Mack

In onze badkamer hebben wij een spiegel opgehangen. Een ideetje van Linda en ik moet zeggen: ik kan het iedereen aanraden. Linda heeft een creatieve geest en wel vaker ontspruiten zich daaraan dergelijke simpele, maar o zo briljante ideeën. Zo doet zij ook altijd een uitje door de hachee. U moet het zelf weten, maar ik zou het een keer proberen als ik u was. In elk geval, ik liep vanochtend in mijn boxershirt de badkamer op, keek in de spiegel en onwillekeurig moest ik aan de beroemde acteur Sylvester Stallone denken. Die had ook vaak boxershirts aan namelijk. De mijne ziet er zo uit.

Boxers zijn geweldige honden, helaas wat uit de mode waardoor je ze niet meer zo vaak ziet, maar altijd nog stukken beter dan een Golden Retriever of een Beagle. Boxers zijn een soort Buldoggen, maar dan niet gehandicapt. Er zijn natuurlijk wel gehandicapte boxers, maar vaak is dat hun eigen schuld. Hun verdediging was niet goed, of ze zijn gewoon te lang doorgegaan. De grootste kunst van de bokssport is op tijd te stoppen. Ikzelf bijvoorbeeld, was daar een meester in. Ik stopte eigenlijk altijd op tijd. Praktisch voor dat de bel van de eerste ronde ging, stopte ik al. Enorm effectief want één: de tegenstander verwacht het niet, en twee: de schade blijft beperkt. Het vergt aan de andere kant wel doorzettingsvermogen want grootheden als Mohammed Ali en Mike Tyson hebben deze kunst nooit goed onder de knie gekregen en daar ondervinden ze nu de nadelen van. De andere kant van de medaille is dat je nooit lang in beeld bent, vandaar dat u mij ook niet kent als bokser.

Nou, van bokser is het maar een klein sprongetje naar het grootste duo aller tijden, Simon en Garfunkel. Want zij zongen lailailai. Ach, dat heeft u vast wel eens meegezongen. Wie heeft het niet meegezongen? De moeilijkheid van lailailai meezingen was eveneens het tijdig stoppen. Want in je enthousiasme gooi je er vanzelf nog een lailailai uit, terwijl Art en Paul dan alweer het volgende couplet inzetten.

Sommige mensen weten ook niet wanneer je een logje moet stoppen. Die gaan maar door, en die gaan maar door. Ook hier geldt, stop op tijd en raak niet op drift met het toetsenbord terwijl de essentie van wat je wilde zeggen al in de eerste zin stond. Je moet ze de kost geven die in die val trappen. Een logje moet kort en bondig zijn en een duidelijke boodschap bevatten. Iedereen moet na het lezen van het logje zonder probleem de kern van het verhaal in één zin kunnen samenvatten. Ook dat is een kunst die ik beheers, maar als je met boksen op tijd kunt stoppen, kun je het eigenlijk overal mee.

Het kan u niet ontgaan zijn, het was aangenaam lenteweer afgelopen weekend. Mensen worden er vrolijk van. ♪ Zelfs de allergrootste pessimist, wordt een veelgevraagde humorist, en de buurvrouw is een mooie meid, ja alles ziet er anders uit als de zon schijnt ♪♪ Zelfs ik was het hiermee eens. Zelfs dat over de buurvrouw (rechterkant) klopte. Het is de leeftijd die toeslaat. Jarenlang heb ik vol kunnen houden dat mijn humeur niet afhankelijk zou zijn van de zon. Als ik chagrijnig ben, dan is daar een reden voor en niet louter omdat er een wolk voor de zon zit. Daarom had ik eigenlijk een beetje een hekel aan de zon. Nou ja, niet aan de zon als hemellichaam, maar aan het feit dat mensen vreemd gaan doen als de zon schijnt. Terrassen, barbecueën, flirten, herrie maken, u weet wel. Nou, dat doe ik allemaal net zo lief als het stortregent hoor!

Vandaag ook, ik loop elke dag tussen de middag een rondje met een collega, weer en wind, nooit iemand op straat te bekennen, en wat denk je? Er is een straaltje zon en ze komen massaal hun stinkende hokken uit en gaan ineens zonder jas op straat lopen. Alsof het hun straat is. Maar dat is het niet, het is mijn straat. Ik bewandel hem dagelijks dus de straat kent mij.

Nou ja, ik hoopte ook een beroepschagrijn te worden, zoals Jan Mulder of Youp van ’t Hek. Fred Schuit was mijn grote voorbeeld. Maar nee, het zit er kennelijk niet in. Ik word nu al mild. Bah.

Hans heeft van de bibliotheek een boek over haaien geleend. Het is een boek met op elke bladzijde een foto en beschrijving van een haaiensoort. Tevens staan er om de dodelijkheid aan te duiden, op elke bladzijde een aantal mensjes afgebeeld. Vijf mensen is zeer gevaarlijk en dodelijk, nul mensen is ongevaarlijk. Dus bij de witte haai, de stierhaai en de tijgerhaai staan vijf poppetjes, en Hans noemt dat: vijf keer gevaarlijk voor mensen. Na iedere bladzijde die ik voorlees constateert hij: “twee keer gevaarlijk voor mensen”, al naar gelang het aantal poppetjes.

