Mack komt overal te laat achter (13)

Het liefst zou ik niet aan mode meedoen. Nee, liever nog had ik dat mode niet bestond. Althans voor mannen niet. Vandaag komt er op mijn werk een collega (met piemel, denk ik nog steeds) binnen met bloemetjesschoenen. Ja, ik weet het, ze zijn totaal belachelijk maar zometeen in de reacties, let maar op, zijn er vrouwen die ze geweldig vinden en die zouden willen dat hun man ze ook droeg.

Maar aan sommige dingen ontkom je niet. Behalve aan een normale spijkerbroek. Een klein jaartje geleden heb ik twee spijkerbroeken gekocht, zo standaard als maar mogelijk was, maar die rechte jaren-zeventigmodellen zijn er niet meer. Dus ik kwam er af met een verstelbare achterkant en achterzakken die ergens op mijn knieholten hangen. En op de andere staat tekst geschreven, al heb ik geen idee wat. Maar geen af-fabriek doorslijtplekken, dat vond ik al heel wat. Maar ik erger me aan mijn broeken, want ze zakken constant van m'n hol. Steeds loop ik die dingen op te hijsen en de riem weer strakker te stellen, maar het is gewoon niet fijn. Vroeger had ik broeken die gewoon bleven zitten. Die tijd is definitief voorbij. Wist u dat de Nazi's aan hun krijgsgevangenen ook altijd te grote broeken uitdeelden, zonder riem, opdat ze ook de hele dag hun broek moesten ophouden? Een sadistisch uitgedachte vernedering was dat.

Maar, volgens mij ben ik erachter. De laatste tijd laat ik die broeken gewoon aan de zwaartekracht onderhevig. Verder dan een bepaald punt zakt hij toch niet. En dan is dat hoge water ook gelijk weg. Ik moest er gewoon even doorheen! Nu loop ik erbij als een echte nigga. Maar zodra ik iets heb, is het weer achterhaald. Dus nu zal hoog water wel weer in de mode komen.

Duister verleden

Ik kreeg via Hyves een privé berichtje van een vrouw die ik min of meer ken uit een donker en eenzaam verleden. Ik ken haar eigenlijk meer min dan meer. Ze heeft me ooit eens proberen te koppelen aan een meisje van 1 meter 40 zonder van te voren iets over diens korte te vertellen, en ik heb de hele avond met een dwerg rondgelopen. 5 mei 2000, bevrijdingsfestival, Zwolle. De vrouw zelf vond mij qua karakter zo goed bij haar passen. Ja, dat zal allemaal prima, maar ik schaamde me kapot. Zij zelf was een redelijk goed uitziende slanke Indonesische zweefteef die mij inpalmde met complimentjes. Toen was ik daar nog gevoelig voor, nu niet meer. Bloemen moest ik meenemen van haar, voor die dwerg. Ik stribbelde nog wat tegen, maar dat hielp niet. Sjonge jonge zeg, is je moeder thuis? Ze kon die bloemen amper tillen.

Daarna kreeg ik met kerst nog een heel vreemde videoboodschap van haar en haar gezin, nog wat later hoorde ik van iemand allemaal wazige verhalen over haar en dat ze bij haar man weg was, en nu vraagt ze: "ben jij het Mack?" Nee dus. Ze heeft de verkeerde. Opbokken!

Stress

Vandaag meldde ik me alweer met rugpijn bij de chiropractor. Volgens mijn baas is het stress, die mijn rugpijn veroorzaakt. Volgens mij niet, want ik heb zondag vrij lang een beetje ongelukkig gezeten. Waarop iemand anders dan weer vraagt waarom ik het wel krijg als ik ongelukkig zit, en een ander niet. Ze willen gewoon graag een buiten-medische verklaring hebben voor rugpijn. Mijn fysiotherapeut zei destijds dat je je stress niet moet laten aanpraten en dat rugpijn gewoon andere oorzaken heeft. De chiropractor zei dat het heel goed mogelijk is dat als je in een verkeerde houding zit, dat je dan rugpijn krijgt.

