Hoe langer de rok, hoe heter het hok.
Tja…
Er moet mij even iets van het hart. Het wordt een nogal moralistisch en eenzijdig verhaal mijnerzijds, dus mocht u daar bezwaar tegen hebben, surf lekker door naar iets luchtigers.
Er is een aantal jaren geleden een boek uitgekomen, dat een overweldigend succes was. Mijn vrouw heeft het ook gekocht en gelezen. Ik zag de schrijver, die ik niet ga noemen, een keer op tv en ik mocht hem niet. Ik vind ook dat je gewoon het recht moet hebben om mensen na een eerste indruk niet te mogen. De kans dat je je vergist is aanwezig en dat risico moet je dan maar nemen. Nou, ik heb me vergist want deze schrijver is razend populair. Maar mijn besluit was al genomen. Zijn boek heb ik niet gelezen maar ik heb er toch een mening over. Het is een autobiografisch verhaal over een man die vreemd gaat. Als zijn vrouw ongeneeslijk ziek is, gaat hij nog vreemder. Maar gelukkig blijft hij wel van zijn vrouw houden en weet zijn zieke vrouw er van. Nee, ik moet zeggen, hij heeft zelfs toestemming van haar. Ik ga niet prijsgeven over wie het gaat, want dat doet er verder niet toe. Wat ik nog wel kan zeggen is, dat het verhaal nu ook is verfilmd door Arnie Alberts.
Nou ja, het is natuurlijk op z'n zachtst gezegd niet zo netjes wat deze meneer deed. Ik ken zelf een voorbeeld van een man wiens vrouw ongeneeslijke kanker had, en die in het ziekenhuis een ander lekker ding tegenkwam. Hij verliet zijn ten dode opgeschreven vrouw en kwam met z'n nieuwe vlam gezellig bij ons in de buurt wonen. Zo ging het verhaal in de buurt tenminste. Het enige wat wij konden zien en horen was dat ze nog niet zo lang een stelletje waren. Maar wij weten natuurlijk niet met wat voor gevoelens de arme man allemaal heeft geworsteld. Misschien had hij het wel zo zwaar met de ziekte van zijn vrouw dat hij een uitlaatklep nodig had. Het zou zo maar kunnen.
Maar ook dat is mijn zaak niet. Het is een vrij land en vreemdgaan is niet bij wet verboden. Maar nu werd ik tussen de middag toch even voor het blok gezet door twee vrouwelijke collega's zeg! Ik liet me wat laatdunkend uit over de nieuwe film van Arnie Alberts en kreeg gelijk een sneer. Dat je soms niet weet hoe je reageert in dat soort situaties. "Nou ja, in elk geval niet zo," verweerde ik mij nog, maar ik moest me er maar bij neerleggen dat ik ook niet wist hoe ik zou reageren in die situatie. "Hoe dan ook," zei ik, "ik zou het in elk geval niet opschrijven en er een gezellige film van maken als ware het iets om trots op te zijn. Nee, ik zou het heel, heel stil houden."
Maar goed, ik ben dan ook geen voormalig marketingman zoals die schrijver.
Veegtijd
Ik ben nu veertig en als ik terugkijk kan ik één ding met zekerheid zeggen: het leven verloopt in slechts twee elkaar steeds opvolgende periodes. Het is veegtijd of het is geen veegtijd. Vanaf vandaag is het weer veegtijd en ik heb een hekel aan veegtijd. Ik vraag me ook al heel lang af waarom veegtijd steeds weer terugkomt. Wat heb ik fout gedaan? Was het een sneetje witbrood, of was het patat speciaal? Is het misschien een virus wat nog niemand in gaten heeft? Feit is dat ik tijdens veegtijd dagelijks minuten kwijt ben die ik ook nuttig had kunnen besteden. Veegtijd voel je vaak van tevoren aankomen en is nooit in één dag voorbij. Het is wel altijd plots voorbij. De dag van de opluchting. Tot die tijd is het bloed, zweet en tranen en verzachtende uierzalf.
Chief financial officer.