Nu hou ik zelf ook wel van boeken over gevaarlijke roofdieren, en voor haaien heb ik zeker ontzag. Dus ik google even op ‘haaien’ en vanzelf kom je dan bij de witte haai, de meest gevreesde aller haaien. Witte haaien staan bekend om hun dodelijke aanvallen op mensen. Gelukkig komen ze alleen in hele warme oceanen voor, ver weg van hier. Tenminste, daar ging ik vanuit. Ik zag tot mijn ontsteltenis dat de witte haai al voorkomt bij de Canarische eilanden, waar ik ooit gewoon in de zee gezwommen heb! Wat zeg ik, in de Middellandse zee komt de witte haai voor! Erger nog, voor de Franse westkust! En om het helemaal spannend te maken, er is er ook wel eens een in de Noordzee gesignaleerd. Dat vertellen ze er allemaal niet bij als je ergens op vakantie gaat hè?

Ik moest gisterenavond mijn weg zien te vinden door donker Duitsland, op zoek naar een adres in een klein en op de kaart niet zichtbaar dorpje. Ik zou daar behandeld worden door mevrouw Nei, die geheel toevallig een gelijknamige therapie geeft. Ik kreeg de behandeling aangeboden omdat ik mij verzette tegen de bewering dat mijn rugpijn een emotionele oorzaak had. En ik verzette mij omdat ik ook zeker wist dat mijn rugpijn werd veroorzaakt doordat ik twee dagen eerder een paar kilometer door het bos had gelopen met Tammar op mijn arm, omdat die eenmaal niet wilde lopen.

Ik vond het eerlijk gezegd wel een beetje eng hoor. Wat nu als het een valstrik was? Dat ik onder valse voorwendselen naar het hol van de leeuw werd gelokt omdat ik altijd Duitsers belachelijk maak? Te laat. Ik moest verder. Ik meende al Duits afweergeschut in de verte te zien staan, maar ik denk achteraf dat ik het me verbeeld heb.

Mevrouw Nei bleek een sympathieke jongedame, die gelukkig gewoon Nederlands sprak en die mij vertelde dat ze vragen ging stellen aan mijn onderbewuste. “Had het maar gezegd,” zei ik, “dan had ik hem meegenomen,” maar ze was stellig; ik had hem bij me. Mijn onderbewuste is trouwens een hij, dat u dat even weet. Overigens niet overdreven intelligent vond ik. Hij kon alleen ja en nee antwoorden en hier en daar wat twijfelen. Nee, mijn hogerbewuste is duidelijk slimmer, maar het zou me ook verbaasd hebben als dat niet zo was. Soms was ik het zelfs niet met z’n antwoorden eens, maar omdat je er als hogerbewuste maar een beetje als derde wiel bijzit, wil je er ook niet teveel tegenin gaan.

Aan mijn onderbewuste werden vragen gesteld en ik kende het antwoord natuurlijk al. Al moet ik wel toegeven dat ik af en toe een ‘oef’ ervaring had als mijn onderbewuste vragen beantwoordde. Stel je toch voor zeg, dat hij net even ergens iets zegt wat een smet op je blazoen is, mevrouw Nei overtuig je dan niet meer van het tegendeel hoor. Het is net een leugendetector.

Nou ja, ik kan u nog niet teveel over de uitwerking vertellen, maar dat komt nog wel. Het ging niet om rugpijn, want die had ik niet bij me, maar om mijn maagzuurklachten, waarvoor ik al een paar jaar medicijnen slik. Overigens heb ik nog wel wat mankementjes, maar ik hou u graag in de waan dat ik perfect ben, op wat maagzuur na. Omdat ik vanochtend nog wat in gedachten was over het voorgevallene, vergat ik mijn medicijnen. En ik heb eventjes wat licht zuurbranden gehad, maar nu is het weg. Maar ik moet nog slapen, en het moet natuurlijk wel wegblijven, anders telt het niet.

Wordt over zes weken vervolgd. Eventuele tussentijdse updates. Meent u vreemd gedrag bij mij te signaleren, gelieve Linda hiervan op de te hoogte stellen. Dank.

Ik schreef net een heel verhaal over kernenergie, ik klik op publiceren en nu is het weg. Maar het is ook nergens meer. Ik kan het niet meer vinden. Dus ik vraag mij af, waar is het? Iets kan niet zomaar verdwijnen, en zeker immateriële vaste activa zoals mijn logjes niet. Tenzij er natuurlijk sprake is van atoomverval. En dat is gezien de omstandigheden ook niet geheel ondenkbaar. In dat geval zijn de chemische eigenschappen van mij logje gewijzigd en staat er nu iets heel anders op een andere plek. Misschien is uw logje wel mijn logje. Dat kunnen we niet hebben. Ik ben tegen kernenergie.