Maar of ik stress ervaar? Ja en nee. De werkdruk is momenteel hoog, maar dat is amper stress, of je moet het gezonde stress noemen. Maar van gezonde stress krijg je geen rugpijn natuurlijk. Negatieve stress staat bij mij gelijk aan spanning, wat heel wat anders is dan werkdruk. Spanning lijkt veel meer op nervositeit en dat voelt minder prettig. Spanning moet bestreden worden met alcohol. En dat is ongezond.

Op 1 april wordt Linda geopereerd, en op 8 april weer. Respectievelijk aan galblaas en aan een meniscus. Als ik die operaties zou moeten ondergaan, zou ik onder spanning staan. Linda niet, die heeft dan weer negatieve stress doordat ze tijdens haar herstelperiode niks kan, en bang is dat alles in het honderd loopt. Zowel op haar werk als thuis. En ga nou niet roepen dat het werk wel kan wachten, want dat helpt niks om de stress te verminderen. De enige manier om haar stress te verminderen is om mij gedurende de maand april afstandbestuurbaar te maken en haar de afstandsbediening te geven. Ja, ik ervaar stress.

De chiropractor is vijf minuten met me bezig geweest en concludeerde toen zelf dat mijn rug het nú weer moest doen. Ik was nog wat wantrouwig, maar volgens mij heeft ze voor 95 procent gelijk gehad.

Excuses

Er zijn van die dingen die je als kind niet begrijpt, maar later als je iets meer levenservaring hebt dan denk je: oh ja! Bijvoorbeeld dat een peleton wielrenners harder kan fietsen dan een gevlucht kopgroepje, of dat het niet oneerlijk is dat bij Formule 1 de achterste starter meer meters moet afleggen dan de voorste. Maar waar ik nog geen levenservaring genoeg voor heb, is het begrijpen van excuses of het terugnemen van wat je gezegd hebt. Natuurlijk, ik moest ook wel eens iets terugnemen maar dan dacht ik: K'ep het lekker toch gezegd! Nèhnèh! Het kwaad is al geschied. Wat heb je aan een objection als de suggestie al is gewekt bij de jury?

De homostichting eist excuses van een generaal, misbruikten eisen excuses van de kerk, oorlogsslachtoffers eisen excuses van Japan, Surinamers van de Nederlandse regering, het schijnt nogal wat waard te zijn, dat woordje "sorry." Wat heb je eraan, denk ik dan. Ik vraag nooit excuses. Rot op en val dood denk ik meestal. Nee sterker nog, ik beschouw je al als dood. Wil niet zeggen dat ik aangeboden excuses niet zal aanvaarden, maar ik zal er nooit om vragen. Wat kan die homostichting die generaal nou schelen?

Nou ja, misschien leer ik deze levensles ook ooit nog eens. Het lastige van nooit iemand kwetsen is dat het gelijk staat aan voortaan je bek houden. Bij mij gaat het meestal fout als ik stoer wil doen en iets zeg waar alleen Hans Teeuwen mee weg komt. Hee verrekte zak hooi! Altijd als ik zoiets zeg blijkt zich onder de toehoorders iemand te bevinden die een spierverrekking in combinatie met hooikoorts heeft. Tja. Het is niet eenvoudig om geliefd te blijven.

Zakdoekje leggen

Wij hebben een nieuw dvd-tje met daarop allemaal kinderliedjes die gezongen worden door een viertal peuterleidsters. De leidsters zitten aan een tafel met een horde peuters om zich heen en zingen bekende kinderliedjes. De peuters zingen beteuterd mee. De juffen zingen wel, maar op de dvd hoor je er een tweede stem doorheen, wat voor mij altijd een indicatie is dat er geplaybackt wordt. Tijdens de aftiteling zat ik eens op te letten hoe het precies zat. Er stond iets van: met dank aan een drietal leidsters van peuterspeelzaal "Het Plassertje" en een leidster voor de gelegenheid. En dan vier namen. En toen viel het kwartje want er klopte iets niet aan de dvd.

