Vanochtend liep ik op Utrechtse bodem, naar een examentraining, en tijdens het lopen voelde ik mij een beetje Neil Armstrong. Ja, waarom weet ik ook niet precies, maar het moet iets te maken hebben gehad met de bijzondere stappen die hij zette. Ik keek naar de hoge gebouwen en bedacht dat hier mijn wortels lagen. Hier ben ik geboren, hier zijn mijn vader en moeder geboren en ooit zijn zij hier geweest. Het voelde als een historische gebeurtenis. Misschien was het dat ook en moet u zich afvragen waar u was op 12 maart om kwart voor tien. Nou ja, onzin natuurlijk want ik beelde het mijzelf in. Ik ken het grootste deel van Utrecht maar nauwelijks en bovendien kwam mij een jongeman tegemoet met een knalroze jas aan. Nou, toen was er van dat gevoel weinig over. Ik besloot dat hij homo moest zijn en terwijl ik hem naderde, keek ik hem aan. Niet om te sjansen, maar om te zien of hij terugkeek en dus homo was. Nu kunt u denken: je keek zelf ook dus in zekere zin ben je ook homo, maar dat is niet waar hè. Mijn jas is grijs. Maar nee, met een chagrijnige blik liep hij mij voorbij zonder mij aan te kijken. Het bracht mij in de war. Loopt de hete roman hier ook al in het roze? Het moet toch niet gekker worden! Dat kijken naar anderen en vooral naar vrouwen is trouwens een zuidelijke eigenschap. Moet u maar eens opletten als u in Brabant of Limburg bent, daar kijken de mensen u veel meer aan. In het westen niet. Welnee, daar interesseert het ze geen bal. Zuiderlingen zijn veel meer geïnteresseerd in hun medemensen en kijken ze daarom vaker aan. Ik heb dat ook overgehouden uit mijn jeugd, ik wil even zeker weten of het wel allemaal goed gaat met de blondine die mij tegemoet komt lopen.
Onder professoren
Ik heb nooit zoveel gestudeerd als het afgelopen half jaar. Vijf avonden in de week, slechts zelden verzaakt, ik begrijp niet hoe ik het doe. Ik was altijd van de raffel-raffel en aardslui, als het op studeren aankwam. Vroeger was ik ook bang dat mijn hoofd zou ontploffen als ik teveel zou leren, maar die angst is weg. Ik ben erachter dat menselijke hersenen onnoemelijk veel informatie kunnen bevatten. De kunst is wel om het er op het juiste moment uit te krijgen. Soms word ik wel een beetje moedeloos als ik zie wat ik allemaal niet weet. Op Wikipedia wil ik iets lezen over een bepaald onderwerp, maar dan is dat verdeeld over 20 sub-onderwerpen en er komen 50 woorden in voor waar ik nog nooit van heb gehoord. En kennelijk zijn er dus mensen die dat allemaal wél weten. Vast professoren. Ik leerde gisteren pas dat professor helemaal geen beschermde titel is. Ik dacht altijd: drs. dr. prof. Welnee. Iedereen mag zich professor noemen. Professor Mack, aangenaam. Weblogie is mijn vakgebied.
Ippon (一本)
Dit vind ik toch ook wel een geweldige foto hoor. Kijk nu eens hoe hij hier zijn tegenstander in de zevende of achtste houdgreep heeft, en deze geen enkele ontsnappingskans gunt terwijl hij in de gaten houdt of de scheidsrechter al ippon geeft. Zij die goud halen op de Olympische Spelen van 2028, groeten u. Of Hans daarbij is, laat ik nog even in het midden. Voorlopig is hij de op één na grootste van de klas, op een meisje na dat 5 mm groter is, maar daar moeten groeihormonen aan te pas zijn gekomen. En op juffrouw Kim na natuurlijk, maar daar zijn alleen onbespoten groenten aan te pas gekomen. Kan niet anders.
Led Zeppelin
Zelf ben ik niet zo voor bands die hun muziek onder invloed van drugs componeerden. Ik vind het een oneigenlijke bevoordeling waarop uitsluiting zou moeten staan. Net zoals dat doping in de sport verboden is. Maar goed, Led Zeppelin heeft wel twee of drie aardige nummers gemaakt. Bovendien loopt mijn dochter in Elvis t-shirts rond, dus kan ik moeilijk bezwaar maken hiertegen. Elvis is ooit door President Nixon benoemd tot Federal Agent in de strijd tegen drugs. Dit feit noem ik even voordat iemand op het idee komt Elvis te beschuldigen van drugsgebruik. Pertinente leugens. Majesteitsschennis. Hooguit kreeg hij wat makkelijk medicijnen voorgeschreven door zijn huisarts, maar als dat onder drugsgebruik valt, is driekwart Nederland junk.