Amper twee maanden na zijn strohalm, overleed vandaag mijn collega. De alternatieve arts waar hij kwam heeft niets meer kunnen uitrichten. Aanvankelijk klonk het best positief en was er nog wel wat hoop uit te putten. Al waren er ook wat zwartkijkers die nu toch gelijk hebben gekregen. Iemand zei: “heeft mijn vader ook gedaan, helpt allemaal niets.” En inderdaad, die twee maanden schieten ook niet op, als daarvan al een deel voor rekening van de alternatieve arts komt. Feit is, dat als je door het reguliere medische circuit bent opgegeven, je rekening moet houden met het ergste.

En verder gingen vandaag weer de verschrikkelijke beelden van de catastrofe in Japan over het scherm. Deze ramp hakt er weer hard in. Harder dan de tsunami in 2004, maar dat heeft puur te maken met mijn onwetendheid destijds. Het zorgt er wel weer voor dat ik nu een rotgevoel krijg waarvan ik weet dat het volgende week alweer over is. Dat stemt me ook al niet vrolijk, die korte-termijnemoties van me. En aan de andere kant besef ik wel dat het zo eenmaal werkt. Zolang je leeft, gaat het leven door.

Gelukkig was meester-relativator Johan Cruijff vanavond op televisie. Ik hang altijd aan ’s mans lippen. Hij gaat niet teveel in op de dingen waarop hij toch geen invloed heeft en blijft altijd met twee benen op de grond. Hij neemt er kennis van als mensen hem vereren zonder zichzelf te verheffen. Hij is slim genoeg om te beseffen dat hij dat niet hoeft te doen, omdat anderen het wel doen. Je ziet Johan Cruijff nooit zijn waardigheid verliezen. Dat hebben al mijn idolen gemeen. Hun waardigheid.

Morgen examen. Een beetje stress. Maar het stelt allemaal niets voor vergeleken bij alles. Weltrusten.

Vanochtend liep ik op Utrechtse bodem, naar een examentraining, en tijdens het lopen voelde ik mij een beetje Neil Armstrong. Ja, waarom weet ik ook niet precies, maar het moet iets te maken hebben gehad met de bijzondere stappen die hij zette. Ik keek naar de hoge gebouwen en bedacht dat hier mijn wortels lagen. Hier ben ik geboren, hier zijn mijn vader en moeder geboren en ooit zijn zij hier geweest. Het voelde als een historische gebeurtenis. Misschien was het dat ook en moet u zich afvragen waar u was op 12 maart om kwart voor tien. Nou ja, onzin natuurlijk want ik beelde het mijzelf in. Ik ken het grootste deel van Utrecht maar nauwelijks en bovendien kwam mij een jongeman tegemoet met een knalroze jas aan. Nou, toen was er van dat gevoel weinig over. Ik besloot dat hij homo moest zijn en terwijl ik hem naderde, keek ik hem aan. Niet om te sjansen, maar om te zien of hij terugkeek en dus homo was. Nu kunt u denken: je keek zelf ook dus in zekere zin ben je ook homo, maar dat is niet waar hè. Mijn jas is grijs. Maar nee, met een chagrijnige blik liep hij mij voorbij zonder mij aan te kijken. Het bracht mij in de war. Loopt de hete roman hier ook al in het roze? Het moet toch niet gekker worden! Dat kijken naar anderen en vooral naar vrouwen is trouwens een zuidelijke eigenschap. Moet u maar eens opletten als u in Brabant of Limburg bent, daar kijken de mensen u veel meer aan. In het westen niet. Welnee, daar interesseert het ze geen bal. Zuiderlingen zijn veel meer geïnteresseerd in hun medemensen en kijken ze daarom vaker aan. Ik heb dat ook overgehouden uit mijn jeugd, ik wil even zeker weten of het wel allemaal goed gaat met de blondine die mij tegemoet komt lopen.

Ik heb nooit zoveel gestudeerd als het afgelopen half jaar. Vijf avonden in de week, slechts zelden verzaakt, ik begrijp niet hoe ik het doe. Ik was altijd van de raffel-raffel en aardslui, als het op studeren aankwam. Vroeger was ik ook bang dat mijn hoofd zou ontploffen als ik teveel zou leren, maar die angst is weg. Ik ben erachter dat menselijke hersenen onnoemelijk veel informatie kunnen bevatten. De kunst is wel om het er op het juiste moment uit te krijgen. Soms word ik wel een beetje moedeloos als ik zie wat ik allemaal niet weet. Op Wikipedia wil ik iets lezen over een bepaald onderwerp, maar dan is dat verdeeld over 20 sub-onderwerpen en er komen 50 woorden in voor waar ik nog nooit van heb gehoord. En kennelijk zijn er dus mensen die dat allemaal wél weten. Vast professoren. Ik leerde gisteren pas dat professor helemaal geen beschermde titel is. Ik dacht altijd: drs. dr. prof. Welnee. Iedereen mag zich professor noemen. Professor Mack, aangenaam. Weblogie is mijn vakgebied.