Raar.

Ik was gisteren op visite bij Frankie. U weet wel, die volgens de normen niet helemaal spoort. Ik had twee weken rust genomen om deze avond aan te kunnen, maar aan het eind was ik finaal op. Ze praat onbegrijpelijke taal, maar ik zat geboeid te luisteren. Mijn brein heeft niet de capaciteit haar te volgen, en zeker niet meer om 1 uur 's nachts, maar ik had het idee dat de universele theorie voor de verklaring van alles door haar werd benaderd. Het is ongeloofelijk wat er allemaal in een brein past.  Het licht was vaag, ze droeg een poncho en ik zag haar gezicht veranderen. Haar stem bleef hetzelfde klinken gelukkig, anders had ik het eng gevonden. Ze veranderde in Maria volgens mij. Ja, daar deed ze me aan denken. Ik kende haar gezicht helemaal niet terug. Waarschijnlijk ben ik door haar betoverd, of gekte is besmettelijk, dat kan ook.

Gelukkig moest ik nog drie kwartier door de nacht naar huis rijden om weer tot mezelf te komen. Over supergladde wegen, met twee handen aan het stuur, en ik in opperste concentratie. Op mijn hoede om een onverwachte uitbraak van de achterwielen op te vangen. Het weeralarm voor Gelderland bleek mee te vallen. Met een rustig gangetje, de top 2000 zachtjes op de radio genoot ik van de stilte in mijn auto. Ik was blij dat ik weer ongeschonden thuis was, dat wel.

Dingen die ik me afvraag in de dierentuin.

Als door een klein wonder stond er vandaag iemand voor ons in de rij bij Ouwehands Dierenpark, die ons een 50% kortingsbon gaf, waardoor mijn zwager, mijn neefje, Hans en ik maar € 41,- inclusief parkeerkaart hoefden te betalen. Want die kinderen hebben zich best vermaakt in de speeltuinen, dieren interesseert ze niet zo, maar wij moesten echt moeite doen om dieren te spotten. Giraffen, wrattenzwijnen, stokstaartjes, olifanten en witte tijgers: binnen. Leeuwen: verhuisd naar een andere dierentuin. Beren: winterslaap. Orang Oetans: staking. Pirana's: hongerstaking.

Wat hebben we dan wel gezien: Raven, sneeuwuilen, slapende tijgers in een hol, wolven, een ijsbeer die zich lag op te warmen in de sneeuw en wat kwallen. Die laatsten hebben trouwens pas een doelloos leven. Draaien de hele dag rondjes in een lege bak water, alsof ze in een horizontale draaikolk zitten. De enige actieveling in het hele dierenpark was een vreemde witte vis die zich achterwaarts in een hol in de grond liet zakken, om er na een paar seconden weer uit te komen met z'n bek vol steentjes, die hij vervolgens in een ander hol spuwde. Goed, hij zal het zelf wel zinvol vinden, lijkt mij. Of worden beesten zo gedreven door hun instinct dat ze blindelings uitvoeren wat hen opgedragen wordt door datzelfde instinct?

Ik ken trouwens iemand die vertelde mij dat beesten geen hersenen hebben maar in plaats daarvan een instinct. Hij had niet al te lang op school gezeten, maar hij was wel bijzonder aardig en vrolijk. Een feestje en een biertje, dat maakte zijn leven aangenaam. Misschien moet ik hem eens vragen naar het nut van dat voortdurende gecentrifugeer van  kwallen.

Ouderlijke macht.

Omdat wij vroeger een cadeautje kregen als we in het ziekenhuis lagen, (mijn broertje en mijn zusje dan, want ik heb er nooit gelegen) en omdat ik vind dat onze kinderen tenminste een even milde opvoeding moeten krijgen als ikzelf heb gehad, begaf ik me vandaag met Tammar naar de speelgoedwinkel. Maar Hans was ook mee en dat was een fout. Want Hans kreeg er lucht van dat Tammar een cadeautje zou krijgen dus vroeg hij mij of als hij heel lief was, hij dan ook een cadeautje mocht. Wat dat betreft ben ik vrij consequent. Ik vind dat kinderen maar eens moeten leren dat ze niet te pas en te onpas cadeautjes moeten krijgen, en zeker niet omdat een broertje of zusje een cadeautje krijgt vanwege geleden leed. Goed. U weet allemaal wel hoe dit af gaat lopen.

