1312 en wat relativering.

Er zijn mensen veroordeeld tot een geldboete wegens het dragen van een t-shirt met daarop het getal 1312, wat staat voor acab, wat weer staat voor "all cops are bastards". Het lijkt mij een tikkeltje vergezocht. Je moet toch wel een hele beroerde agent zijn wil je je hieraan storen. Bovendien, waar ligt nu de grens van het toelaatbare? 1313-1, mag dat wel? 328*4, is dat strafbaar?  Ik vind het een beetje overdreven. Als dit zich doorzet zit straks iedereen in de gevangenis die op 13 december jarig is. Nou ja, misschien heeft de rechter ook wel gelijk en moet je, als je een flinke jongen bent en de politie wilt beledigen, gewoon openlijk je middelvinger naar ze opsteken. Zodat een agent niet hoeft te twijfelen over je bedoelingen.

Een futiliteit natuurlijk. Er zijn grotere dingen dat dit. Zo las ik gisteren dat bacteriën in vier maanden tijd een groot deel van de olieramp in de Golf van Mexico hebben bestreden. Vier maanden! Ergens stemt het mij wel vrolijk. Ik zat mij te bedenken hoe het zou zijn om te mogen aanschouwen wat er zou gebeuren als de mensheid zichzelf uitgeroeid had door middel van atoombommen. Bacteriën zouden alle radioactiviteit binnen no-time opeten en een nieuw klimaat scheppen. Het leven zou weer van voor af aan moeten beginnen. Wie zegt mij dat dit al niet honderd keer gebeurd is?  Ik vind het wel mooi, die bacteriën die zich niet storen aan cijfercombinaties maar altijd en onverstoorbaar doorgaan met waarvoor ze aangesteld zijn: zorgen dat anderen zich druk kunnen maken.

Partnerruil

In de nieuwjaarsnacht kon ik kiezen. Of ik sliep naast mevrouw Mack, wat doorgaans mijn gewoonte is, of ik sliep op zolder bij mijn zwager en dan zou mijn beruchte schoonzus in mijn bed slapen. Naast mijn beruchte schoonzus slapen behoorde niet tot de opties, want mijn schoonzus kan zich slecht beheersen als ze mij ziet.  Ik koos voor het op zolder slapen. Want mijn zwager is net als ik, Elvisfan, en op zolder staat een platenspeler die het doet. Bovendien houden wij van dezelfde grapjes. Steeds dezelfde grapjes, eigenlijk. Er komt nooit iets nieuws bij want ons repertoire is groot genoeg. Nu grepen wij terug naar 20 augustus 2007, toen wij een bezoek brachten aan de firma Seats and Sofa's om daar verhaal te halen over een net nieuwe, maar al kapotte bank.

Ja, wij gingen er met een grote bek heen, lieten ons afschepen en op de terugweg hadden wij weer een grote bek. Nou, en als wij dat naspelen krijgen wij buikpijn van het lachen. Zeker als je niet hard mag lachen omdat het hele huis al in diepe rust verkeert. Na een half uur waren wij het zat en werden we stil. Een minuut daarna hoorde ik zwager al slapen. Ik deed er vier minuten langer over.

Is er een dokter in de zaal?

Zijn er onder mijn lezers mensen met verstand van gebroken onderarmen? Want arme Tammar's breuk staat niet meer recht en moet opnieuw gezet worden. Na de eerste keer stond de breuk mooi recht, een paar dagen daarna week hij 20% af, maar dat was niet erg, nu is het 24% en moet het opnieuw. Ze is nu net van het gips rond haar ellenboog af en kan haar arm weer buigen, maar nu komt er straks weer gips tot over haar ellenboog. En gaat het dan de volgende keer wel goed of kunnen ze dit kunststukje eindeloos herhalen tot de breuk wel goed heelt? Dat laatste lijkt mij niet, maar ik dacht dat een gebroken arm een kwestie was van zetten, gips erom en klaar. Kortom, wat is de garantie dat het nu wel goed heelt?

Hoe gaat het met mij?

Ik zit in een stress-ontkenningsfase, en ik voel me er prima bij. Het is januari dus ik draai op volle toeren. Vanochtend kreeg ik een vuurdoop, ik moest namelijk zorgen dat Hans op school kwam, zonder dat Linda daar aan te pas kwam. Aankleden, broodje eten, fruit en drinken mee, maar het allerlastigste is het in model brengen van zijn haar. Linda kan dat met haar handen en wat gel, ik maak er helemaal niks van. Ik gebruik water, een kam, gel en hoor het gejammer van Hans aan omdat de klitten in zijn haar pijn doen als ik het kam. Na een paar minuten wederzijdse irritatie was ik tevreden. Hij zag er weer pico bello uit. Hans mag dan het mooiste haar van de familie hebben, volgende week gaat hij met mij mee naar de kapper. De tondeuse erover.

