Calling Elvis V

Mijn protestbrief tegen een aanval op de King of Rock and Roll is vandaag geplaatst in de krant. Ik hou van schrijven, had ik dat al eens verteld? Ik had het Linda nog niet laten lezen dus zij las vanochtend mijn stukje. Haar commentaar was dat degene die de aanval had geplaatst nu zou zitten stikken van de lach om zoveel tegenreacties. Dus ik moest gelijk weer in de aanval. "Helemaal niet! Die ligt achter de bank te shaken van angst. De wijsneus!" En te bedenken dat toen ik haar uit de goot redde dat ze zei dat ze Elvis goed vond.

Elvis zou zijn 'titel' The King of Rock and Roll niet verdienen volgens T. L. uit H., omdat Elvis nooit een nummer zelf zou hebben geschreven. Vaker hoor ik deze kritiek van muziekkenners. In de tijd van Elvis had je zangers en schrijvers. Dat heette specialisatie. In tegenstelling tot wat het kinderliedje "drie maal drie is negen" suggereert zong in die tijd niemand zijn eigen lied. Daarin hebben de Beatles verandering gebracht. Gelukkig konden Lennon en McCartney, net als veel andere zelfschrijvende muzikanten, Elvis wél waarderen en bepaalden zij aan de hand van hun gehoor of muziek goed was of niet, in plaats van met theoretische kennis. Doordat Elvis in die jaren '50 de meest succesvolle artiest was in het toen nieuwe Rock and Roll genre, kreeg hij zijn titel, die hij zelf overigens nooit voerde, bescheiden als hij bleef.

Die zin over drie maal drie hebben ze er volgens mij uitgelaten want zij hebben er tenslotte voor geleerd.

♪But your kisses lift me higher, like a sweet song of a choir, you light my morning sky with burning love♪ (zo klinkt mijn ringtone)

Wie zou dat kunnen zijn?

Het gevoel van 28 maart 2010.

Ik heb daarnet misschien wel de domste en meest zinloze berekening uit mijn leven gemaakt. Maar misschien ook niet want het spookte al maanden door mijn hoofd. De berekening geeft als uitkomst 28 maart 2010. Het is een mijlpaal maar niet één om te vieren. Ik ben dan op de dag af even oud als mijn vader geworden is. En dat voelt niet prettig. Als ik mij niet oppak voelt het alsof ik in blessuretijd beland, maar tegen dat gevoel ga ik me natuurlijk wel verzetten. Want feitelijk slaat die datum nergens op. Mijn vader was een man toen hij overleed en ik ben nog maar net jongen af. Hij was de afgelopen 25 jaar wel de man waar ik me onwillekeurig aan spiegelde. En sinds de geboorte van Hans nog veel meer want hij heeft mij geleerd hoe je vader moest zijn. Dat was zijn grootste talent. En misschien wel daarom maak ik me niet echt zorgen over hoe het verder moet. Ook al niet omdat ik een unieke vrouw heb. Atheïste (niet praktizerend) maar toch een geschenk uit de hemel.

Ja, mijn vader is jong overleden maar ik zou niet willen zeggen te vroeg. Te vroeg zou betekenen dat je erop rekent dat je minstens 80 wordt en dat haalt nu eenmaal niet iedereen. Sommigen moeten eerder sterven anders heeft het geen enkele betekenis meer om 80 te worden. Voortleven doet hij toch wel, in mij.

Ingezonden brief.

Vandaag deed ik eens iets ouderwets. Ik klom verontwaardigd in de pen. Ik hou enorm van verontwaardigd in de pen klimmen maar meestal betreft het dan een boze brief naar een achterlijke instantie of een nog achterlijker bedrijf en daar leest dan iemand het onderwerp en de eerste zin, pleurt hem in de prullenbak en doet alsof ik niet besta. En dat is niet de meest efficiënte manier om je verontwaardiging kwijt te kunnen, dus dat doe ik niet al te vaak. Maar ik hou er wel enorm van.