Drie leidsters zagen er ook precies uit zoals je zou verwachten dat een peuterleidster eruit ziet. Leuk maar onopvallend. Eentje niet. Drie juffen zongen zoals je van een peuterleidster zou verwachten. Met een redelijk enthousiasme, geen oog voor de camera, maar wel voor de kinderen. Maar bij eentje was het precies andersom. Die keek met een overdreven blij gezicht in de camera, terwijl ze geen idee had waar haar kinderen uithingen. Ze had net zo goed kunnen lalala-en want haar uitbeeldingsvermogen liet niets te raden over. Het was voor mij een koud kunstje om uit te vinden wie de vreemde eend in de bijt was. Ik zocht op internet de naam van degene die volgens mij de gelegenheidsjuf was en het klopte precies. Zij was zangeres en ondanks haar professionele status viel ze compleet uit de toon. Bij mij dan, maar ik heb oog voor juffen.

Kinderliedjes moet je aan juffen overlaten. Die blije zangeressen met hun overdreven mimiek horen in een musical van Joop van den Ende. Straks gaan die kinderen nog denken dat het zo hoort, dat overdreven gebekkentrek. De tekst van een kinderlied bevat al geen enkel aanknopingspunt, laat staan dat je daar heel blij bij gaat staan kijken.

Zakdoekje leggen, niemand zeggen, k'ep de hele nacht gewaakt. Vier paar schoenen heb ik afgemaakt. Twee van stof en twee van leer, hier leg ik mijn zakdoekje neer.

Balkenende V

Vrijdag is mijn fantaseerdag. Dat zal een beetje met het naderend weekend te maken hebben. Het begint al op weg naar mijn werk, soms fantaseer ik dat ik Ayrton Senna ben, soms ben ik Elvis en vandaag was ik Jan Peter Balkenende. Ik was op weg naar Den Haag en ik hoorde op de radio dat we de slag om Sebrenica hadden verloren doordat er homo's in het Nederlandse leger zitten. Ik schoot in een lachbui en dacht: zie je wel, in Amerika lachen ze ons uit! Maar toen een journalist mij later om een reactie vroeg zei ik: Dit soort schandelijke opmerkingen kunnen niet bestaan op internationaal niveau en zijn beneden alle peil. Ik begrijp dat het om een gepensioneerde generaal gaat dus die opmerking betreft een individu en vertegenwoordigt niet de mening van de Amerikaanse regering. Maar desondanks zal ik de Amerikaanse ambassadeur op het matje roepen. Zo ga je niet met elkaar om.

“Ik ruik mensenvlees!”

Ik lees Hans bijna elke avond een verhaaltje voor. Dat is soms nog best een opgave omdat ik naar beneden wil en hij na elke alinea een toelichting geeft op het zojuist gepasseerde. En die toelichting duurt langer dan de alinea. Dat is soms best vervelend. Vooral als het van die langdradige Walt Disney sprookjes zijn, die vader en zoon beiden allang uit hun hoofd kennen. De één ervaart dat als prettig, de ander niet. Laatst, ik was wat norsig en Hans wat drammerig en voor straf bepaalde ik een keer wat er voorgelezen werd in plaats van hij. Het werd een nog niet eerder ingekeken sprookjesboek. Na een kort gekrijs vonden we het toch beiden reuze interessant, die nieuwe verhalen. Maar na een week sprookjes lezen vallen mij toch een paar zaken op.

Sprookjes gaan niet in elk boek hetzelfde. Er wijken details af, maar ook essentiële zaken. Soms komen er compleet nieuwe feiten aan het licht. Ik krijg af en toe het idee dat ik het evangelie aan het lezen ben in de versies van Marcus, Mattheus, Lucas, Johannes. Het lijkt erg op elkaar maar het is net even anders. Soms ga ik zelfs twijfelen aan de geschiedkundige juistheid van het sprookje. Want in Sneeuwwitje en de zeven dwergen is er de ene keer sprake van een koningin die zich in een heks verandert, en de andere keer van een koningin die zich verkleedt als appelverkoopster (die de appel dan weer gratis weggeeft.) In Hans en Grietje hoort, zo vind ik, de spreuk: "knibbel knabbel knuisje, wie zit er aan mijn huisje," voor te komen. Komt helemaal niet voor in dit sprookjesboek! Nog gekker, Hans en Grietje zijn arm, worden door hun ouders in het bos achtergelaten, Hans had eerst een spoor van steentjes gelegd, en later een spoor van broodkruimels om de weg terug te vinden. Wie schetst mijn verbazing? Klein Duimpje! Die deed precies hetzelfde. Hij werd samen met zijn broertjes in het bos achtergelaten en vond de weg terug door een spoor van steentjes, en later probeerde hij het nog een keer met broodkruimels maar dat mislukte even jammerlijk als bij Hans. (van Grietje)

