcours met heuvels en stevige rempunten en veel bomen die als vangrails dienst doen. Ik reed daar dagelijks en heb een periode lang de tijd opgenomen die ik erover deed van wildrooster tot wildrooster. Slechts twee keer heb ik daar een lichte aanrijding met een medeweggebruiker gehad. Eentje reed door terwijl we beiden een bungelende buitenspiegel hadden en de ander was een Duitser dus dat kun je praktisch niet meetellen als aanrijding.
De Porsche die voor mij reed en in de gaten kreeg dat ik niet van zijn bumper week gaf gas en probeerde zich van mij te ontdoen. Maar dat is onbegonnen werk. Een 911 met de motor nog achter de achteras die op een bochtig weggetje een hete Italiaanse hatchback van zich af probeert te schudden. No Way.

Natuurlijk ben ik blij dat ik nog leef. En natuurlijk zijn dit dingen die je doet als je begin 30 bent. Ik ben nu ouder en wijzer. Maar dat is alleen op papier. Ik sta niet voor mezelf in als ik uitgedaagd word.

Volendam Rhapsody

Het is ondertussen een uitgemolken bewering als ik beweer dat de top 2000 een volledig uitgemolken concept is. Maar toch beweer ik dat. Er is ook geen vezel meer in mijn lichaam die zich nog verheugt op de lijst der lijsten. Dat was 10 jaar geleden wel even anders zeg! Toen was er een ongrijpbare vreugde in mij over een week lang geweldige liedjes. En ze moesten wel geweldig zijn want nr. 2000 destijds was " The Bright Side of the Road" van Van Morrisson. En aangezien het een wedstrijd was konden de volgende nummers alleen maar beter worden. Ik vroeg mij af wat er in hemelsnaam op 1 moest staan als ik 2000 al zo goed vond. Dat werd een klein tegenvallertje omdat er ook nummers in voorkwamen die ik helemaal niet kende en zelfs nummers waarvan ik me afvroeg wat die erin deden. Maar toch, het bleef een feest van een kleine week.

Nu, 10 jaar later heb ik niet eens meer zin om te stemmen. Luisteren zou nog wel lukken dacht ik tot voor een half uurtje geleden. Maar ik bekeek net de top-10 van dit jaar en zag daar drie keer Ramses Shaffy in staan. Met drie geweldige nummers, daar niet van maar dit slaat echt helemaal nergens meer op. Ik vind het nog minder erg dat Queen staat vastgeroest op de eerste plaats, of zelfs dat Boudewijn de Groot's "Avond" kennelijk Nederlands beste nummer ooit is. Eigenlijk had ik al moeten afhaken toen Katie Melua de top 10 enterde met haar negen miljoen fietsen en met dat deuntje gewoon het duo Lennon/McCartney achter zich liet. Of Ulvaeus/Andersson om maar een paar briljante componisten van de vorige eeuw te noemen.

Ik ben zo benieuwd wat de top 2000 zou doen als er alleen gestemd mocht worden door mensen die niks weten van rangen en standen in de popmuziek. Die gewoon denken bij het horen van Bohemian Rhapsody: "Leuk, maar een beetje vergezocht al die melodiën door elkaar, ik zet hem op nummer 1688." Want er is toch niemand in de wereld die Bohemian Rhapsody het mooiste nummer ooit vindt? Er zijn er wel duizenden die weten welke nummers elk jaar in de top tien komen. Aan de andere kant: "Clocks" van Coldplay kwam er ook ineens in. Lang hun beste nummer niet als je het mij vraagt. Maar toch zijn kennelijk veel mensen het met elkaar eens dat dat het beste nummer van Coldplay is. Dus het zal wel.

Ik denk wel dat stemmen op de top 2000 een imagokwestie is. Dus geen lekker in het gehoor liggende deuntjes, maar iets meer ongrijpbaars, iets waarvan een ander denkt: " Zohoo, die heeft er verstand van!" En ook daar is wel weer wat voor te zeggen. Niemand zou de top 2000 nog serieus nemen als "Laura" van Jan Smit op 1 kwam. Maar ik acht het niet onmogelijk. Jan hoeft er alleen maar voor op een strategisch tijdstip te overlijden.