Maareh…mooie foto hè?
Gelovig, geloviger, gelovigst.
Ik schrok me te barsten. Ik lees net dat Arie Boomsma weer vrijgezel is. Dat betekent dat massa’s vrouwen en mannen achter hem aan zullen gaan. Want Arie is geliefd bij beide sexen. Je zult maar vrijgezel zijn nu, dan slinken je kansen toch danig. Arie is altijd vriendelijk en beschaafd. Hij is gespierd en hij heeft een tattoo. Zijn haar is modieus, en soms laat hij een baardje staan. Allemaal om de aandacht af te leiden van de stomme vragen die hij stelt bij DWDD. Ik moet hem niet hoor, Arie. Laat dat duidelijk zijn. Het is echt niet zo dat ik een hekel aan hem heb, maar ik vertrouw hem niet. Die eeuwige glimlach baart mij zorgen. Het eeuwige leven is natuurlijk mooi, maar de eeuwige glimlach moet voorbehouden blijven aan Jack de Vries, die ik gevoelsmatig wel vertrouw, maar van wie juist bekend is dat hij niet te vertrouwen is.
Overigens vertrouw ik heel weinig EO-kopstukken, behalve natuurlijk Henk Binnendijk. Henk Binnendijk was het kopstuk van de EO-jongerendag, waar ik helaas nooit ben geweest. Het lijkt me mooi om met je ogen dicht en beide armen in de richting van de voorzienigheid geheven, mee te deinen op de religieuze klanken van “Shine Jesus, Shine”. Nu is het te laat, want ik ben geen jongere meer. En als katholiek kun je je hooguit begeven naar het St.Pietersplein voor het Urbi et Orbi, uitgesproken door de Paus die ook een Henk Binnendijk-achtige rol vervult, maar toch minder. Desalniettemin voel ik me best thuis in het Rooms-Katholicisme hoor. Wij hebben kopstukken als Antoine Bodar. Ook niet de minste. De meest reële onder de gelovigen. Hij zegt bijvoorbeeld: “Het geloof in Jezus Christus heeft mij genezen van mijn depressie,” wat iets heel anders is dan wat Arie Boomsma zou zeggen: “Jezus Christus heeft mij genezen van mijn depressie.” Overigens, de evangelisten en de katholieken zijn maar kleine jongens vergeleken met de echte gelovigen hoor. Ik sprak laatst een lid van de streng-zwaar-ernstig-en overmatig gereformeerde kerk die beweerde dat de EO staat voor “eeuwige ondergang”. Omdat het allemaal veel te vrijblijvend is, daar bij de EO. Beetje bidden, beetje zingen, beetje zonden belijden en klaar. Bovendien was hij van mening dat de Paus niet in God gelooft. Hij nuanceerde het nog een beetje door eraan toe te voegen dat de Paus misschien wel dénkt dat hij in God gelooft, maar het in feite niet doet. Ja, dat zijn stevige beweringen. Vroeger zou je toch op de brandstapel eindigen voor zoiets. Maar leden van de zwarte kousenkerk zijn op hun beurt weer kleine jongens vergeleken bij de Taliban hoor. Want die geloven pas echt in God.
Al met al valt het nog niet mee, in God te geloven. Tenminste, heel moeilijk is het nou ook weer niet, maar om anderen te overtuigen dat je gelooft, dat blijft lastig. Overtuiging en geloof gaan ook lastig samen. Je kunt geloven, je kunt overtuigd zijn, je kunt overtuigd zijn dat je gelooft, zoals de Paus, je kunt geloven dat je gelooft en je kunt geloven dat je overtuigd bent. En dan nog hoor, dan komt er weer iemand die vraagt om bewijzen. Sta je weer met lege handen. Na de dood nog even je gelijk halen, dat zou je eigenlijk moeten doen. Op een of andere manier lijkt me dat niet kunnen. Als er niks is, kun je je gelijk niet meer halen, en als er een hemel is, dan doen ze daar vast niet aan ‘je gelijk halen,’ en als er een hel is, krijg je daarvoor vast geen verlof. Het blijft een mooi onderwerp, geloof.
