Mack komt overal te laat achter (11)

Ja, dit begint zo langzamerhand een beroemde rubriek te worden. Van die voor de hand liggende dingen waar ik pas achter kom als het al volledig uitgekauwd is. Ik zal nog eens even voor u opsommen waar ik tot nu toe steeds te laat achter kwam. Nummer 1 en 2, ik heb geen idee, het is net alsof ik met drie begonnen ben.

  1. –
  2. –
  3. Ik zag de film Dancing with wolves voor het eerst en was er helemaal weg van.
  4. Ik kwam er achter dat Hyves bestond.
  5. Ik kocht een fiets en ontdekte hoe fijn fietsen ook al weer was.
  6. Ik kwam erachter dat 'de zeven kikkertjes' een vervolg had.
  7. Ik was weg van het nummer This is the life, van Amy McDonald
  8. Ik installeerde one-stat.
  9. Iemand liet mij zien wat een I-phone allemaal kan.
  10. Ik las dat alcohol tegenwoordig ook massaal anaal genuttigd werd

En waar ik nu achter kom, ik heb er lang naar gezocht, zelfs bij Hermanus te rade geweest maar ook die kon me niet verder helpen: tadaaaaa!!! En net zo makkelijk een andere. Of heeft u liever geel? Zeg het maar hoor, ik ben van alle markten thuis.

Calling Elvis III

Daarnet belde Elvis:

Morriezzz? uche-uche!

Yes E?

Sorry man, I think I have the Hawaiian flu. Fever! tatatatadaadaa, ♪♪in the morning, Fever when you hold me tight!♪♪ Uche-uche-uche-uche.

No seriously man, I'm not feeling too well. They don't vaccinate dead people, do they? Haha. Uchuch.

Take it easy E. Can I do something for you?

Yes, geef me maar een glas water. Nee, natuurlijk niet smartass. Je zit in het andere eind van de wereld! Nederland. Ja, ik ken het een beetje. Ben er ooit eens geweest toen ik in Duitsland gelegerd was.

Oh ja, E? Dat wist ik niet.

Ja, ik ben toen een dagje naar the Efteling geweest. Do you know the Efteling? With "the fairy tale forest and "Hole Bole Giez?"

You mean: Holle bolle Gijs.

Yes, that's the guy. Trash-eating maniak. Uche-uche. How are Linda and the kids doing, what are their names again? Hank and Tanner?

They're doing just fine. Vooral Tanner staart veel naar je foto.

She's a nice little girl. Reminds me of Lisa. Wist je dat ze alweer moeder is? Van een tweeling. Harper and Finley. I ben nu al voor de vierde keer opa.

Harper and Finley? Boys, girls?

I don't know Morriezzz, I really don't know. She told me, but I forgot. I need you to find out. 

Ik zal haar straks wel even bellen E.

Thanks Morriezz. Bye. Uche Uche.

Take care E.

Het tandartsencomplot

Het is al veel te lang geleden dat ik naar de tandarts ben geweest. Mijn kaartje geeft aan dat het 2006 was, maar ik denk dat ik eind 2007 voor het laatst ben geweest. Het boeit me niet zo, die periodieke controles. Vroeger moest ik elk halfjaar maar toen de tandartsen genoeg geld hadden, hebben ze de frequentie gewijzigd naar een jaar. En waarom vinden die controles zo vaak plaats? Ik kan niks anders verzinnen dan dat de tandartsen allemaal marketing in hun vakkenpakket hadden. Welke andere medicus krijgt elk jaar iedereen zo gek om zichzelf op een bepaald onderdeel te laten controleren? Geen enkele. Vandaar dat de behandelingen bij andere specialisten nog duurder zijn dan die bij de tandarts, want ook de specialisten hebben aan het eind van het jaar een paar ton nodig om rond te komen.

Ik ging altijd min of meer braaf naar de tandarts. En nooit had ik iets. Nou ja, een keer tandsteen verwijderen waarvan ik niet wist dat het er zat. Of vroeger, dat ik in die vieze zure fluor moest bijten en dat ik daarna tien minuten kwijlend in de wachtkamer moest zitten. (daar is zo'n kamer nu eenmaal voor.) Eén keer heb ik een gaatje gehad in een verstandskies. En dat merkte ik zelf een week nádat ik bij de tandarts was voor controle. Ik vroeg of hij die soms had gemist. Nee, natuurlijk niet. Volgens de tandarts kon zo'n gaatje in één keer ontstaan. Tuurlijk. Zou ik ook zeggen. Er zal wel eens een keer iemand een foutje toegeven. Nu mag ik 8 december weer. En natuurlijk dik betalen voor een sanering die niet uitgevoerd wordt, want ik mankeer niks. Waarom mag ik niet gewoon naar de tandarts als ik ergens last van krijg? Het is een enorm complot tussen tandartsen en verzekeringsmaatschappijen. Maar wees gerust. Ik, toekomstig dictator van dit land, onthou alles.