Tammar kreeg een setje viltstiften en stempels en Hans mocht van mij wat Duplo uitkiezen, want als wij met Duplo spelen is de stemming het vredigst in huize Mack. Maar Hans wilde geen Duplo, hij wilde een dvd, maar daar begon ik al helemaal niet aan. Dat gehang voor de televisie terwijl er niet meer fatsoenlijk gespeeld kan worden hangt mij de keel uit. En dat meende ik wel heel serieus. Toen wilde hij een debiel paardenhoofd aan een stokje waar hij echt veel te oud voor is, maar dat vond ik niet goed omdat ik Tammar ook al in gedachten door de kamer zag rennen met één arm in het gips en met de andere het paard vasthoudend. "Hans, als we nu wat duploblokken nemen kunnen we een grote garage of een groot kasteel bouwen." Maar zijn gezicht stond niet vrolijk en ik stelde dan maar voor om de Duplo allemaal aan Tammar te geven, aangezien hij het toch niet leuk vond. "Ik vind het wel leuk, maar ik wil het niet hebben," zei hij op een drammerige toon. En ik vroeg me af waar ik mee bezig was, een kind iets op te dringen wat hij niet wil hebben.

Inmiddels was zijn oog gevallen op een speelgoedgitaar, nog 50% duurder dan het cadeau van Tammar, maar goed, dat besef ontbreekt nog bij allebei. Ik streek over mijn hart en vroeg of hij de gitaar dan wel wilde hebben. "Ja," was het antwoord. Nou, dan dreig je nog even dat je dan de hele week geen verveeld kind meer wilt zien, maar dat is meer om jezelf te doen geloven dat je de slag gewonnen hebt, terwijl een duidelijker voorbeeld van educatief onbenul niet bestaat. Eigenlijk zou ik uit de ouderlijke macht ontzet moeten worden.

Maar ja, het verhaal van Elvis ging door mijn hoofd. Het verhaal gaat dat Elvis op 8-jarige leeftijd van zijn moeder een verjaardagscadeau mocht uitzoeken in de plaatselijke hardwarestore, en dat hij graag een pistool wilde. Zijn moeder vond dat absoluut niet goed en hij kon kiezen uit een gitaar of een fiets. Toen koos hij met tegenzin de gitaar. Nou ja, sommige mensen denken elk jaar dat ze de oudejaarsloterij winnen, en sommigen denken dat hun kind een Elvis in de dop is.

Casser le bras

Zo, dat was me de eerste kerstdag wel. Tammar sprong van een stoel en brak haar arm. We zijn net uit het ziekenhuis waar de breuk onder narcose is gezet en ze mocht van de dokter weer mee naar huis, wat erg ongebruikelijk was volgens de zuster, maar ja, daar klagen wij niet over. Het is wel een ongeloofelijke bikkel die Tammar. Ze kwam huilend aanlopen toen ze was gevallen en aan haar huil hoorde we al dat er iets mis was. Maar niet veel later werd ze al stil en in de wachtkamer zat ze aan de mensen te vertellen dat ze van de stoel was gevallen en dat ze auw aan haar arm had. En dat de dokter lief was. Wat moet je trouwens nog enorm lang wachten voordat er uiteindelijk een dokter komt. Zeker twee uur duurde het voordat ze geholpen werd. En dan schijnen kinderen nog voorrang te krijgen op de spoedeisende hulp. Nou ja, de breuk staat weer recht en haar arm zit in het gips. Het is haar linkerarm, die waar ze mee duimt. Ik vind het een bikkel hoor, die dochter van ons. Ik was er tijdens de operatie niet bij omdat ik spullen voor de nacht ging halen en toen ik terugkwam trof ik haar met mama en een zuster in de lift. Ze huilde en zei dat ik bij haar moest blijven. Dan breekt je stem wel even op zo'n moment. Maar een gebroken stem is lang niet zo vervelend als een gebroken arm bij je kind.

Kerstlunch

Vanmiddag hadden we op mijn werk een traditionele, te vroege kerstlunch. Eén van de mannen zit bij een kookclub en vindt het leuk om zich ontzettend uit te sloven in de keuken. Dagen van voorbereiding gaan erin zitten. Het is iets wat ik niet kan begrijpen, maar het is natuurlijk wel goed dat mensen elkaar niet altijd begrijpen. Ik probeer even te reconstrueren hoeveel gangen het waren. Het begon met iets paddestoelachtigs, daarna een eigengemaakte (hij zegt eigengemaakte) tomatensoep met room, toen iets met rode mul op een bedje van Belgische spinazie, een vreemde combinatie van bietenpulp met mierikswortel, een stukje haasrug en als dessert iets met chocolade en thee in gelei. Ik begreep er niet veel van, maar dit was zeker het lekkerste toetje dat ik ooit heb gegeten. Er was rode en witte wijn, Perrier en gewoon water. Elk gerecht werd toegelicht tot in detail. Tot aan het blaadje tijm, munt of basilicum aan toe. Normaal doe ik altijd een beetje lacherig over zijn kookclubje. Maar nooit tijdens de kerstlunch, want dat vind ik onbeleefd. Nee, ik prijs zijn kookkunsten en ik verbaas me erover hoe hij het voor elkaar krijgt om rode bieten en mierikswortel zo te combineren dat het lekker wordt.

