Mack

Een executie van een Nederlands staatsburger in Iran is een Iraanse aangelegenheid waarmee Nederland zich niet heeft te bemoeien. De opgehangene was geen Nederlandse omdat Iran het paspoort van vertrokken staatsburgers niet erkent. De executie mag dan ook geen gevolgen hebben voor de goede relatie tussen Nederland en Iran. En daar moet je het dan mee doen. Monddood.

Natuurlijk, wat weten wij ervan? In Iran is dit heel normaal en zo gaat men daar met drugsdealers om. In Iran is werkelijk iedereen tevreden, behalve dan de veroordeelde, maar dat spreekt vanzelf. Persoonlijk blijf ik er moeite mee houden, met landen die Nederlanders ter dood veroordelen voor een vergrijp waar hier een paar jaar gevangenisstraf op zou staan. Ja, het klopt. Dan hadden ze dat maar niet moeten doen. Maar goed. Ik leerde ooit over vergeving en het is zo lastig iemand te vergeven na zijn executie. Tenminste, de veroordeelde heeft er dan niet zoveel meer aan.

De geschiedenis leert dat andere volken wat van de Nederlanders kunnen leren. Persoonlijk ben ik voor een inval en verdrijving van het regime. Vooral van dat verwende jochie wat daar aan de macht is. Buiten de Navo om het liefst, dat lijkt me wel cool. Ik ben wel toe aan een nieuwe kolonie en een nieuwe reputatie. Want wees eerlijk, Nederland zonder kolonies stelt toch ook niet al teveel voor. We zijn amper zichtbaar op de kaart nu. En olie kunnen we vast gebruiken.

Voor de iets ouderen onder ons: komt deze mevrouw u niet erg bekend voor? Mij namelijk wel. U moet terug gaan naar de tweede helft van de jaren ’70 toen deze hele mooie mevrouw met het uiterlijk van een actrice uit de jaren ’20 furore maakte samen met een nogal forse zanger. Vanavond was ze op tv. Achteraf bleek ze te playbacken en leende ze de stem van Ellen Foley. Nu moet u toch weten over wie ik het heb. Ik was kind en ik verbaasde me toen hogelijk over hoe het toch mogelijk was dat zo’n knappe vrouw viel voor zo’n afzichtelijke vetzak. Ik had niet door dat het slechts toneel was, en ook nog niet dat vrouwen niet op een mooi uiterlijk alleen vallen. Charisma, humor en geld kunnen een man ook een end op weg helpen naar een mooie vrouw. Andersom probeert een man zo ook wel te denken, maar zijn oerinstinct staat hem in de weg. Ze is nu bijna zestig en je kunt zien dat het een beauty is geweest. Maar mooier dan ik haar vond in 1978, nee, dat ook weer niet. Ze durft wel haar grijze haren lachend te laten zien, een kunst die niet veel sterren op die leeftijd verstaan. http://www.youtube.com/watch?v=nLeZHMERhXQ&feature=related

Op deze eerste voiceloze vrijdagavond keek ik naar een programma over werkers in Ghana. Gouddelvers die dag in dag uit loodzwaar werk doen voor twee euro en kinderen die de vuilnisbelten afstruinen op zoek naar onderdelen. Onderdelen van onze kapotte computers die volgens de fabriek gerecycled worden, maar die in werkelijkheid in Ghana op de schroot belanden zodat de kinderen ze kunnen verbranden om het koperdraad eruit te halen en dat te verkopen voor € 1,50 per kilo. En omdat dat veel meer geld oplevert dan het verkopen van water, geven ze daar de voorkeur aan,ondanks dat ze bij de verbranding giftige gassen inademen en helemaal hees praten. Sommige kinderen hadden geen huis en woonden op de vuilnisbelt en sommige hadden meer geluk, die woonden thuis en sliepen op het balkon.

En waarom schrijf ik dit? Ik heb geen idee want wat moet ik met deze informatie? Ik kan ze niet helpen en ik breng mijn afgedankte computer gewoon weer naar de plaatselijke stort zodat ze die in Ghana kunnen dumpen. Morgen is de impact van het programma weer weg dus kan ik gewoon door met de problemen die wij in eigen land hebben. Want dat is ook niet niks tenslotte. Nee, ik vraag me serieus af wat nu de bedoeling was. Moet ik verontwaardigd gaan doen over zoveel onrecht? Ja, dat zou ik moeten doen. Want als je verontwaardigd bent en er niks mee doet, dan is dat natuurlijk beter dan dat je onverschillig bent en er niks mee doet.  Of is het beter iets te doen waarvan je weet dat het geen zoden aan de dijk zet, maar waarvan je toch een beter gevoel krijgt?

Gisterenochtend, tijdens het Tammar optillen, schoot het in mijn rug. Ineens. Normaal heb ik één of twee keer per jaar rugpijn die er stiekem insluipt. Deze was gewoon pats boem, vast. In eerste instantie kon ik nog vrij veel, maar als ik nu een poosje gezeten heb, tien minuten is genoeg, dan loop ik als een oude man. Als ik blijf doorlopen, loop ik na tien minuten weer bijna pijnvrij.

Mensen vragen of ik al een afspraak bij de fysiotherapeut/chiropractor heb gemaakt. Nee! Ik hou er mee op. Altijd als ik daar geweest was liep ik een stuk soepeler weg dan dat ik aankwam. Maar het hielp niet echt. Ook dan was het weer mis als ik eventjes gezeten had. Precies hetzelfde effect als wandelen. Zitten gaat trouwens behoorlijk goed, het gaat om het opstaan. Dus ja, dan zijn er twee mogelijkheden. Of niet meer opstaan, of blijven lopen.