Arrogantie met een dikke vette chocoladeletter

Chocoladeletters. Het is net zoiets als een peper- en zoutstelletje bij een bruiloft. Je krijgt er veel te veel van. In de koelkast liggen er minimaal acht. Van mijn baas kreeg ik (als elk jaar) een sinterklaastasje gevuld door de (naar het schijnt) beste banketbakker van Apeldoorn en dat is andere koek. Mijn vrouw is er gek op. Maar ik ken mijn vrouw al even dus ik wist wel weer hoe laat het was. Zij begint aan de inhoud van het tasje en laat al die letters links liggen. De ervaring leert dat als ik die letters niet op eet, niemand het doet. En omdat de ouders van mijn ouders de oorlog hebben meegemaakt, gooi ik nog steeds niks weg. Linda zal het boeien. Ik deed vanavond mijn beklag bij haar. Dat ik altijd noodgedwongen de oude zooi kan opeten en zij altijd aan het lekkerste begint. Dat het een soort chantage is. Ze flikt het ook met aangebroken zakken chips. Die zijn voor mij zodat zij aan een nieuwe kan beginnen. Ze ontkende het niet. En ze waardeerde het ook zeer en voegde er aan toe dat dat de reden is dat ik met haar getrouwd mag blijven.

Je maintiendrai wederom

Vandaag was het tweede pakjesavond. Maar daar gaan we het niet over hebben. Niet omdat het niet leuk was, maar omdat iedereen het al over Sinterklaas heeft op 5 december. Dus reuze-slim van mij om er op vier december al over te beginnnen. Nu moet ik alleen nog een bruggetje maken naar het onderwerp waar ik het dan wel over wil hebben, ah ik weet het al: Sinterklaas is een vrijgevig man. Net als Elvis!

Mijn Elvis puzzle in zwart-wit van 500 stukjes, daarvan wilde ik het even over de vorderingen hebben. Nou, het is nu zo dat de buitenste ring, zijn schouders, de vorm van zijn hoofd, zijn haar, zijn ogen en mond gelegd zijn. Want dat waren de stukjes waar wat op te zien was. Nu resten mij nog zeker 200 stukjes waarop absoluut niks te zien is, behalve geheel zwart, geheel wit, of geheel grijs in diverse tinten. Maar ik blijf volharden. Je maintiendrai. It's a matter of time.

Vroeger was alles beter.

Het Sinterklaasfeest valt op vrijdag en zaterdag dit jaar. Vanwege familieclaims op onze kinderen vieren we het in twee keer. Vanavond hadden wij 1e pakjesavond. Kinderen worden toch al verwend als de ziekte dus dit kan er ook nog wel bij. Dit was de avond waar ik al twintig jaar naar uitkeek. Vanavond kon ik gewoon eens heel ver terug in de tijd zonder dat het alleen maar gedachten waren. Het was echt, alleen Hans speelde mij en ik speelde mijn vader. En het is gelukt. We hadden de sfeer van vroeger te pakken!
Uiteraard kreeg Tammar ook cadeautjes maar die zijn voor een vader van ondergeschikt belang. Want Hans (ik dus) kreeg namelijk een racebaan. Je moest er wel 8 jaar of ouder voor zijn maar hij (ik dus) kon echt geen vier jaar meer wachten. Bovendien is Hans de reïncarnatie van Ayrton Senna da Silva dus je moet er wat eerder bij zijn.