Vorige week bereikte mij het droevige bericht dat de CFO (financieel directeur), meneer Liddell van Microsoft ermee stopt. Dit miljoenenverdienende zwaargewicht verlaat het bedrijf aan het eind van het jaar. De reden voor Liddells vertrek is dat hij grotere uitdagingen wil aangaan. "Hij kijkt naar een aantal mogelijkheden om verder te komen met zijn carrière dan cfo zijn”, aldus Microsoft. (??)
Nou ja, het zal wel, je kunt ook ambitie overdrijven, maar ik denk dat ik weet wat er hier aan de hand is. Hij is het inboeken gewoon zat.
Hoe verzinnen ze het!
Iemand zei in de reacties op het vorige logje dat Sinterklaas verzonnen was om kinderen mee te dreigen, en God om de volwassenen mee onder de duim te houden. Nu ben ik heel makkelijk en ik neem het de schrijver ook geenszins kwalijk, want van mij mag iedereen zelf weten hoe hij/zij over God denkt, maar ik heb toch ernstige twijfels aan de bewering dat God verzonnen is. Natuurlijk, ik denk zelf ook wel eens: zou het niet een verzinsel zijn om mensen mee bang te maken? Dat zou toch wel even briljant bedacht zijn zeg! Maar toen vroeg ik me af door wie dat dan verzonnen zou moeten zijn. Door de kerk niet want die moet er gekomen zijn door God en niet andersom, dat zou volstrekt onlogisch zijn. Immers, hoe kan er eerst een huis van God zijn, terwijl daarna de bewoner nog verzonnen moet worden? Dat zou net zo iets zijn als dat eerst pakjesavond werd verzonnen en dat daarna Sinterklaas nog geboren moest worden. Slaat nergens op. En wat ik ook wel een merkwaardig tegenargument vind, mocht God verzonnen zijn, is dat overal ter wereld, van onontdekte indianenstam tot Japanse sekte, mensen geloven in krachten die ze niet kunnen zien. Hoe verzinnen ze het! Geen idee.
Dat God verzonnen is, is een geloof dat steeds meer aanhangers telt. Deze nietsdienstige groepering kent leden die fanatieker het bestaan van God ontkennen dan dat de Paus zijn bestaan erkent. Maar nogmaals, dat is helemaal niet erg. Ik ben de mening toegedaan dat wat er ook is, God, iets of niets, het zal voor elk mens hetzelfde zijn, van onontdekte indianenstam tot Japanse sekte, zelfs voor atheïsten. Als atheïsten gelijk hebben, komen we daar eenvoudigweg nooit achter en blijven alle geloven in stand. Dood is immers dood en niemand gaat ons na zijn dood vertellen dat het klopte: er is niets hier! Toch is het niet mijn bedoeling nietslasterlijk te zijn. Ik vind, ook mensen die niets geloven mogen dat geloven. En die hoeven niet door een refo, katho of anderszins religieuze in hun geloof te worden beledigd. Van mij mag er zelfs een artikel in de grondwet worden opgenomen: het verbod op nietslastering.
Maar om terug te komen op het verzinsel: als het verzonnen is dan zou ik heel graag willen weten door wie, bovendien vind ik dan ook dat we die persoon moeten eren als de allergrootste schrijver aller tijden. Want nietsverdomme, daarbij vergeleken is Dan Brown maar een onvruchtbare spermazoïde hoor. Of misschien moeten we die persoon in dat geval helemaal niet eren, maar erger vervloeken dan een berucht dictator uit de vorige eeuw. Want in Jezusnaam, wat een ellende heeft diegene dan veroorzaakt. En mijn laatste wapenfeit: Sinterklaas is ook niet verzonnen, die heeft echt bestaan. En voor de mensen die er nog niet helemaal uit zijn: een filmpje.
Revenge of the dad of: maas in de wet.
