Mack

Ik doe eigenlijk nooit mee met prijsvragen maar ik win wel heel vaak misschien iets. Zo had ik misschien iets gewonnen bij Blogparel en werd ik verzocht om naar Amsterdam te komen voor een prijsuitreiking, maar dat is niks voor mij. Dan doe ik veel te serieus over mijn weblog, die ook heel serieus kan zijn, maar niet als wedstrijd. Bovendien doe ik examen op die dag dus dat kwam toch al niet zo lekker uit.

Verder won ik vanavond misschien een Audi A1. Ik werd al gefeliciteerd door ene Moniek met het misschien winnen van een Audi. Maar ik heb teruggemaild dat ik het een domme auto vind, zo'n A1 en dat ik die liever niet win. Waarop ik een mailtje terugkreeg dat mijn mail in goede orde was ontvangen en dat er zo spoedig mogelijk contact met me werd opgenomen.

Maar er is ook iets wat ik wel heb gewonnen en dat is een gratis betovering door mevrouw Nei. Omdat ik mij zo verzet tegen het feit dat mijn rugpijn een emotionele aangelegenheid is. Zij wil aantonen dat dat wel zo is. Nu is mijn rugpijn bijna weg, dus dat wordt lastig, maar ik heb nog wat reserveklachten waar deze sympathiek schrijvende wonderdokter wel iets mee kan. Mijn tegenprestatie is dat,  mocht ik van de klacht afgeholpen worden, ik deze ervaring met u ga delen. Ik moet ervoor de grens over, Duitsland, en volgens mevrouw Mack is dat omdat ze in Nederland gezocht wordt wegens ongeoorloofde, verboden en ook nog eens illegale praktijken. En mocht het niet lukken, dan fik ik haar vanzelfsprekend helemaal af. Want zo doen we dat met heksen. Als ik al terugkom, tenminste.

Hans, die heeft een nieuwe zaklamp. Eentje met ledlampjes die heel fel schijnen. Hij neemt hem mee in zijn bed en valt in slaap terwijl de lamp nog brandt. Maar dat is niet erg, want het is een ledlamp. Bovendien, oplaadbaar. Er zit een houder bij die in het stopcontact zit, een soort plastic ring, en als je de lamp daarin laat zakken, gaat het felle witte licht uit en verschijnt er een flauw blauw lichtje. Tevens te gebruiken als nachtlamp dus.

Maar wat mij nu enorm bezig houdt, als ik die lamp in de houder laat zakken, gaat hij uit en gaat het kleine blauwe lampje branden. Maar wat is de trekker? Zelf als ik hem voorzichtig in de houder laat zakken zonder de plastic ring aan te raken met de lamp, gaat-ie toch uit. En dat zit mij dwars. Net zoals laatst toen bij een pop de oogjes dichtgingen als je een speentje in het mondje stopte. Dat bleek dan een magneetje te zijn. Maar dit…dit houdt mij bezig.

Kreeg ik vanavond een mailtje van een zekere Inge, dat niet voor mij bestemd was, maar u kent me, ik ga dan wel in op de vraag die gesteld werd, blijkt dat mijn mailadres (mack) in haar adressenbestand voorkomt maar dat ze de verkeerde heeft aangeklikt. Terwijl ik geen idee heb wie zij is en zij dat ook niet bekend maakte. Ik vroeg alleen of mijn conclusie dat ze mij wel kende, juist was. "Ja," was het antwoord en mij werd een goede nacht gewenst. Kijk, daar kun je natuurlijk wakker van gaan liggen, maar dat doe ik niet want dan blijkt achteraf dat het helemaal geen CIA-spion is maar een gewoon mens. Dus dat gaat me niet bezighouden. Die lamp daarentegen…