Ziek als een hond.

Om tegemoet te komen aan die enkele dwarspaal die niet de beschaving kan opbrengen tenminste net te doen alsof hij mijn autologjes leuk vindt, hier een familiair verhaaltje. Morgen is de grote inentingsdag maar Tammar wil niet. Daarom kreeg ze net als vorige week hoge koorts. Nou ja, voor een volwassene zou het een flinke koorts zijn, een bikkelkind spreekt liever van verhoging. Maar toch, bij het kinderdagverblijf is het de regel dat indien het kind koorts heeft, het niet mag komen. Dus ik reed in alle vroegte richting mijn schoonouders om daar één maal zieke Tammar af te leveren. Het ritje er naartoe kon ze nog wel waarderen, maar dat het plan was dat ik haar daar in die toestand ging achterlaten, daar was ze minder over te spreken. Ja, het is ook geen pretje als je 1.) je zo ziek als een hond voelt en 2.) door je vader wordt verstoten.

Crashtest

Omdat ik weet dat ik u -een enkeling uitgezonderd- een enorm plezier doe met logjes over auto's, ga ik u vandaag uitleggen waarom ik Top Gear zo leuk vind door middel van het beschrijven van iets enorm lachwekkends.

De heren van Top Gear hadden zelf een auto gemaakt. Een elektrische auto zonder het grote nadeel van een elektrische auto, namelijk het urenlang opladen van de accu's. Deze auto, de Hammerhead, laadt zijn eigen accu's op tijdens het rijden door middel van een dieselaggregaat. Briljant. Om toegelaten te worden tot de openbare weg moet een auto aan een aantal tests voldoen, onder andere de crashtest. Omdat het Top Gear team slechts de beschikking had over één exemplaar, en omdat het vrij zeker was van het feit dat de auto niet door de test zou komen, werd er hier en daar wat gesmokkeld. Maar dat mag geen naam hebben.

Ik probeer zo duidelijk mogelijk te omschrijven hoe de test verliep. Allereerst werden de gezichten van de drie heren voorzien van de geelzwarte cirkel die crashtestdummies altijd hebben. Deze cirkel is nodig om de camera goed te kunnen laten registreren wat de impact van de crash is. De eerste presentator kreeg een perfecte cirkel. Bij de tweede leek het al nergens meer op en die van de derde had erg veel weg van een mannelijk geslachtsorgaan. Het plan was om de auto met zeer lage snelheid te laten crashen, en door middel van wat beter acteerwerk de crash-instantie te foppen door net te doen alsof het een vertraagde opname was. En die vervolgens versneld af te sp…. ach, kijkt u zelf gewoon even. Doorspoelen tot 1:20 http://www.youtube.com/watch?v=egtm3R64TMU

Wauw.

Ik loop de laatste tijd wat achter met het lezen van mijn Autovisie's. Ik kocht hem regelmatig vanaf 1987 en sinds 1989 valt-ie tweewekelijks bij mij in de bus. Man, wat was ik gek op dat blad. En niet alleen op dat blad, in mijn gekste periode kocht ik naast de AV ook nog een aantal Duitse autobladen. Maar mijn interesse is wat weggezakt. Tenminste voor nieuwe auto's. In de jaren '80 kon ik alle auto's in het donker op een afstand van de voor- en achterkant herkennen maar dat heb ik allang niet meer. Het is echt hopeloos met de nieuwe auto's. Japanners zijn verschrikkelijk om te zien, Duitsers hebben al hun auto's aangepast aan de wensen van een Amerikaanse rapper, Fransen zijn helemaal de weg kwijt als je het mij vraagt en wat blijft er dan nog over? Een Engelsman, een Italiaan, en hier en daar een verdwaalde Duitser.

De Autovisie van 24 september maakte ik vandaag open. Een Italië special met lekkernijen uit het land waar autorijden een passie is. Deze lekkernijen werden door mij verslonden als ware het lasagne. Klassieke auto's (mits goed onderhouden) zijn zoveel mooier dan de huidige eenheidsworst. Het hoeven niet eens per se Italianen te zijn, het ligt gewoon aan de laatste 20 jaar van de vorige eeuw. Maar ik herinner me ook dat in de jaren '80 de toen al wat oudere knarren ook vonden dat er in de jaren '60 en '70 pas écht mooie auto's werden gemaakt. Wat mij doet vermoeden dat een autoliefhebber de jongensdromen uit zijn jeugd altijd de mooiste auto's ooit zal vinden. Ik zal eens even een greep doen uit een aantal auto's van de laatste 20 jaar van de vorige eeuw waarvan ik destijds het aantal pk's, de topsnelheid en de acceleratietijden uit mijn hoofd wist. Met andere woorden: Wauw!