Zo, vandaag laat ik het opvoeden even lekker aan Sinterklaas over, want het is schoentjes-zetdag. Het scheelde een haartje of Hans mocht zijn schoen van mij niet zetten omdat hij zijn belofte om z'n puzzels op te ruimen niet nakwam. "Dat duurt veel te lang!" "Nou, dan vind ik jou niet meer lief!" "Ik heb geen handen!" "Ik ga nooit meer iets opruimen!" Dat was een greep uit de argumenten van Hans om z'n puzzel niet op te ruimen. Ik hoor het de politiek nog zeggen: "Men bestrijdt elkaar met woorden, niet met kogels." Nee, maar hier geven ze geen oplossing voor! "Oké Hans, je hebt het zelf gewild, vanavond mag jij je schoentje niet zetten." En toen begon ik maar met het opruimen van de puzzel. Toen ik bijna klaar was wilde hij me helpen. Oké, ik ben dan misschien Gekke Henkie wel, dat ik die puzzel ging opruimen, maar hier trapt zelfs Gekke Henkie niet in. Dus dat werd huilen, tieren, brullen.
Maar goed, ik ben niet eens echt boos op Idi Amin, dus hoe zou ik tot vanavond boos moeten blijven op m'n eigen zoontje? Linda wist de oplossing. "Hans, als je nu eens zwzwzwzwzwzz." Daar kwam Hans aan: "sorry papa dat ik de puzzel niet heb opgeruimd." Dan moet je je zogenaamde "not-amused" gezicht weer opzetten en nog wat toneelspelen dat het eigenlijk niet kan, maar vooruit, ben je nu weer mijn hele beste vriend?
Nou ja, vanavond renden Hans en ik naar de gang om onze schoen te zetten. Volgens Hans mogen papa's geen schoentje zetten omdat vorige week mijn schoen ook al leeg was teruggezet door Sinterklaas. Maar ditmaal heeft de sint een briefje in de schoen van Hans gedaan. (ik weet dat nu al) Beste Hans, bedankt voor je tekening, bladibladiebla, en wil je tegen je papa zeggen dat schoentje zetten alleen voor kindjes is? Voor deze éne keer zal ik er een kleinigheidje voor papa in doen maar eigenlijk is het tegen de regels. Oh ja, Hans. Wil je voortaan wel je puzzel opruimen als je ermee hebt gespeeld? Dan ben je weer Sinterklaas' hele beste vriend.
Zo! Wraak. Ik ben nog erger dan mijn ouders. Je mag kinderen dan weliswaar geen corrigerende tik meer geven als ze hun puzzel niet opruimen, maar er staat nergens in het wetboek dat je niet mag dreigen met de toorn van de heilige Sint Nicolaas.
Wikipedia.
Zeg eens eerlijk, denkt u ook wel eens : "allemachtig, wat weet die Mack toch veel?" Ja, hè? Nee, natuurlijk, ik begrijp het best als u in de reacties even net doet alsof u dat nooit denkt. Maar ik ga u even wat verklappen, ik speur regelmatig op Wikipedia als ik iets niet weet. Want Wikipedia is er voor mijn tijdelijke kennis. Hartstikke handig dat ik even razensnel iets kan opzoeken om vervolgens mee te praten met de mensen die hun kennis nog door hard studeren en veel lezen vergaard hebben. Om het geleerde daarna al even razendsnel weer te vergeten. Er is geen woord meer dat ik niet ken sinds Wikipedia. En dat was vroeger heel anders want bij ons thuis gebruikten we nooit moeilijke woorden. Grappig was gewoon grappig in plaats van komisch en lekker was lekker en niet verrukkelijk. Het enige moeilijke woord dat bij ons thuis werd gebruikt is 'financieel' maar dat kwam omdat mijn vader in die tijd assistent-accountant was.
Nu las ik dat Wikipedia dringend om geld verlegen zit en vraagt om donaties. Ik heb het even opgezocht en het betekent 'giften'. "Ja, ammehoela!" denk ik dan. Bedruip jezelf maar en anders ga je maar mooi failliet, net als elk ander zichzelf respecterend bedrijf zonder winstoogmerk. Bovendien, het lijkt mij prachtig een wereld zonder Wikipedia. Ja, natuurlijk, het is hartstikke handig zo'n on-line encyclopedie, maar is het niet veel leuker om ineens tot de ontdekking te komen dat Nederland veel blonder is dan tot nu toe werd aangenomen? Geert Wilders moet dit wel een goed idee vinden. Nee, ik kijk er naar uit. Doneert u alstublieft niet.