De rugpijn verlaat langzaam mijn rug. Vandaag liep ik al een stuk soepeler dan gisteren, maar mijn dagelijkse oefening -het met gestrekte benen staan, voorover buigen en met je vingertoppen de grond raken- lukt nog niet. Ik verwacht dat ik dat over twee dagen weer kan. Mijn moeder raakt de grond met vlakke handen. Ik ternauwernood met mijn vingertoppen, wat raar is want mijn vingers zijn langer. In elk geval, maandag en dinsdag had ik een klein beetje last, woensdag schoot het erin en nu is het sneller dan normaal, aan het wegtrekken. Ik weet zeker dat als ik naar een therapeut was gegaan, dat het dan pas volgende week zou zijn weggetrokken. Wat dat betreft is ook omgaan met rugpijn een kwestie van ervaring. En het goede nieuws is, u heeft laatst misschien wel ergens in de reacties gelezen dat rugpijn vaak zijn oorzaak vindt in onverwerkte emoties. Ik denk dat dat wel klopt, want ik heb onverwerkte emoties. De dood van mijn vader toen ik vijftien was, is nooit goed verwerkt. Nee zeg, logisch. Het zou me toch een goeie bak worden als ik dat blijk te hebben verwerkt. Dat gaat niet hoor, dat blijft een onverwerkte emotie tot in lengte van dagen. Dus ja, dan hoef ik ook niet naar de dokter met mijn rugpijn.

Zo doe ik ook niks aan aften. Ook een kwestie van ervaring en wellicht ook het gevolg van onverwerkte emoties. Als ik een afte aanstip met bijtend spul, dan trekt mijn bekwerk samen en heb ik pijn. Dat wil zeggen, ik doe alsof ik pijn voel. Vervolgens doe ik dat een dag of vier en dan trekt de afte weg. Als ik het niet aanstip, is de afte ook na vier dagen weg. Maar dan zonder bijtend spul. In uitzonderlijke gevallen kunnen onverwerkte emoties ook aambeien veroorzaken. Maar die behandel ik volgende keer. Niet de mijne, maar het onderwerp.

Een executie van een Nederlands staatsburger in Iran is een Iraanse aangelegenheid waarmee Nederland zich niet heeft te bemoeien. De opgehangene was geen Nederlandse omdat Iran het paspoort van vertrokken staatsburgers niet erkent. De executie mag dan ook geen gevolgen hebben voor de goede relatie tussen Nederland en Iran. En daar moet je het dan mee doen. Monddood.

Natuurlijk, wat weten wij ervan? In Iran is dit heel normaal en zo gaat men daar met drugsdealers om. In Iran is werkelijk iedereen tevreden, behalve dan de veroordeelde, maar dat spreekt vanzelf. Persoonlijk blijf ik er moeite mee houden, met landen die Nederlanders ter dood veroordelen voor een vergrijp waar hier een paar jaar gevangenisstraf op zou staan. Ja, het klopt. Dan hadden ze dat maar niet moeten doen. Maar goed. Ik leerde ooit over vergeving en het is zo lastig iemand te vergeven na zijn executie. Tenminste, de veroordeelde heeft er dan niet zoveel meer aan.

De geschiedenis leert dat andere volken wat van de Nederlanders kunnen leren. Persoonlijk ben ik voor een inval en verdrijving van het regime. Vooral van dat verwende jochie wat daar aan de macht is. Buiten de Navo om het liefst, dat lijkt me wel cool. Ik ben wel toe aan een nieuwe kolonie en een nieuwe reputatie. Want wees eerlijk, Nederland zonder kolonies stelt toch ook niet al teveel voor. We zijn amper zichtbaar op de kaart nu. En olie kunnen we vast gebruiken.

Voor de iets ouderen onder ons: komt deze mevrouw u niet erg bekend voor? Mij namelijk wel. U moet terug gaan naar de tweede helft van de jaren ’70 toen deze hele mooie mevrouw met het uiterlijk van een actrice uit de jaren ’20 furore maakte samen met een nogal forse zanger. Vanavond was ze op tv. Achteraf bleek ze te playbacken en leende ze de stem van Ellen Foley. Nu moet u toch weten over wie ik het heb. Ik was kind en ik verbaasde me toen hogelijk over hoe het toch mogelijk was dat zo’n knappe vrouw viel voor zo’n afzichtelijke vetzak. Ik had niet door dat het slechts toneel was, en ook nog niet dat vrouwen niet op een mooi uiterlijk alleen vallen. Charisma, humor en geld kunnen een man ook een end op weg helpen naar een mooie vrouw. Andersom probeert een man zo ook wel te denken, maar zijn oerinstinct staat hem in de weg. Ze is nu bijna zestig en je kunt zien dat het een beauty is geweest. Maar mooier dan ik haar vond in 1978, nee, dat ook weer niet. Ze durft wel haar grijze haren lachend te laten zien, een kunst die niet veel sterren op die leeftijd verstaan. http://www.youtube.com/watch?v=nLeZHMERhXQ&feature=related