Om even terug te komen op die sfeer van vroeger; de racebaan moest door mij worden opgezet. En tot mijn grote vreugde zijn racebanen in dertig jaar nauwelijks geëvolueerd. Het is allemaal nog precies hetzelfde, het enige verschil is dat het nu Made in China is. Maar de banen steken nog net zo in elkaar, de gashendels zijn hetzelfde en de autootjes gaan even snel kapot als vroeger. Maar ik schroefde ze open en o victorie: ook nog precies hetzelfde! Een simpel elektromotortje met een tandwiel. Gewoon zoals ik het dertig jaar terug gewend was. Het euvel werd door mij dus even snel verholpen. Dit is zoooveel beter dan een Playstation.

Voor degene…

Waar ik nu, 70 jaar later, wel een goed gevoel bij heb is de berechting van Demjanjuk. En niet alleen bij die van hem, maar bij alle oorlogsmisdadigers die nog gezocht worden of al berecht zijn. Want ik kan me best voorstellen dat je je onkwetsbaar hebt gevoeld, als SS-er in 1943, en dat je dacht dat je kon vermoorden wie je wilde, en dat de slachtoffers rechteloos waren en dat als ze eenmaal dood waren, niemand zich ze zou herinneren, maar het pakte anders uit. Een paar jaar later waren de nazi's hun macht kwijt en kon je op de vlucht voor de rest van je leven. Daar had je destijds toch geen rekening mee gehouden. Je kon het slecht, slechter of slechtst treffen. Als je het slecht trof bleef je de rest van je leven op de vlucht, als je het slechter trof werd je opgehangen, en helemaal slecht had je het als de Russen je meenamen naar een werkkamp in Siberië. Maar veel beter verdiende je ook niet.

Als het slachtoffer zich nou realiseerde dat, hoe ver hij ook uit het zicht was van de rechtvaardigheid, ooit zijn spoorloze verdwijning zou worden onderzocht, en dat de daders er niet mee weg zouden komen, dan was dat een hele schrale troost. Maar de meesten voelden onmenselijke eenzaamheid, en waren overgeleverd aan de wil van een kwaadaardig regime, en dachten dat niemand ooit nog aan hen zou denken. En daarom moeten oorlogsmisdadigers berecht worden. Ziek of niet ziek. 90 of 110.

Make up your mind

Ik erger me. Ik erger me wel vaker maar daar is deze blog wel handig voor.
Ik erger me aan mensen die zeggen dat ze 'in iets' geloven. Ze weten niet wat, maakt blijkbaar ook niet uit, maar ik krijg altijd het gevoel dat ze niet tussen wal en schip willen vallen. Ze gaan nooit eens verkennen wat het is waar ze in geloven, iemand die dit twintig jaar geleden riep, roept dit nu nog steeds. Begrijp me niet verkeerd: als je denkt dat er iets is, prima, maar vertel me dan meteen even wat je eraan doet om erachter te komen wat dat iets is. Dat zou ik namelijk doen.
Ze willen niet bij de 'gelovigen' horen, maar ook niet bij de 'ongelovigen'. Lekker veilig een slag om de arm houden.
Ik denk dat deze mensen hopen, dat als 'het licht uitgaat’, en het blijkt tóch zo te zijn dat er 'iets is', dat de persoon dan zegt:"Jaaaa, u heeft altijd verkondigd dat u in iets geloofde, dus u mag naar binnen." Nou mensen, wat ik ervan begrijp, zo werkt het niet hoor..
Ik vind, als je in iets gelooft, en je weet niet wat, dat je het dan even lekker uit moet gaan zoeken.
Ik heb dan meteen het voorstel dat we hier een leeftijd aan vaststellen: als je met 60 nog steeds niet weet wáár je in gelooft, dan geloof je niet, punt. Dus dan heb je jarenlang om je te oriënteren, afwegen, nadenken, bespreken, en een beslissing te maken… Ik vind het een mooie oplossing voor mijn ergernis. Dan kan ik er wat mee.

Zo, dat is eruit. En ik? Ik ga naar de hel. Of ik moet voor die tijd 'het licht' nog gaan zien, maar ik denk dat Hij wel uitkijkt! 🙂

Ja mensen, mijn vrouw (b)logt ook af en toe, maar dan op hyves.