Reiki

Tweeëndertig procent van mijn leeftijd geleden, ben ik eens behandeld door een Reiki-master. Een vrouw, dus eigenlijk een Reiki-masteres. Ze was blond en zag er goed uit, maar daar gaat het helemaal niet om bij Reiki. Waar het wel om gaat, dat weet ik niet precies, maar het is een vreemde doch rustgevende gewaarwording. Ik had last van slapeloosheid dus klopte ik aan bij het tuinhuisje alwaar ik een afspraak had. Ik zag haar zitten, zowel in lotushouding als in opperste concentratie, en vroeg mij af of ik wel aan had mogen kloppen. Maar het mocht. De mevrouw ontwaakte uit haar trance en behandelde mij reikisch. Ik weet niet meer hoe de behandeling precies ging maar mijn grondingskoord was dik, en dat vertelde haar dat ik stabiel was. Terwijl ik dat juist helemaal niet was, want anders sliep ik niet zo slecht. Verder zag ze iets met legertentjes waarvoor ze me de verklaring vroeg, maar ik had geen idee destijds. Nu begrijp ik dat zij toen zag dat ik boekhoudcommando zou worden.

Ik geloof weinig van grondingskoorden maar feit was wel dat ik warmte van haar handen over mijn lichaam voelde trekken, zonder dat zij mij aanraakte. Op mijn linkerkuit zit nog een brandwond. En dat ik die nacht sliep als een blok. En dat ik de volgende ochtend in de auto nog in een gelukszalige slaperige toestand verkeerde. En dat ik 50 gulden armer was, dat ook. Maar ik zou het zo nog een keer doen. Niet vaak, want dan verliest het zijn magie, maar gewoon een keertje.

Biologie

Er wordt wel eens gezegd dat de natuur van slag is. Vaak wordt er dan bedoeld dat de knoppen te vroeg aan de bomen komen, waardoor ze naar de knoppen gaan als de vorst weer intreedt. Vroeger met biologie, een van de vakken die me het minst interesseerden, moesten wij met de hele klas op de fiets naar buiten en een verslag maken van wat wij zoal zagen. De leraar verwachtte kennelijk van een mavobrugklas wonderen. De verslagen werden letterlijk niet meer dan een opsomming van wat er waargenomen was. Gras, koeien, lucht, bomen, volgels in V-vorm, etteke etteke. (zo dacht ik destijds dat je etc. uitsprak)

De leraar was onstemd maar gelukkig kwam ik de volgende dag pas aan de beurt en kon mijn verslag nog aanpassen aan zijn wensen. Ik maakte dus een samenhangend verhaal van wat ik gezien had, en lichtte hier een daar iets toe. Eén van de dingen waarover hij ontstemd was, was dat niemand scheen te weten dat het ganzen waren die in V-vorm naar het zuiden trokken. Of naar het noorden, ik weet niet meer welk jaargetijde het was. In elk geval, afgelopen weekend zag ik ze weer, de ganzen in V-vorm. Ze maakten kabaal en ik kon Hans vertellen dat het ganzen waren. Dat is ongeveer het enige concrete feit dat ik heb onthouden van de biologielessen. Ik zag nog een zwerm ganzen in V-vorm, maar deze groep vloog de tegengestelde richting op. Ik zou het mijn biologieleraar nog wel eens willen voorleggen, dit vreemde verschijnsel. Ik kom niet verder dan dat de natuur van slag is.

Het Italovirus

Als ik geld genoeg had, zou ik een andere auto kopen. Een Italiaanse, dat staat vast. Voor mij is er niks dat mij hetzelfde gevoel geeft. Een Franse GTI of een Japanse rallyracer komen in de buurt maar zelfs die krijgen, als het er op aan komt, mij niet zo in vervoering als een snelle Italiaanse auto. Tegenwoordig gaat het totaal de verkeerde kant op met de auto's. Ik hoorde vanochtend dat het aantal nieuwe auto's dat werd teruggeroepen naar de fabriek was gestegen ten opzichte van het jaar ervoor, en dat de werkelijke cijfers nog hoger liggen omdat sommige grote merken weigeren inzage te geven in de aantallen die teruggeroepen werden.