Maar vanavond ging het anders want ik heb een boze brief naar de krant geschreven. Een ingezonden brief heet dat maar die benaming klopt van geen kanten. Want toen ik hem schreef was hij nog niet ingezonden, laat staan bezorgd. En als de brief is bezorgd verliest hij zijn ingezonden status. En, ik kan u verklappen, het was een behoorlijk bezorgde brief, want ik moest mijn burgerplicht doen. Zo voelde ik dat, want ik las vanochtend een ingezonden, bezorgde en geplaatste brief van iemand die het nodig vond om kritiek te spuien op het feit dat Elvis Presley, The King of Rock and Roll, ik zeg het er maar even bij, meer geëerd werd op zijn 75e verjaardag dan hij volgens de schrijver verdiende. En dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Dit is nog erger dan kritiek op Alfa Romeo. En omdat het de krant betrof moest de toon bezorgd blijven in plaats van een imitatie van een beroemd Duits dictator. Want je kunt veel van Hitler zeggen, maar niet dat hij zijn verontwaardiging niet efficiënt kwijt kon.

At your service.

Die gesprekken bij de kapper begin ik ook zo langzamerhand zat te worden. Beter is het als ik voortaan gewoon m'n mond hou. Vroeger knipten ze me, en als ze klaar waren zeiden ze: "Zo, kun je er weer een poosje tegen." En zo hoort het. Maar tegenwoordig is het allemaal beter. Kijk, er zijn lieve kapsters, die glimlachen, hebben een zachte stem en die bezorgen je kippenvel als ze met een scheermesje over je nekharen gaan. En als ze klaar zijn houden ze de spiegel tactisch achter je, zodat je kale plek niet teveel opvalt. Die heb ik het liefst. Maar er zijn ook van die spraakwatervallen, met een schelle stem, die over van alles en nog wat kakelen en tegen wie je af en toe uit beleefdheid iets terug moet zeggen. Als ze met een scheermesje over je nekharen gaan krijg je putten in plaats van pukkels. En als ze die spiegel achter je houden denk je dat Pim Fortuyn is opgestaan uit de dood. Die had ik dus zaterdag.

"Ik zal nog even je nekharen weghalen met een mesje, dan blijft het langer weg." zei ze. Ik antwoordde iets over dat het doorliep naar m'n schouders en dat had ik gewoon niet moeten doen. Want dan zegt zij natuurlijk dat als je ouder wordt dat het dan op plekken komt waar je het niet wilt hebben, en dat het verdwijnt waar je het wel wilt hebben. En dat is niet voor het eerst dat ik die opmerking hoor. "Maar," zei ze, als je die kale plek vervelend vindt, kun je er ook voor kiezen om met de tondeuse alles weg te halen hoor. Maar daar moet je aan toe zijn." Dat vond ik wel erg confronterend. Aan toe zijn? Aan toe zijn? Lafbekken zijn het, die tondeusejongens met hun verborgen gebrek! Alsof het dan net is alsof ze eigenlijk wél haar hebben. Iedereen ziet toch het verschil tussen een kale schedel met een donkere gloed, en een kale schedel die licht weerkaatst? Sjonge jonge.

Esonstadfriesland Nou ja, toen moest ze toch wel even lachen, de muts. Maar volgende keer als ze vragen door wie ik geknipt wil worden zeg ik: "Oh, dat maakt me niet uit." Zoals altijd. Kijk, op de foto ziet u een toevallige voorbijganger met een kale plek.

Eén keer trek je de conclusie.

Mensen, ik stond vanochtend onder de douche een beetje door het raam te kijken, draait er beneden iemand, ik noem geen namen, de hete kraan open. In een fractie van een seconde sprong ik onder de straal vandaan, om onbepaalde en niet nader te specificeren lichaamsdelen in het ongewasse te laten. Ik wist niet dat dit nog bestond in 2010! Daar moet toch allang iets voor uitgevonden zijn. In de jaren '80 toen ik aan mijn eerste gezinsleven deelnam, stampten we dan een keer keihard op de vloer om de halve gare die met zijn tengels aan de kraan zat, te attenderen op zijn stommiteit. Mijn broer had er nog wel eens een handje van om het express te doen, zodat ik 's avonds als hij al in bed lag, zijn deur opendeed en het grote licht aandeed waardoor hij zijn bed weer uitmoest. Nou ja, het was slaande ruzie soms tussen mijn broer en mij. Ik trapte een keer door een deur heen waar hij zich achter verstopt had en hij mepte een keer om de hoek van de keukendeur, recht op mijn oog, zodat ik eventjes sterretjes zag. Hij had mij toen net ingehaald qua lengte en voortaan moest ik oppassen omdat ik niet meer de sterkste was. Later, toen hij al het huis uit was en we weer de beste vrienden waren heb ik hem nog een keer teruggepakt toen hij onder de douche stond, en ik een emmer koud water over hem heen gooide. Die dag heeft hij niet meer met mij gesproken. Gisteren kwam ik hem tegen op de ijsbaan. Ik gooide een ijsbal keihard tegen zijn kop en hij schopte met zijn schaats in mijn scheenbeen. Daarna gaf hij me nog een kopstoot. Héé Sweelinck! (zo noemen wij elkaar) alles goed? Ja, broederschap staat nog boven vriendschap.

