Omdat je zelf al wat ouder bent, heb je geen idee. En zolang je geen kinderen hebt, blijft dat zo. En zelfs met hele jonge kinderen blijf je gewoon vrolijk leven alsof er niks aan de hand is. Maar naarmate ze iets ouder worden, duiken de eerste verhalen op. In het begin schenk je er nog niet veel aandacht aan, maar langzaam maar zeker hoor je het woord steeds vaker vallen en begin je je toch af te vragen wat er aan de hand is. Op een gegeven moment besluit je dan maar eens te vragen aan andere ouders wat het nu precies inhoudt, maar tot nu toe is niemand er in geslaagd mij uit te leggen wat ermee bedoeld wordt.
En omdat ik zaterdagochtend druk in gesprek was heb ik het volledig gemist. Maar Hans schijnt door "het gat" te zijn gezwommen. Het mysterieuze gat in het water, waar ik me geen voorstelling bij kan maken, maar waar ieder kind doorheen schijnt te moeten.
Een twitterachtig logje
De ingrediënten voor een aangename dag zijn:
-Begin de dag goed met goede nachtrust.
-Haal herinneringen op met een ex-klasgenote tijdens de zwemles van je zoontje.
-Koop cadeautjes voor je kinderen om aan hun moeder te geven voor haar verjaardag.
-Ga met je zoontje naar het bos om daar een heuvel te beklimmen.
-De bosweg naar en vooral de parkeerplaats bij die heuvel blijken nog één ijsbaan te zijn.
-Maak een paar mooie handremslips op die ijsbaan en stuur tegen.
-Stuur een keer niet tegen en maak de eerste 360 graden-slip van je leven.
-Word vooral niet overmoedig want er staan wel paaltjes en geparkeerde auto's.
-Die heuvelbeklimming wordt bijzaak.
-Na de beklimming maak je nog een paar mooie handrem-slips.
-Ga uit eten bij de Griek.
-Je vooroordeel bevestigd zien worden door een petje in een Golf met een kapot achterlicht.
-Ga vooral niet naar Avatar maar naar Edge of Darkness.
-Weten dat je morgenochtend wat langer mag blijven liggen.
Moeder natuur
Er schijnt een bevolkingsgroep in India te zijn uitgestorven. Hun laatst overgeblevene is vorige week overleden en dat was het dan: 65.000 jaar Bo-historie weggevaagd. Mevrouw Bo, de laatste, sprak als enige ter wereld de Bo-taal nog en gelukkig praatte zij wel veel in zichzelf. Anders had je helemaal niks meer aan die taal. Maar hoe kan zoiets, vraag ik mij af? In 1858 waren er nog ongeveer 5000, ook niet echt veel, maar nu is het dan definitief over. Stel dat er straks nog 5000 Friezen over zijn, moeten we dan ons best doen om hun aantal weer te verdubbelen? Dat er een hek omheen gaat en dat geen Friesche maagd of hengst zich meer met een niet-raszuivere Fries mag vermengen? Moeilijke kwestie. Het lijkt erop dat als je in de natuur iets wilt behouden, dat het dan kapot gaat en als je iets wilt bestrijden, dat het niet uit te roeien is. Volgens mij is de natuur niet zomaar iets dat her en der groeit. De natuur is een meedogenloos, maar evenwichtig en intelligent wezen, misschien wel een vrouw.
De wereld is mooi.
Elke ochtend gebeurt hier iets waarvan ik vroeger zei dat het hier niet zou gebeuren. De televisie staat aan. Hans kijkt en Tammar loopt wat rond. België heeft een slechte reputatie als het om kinderen gaat, maar het moet gezegd worden, ze proberen er ook iets aan te doen getuige de geweldige kinderprogramma's die ze maken. Ik noem even uit de rij "de wereld is mooi": Bumba, Mega Mindy, K3, Piet Piraat, en Tic Tac. En dan zal ik heus nog wel iets vergeten zijn. Volgens mij kunnen Nederlandse kleuterprogramma's hier niet aan tippen. Hans vindt het allemaal mooi, behalve K3. "Beeh, K3, dat is voor meisjes," zei hij. "En voor papa's," voegde ik er aan toe zonder dat ik dat kon tegenhouden. Maar het helpt tegen het ochtendhumeur, van die vrolijk in het rond springende dartele meiden. Bovendien herken ik goede muziek als die daar is.
http://www.youtube.com/watch?v=0rX9zQvxw_4&feature=related
Let trouwens eens even op het prachtige verhaal in deze clip. Van de verloren dochter en de nieuw gevonden zuster. Ik moest alweer een traantje wegpinken.