Nee, auto's zijn niet meer wat ze geweest zijn. Het lijkt wel of ze meer dan vroeger een middel zijn geworden om je buurman af te troeven. Argumenten voor de aankoop zijn de smalst mogelijke naden tussen de portieren of de zachtheid van het materiaal van het dashboard. Serieus waar zijn er mensen die daar mee pochen. Ik stel me dan altijd iemand voor die de hele dag het dashboard van zijn nieuwe auto loopt te likken. De motor wordt door veel merken het liefst afgedekt met een plastic kap, waar slaat dat op? Welke autohater heeft dat ooit verzonnen? Opties, ook zoiets, wat boeit dat? Rijden moet het, en zo licht mogelijk. Het liefst met ouderwetse handbak. Nee, auto's met een hoge afleidingskwaliteit, uit het zicht gehouden motoren, en die bol staan van de opties, kunnen mij gestolen worden. Bah. Autohaters, dat zijn het.

Ik ben besmet met het Italovirus. Als ik geld had zou ik een andere kopen. Geen nieuwe, want nieuwe zijn het gewoon niet. Nee, ik zou een nog oudere auto kopen. Eentje die vlammen spuwt uit zijn uitlaat. Maar oude Italiaanse auto's, daarvoor moet je pas echt rijk zijn. Ik twijfel tussen een achterwielaangedreven Alfa Romeo 75 of een vierwielaangedreven Lancia Delta HF Integrale.

Geen grappen over Jos Verstappen

Hans is een nachtje uit logeren bij opa en oma. Bijna ging het niet door want opa en oma zouden hem ophalen maar vanwege de aangekondigde sneeuw vonden zij het verstandiger niet de weg op te gaan. Maar wij hadden ons er juist zo op verheugd! Hans bleef ook liever thuis, maar geen gezeur, dan brengt papa je wel even met zijn Alfa Romeo op zomerbanden. Zomerbanden bestaan overigens niet, dit zijn gewoon banden. Eventueel kun je spreken van normale banden. Winterbanden bestaan ook niet, de officiële benaming is sneeuwbanden, maar marketingtechnisch is de naam winterbanden beter omdat dan de schijn wordt gewekt dat je er de hele winter voordeel van hebt. Allemaal commercieel geleuter, winterbanden bieden alleen voordeel bij sneeuw en in iets mindere mate bij ijzel. In alle overige omstandigheden is een normale band beter en ben je je winterbanden onnodig hard aan het afslijten. Maar dit terzijde.

Bij de eerste de beste rotonde gingen we al flink dwars, maar de meeste mannen, waaronder ikzelf, vinden dat mooi. Het geeft ze het gevoel dat ze de auto onder controle hebben alsof ze Jos Verstappen zelf zijn. In werkelijkheid zijn het kinderen met een speeltje en een gevaar op de weg.  Ze doen stoer maar je zou hun gezichten eens moeten zien als het fout gaat en ze achterwaarts tegen een boom belanden. Nee, dat ziet er dan lang niet zo stoer uit als toen Jos in 1994 tijdens zijn eerste F1 race, in Brazilië met bijna 300 km/u over de kop sloeg en terwijl de auto nog tot stilstand moest komen, Jos zijn vizier al opendeed, ten teken dat deze race voorbij was.

Wij blijven kinderen. Omdat ik niet alleen tijdens sneeuwbuien een coureursgevoel wil hebben, rij ik Alfa Romeo. Je gaat er niks harder mee, maar de illusie dat dat wel zo is, is ook belangrijk. Italiaanse auto's hebben emotie. Het is niet te meten, je moet het ervaren. Maar zo'n goedkope marketingtruc als winterbanden, daar trap ik mooi niet in. Ik heb wat binnenwegen genomen om te kunnen genieten van het prachtige besneeuwde landschap.

Ilse

Ach, nu ik toch niet bezig ben met loggen, wilde ik de andere artiest uit TVOH van gisteren ook even onder de aandacht brengen. Want deze steekt wél boven de amateurs uit. Zou zonder twijfel winnen. En zo hoort het natuurlijk ook. Prachtig nummer weer van een artieste, wier concert ik nog eens moet bezoeken.

Puzzle me