Maar wat mij nog de meeste zorgen baarde, is of sprookjes wel educatief verantwoord zijn. Het verhaal van Klein Duimpje wat ik vanavond las, dat is pure horror! Er zit wel een kind van vier te luisteren. Eerst al het feit dat Klein Duimpje en zijn broertjes diep in het bos worden achtergelaten. Mij lijkt het vrij traumatisch. Als mij het gebeurd was had ik nu niet voor mezelf ingestaan denk ik. Vervolgens komen ze bij het huis van een reus en die zegt hele nare dingen. Zo ruikt hij mensenvlees, wil hij de kinderen opeten, besluit hij op een gegeven moment dat hij de kinderen gaat slachten, dan zorgt Klein Duimpje op verachtelijke wijze dat de reus zijn eigen zeven kinderen de keel doorsnijdt in plaats van Klein Duimpje en zijn broertjes…Ik vind het nogal wat allemaal.

Het valt mij nu pas op. Vroeger vond ik het juist prima dat de buik van de wolf (in twee verschillende sprookjes) werd opengesneden. Dat was een opluchting! Goed en kwaad was veel eerlijker verdeeld. Nu zit je je bij alles af te vragen of het wel helemaal eerlijk is wat er gebeurt. Want zo'n buik opensnijden van een wolf, dat moet toch zeer doen. Of die zeven dochters van die reus, die konden er toch ook niks aan doen? Hoppakee, hun keel wordt doorgesneden, want in een sprookje overwint het goede het kwade zonder dat daar een rechter aan te pas komt.

Abführen!

Vannacht lag ik een kwartiertje langer wakker dan anders doordat net bekend werd gemaakt dat Milly was gevonden. 's Ochtends in de auto, als ik mij onbespied waan, en op het radio 1 journaal een compilatie te horen is vanaf de vermissing tot aan de vondst van haar lichaam, dan voel ik mij bedroefd en zie ik in de binnenspiegel twee iets rodere, samengeknepen ogen. Het valt mij op dat praktisch iedere buurtbewoner die geïnterviewd wordt, zegt dat het nu wel heel dichtbij komt, of dat het ook hen had kunnen overkomen. Ze zullen het wel goed bedoelen, maar ik vind het altijd wat stuntelig overkomen. Dat hoop ik dan maar, dat het stunteligheid is en dat ze het niet zo menen.

Op de radio werd bekend gemaakt dat er al volop foto's van de dader op internet circuleerden en omdat sensatiezucht ook mij niet vreemd is, tikte ik zijn naam in. Helaas kwam ik op de site van Geen Stijl en las kort hun weblog bij de foto. Het bekende gebral, de schrijver lukt het maar niet de berichtgeving ondergeschikt te maken aan het drama van de gebeurtenis, of misschien kan de schrijver zichzelf helemaal niet inleven in een ander, omdat hij zich nooit verdiept heeft in iemand die minder verdiende dan hij? Een stuk minder sociaal dan een rat in elk geval. Het doet mij altijd een beetje denken aan de dag van de wraak, de Duitsers waren verjaagd en ineens kwamen er uit alle hoeken en gaten dappere mannen om eens even flink wraak te nemen op jonge vrouwen die het in de oorlog hadden aangelegd met een Duitser.