Valentino Balboni
Ik ben uiterst hinderlijk gezelschap. Dat beaamt iedereen. Gelukkig voor mij zijn er ook masochistische mensen, die er desondanks voor kiezen om in mijn gezelschap te verkeren. Maar waarom ben ik dan zo hinderlijk? Nou, ik stuur het gesprek altijd richting auto's. Wat heb ik in mijn leven veel over auto's gepraat zeg! En gelezen. Het hoogtepunt van mijn irritantheid moet gelegen hebben tussen de jaren 87-93 toen ik zo ongeveer alles tot mij nam wat over auto's ging. In die tijd voerde de emotie "blij" de boventoon als het over auto's ging. Met de auto's van tegenwoordig heb ik dat een stuk minder, maar ik voel nog steeds de emotie die ik destijds voelde als ik iets lees over auto's uit die jaren.
Zo was er in 1988 een test van de Lamborghini Countach waarbij de aankomst op de fabriek, het weer van die dag, en wat details over de testrijder werden beschreven. De naam van de testrijder was Valentino Balboni en er stond dat hij jong was, donker haar had, een zonnebril en een lichtblauwe overall droeg. Er stond iets over een truukje met de Countach dat alleen een testrijder kon weten; rijden met geopende vleugeldeuren was mogelijk tot 200 km/u. En 's avonds als het werk was gedaan ging Balboni naar huis in zijn eigen auto. Een Opel Kadett. Vooral dat laatste feit maakte indruk en heb ik altijd onthouden.
Nu zijn we 22 jaar verder en heeft Lamborghini een ode aan Valentino gebracht. Het is de Lamborghini Gallardo LP 550-2* Valentino Balboni. Ik moest even een traantje wegpinken toen ik het las.
* de 2 in de naam slaat op het feit dat deze auto eindelijk weer eens 2-wiel (achter) aangedreven is in plaats van 4wd. Terug naar hoe het was en zoals een sportwagen aangedreven hoort te worden.
Kennis is aanzien.
Vanavond in DWDD zat een mevrouw die ons land mede bestuurt, maar ik kende haar niet, schaam op mij. Haar naam is Helma Neppérus van de VVD. Nu weet ik niks van deze mevrouw, maar wat ik wel weet is dat deze mevrouw uiterst moeilijk te persifleren zal zijn. Hoe moet je haar nu overdrijven? Er bestaan wel meer van die wandelende persiflages van zichzelf, maar deze was te mooi om niet onder de aandacht te brengen.
Maar deze mevrouw zit niet alleen mooi te wezen in de Tweede Kamer, nee nee nee, ze heeft ook nog iets in te brengen, en momenteel zet zij vraagtekens bij de opwarming van de aarde omdat het zo'n koude winter is. Mwah, koud, koud… Als je in Zeeland woont misschien, maar een Veluwenaar haalt hier zijn wanten niet voor uit de kast hoor. Maar toch vind ik wel dat zij een goed punt maakte. Namelijk dat als iemand het waagt om de klimaatverandering in twijfel te trekken, of er een oorzaak voor zoekt die buiten de invloed van de mens ligt, dat je dan ongeveer verketterd wordt. Mwah, ik ben ook geneigd om heel kritisch met klimaatverandering om te gaan, en ik heb wel eens onder druk van foltering met gloeiende poken mijn mening moeten herzien, maar om nu te zeggen dat je gelijk verketterd wordt is ook weer wat overdreven. Desondanks schijnt er toch iets in een rapport terecht te zijn gekomen dat (zacht gezegd) niet helemaal voldeed aan de criteria voor wetenschappelijk onderzoek. Maar wat wel hielp bij het overtuigen van Al Gore en nog wat politici. Iets met razendsnel smeltende gletsjers ofzo. Niet zo belangrijk.
Maar dat punt van mevrouw Neppérus zette mij wel aan het denken. Want een wetenschapper is een geleerde, en ik ben maar een gewoon mensch. En gewone mensen moeten zich eigenlijk niet met wetenschap bemoeien hè? Maar ja, ook een gewoon mensch weet dat kennis macht is en doet wel eens alsof hij van dingen verstand heeft. Zo heb ik jaren terug het verhaal in de wereld gebracht dat de Mona Lisa een vrouwelijk zelfportret van Leonardo Da Vinci was. Dat was scoren hoor, dat verhaal. Je moet het wel een beetje achteloos kunnen brengen, (dat is toch duidelijk) en je beroept je op wat andere kunstjes van Leonardo, maar de wereld ligt aan je voeten hoor, met zoiets. En dat al die andere sukkels dat nou nooit in de gaten hebben gehad. Jammer dat wetenschappers er vorig jaar achter kwamen dat het gewoon een bestaande mevrouw was, maar ik ben wel jaren lang dé autoriteit op het gebied van Mona Lisa geweest. Maar ik verzin gewoon iets nieuws. Een leuke complottheorie doet het altijd goed.