Goed. Ik bracht hem naar school, gelukkig nieuwjaar Juffrouw Kim, gelukkig nieuwjaar papa van Hans, en daarna bracht ik de kranten naar mijn moeder. Dat voltooid hebbende, speerde ik naar mijn werk, niet omdat ik haast had, maar omdat de weg vrij was, zowel van auto's als van sneeuw. Dat is ontstressen, dat kleine stukje naar mijn werk scheuren. Ik begon om kwart voor negen, heb amper een woord gezegd, en ik nam slechts een kwartiertje pauze. Zo buffelde ik door tot kwart voor zes, heb thuis gegeten, ik kwam er achter dat de moeite met het haar van Hans voor niks was omdat er luizencontrole was en de kinderen geen gel in hun haar mochten. Ja, weet ik veel! Ik doe niet aan dat soort regels hoor. Bij mij is school school, en die is elke dag hetzelfde. Gezeur. 

Na het eten deed ik de kinderen onder de douche en naar bed, en om acht uur ging ik weer verder met mijn werk. Zojuist heb ik voltooid wat ik wilde voltooien zodat ik morgen fris weer verder kan. En ik blijf de stress ontkennen. Ik voel me prima. Lichte pijn in mijn schouders, maar dat gaat er zo wel uit. Ik neem mijn studieboek vennootschapsbelasting mee naar bed, want dat vind ik tegenwoordig interessanter dan Martin Bril. Of het nog goed met me gaat dat weet ik niet, u mag alarm slaan als u dat nodig vindt.

Николай Алексеевич Гуляев

Net als met alles is niets meer zoals het geweest is. Ik had het vandaag toen ik langs de showroom van een Citroëndealer liep. Vijfentwintig jaar geleden zou het een waar feest zijn geweest om er een blik naar binnen te werpen. Nu was het de moeite van het kijken amper waard. Maar dat is natuurlijk persoonlijk. Langebaanschaatsen is ook niet meer wat het geweest is. Nog best leuk hoor, maar de spanning zoals ik die vroeger voelde is totaal weg. Nu kan dat ook aan mijn gevorderde leeftijd liggen, maar ik voelde vroeger mijn hart in mijn keel kloppen als Hein Vergeer aan de start kwam tegen Nikolaj Goeljajev. Dat was pas een geweldenaar. Een Rus, uit echt Russisch hardhout gesneden. Een beer, ernstig kijkend, weinig pratend, en in zijn vrije tijd was hij officier in het Russische leger. Dat maakte diepe indruk op mij, dat laatste. Want als je officier in het Russische leger was, dan moest je wel een kille vechtmachine die geen pijn voelt, zijn. Er waren meer van die geheimzinnige schaatsers uit de Sovjet Unie. Mozin, Pegov, Bozhyev, Sjasherin, Malkov en Igor Zjelezovski. In mijn ogen waren het machines, geen mensen.  Ik vreesde ook dat Russische schaatsers door de KGB vermoord zouden worden als ze niet goed presteerden. Misschien ligt het toch aan mijn verbeterde inzicht, dat ik dingen niet meer zo spannend vind als vroeger. Maar Goeljajev, die boezemde mij van allemaal de meeste angst in.  

Thee

Een keer per werkdag drink ik thee. Tussen de middag tezamen met een glas karnemelk. Een boekhouderskopstoot heet dat ook wel.  Wij hebben keuze uit smaakjes- of gewone thee met theesmaak. Mij is het om het even wat ze in mijn kopje hangen, gewone- of smaakjesthee. Soms alletwee. Een mede-pauzehoudster die geen collega is, drinkt warm water. Zij zet het warme water in een heuse theepot en drinkt het de hele dag. Ik vind dat een vreemde gewoonte. Echter vraag ik mij wel af of ik het verschil zou proeven tussen warm water en thee. Van proeven is bekend dat je het niet alleen met je smaakpapillen, maar ook met andere zintuigen doet. Als iets er niet uitziet zoals je het gewend bent, maar verder exact dezelfde smaak heeft, schijn je behoorlijk in de war te kunnen raken. Volgens mij is Nederlandse thee ook niet te proeven. In Engeland ligt dat wat makkelijker. Vier zakjes in één theepot en je weet zeker dat je thee drinkt.

Achterdocht

De PVV begint het nieuwe jaar met het boycotten van nieuwjaarsrecepties omdat zij het belachelijk vindt dat er zoveel geld aan wordt uitgegeven, ter meerdere eer en glorie van de bestuurlijke elite.

Ik ben benieuwd wat de oppositie hiervan vindt. De PVV wil duidelijk een standpunt maken. De PVV wil uitstralen dat ze een partij is die niet aan geldverkwisting doet. De oppositie zal het nog lastig krijgen om deze zet in een kwaad daglicht te stellen. Want dat is immers het hoofddoel van de oppositie, al zullen zij zelf antwoorden op de vraag wat het hoofddoel van de oppositie is: het controleren van de regering. Ik denk dat de oppositie het maar moet gooien op het dwarsbomen van de geldstroom door de PVV. Immers, het bedrag dat uitgegeven wordt aan nieuwjaarsrecepties wordt door iemand anders weer ontvangen, of het moet zijn het aanzetten tot haat jegens nieuwjaarsrecepties, die immers al decennia een vrolijke traditie zijn in ons gezellige landje.