In het gelid met je kadaver!

Soms overvalt mij het "Louis van Gaal" gevoel. Ben ik nu zo slim, of zijn jullie nu zo dom? Maar omdat dat een beetje arrogant is, hou ik het dan maar op een gevoel van ongeloof. Dat had ik vanavond tijdens het journaal toen het ging over overlast bezorgende Marokkaanse jeugd in Gouda. Want ik ving iets op over dat een hardere aanpak niks zou helpen. Die O.B.M.J. schijnt er niet zoveel aan te kunnen doen dat ze overlast bezorgt, want hen is te weinig bijgebracht over normen en waarden om te kunnen functioneren in de westerse maatschappij. Dat mag dan zo zijn, maar we straffen in een westerse maatschappij niet de ouders van de dader. Zou het ze nu echt niet af te leren zijn? Dat vraag ik me toch af.

We moeten accepteren dat er altijd criminaliteit en overlast zal blijven bestaan maar we moeten ons er vooral niet bij neerleggen dat het altijd dezelfde zijn en dat die er mee weg komen zonder dat ze straf gehad hebben. Ruud Lubbers had het vroeger al eens over 'kampementen' en daarmee werd hij natuurlijk weggehoond. Maar had-ie het maar gedaan. Als gevangenisstraf niet helpt omdat dat alleen maar meer respect oplevert en er bovendien vanuit de gevangenis leiding kan worden gegeven aan criminelen op straat, waarom dan niet een fijn kampje met schreeuwende bewakers ergens in de polder, met prikkeldraad er omheen, desnoods hang je een leuk bordje op bij de ingang (arbeid maakt vrij of iets dergelijks) en je laat O.B.M.J. gewoon eens fijn een weekje spitten. Gewoon als proef hoor, een weekje. Uiteraard wel gewoon met eten en drinken (maar wel wat de pot schaft, geen gezeik over varkensvlees want als je daar toch zit ben je ook niet echt met je geloof bezig) en met pauzes want wij zijn geen nazi's. Wij zijn een beschaafd land maar er wordt wel erg met onze beschaving gesold. Nou, dan wil ik na die week wel eens weten wie er nog zin heeft om de volgende keer voor twee weken terug te komen.

Ja, het zal allemaal wel weer niks uithalen omdat we de bron niet aanpakken, maar ik heb er niet voor gestudeerd hè? Ik papegaai ook maar wat. Maar ik vind het wel een goed idee. Leeft Hedy d'Ancona eigenlijk nog?

De barre winter van 2010

Het valt niet mee om als je zelf ouder word, niet in die valkuil te trappen dat vroeger alles beter was. Vroeger was helemaal niet alles beter, het is alleen zo dat de mensen vroeger niet zulke mietjes waren, dat is heel wat anders. Neem nu mijzelf. Ik heb een elektrisch onderdeken. En dat is niet mijn schuld, ik was tegen, maar hij is tweepersoons. En om 'm nu niet te gebruiken terwijl hij er wel ligt zou mij helemaal zo'n krasse knar maken. (Zoals Nestorix, uit Asterix en Obelix, die altijd riep dat ze bij het beleg van Alésia ook geen toverdrank hadden.) Maar het is echt wel prettig als het koud is om in zo'n warm bed te stappen. Niet noodzakelijk, maar gewoon prettig. En ja, als de elektriciteit uitvalt, dan stappen wij in een koud bed ja. En daar zijn wij dan niet meer aan gewend en waarschijnlijk vriezen we in dat geval dood.