Alfa Romeo 75 3.0 V6 America, Subaru Impreza 555, Opel Kadett GSI 16v, Peugeot 205 1.9 GTI, Renault 5 GT turbo, Porsche 944 turbo, Alfa Romeo 33 1.7 QV, Lancia Delta HF Integrale, Jaguar XJS V12, Renault Clio Williams, Volkswagen Golf VR6, Citroën BX GTI 16v, Ford Sierra Cosworth, BMW M535i, Fiat Uno turbo i.e. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Straks om 22:00 uur, BBC 2, Top Gear.

Keukenootjes

Ik had Hans al eens beloofd om 'keukenootjes' te gaan zoeken maar tot vandaag was dat er niet van gekomen. Hans vroeg het vandaag op een handig tijdstip en samen met zijn vriendje ben ik naar het bos gereden. Een plastic tas mee en beukenootjes zoeken maar. Ik weet eigenlijk helemaal niet hoe hij erbij komt, beukenootjes zoeken. Van mij heeft-ie dat niet want ik heb dergelijke interesses nooit gehad. En daar kwam ik in het bos pijnlijk achter doordat ik niet wist hoe een beuk eruit zag. Naaldbomen te over, berken herken ik omdat we die vroeger in onze tuin hadden, een eik weet ik ook nog wel door het gekerfde blad maar een beuk…geen idee. Uiteindelijk heb ik een grote boom gevonden die geen den, spar, eik of berk was, dus die heb ik gebombardeerd tot beuk. En de dingetjes die eronder lagen moesten dan beukenootjes zijn. Vieze natte stekelige lege bolsters. Misschien is het helemaal de tijd niet voor beukenootjes, geen idee, maar de jongens waren blij met hun lege hulzen.

Een ander licht op voetbal.

Iemand zei dit is Annabel deze week op televisie dat Nederland één van de beste landen is om in te wonen. Ik weet niet meer wie het was, misschien kom ik daar zo nog op, maar één van de redenen was dat we hier in Nederland een goed nationaal voetbalelftal hebben. Ha, ik weet het alweer, het was Theo Maassen. Ik heb daar even over nagedacht en ik heb besloten dat ik het er mee ééns ben. Een nationale selectie die respect afdwingt op een WK is uitermate belangrijk voor je tijdelijke levensgeluk. En geluk, dat zijn momenten van roes, van ontlading, van ontroering, van verliefdheid, van blijdschap en van gelukzalige herinnering. Het Nederlands elftal kan voor die momenten zorgen. Niet alleen tijdens een WK, door ver te komen, maar ook lang daarna of zelfs door wedstrijden die gespeeld zijn zonder dat je het wist. Want ik voel me gelukkig als ik een buitenlander tegenkom die zich het Nederlands Elftal uit 1974 weet te herinneren. En dat ik hem mag vertellen over het doelpunt van Cruijff tegen Brazilië (ik was 4 jaar) of over die beruchte finale waar de Duitsers ons voor de tweede keer in 34 jaar belazerd hebben. En als ik mag vertellen over fenomeen, nee halfgod Johan Cruijff die Nederland zijn trots teruggaf. Met de opkomst van Johan Cruijff herrees Nederland. Cruijff was een winnaar dus won Nederland. En nee, we hebben nooit de WK-titel gewonnen maar drie keer waren we er zo dichtbij. In '74, in '78 en in '90. Ja, 1990 ja. Toen hadden we veruit de beste spelers van allemaal. Alleen in '90 strandden we al vroegtijdig door gezeik. Gezeik waar we patent op hebben.

Nederland moet zich een beetje schamen maar niet heel erg. Ik zag deze week wat cijfers die een ander licht werpen op WK-prestaties van diverse landen. Vergelijk bijvoorbeeld eens het aantal voetballers in Duitsland en in Nederland. 16,3 miljoen tegen 1,7 miljoen. Duitsland heeft op de VS na de meeste voetballers ter wereld. Ze moeten zich doodschamen dat ze slechts drie keer Weltmeister zijn geworden.

De onrendabelen.

Vanavond zag ik de documentaire "de onrendabelen" van Marcel van Dam. "De onrendabelen" gaat over mensen die niet kunnen meekomen in de huidige prestatiegerichte maatschappij, en over de problemen die ze met zich meebrengen. Marcel van Dam lukte het prachtig om de tegenstelling tussen arm en rijk in beeld te brengen, simpelweg door een onrendabele zijn levensverhaal te laten vertellen en daarna wat mensen te filmen op de miljonairsbeurs. Een onrendabele die als kind moest schooien om een boterham te krijgen en zijn leven lang van baantje naar baantje heeft geleefd tegenover een een paar lachende heren in smoking die champagne met elkaar drinken. Met altijd die onvermijdelijke jonge vrouwen om zich heen.