Al jaren kan ik geen uitroep van een politicus meer onbevangen aanhoren. Altijd ben ik op zoek naar het eigenlijke doel dat de uitroep dient. Dus ook hier denk ik niet dat de PVV het echt zonde van het geld vindt, maar dat dit dient ter bemoddering van politieke partijen die wél naar een nieuwjaarsreceptie gaan. Dat is de geldverkwistende elite, wil de PVV eigenlijk zeggen, en iedereen snapt met welk doel.

Prettig is het niet hoor, om politiek niet meer onbevangen aan te kunnen horen. Ik hoor vaak een andere boodschap dan die gesproken wordt, en dat helpt niet mee om kwesties inhoudelijk te begrijpen. Nee, zelfs het dagelijkse leven bevat een dubbele boodschap. Een verzekeraar zonder winstoogmerk. Waarom wil die mij bereiken met reclameboodschappen? Vindt een autofabrikant mijn veiligheid wel écht belangrijk? Als er onder een mailtje van een bedrijf staat of je even het milieu wilt consideren voordat je het  print, menen ze dat dan, of bouwen ze aan een imago teneinde de winst zo hoog mogelijk te maken? Ik wed dat het leven een stuk eenvoudiger wordt als je niet zo achterdochtig bent als ik.

Middener

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen of ik vraag me alweer iets af. En dat is het volgende. U kent wel die horden mensen die zich op oudejaarsavond naar een grote stad begeven om daar op straat te vieren dat de klok ook in het nieuwe jaar door blijft tikken? Of die horden mensen die zich naar Scheveningen begeven om massaal een nieuwjaarsduik te nemen? Nou, ik vraag mij af, vinden die mensen dat leuk voor zichzelf, hopen ze dat een ander hen leuk vindt omdat ze dat doen, is het misschien kuddegedrag of is het zelfs een vorm van groepsdenken? Of zijn het gewoon nog hele jonge mensen bij wie de wijsheid nog moet toeslaan? Ik vind het hoogst irritant dat het NOS journaal opent met dit soort nieuws. "Goedenavond, dames en heren. Overal in het land is het nieuwe jaar feestelijk ingeluid. In Amsterdam, bla bla…" Dat is toch geen nieuws? Dat weet je gewoon, dat dat gebeurt. Dat is elk jaar hetzelfde.

Ik vrees zelf dat het kuddegedrag is hoor. Of aderverkalking. Simpelweg weer een reden voor een feestje kan het niet zijn, want er zijn al zoveel feestjes dat die toch ook onderhand je neus uit moeten komen.  Lafjes achter de winnaar aanlopen en doen alsof je weet waar het over gaat, dat is kuddegedrag. Je hebt natuurlijk positief kuddegedrag, zoals daar zijn Twitter en Oranjegekte, en je hebt negatief kuddegedrag, zoals daar zijn Twitter en Oranjegekte. Iedereen doet wel ergens aan mee. Weinigen weten waarom.

Ik poog mijzelf flink op te fokken over mijn constateringen, maar het lukt niet. Ik blijf, zo aan de start van dit nieuwe jaar, geheel kalm, vredig en overwegend positief en wil dat graag een poosje zo houden. En omdat ik me niet midden in een kudde schapen wens te begeven, verander ik gewoon van mening en vind nu dat nieuwjaarsduikers en oudejaarsavond-buiten-in-de-grote-stad-vierders, gewoon mensen zijn die midden in het leven staan. Misschien nog wel middener dan anderen.  

Dreiging afgewenteld

Mijn buurmannen zijn net als de meeste mannen een beetje kinds. Zeker als het aankomt op het afsteken van vuurwerk. Het groepje klit wat bij elkaar en staat zeker voor € 100 per persoon de lucht in te schieten. U moet weten dat wij voor ons huis een veldje hebben waarvan het midden dienst doet als lanceerplaats voor het vuurwerk. Om beurten liepen de buurmannen naar het midden en staken de mooiste pijlen, potten, en kaarsen af. Ik aanschouwde het vanachter het keukenraam en kreeg een vuige inval. Wij hebben een pracht van een melkbus in de hal staan, u weet wel, die ene waar ik laatst op geland ben toen ik van de trap af viel. Ik pakte de melkbus en liep naar het midden van het veld. De buurmannen stonden een beetje nerveus te lachen, omdat juist ik, die nooit vuurwerk heeft, hen dreigde te gaan aftroeven. Ze namen een afwachtende houding aan en schoten in een opgeluchte lach toen ik de melkbus weer oppakte en ermee terugliep.

Gelukkig nieuwjaar allemaal.