Maar zo'n vaart zal het toch allemaal niet lopen in Nederland. Want het is (al)weeralarm en ik heb vandaag vaker het woordje 'gevoelstemperatuur' gehoord dan het woordje 'papa'. En dat wil wat zeggen. Hans en ik hebben geschaatst vandaag. Ik heb potverdorie nog niet eens één koude teen gehad, wat is dat voor mieterig gedoe zeg? Het was heerlijk warm op het ijs, op een gegeven moment heb ik mijn handschoenen maar aan de buurvrouw geleend want die had koude handen en ik dreigde zweethanden te krijgen. Dat schaatsen had trouwens nogal wat voeten in de aarde. In verband met de opwarming ervan riep een stel wetenschappers een jaar of tien geleden dat er in Nederland geen koude winters, laat staan Elfstedentochten meer zouden komen. Toenmalig weerman Jan Versteegt haalde zijn schouders op en zei geheel tegen de uitkomsten van dat onderzoek in, dat koude winters gewoon weer zouden volgen. Maar omdat ik altijd blind vertrouwen heb in de wetenschap, had ik mijn schaatsen na de winter van 1997 opgeborgen op de meest onmogelijke plek die we hier in huis hebben, achter een schot op zolder en dan in de meest verre uithoek, zodat je er niet bij kon zonder eerst tien zware dozen aan de kant te schuiven. Maar ik wist nog wel dat ze daar zouden moeten staan. Hans is voor mij dat gat ingekropen om te kijken of hij ze zag liggen. Toen ik ze uiteindelijk had had ik het zo warm dat de rookmelder hier op zolder afging.

Het schaatsen ging wat wiebelig, wat ik altijd wijt aan botte schaatsen, dus die ging ik eerst maar eens laten slijpen. Daarna ging het nog steeds wiebelig maar kon het niet meer aan mijn schaatsen liggen. Een schaatstalent ben ik nooit geweest en zal ik ook nooit worden. Ik probeer wel de slag van de goeien na te bootsen, handen op de rug en lang uitglijden op elke schaats, alleen staat het dan wel dubbel stom als je daarna met zwiepende armen probeert je evenwicht te behouden. En als je eerst achteruit zwiept omdat je achterover dreigt te vallen, moet je onvermijdelijk ook weer tegenzwiepen om niet voorover te vallen. En als je dan het evenwicht weer hebt, dan ga je gewoon ijzerenheinig verder met je professionele slag.

Van mij mag de winter ook nog wel de hele maand februari duren. En wat ik helemaal geweldig zou vinden is dat straks echt het strooizout op is. Want wat is er nu mooier dan een ontwricht Nederland zonder dat daarbij slachtoffers vallen? Ik ben gek op tegenwoordige Nederlandse rampen. Er vallen praktisch nooit doden bij en je maakt weer eens wat mee. Een dijk die door dreigt te breken, een terreuralarm, een aardbevinkje, of een winter die het land plat legt. Het lijkt me prachtig, een laag sneeuw van een halve meter terwijl het zout op is. Ja, natuurlijk ga ik ook tegen iedereen zeggen als het zover is dat het een verschrikkelijke ramp is, maar ik gun u even een kijkje in mijn sensatiebeluste hersenen. Ik wil ook als ik tachtig ben kunnen zeggen: vroeger, toen had je pas winters.

Papa

Pannekoek_3De eerste werkweek zit erop en die bedroeg gelijk bijna 50 uur. Nu draait een gemiddelde huisvrouw daar natuurlijk haar hand niet voor om, maar voor een kantoorpief is het best aanpoten. Het is doodlijntijd en ik ben een beetje gaar van een spreadsheet van 800 lang en 26 breed. En waar het af en toe om gaat…verschillen van zes euro. Ik hou niet van verschillen, wat verschillen betreft ben ik zo autistisch als de neten dus die moeten er uit. En die gaan er ook uit, al moet ik tot half twaalf door. En natuurlijk, het is gelukt. *buigt in vier richtingen* Geestelijke inspanning, op het laatst is je hele hand-oogcoördinatie in de war en kun je geen fatsoenlijke optelling meer maken. Maar opgeven…nee. Je bent boekhoudcommando of je bent het niet.

Hoe het met die geestelijke inspanning precies werkt dat weet ik niet, maar het heeft iets gemeen met hardlopen. Soms lijk je maar dóór te kunnen gaan maar op een gegeven moment slaat de vermoeidheid toe. Maar als het einde dan in zicht is krijg je weer nieuwe energie en zet je het sprintje in. En als je er dan bent ga je nog vrolijk even een stukje fietsen, want je bent hardloopmoe, niet fietsmoe. Ik krijg een beetje het gevoel dat ik wartaal aan het uitslaan ben en u denkt misschien de hele tijd van "wanneer zegt-ie nu eens iets belangrijks?" Nou, in dat geval feliciteer ik u dat u tot hier gekomen bent, want het is sinds gisteren officiëel: Tammar's eerste woordje is 'papa'.