Veel van de dingen die in de documentaire werden gezegd waren niet nieuw voor me, en dat voelde eerlijk gezegd best goed. Maar wat wel bij me insloeg als een bom was het feit dat de bijstand ooit bedoeld was om mensen boven de armoedegrens te houden. Ook het bloemetje op tafel hoorde erbij destijds, werd er gezegd. Maar omdat bijstandsgerechtigden er de afgelopen dertig jaar in koopkracht op achteruit zijn gegaan vallen ze nu wél onder die armoedegrens. Ik weet niet precies wie die grens bepaalt maar onder primaire levensbehoeften viel vroeger ook kleding. En dat lijkt er niet meer in te zitten voor een onrendabele. Een spijkerbroek van € 12,- dat ging nog net.

In de documentaire kwam een aantal experts aan het woord. Een neurobioloog, een econoom, een advocaat, een pedagoog, en nog een paar mensen die doorgeleerd hebben. De overeenkomst tussen deze mensen was dat ze het allemaal opnamen voor de (kans)armen, en de huidige ik-en-geld-maatschappij een kritische sneer gaven. Arnold Heertje ging het verst en verkondigde dat topmanagers- als we het konden meten- ook onrendabel waren. En dat ze zo enorm werden overbetaald op grond van een drogreden, namelijk dat ze anders naar het buitenland zouden vertrekken en ze het daar wel binnen zouden schrapen. Volgens Heertje was het slechts één keer gebeurd en kwam het dus eerder niet dan nauwelijks voor. Omgekeerd kwam het wel voor dat Amerikanen hier bedrijven kwamen leiden. Precies wat ik altijd beweer! Het is fijn om in je mening bevestigd te worden door een professor. Nog mooier zou het zijn als dit besef langzaam doordruppelt in de maatschappij zodat we weer terug kunnen naar een iets eerlijkere verdeling.

Als het je goed gaat, dan heb je geluk dat je niet als onrendabele bent geboren. Maar het had makkelijk gekund. Als dat besef ook doordruppelt in de maatschappij dan kunnen we misschien wat aandacht en geld voor onrendabelen opzij zetten, die dan op hun beurt minder geneigd zijn om al hun opgekropte frustraties te laten ontploffen op een heel ongunstig moment. Wat weer meewerkt aan Michael Jackson's droom: heal the world.

Goed. Ik besef best dat dit logje barst van het idealisme, en dat dat misschien wat ongebruikelijk is, maar ik denk echt dat hierin de wortel van het kwaad schuilt. En in commerciële televisie natuurlijk maar die heeft mij inmiddels ook in haar greep.

En Rob Hamilton is het met mee eens!

Citrofiel.

Vanavond deed ik in verband met de integrale wegomleiding van heel Nederland, een poging om thuis te komen. Want op het stukje van 7 kilometer dat ik van mijn werk woon kom ik twee keer wegwerkzaamheden tegen. Ik kwam dus terecht op de A50 tussen Apeldoorn-Noord en Vaassen en had geen haast. Maar juist als ik geen haast heb gaat het fout. Ik kwam achter een vrachtauto en haalde hem in, nét op het moment dat er een pracht van een Citroën-XXL in stationuitvoering het zojuist onstane gaatje probeerde te dichten. En het is waar, als ik iets beter had opgelet had de meneer voorrang gekregen. Dit kwam mij te staan op een lichtsignaal en een zenuwachtig zig-zaggende stationwagen achter me. En op het beeld van een wanhopig-gebarende man met baard in mijn binnenspiegel. (Citrofielen hebben altijd baarden, let maar eens op.) Ik maakte het internationale sorrygebaar naar achteren, u kent het wel, dat met de verontschuldigende middelvinger. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dit laatste verzin om het verhaal net iets mooier te maken. Nou ja, ik ging weer naar rechts om hem voorbij te laten en om te laten zien dat ik zijn plekje niet wilde afpikken. Maar nu bleef hij ineens verdacht beleefd achter me rijden. Ik sukkelde wat voort op de rechterrijstrook maar de Citrofiel maakte geen enkele aanstalte om me voorbij te komen. Gelukkig ben ik niet voor één gat te vangen en wist ik wat hier aan de hand was. De wraak zou nog komen. Ik maakte aanstalte om weer naar links te gaan en ja hoor, daar kwam hij aangestoven. In het voorbijgaan knikte ik hem vriendelijk toe maar hij keek alleen maar strak voor zich uit. Geconcentreerd als je het mij vraagt.