Het lijkt er ook vaak om te gaan wie het meeste durft te zeggen, wie het hardste durft te kwetsen en wie de schijn het beste kan bedriegen. Er zijn mensen die kwetsen als middel, maar niet als doel. Geert Wilders, Freek de Jonge, en Theo Maassen zijn daar voorbeelden van. Maar mensen die kwetsen als doel, daar heb ik helemaal niks mee. Ze lijken onverschrokken, maar dat is alleen omdat ze zwakkere tegenstanders kiezen waarvan ze weten dat die hun ego niet kunnen raken. Inmiddels barst het op de televisie van dit soort ratten. De een is misdaadjournalist, de ander valt mensen thuis lastig met een camera, maar wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze zich niet ondergeschikt kunnen maken aan een natuurlijke leider en daarom niet functioneren in een team. In vredestijd zijn ze al niet te vertrouwen, laat staan welke kleur hun hemd heeft als het oorlog wordt.

Ik ben Flip de beer…

Wij hadden dit weekend een logé. Nee, wij hadden twee logés moet ik zeggen. Eentje was een normale logé in de vorm van een jongetje, de andere was een heuse beroemdheid in de vorm van Flip de Beer. Ja, Flip is beroemd ja. Om beroemd te zijn is het tegenwoordig helemaal niet meer nodig dat veel mensen weten wie je bent. Maar voor degenen die Flip niet kennen, waaronder ikzelf, Flip is een knuffelbeer die elk weekend bij een ander kindje uit de klas gaat logeren. Flip neemt dan een tas mee waarin zijn logeerspullen zitten, en een boekje waaruit ouders de kinderen kunnen voorlezen. Want dat laatste schijnt de bedoeling van het hele feest te zijn.

Nu was het mijn bedoeling om Flip ergens in een kast te zetten, en hem maandagochtend weer tevoorschijn te halen, maar dat ging natuurlijk niet werken. Want wat moest en zou gebeuren op straffe van een huilend kind en een verongelijkte moeder? Flip moest mee naar zwemles op zaterdagochtend! Dus mijn zoon -die overigens een enorm gespierd lijf heeft, en dat heeft hij van mij, maar dit terzijde- lekker zwemmen en ik een beetje voor joker lopen. Ik voelde me net Edgar uit Jiskefet met Flappie. Eerst had ik nog geweigerd met als argument dat ik uitgelachen zou worden, maar Linda overtuigde me met het argument dat al die ouders ook wel snappen dat het Flip was, en dat je dat voor je kind doet. Nou, echt niet hoor. Mijn vaste koffiedrink-moeder vroeg met een vals lachje of ik mijn beertje had meegenomen, en andere ouders zaten me aan te kijken alsof ze een volwassen vent met een beer onder z'n arm zagen rondlopen. Je moet dan vooral zorgen dat je die beer niet serieus vasthoudt. Gewoon bij z'n strot grijpen of lekker laten bungelen aan één poot. Anders komt het helemaal nooit meer goed met je reputatie.

Aan het eind van het weekend word je als ouders geacht om een heel verslag op te tekenen over wat Flip allemaal heeft meegemaakt tijdens z'n logeerpartij. Nu is dat verslag best aan mij besteed, want ik schrijf af en toe wel eens wat, maar om zo'n beer die het hele weekend in een kast heeft gezeten iets te laten meemaken is nog best lastig. Maar volgens de juffrouw, die mijn handschrift kennelijk heeft weten te decoderen, had ik het goed gedaan en was Hans erg enthousiast geweest toen het verhaal werd voorgelezen. Want Flip wilde geen frikandel maar een bereklauw, want hij had een berehonger. En dat papa was vergeten om Flip z'n pyjama aan te doen op zaterdagavond. In werkelijkheid was ik het niet vergeten, maar als je zoon er niet om vraagt ga je toch niet een speelgoedbeer z'n pyjama aantrekken? Nee, lijkt me niet nee. En als het goed is snapt de juffrouw dat ook.

Weet u wat ook nog niet meevalt? Een A-viertje vol schrijven met echt handschrift! Man, wat een ontwenningskrampen! Ik heb zeker een half uur gedacht dat mijn rechterhand geamputeerd moest worden.