Verder ben ik niet jaloers.
Mijn vrouw is de hort op. Als wraak ging ik lekker een programma kijken met Chantal Janzen. Want bijna alles is leuk aan Chantal Janzen. Vooral haar hoorbare ademhaling maakt mij gevoelig voor haar verleiding. Chantal presenteerde een spelprogramma waarbij één meneer een aantal andere groepen mensen moest wegspelen door middel van kennisvragen. Chantal kondigde de meneer als volgt aan: "deze knappe meneer naast mij is Martin." Maar Martin was helemaal niet knap! Hij leek op Dries Roelvink. Met z'n aanstellerige geföhnde haar. Dus ik had hem gelijk behoorlijk hangen. En Martin ging nog een beetje zitten geilneven met Chantal ook! De viezerik. En Chantal neefde terug! Martin leek verdorie wel een tandarts van middelbare leeftijd, zo'n kop had hij. Gelukkig dat Martin er op het laatst werd uitgekegeld door een padvinder, anders was-ie er nog met € 3.800 vandoor gegaan ook! De aansteller. Hier, moet je horen. Chantal zegt: "Martin, waar kunnen we jou 's nachts voor wakker maken?" Zegt die gebleekte föhn: "voor jou, Chantal." Gadverdamme! Om te kotsen. Pff, vér onder mijn niveau, dat programma.
Liefdesbrieven
U kunt het zich misschien niet voorstellen, maar ook ik kreeg ze. Ooit. Ik had een hele stapel. Een heuse geparfumeerde met een lippenstiftmondafdruk erop, van een ander een liefdesverklaring en tevens verkeringsaanzoek, en een hele verzameling van een meisje in wie ik wel wat zag, maar omdat ze m'n achternichtje was, en in die tijd de wet nog heel anders in elkaar zat, is dat nooit wat geworden. Nou ja nooit, één keertje dan, op 26 december 1985, tussen tien en twaalf 's avonds, daar heb ik nog jaren op geteerd. Inmiddels is die zonde wel verjaard dus kan ik het wel bekend maken.
Maar die brieven. Op een moment van uiterste bravoure heb ik ze allemaal zorgvuldig verbrand in de tuin. Ik was 19 en voelde me wel klaar met kalverliefdes. Daar ging een schat aan waardevolle Nederlandse literatuur in vlammen op. Maar ja, weet jij veel dat later Hyves wordt uitgevonden en je de schrijfster van de geparfumeerde brief weer eens spreekt, en dat ze zich bovendien die brief nog weet te herinneren? Dan is het toch erg jammer dat je hem niet meer hebt. Maar goed, Hyves werd ook uitgevonden dus het is een kwestie van tijd voordat er een machine komt die alle atomen van die verbrande brief weet op te sporen, het scheikundige proces ongedaan maakt en die brief weer leesbaar maakt. Kan nooit meer lang duren gezien de huidige snelheid van de ontwikkelingen.
Bevestiging
Ik was daarnet een logje aan het schrijven, maar bij het overpeinzen vroeg ik mij af of ik dit nu wel moest plaatsen. Niet dat het wereldschokkend was hoor, eerder onbetekenend. Het ging over wat dingetjes die vandaag op kantoor waren gebeurd, een grapje, een egokwestie en een blunder van jewelste. Maar als drie noemenswaardigheden op één kantoordag voorkomen, dan vat ik dat op als een teken dat ik erover moet schrijven. Aan het eind was ik niet tevreden. Soms voelt het als de hoogste vorm van kunst, hetgeen mijn hersenen allemaal naar mijn vingertoppen weten te sturen, en soms bevredigt het gewoon niet. Bovendien was het best een lang verhaal geworden en zat ik nog wat te pielen met de gisteren door mij gedane ontdekking van de wysiwyg manier om te loggen in plaats van met platte tekst. Maar ik hou gewoon meer van platte tekst dus daar schakelde ik weer naar over. Toen was ik het hele logje kwijt. Wat ik dan weer beschouw als een teken om het niet te plaatsen. Behalve in auto's hou ik ervan als iemand anders stuurt.