Nee, ik geloof niet dat er iemand is die je voor langere tijd van rugpijn af kan helpen. Oefeningen doen, dat zou nog wel eens kunnen helpen. Maar ik doe al elke dag één oefening één keer. Zondag heb ik een kilometer lang de Haelberg opgelopen, met een loodzware Tammar op mijn arm. En ook weer een kilometer naar beneden. Zij wilde niet lopen en aangezien ik groot en sterk ben en zij nog maar klein, til ik haar. En dat zal ik blijven doen. Ook hier zal mijn rug aan gewend raken. En anders maar niet.

Ik doe het altijd als volgt: zes uur thuis, eten, kwart voor zeven kinderen naar boven, met een beetje geluk liggen ze dan om half acht in bed, dan nog even koffie en rond kwart voor acht aan de studie, tot een uur of tien, zodat ik daarna nog even tijd heb voor u, om een logje te fabriceren.

Helaas, helaas, ik dacht vandaag een makkie te hebben maar de opgave over bedrijfsfusie bevatte een fout. Hoe ik dat weet? Omdat ik er niet uitkwam. Dus ik heb wat aan de opgave moeten aanpassen om het door mij gewenste antwoord eruit te krijgen. Dat vergde nogal wat tijd zodat ik pas net klaar ben. Daarom vanavond geen logje. Sorry.

Laatst hoorde ik op de radio een flauwe reclameboodschap waarin reclame werd gemaakt voor reclameboodschappen. De stem zei dat je moest overschakelen naar een andere zender omdat hij dat zei, om vervolgens tien seconden later triomfantelijk te melden dat je het niet gedaan had en dat reclameboodschappen dus effect hadden. Kennelijk is het dan de bedoeling dat een marketingmanager denkt: “Hee, die stem heeft gelijk, ik ga maandag gelijk een reclameboodschap de ether in laten slingeren.” En dus trapt de marketingmanager in zijn eigen val.

Vanochtend hoorde ik een reclame voorbij komen voor de uitzending van Tegenlicht van de VPRO. Het zou gaan over de vraag of de wereld wel of niet gebaat was bij Wikileaks. En omdat ik een tv-junkie ben, heb ik om negen uur mijn boeken aan de kant gegooid en gekeken. Want ik wilde wel eens weten of de wereld nu werkelijk gebaat was bij het openbaar maken van geheime informatie. Er kwamen zeer geleerde heren aan het woord zoals psychiaters, schrijvers, mediadeskundigen, journalisten en aanverwanten. De voors en de tegens kwamen aan bod en aan het eind bleek er geen conclusie te trekken. Er zitten tal van paradoxen in ons dagelijkse systeem. Vandaar ook dat we het nooit ergens over eens worden. De psychiater zei dat mensen die voor volledige transparantie zijn, omdat ze niks te verbergen hebben, ook tevens mensen zijn die weinig te melden hebben. Ja, ik vind daar wel wat inzitten. Ik heb namelijk wel dingen te verbergen. Ik wil dat de overheid mij ziet als iemand die mogelijk iets te verbergen heeft en niet als staatsongevaarlijk. Want staatsongevaarlijk is fnuikend voor je eigenwaarde. Nee, er moet wel de mogelijkheid blijven bestaan dat ik stiekem een Duitse spion ben.

Een mooie paradox vond ik dat mensen van de overheid eisen hen te beschermen, maar tegelijk niet willen dat de overheid informatie over hen verzamelt. Een overheid die dat niet doet, is ook niet in staat de bevolking te beschermen. En overheden die teveel informatie gaan verzamelen, tekenen hun eigen ondergang. Zoals met alles in het leven draait het om evenwicht. Er moet naar evenwicht gestreefd worden. Wikileaks is daar momenteel mee bezig, alleen schijnt de hoeveelheid lekkages zo gigantisch te zijn dat het haast weer ondoenlijk wordt om de juiste informatie eruit te filteren. Zolang men naar evenwicht streeft is het goed. Ik kan het weten. Als men het heeft bereikt wordt het onvermijdelijk verstoord. Het leven is net boekhouden.

Er is een spreekwoord, maar ik weet niet precies hoe dat luidt, over waar deuren sluiten openen zich nieuwe. Gisterenavond zijn we, Linda en ik, in een diep gat gevallen, na de finale van TVOH. Ik (ik!) heb zelfs gestemd op Kim de Boer, maar daardoor zakte ze van de tweede naar de derde plaats. En nu is het over. Elke vrijdagavond keken Linda en ik, eindelijk weer eens een programma dat we leuk vonden. Wat moet er nu gebeuren op vrijdagavond? Goede gesprekken? Nee, die kun je niet plannen. John de Mol c.s. probeert ons te troosten met een nieuwe X-factor, maar het enorme voordeel aan TVOH vond ik de sympathieke en deskundige jury. In the X-factor zit Gordon en daar kan ik gewoon niet naar kijken. Nou ja, ik kan het natuurlijk wel, maar dan verpest hij voor mij het programma. Bovendien moet je ook geen overdosis talentenjacht kijken want dan stomp je af. Ik denk dat TVOH een gelukkige combinatie was van talent, jury en presentatie. Dat gaat vast geen tweede keer lukken. Misschien ooit, als we Ben Saunders al lang en breed vergeten zijn, kijken we hierop terug als nostalgie. Het was stil op straat, zeggen we dan. Nou ja, al het goede gaat voorbij en daar moet je gewoon weer even aan wennen. Voor TVOH waren er ook vrijdagavonden.