Calling Elvis IV

Ditmaal belde ik Elvis.

♪A little less conversation an little more action please♪ (zo gaat zijn ringtone)

"Aloha?" (dat betekent hallo in het Hawaïaans)
"Hee E. Happy birthday to you, Happy birthday to you, happy birthday dear Elvis, happy birthday to you"
"Thank you, thank you, you are a wonderfull audience! But my birthday is tommorow!"
"I know E. But better early than never. Besides, in Holland it's already the eight of January."
"You are joking!"
"Yes, I am"
"I heard there's some snow in Holland, Morrieezz"
"Ja, dat klopt E. En het vriest dat het kraakt."
"Dat het wat?"
"Dat het kraakt. Dat is een uitdrukking."
"Oh, die kende ik niet. Ik ken alleen "cold as ice."
"Zeg E. komt er nog bezoek op je verjaardag?"
"Sure! Lisa came today and guess what?"
"Wat?"
"Michael has arrived here in Honolulu. He was a little bit late, some unfinished business, and guess nog eens wat? He is black again. First I didn't recogneize him."
"You are kidding, E."
"No man, I'm serious. He lives here since monday."
"En verder nog mensen?"
"♪Would you believe, that yesterday♪…Barack Obama himself came by to see me. Zogenaamd op vakantie in Hawaï. He told me he was a big fan. He will make it to a fine president of the United States."
"Well, Morriezz, I'll have to go, Marilyn is knocking on the door. Bye, thanks for calling."
"Bye E."

Inktzwart.

Je kunt veel van mij zeggen, maar niet dat ik een meeloper ben. Meelopen, daar hou ik niet van, vandaar dat je me ook nooit aan de avondvierdaagse mee zult zien doen en vandaar ook dat schapen tot mijn minst favoriete beesten behoren. Maar zelfs een schaap zal ik nooit pijn doen want daarvoor is mijn ziel te wit. En het is best een last hoor, zo'n vlekkeloze ziel want in het leven komt men nu eenmaal dagelijks in verleidingen. Een vlekkenloze ziel in combinatie met mijn woeste reputatie is helemaal ondraaglijk. Dus toen ik vroeger bij de jeugdcommando's zat en mijn mede-strijdmakkers zich met stenen tegen een groep eenden keerden, moest ik me van hen afscheiden. En nadat eentje een eend geraakt had en het beest met een bebloede kop verder zwom, en de dader mij van pure angst toesiste dat als ik hem zou verraden, dat hij me zou vermoorden, keek ik hem minachtend aan en heb het mijn ouders verteld. In sommige gevallen is verraad geoorloofd of zelfs gewenst. Nee, bij mij moet je niet aan beesten komen.

Natuurlijk is mijn ziel niet helemaal vlekkeloos. Ik heb mieren om zeep geholpen met een vergrootglas, ik heb wespen in twee stukken geknipt, ik heb vliegen de vleugels uitgetrokken en spinnen de pootjes. Maar die hadden het er ook naar gemaakt! Maar ik heb nooit op slakken zout gelegd of kikkers opgeblazen. Ook hield ik niet van vissen de ogen uitpulken met een mes zoals een klasgenootje leuk vond. En dan is het wel weer makkelijk als je geen meeloper bent, want dan hoef je het niet na te doen en kun je lekker geoorloofd minachten. Fijn gevoel. Mijn vader was hoogst verontwaardigd toen hij van deze praktijken hoorde en vroeg voor de zekerheid of ik hier aan mee deed. Mijn ontkenning was voldoende voor hem.

Wat zoogdieren betreft ben ik smetteloos. Behalve dan alle beesten die ik met mijn auto om zeep heb geholpen. Ja, er vliegt hier wel eens een kat van de trap af en Mack (de echte) heb ik een keer een schop gegeven toen hij mijn duim klemvast tussen zijn kaken had maar dat was het wel grotendeels. De grootste mishandeling die ik ooit heb begaan bij een zoogdier was een koe met een papieren pijltje tegen zijn kont schieten. Het beest schrok dan en gooide zijn achterpoten in de lucht. Maar dat is toch van een minder kaliber als wat ik vanochtend las in de krant: kat dood na rotje in zijn anus. Ik vrees dat dat niet meer onder de uit de hand gelopen kwajongensstreken kan worden geschaard. Volgens mij is je ziel dan al inkt-en inktzwart.