De kracht van Geert Wilders
Geert Wilders bezit bijzondere krachten, dat denk ik. Ik denk dat hij kaas heeft gegeten van Neuro Linguïstisch Programmeren, kortweg NLP, een voormalige hobby van Emile Ratelband. We horen niet zoveel meer van Emile omdat hij in zak en as zit. De man heeft zijn ego nooit overwonnen en gaat nu ernstig gebukt onder zijn eigen veroudering. Zijn prachtige zwarte haar wordt grijs, zijn gezicht vertoont rimpels en hij krijgt wat prostaatklachten. Een heel normaal proces in het leven van een aan veroudering onderhavige man, maar Emile had zichzelf zo geprogrammeerd dat hij niet ouder zou worden. Nu blijkt NLP toch niet in staat om de eeuwige jeugd te behouden en Emile voelt zich bedrogen door zijn eigen systeem. Slechts antidepressiva houden hem op de been nu hij is ingehaald door de tijd. Ja, het kan verkeren.
Maar Geert zit nog min of meer in de kracht van zijn leven. En voorzover hij daar al overheen zit, is hij op het hoogtepunt van zijn populariteit, dat helpt ook tegen de ouderdomsdepressie. Geert stuurt gemerkt en ongemerkt boodschappen de ether in. Mijn onderbewuste pikt ze op, merkte ik laatst tot mijn, ja tot mijn wat eigenlijk?
Ik haalde Tammar uit de auto en ergens zag ik vanuit mijn ooghoek een man in een donkere rok een trap afkomen. Het irriteerde mij een klein beetje, dat er vlak bij mij een fundamentalist in een gewaad woonde. Onbewust hoor, onbewust. Maar ik vond het geen prettig idee dat mijn kleine dochter geconfronteerd moest worden met de fundamentalistische islam. Ik stond nog wat spullen uit de auto te sleuren en Tammar liep al richting gewaad, die op een fiets stapte. Tammar zei: “hallo” en de rok zei lachend hallo terug. Toen ik beter keek, bleek het helemaal geen gevaarlijke Arabier maar een geval van een Tibetaanse monnik-achtige. Ik was opgelucht en ik lachte ook nog even naar de jongeman. Totaal ongevaarlijk, die Tibetaanse monniken, oordeelde ik. En dat is nu de kracht van Geert en zijn geprogrammeer. Ja, ik geef hem maar de schuld.
Zondag, de herkansing.
Eigenlijk had ik mij vanmiddag carnaval vierend richting dorp moeten begeven, maar in plaats daarvan liep ik met Hans en Tammar naar buiten. Ik liep, zij fietsten. Na 20 seconden werd Hans door buren geconfisqueerd om mee naar het kindercarnaval te gaan en hem heb ik na een snelle verkleedpartij pas weer na het eten teruggezien. Met Tammar liep ik verder en zij zag een klein meisje. Of ze daarheen mocht, vroeg ze en ze trapte al in de richting van het meisje. Ze reed zo ongevraagd de voortuin in en het meisje lachte naar haar. Ineens rende het richting Tammar, omhelsde haar en gaf haar een kus. “Ik heet Annabel, en jij?” Zo ongeveer ging het ook toen Jip en Janneke elkaar voor het eerst ontmoetten. Jammer dat dat verhaal al geschreven is anders had de politiek het misschien binnenkort wel gehad over “Annabel en Tammar-taal”
Vanochtend was ik al naar de speeltuin/kinderboerderij geweest met mijn kroost en een buurjongetje. Dat was een groot succes. Ik hobbelde achter Tammar aan omdat die elk speeltoestel wilde uitproberen. En elk beest in de kinderboerderij wilde bekijken. Ik fungeerde als slaaf. Behalve toen we weer weggingen, toen waren de rollen omgedraaid. Ik was degene die de zweep hanteerde. Nou ja, de conclusie van vandaag is dat het een stuk beter ging dan vorige week zondag, alleen ben ik zo bejaard dat ik niet meer een hele zondag red zonder op de bank in slaap te vallen. Zittend deze keer, naast Tammar, die met een duimpje in haar mond een tekenfilm zat te kijken.