Op deze eerste voiceloze vrijdagavond keek ik naar een programma over werkers in Ghana. Gouddelvers die dag in dag uit loodzwaar werk doen voor twee euro en kinderen die de vuilnisbelten afstruinen op zoek naar onderdelen. Onderdelen van onze kapotte computers die volgens de fabriek gerecycled worden, maar die in werkelijkheid in Ghana op de schroot belanden zodat de kinderen ze kunnen verbranden om het koperdraad eruit te halen en dat te verkopen voor € 1,50 per kilo. En omdat dat veel meer geld oplevert dan het verkopen van water, geven ze daar de voorkeur aan,ondanks dat ze bij de verbranding giftige gassen inademen en helemaal hees praten. Sommige kinderen hadden geen huis en woonden op de vuilnisbelt en sommige hadden meer geluk, die woonden thuis en sliepen op het balkon.

En waarom schrijf ik dit? Ik heb geen idee want wat moet ik met deze informatie? Ik kan ze niet helpen en ik breng mijn afgedankte computer gewoon weer naar de plaatselijke stort zodat ze die in Ghana kunnen dumpen. Morgen is de impact van het programma weer weg dus kan ik gewoon door met de problemen die wij in eigen land hebben. Want dat is ook niet niks tenslotte. Nee, ik vraag me serieus af wat nu de bedoeling was. Moet ik verontwaardigd gaan doen over zoveel onrecht? Ja, dat zou ik moeten doen. Want als je verontwaardigd bent en er niks mee doet, dan is dat natuurlijk beter dan dat je onverschillig bent en er niks mee doet.  Of is het beter iets te doen waarvan je weet dat het geen zoden aan de dijk zet, maar waarvan je toch een beter gevoel krijgt?

Gisterenochtend, tijdens het Tammar optillen, schoot het in mijn rug. Ineens. Normaal heb ik één of twee keer per jaar rugpijn die er stiekem insluipt. Deze was gewoon pats boem, vast. In eerste instantie kon ik nog vrij veel, maar als ik nu een poosje gezeten heb, tien minuten is genoeg, dan loop ik als een oude man. Als ik blijf doorlopen, loop ik na tien minuten weer bijna pijnvrij.

Mensen vragen of ik al een afspraak bij de fysiotherapeut/chiropractor heb gemaakt. Nee! Ik hou er mee op. Altijd als ik daar geweest was liep ik een stuk soepeler weg dan dat ik aankwam. Maar het hielp niet echt. Ook dan was het weer mis als ik eventjes gezeten had. Precies hetzelfde effect als wandelen. Zitten gaat trouwens behoorlijk goed, het gaat om het opstaan. Dus ja, dan zijn er twee mogelijkheden. Of niet meer opstaan, of blijven lopen.

Nee, ik geloof niet dat er iemand is die je voor langere tijd van rugpijn af kan helpen. Oefeningen doen, dat zou nog wel eens kunnen helpen. Maar ik doe al elke dag één oefening één keer. Zondag heb ik een kilometer lang de Haelberg opgelopen, met een loodzware Tammar op mijn arm. En ook weer een kilometer naar beneden. Zij wilde niet lopen en aangezien ik groot en sterk ben en zij nog maar klein, til ik haar. En dat zal ik blijven doen. Ook hier zal mijn rug aan gewend raken. En anders maar niet.

Ik doe het altijd als volgt: zes uur thuis, eten, kwart voor zeven kinderen naar boven, met een beetje geluk liggen ze dan om half acht in bed, dan nog even koffie en rond kwart voor acht aan de studie, tot een uur of tien, zodat ik daarna nog even tijd heb voor u, om een logje te fabriceren.

Helaas, helaas, ik dacht vandaag een makkie te hebben maar de opgave over bedrijfsfusie bevatte een fout. Hoe ik dat weet? Omdat ik er niet uitkwam. Dus ik heb wat aan de opgave moeten aanpassen om het door mij gewenste antwoord eruit te krijgen. Dat vergde nogal wat tijd zodat ik pas net klaar ben. Daarom vanavond geen logje. Sorry.