Sappige details.
Wij waren gisteren op kraamvisite bij Yukiko en dit is de eerste keer in de geschiedenis van de ontmoetingen tussen webloggers dat er niet over medewebloggers is gepraat. Yukiko is een geweldig mens (lacht om mijn grapjes en dan vind ik het al gauw goed) maar ze is wel keihard. Ze zegt namelijk gewoon midden in mijn gezicht dat als ik over auto's log, dat ze het dan gelijk overslaat. Bam. Auw. Dat moest ik even wegslikken. Ik kwam niet verder dan te zeggen dat haar viltlogjes mij ook geen barst interesseerden. Nou, toen kwam er een opmerking over toen ik nog haar had en ik weer terug over haar verlies van geheugencellen…het escaleerde nog net niet, maar als wraak ga ik toch weer even wat details over haar bekend maken.
1. Haar oudste meiden verlangen hevig naar de komst van visite omdat ze dan eindelijk eens fatsoenlijk te eten krijgen.
2. Op haar linkerborst zit een tatoeage maar van wat…geen idee.
3. Ze stelt de zaken altijd mooier voor dan de werkelijkheid is want ze fotografeert tussen de vuilnis door.
4. Het hele gezin doet aan extreme-coldsleeping. (m.u.v. Elyas)
5. Ze doet dingetjes door de nasi en wil mij niet vertellen wat.
Niemendalletje
Hans komt met spelen op het Jan-Piet niveau. Ik speelde vroeger ook met auto's en dan was ik Jan en Piet tegelijk. Hallo Jan, Hoi Piet, hoe gaat het? Goed. Oke. Vroem.
Hans doet het als volgt: Hee kijk uit! Ja, nu ben ik dood! Ja, dat krijg je er nu van! Dan moet je ook uitkijken.
De weblog stand-in.
En dan nog eens wat. Ik kom net achter het bestaan van de Hyves Stand-in. Hartstikke handig. Dat is software die als je geen zin hebt om je hyvesvrienden te onderhouden, regelmatig grappige dingetjes bij ze neerzet, zodat het net lijkt alsof jij het bent die aandacht aan ze besteedt. En dat al je vrienden denken: Sooooo, die komt even origineel bij me binnenvallen zeg! Wat is hij toch sociaal. Volgens mij is een Hyves stand-in net zoiets als friet met heel veel mayonaise erover omdat je niet van friet houdt. Ik heb zoiets als jaren op web-log, ik kom er zelf nog maar sporadisch aan te pas. Dat ding schrijft volautomatisch logjes en reageert hier en daar scherp, en staat zo afgesteld dat hij ongemeen fel in de verdediging schiet als er aanvallen plaatsvinden op zaken waarvan algemeen bekend is dat ik daar positief tegenover sta. Hoef ik niks voor te doen. Nu waren die echte vrienden van vroeger ook heus niet allemaal betrouwbaar, maar dit is toch wel het andere uiterste.
Mack de componist
Ik heb er veertig jaar over gedaan om eraan te beginnen. Ik dacht niet dat ik het zou kunnen omdat ik nu eenmaal niet muzikaal ben. Maar toen ik er eenmaal aan begon, was het ook in een kwartiertje gedaan. Natuurlijk, ik heb wel eens een gedichtje geschreven, maar dat was makkelijk want je hoeft geen melodie te componeren. Maar nu heb ik de tekst geschreven en u zal het niet willen geloven, maar ik heb er ook een melodie bij! Het klinkt fantastisch! Ik wist niet dat ik het in me had. Bij dit liedje heb ik me laten inspireren door Laura van Jan Smit en Lauwe Pis van Theo Maassen. En daar is het ook precies een kruising tussen als je het hoort. Het blijft natuurlijk wel verdomde jammer dat ik niet kan zingen, maar aan de andere kant: Bob Dylan kan dat ook niet. Maar het grootste probleem is dat ik geen noten kan schrijven want hoe onthoud ik nu de melodie? Nu klinkt het hemels, maar weet ik morgen nog hoe het ging? Een cassetterecorder heb ik niet en digitaal opnemen beheers ik niet. Jammer, want deze song verdwijnt in het luchtledige. Maar geloof me, het rockt!
Mack 