Elvis goes carnaval
Ik zocht plaatjes van carnavalsoptochten uit Brabant omdat die in mijn herinnering toch wel iets meer voorstelden dan wat ik vandaag, hoog boven de rivieren, gezien heb. Carnavalsoptochten hier zijn vooral ter promotie van de plaatselijke sportclubs, en degene die aan het kortste eind trekt, moet meelopen. Er wordt niet veel werk van de outfit gemaakt en er worden wat folders uitgedeeld aan het publiek, dat toch nog in grote getale komt kijken. Nergens een wagen waarvan ik dacht: “Goh, daar is maanden werk in gestopt.” Nee, het is hier toch meer het snelle in elkaar flansen, wat stevige muziek erbij, snel die optocht afraffelen en dan zuipen. Eigenlijk is het een hele trieste bedoening. Zeker als je op de gezichtsuitdrukkingen let van de bestuurders van de trekkende voertuigen krijg je niet het idee dat het leven erg zinvol is. In Brabant maakten ze er werk van. Prachtige wagens met grote onnozele koppen erop, dat is een carnavalsoptocht. De ene wagen mooier dan de ander. Voor mij is het duidelijk. Carnaval is zuidelijk en had nooit de rivieren over mogen steken. Het is een feest van de zuiderlingen. Hen zit het in de genen. Maar goed. Toen ik googelde op carnavalsoptocht Drunen kwam dit plaatje te voorschijn. En dan twijfel ik niet meer aan de zin van het leven. Hij kwam op aarde om ons te behagen en stierf voor ons, zondaars. Hij liet ons achter met een schat, en waar uw schat is, daar zal uw hart zijn. Wat weinigen weten is dat ook Elvis carnavalsliedjes zong. Ook een zuiderling. Hij heeft zelfs ooit meegereden in een carnavalsoptocht. http://www.youtube.com/watch?v=ksvEbgzbZUY
Meten is weten.
Ik zag het programma ‘de rekenkamer’ waar een aantal vreemde conclusies werd getrokken over de kosten en baten van roken. Aan de debetzijde werden o.a. de kosten genomen van de rookpauzes. Dus twee keer een kwartier per dag, per werknemer, en dat maal het uurtarief. En dat is natuurlijk kassa. Voor kantoorpersoneel geldt dat natuurlijk helemaal niet. Want niemand kan beweren dat rokend kantoorpersoneel minder productief is dan niet-rokend kantoorpersoneel. Ik kende niet-rokend kantoorpersoneel dat zo vaak zat te klagen over de extra rookpauzes van rokers, dat ze aan dat klagen een veelvoud van tijd verloren lieten gaan ten op zichte van de niet-onruststoker.
Aan de creditzijde echter werd als opbrengst het vroegtijdig overlijden van rokers gezet. Hoe vroeger ze overlijden, hoe minder ze de gezondheidszorg kosten. Eigenlijk zijn niet-rokers hele asociale mensen. Daar staan weinigen bij stil. Sowieso is het wat egoïstisch om na je pensionering gewoon door te blijven leven.
Bloggend personeel schijnt nu ineens juist weer productiever te zijn. Dat werkt geloof ik net zo als een personeelsuitje. Het uitje kost geld, maar de onderlinge verhoudingen verbeteren en dus levert het uiteindelijk geld op. Het is niet mijn redenering, maar wel een algemeen aanvaarde.
Productiviteit is een naar verschijnsel. Over het algemeen wordt alleen de productiviteit van de mensen met de laagste salarissen gemeten. Omdat die meetbaar is. Bovendien zijn managers er niet bij gebaat om hun effectiviteit te meten. Het is al net als in de politiek. Als het economisch meezit, ligt het aan de regering, als het tegenzit, aan de economie.
http://www.nu.nl/tech/2460762/bloggend-personeel-productiever.html
Ceteris paribus
De benzine is nog nooit zo duur geweest. € 1,70. Dit vraagt om een omrekening naar ouderwetse guldens. f 3,74. Ooit heb ook ik geroepen dat als de benzine ooit meer dan f 2,- per liter zou gaan kosten, dat praktisch niemand het nog kon betalen. Maar overdrachtelijk bleek niets minder waar. Op het moment dat de euro werd ingevoerd (1-1-2002) betaalde ik voor een liter loodvrij precies 1 euro. f 2,20 dus. En dat was al slikken. Tegenwoordig reken ik € 100,- af voor een volle tank. Met mijn eerste auto, een Fiat Panda, was het ongeveer f 50,- Zo vergelijk je die dingen. Geen rekening houden met inflatie, niet met literkrimp* en niet met de tankinhoud, benzine is vijf keer zo duur dan 20 jaar terug. Verdien ik ook vijf keer zoveel? Makkelijk. Hou ik dan ook vijf keer zoveel over? Bij lange na niet. Ik heb het gevoel dat ik ergens belazerd word. Ergens rekent iemand iets dubbel, anders kan ik niet zo weinig overhouden. Ne bis in idem, zeggen ze dan. Ja, als ik kwaad ben begin ik altijd Latijn te sputteren, Cave Canem nog eens aan toe!
* Literkrimp ja. Dat is hetzelfde als inflatie, maar vanuit een ander perspectief bekeken.
