Mack

Sinds een paar weken heb ik wat vage klachten in mijn buik waar mevrouw Nei mij misschien vanaf gaat helpen. Maar voor de zekerheid zat ik vanochtend bij de huisarts. Ik hou namelijk helemaal niet van vage klachten en zeker niet in deze tijd waar mensen bij bosjes geveld worden door een hele nare ziekte. Nu ben ik niet heel ernstig bezorgd, maar zeker nu ik vader ben wilde ik het toch even aan de dokter voorleggen. Het moet me toch niet gebeuren dat je pas naar een dokter gaat als het al veel te laat is, terwijl al je veel eerder klachten voelde, een beetje die gedachte.

Onze huisarts is heel leuk. Hij is ietsjes ouder dan ik en loopt 's zomers en 's winters in korte broek zijn beroep uit te oefenen. Toen ik hem vertelde van mijn vage klachten vertelde hij van het klassieke veertigers-probleem. "Als je veertig bent krijg je vage klachten. We doen nog wel mee, maar we zijn geen jonge Goden meer," grapte hij. "We zakken hier en daar wat uit en we zijn niet meer zo soepel." Hij vroeg mij om mijn bovenlijf te ontbloten en bekeek mijn buik. "Zo, jij hebt de schade nog aardig beperkt weten te houden," zei hij, doelend op mijn uitzakgehalte. En toen hij met zijn handen in mijn buik zat te poeren zei hij: "Nou, jij hebt nog aardige buikspieren hoor."

Kijk, dat is het oordeel van een arts. Daar hecht ik waarde aan. Binnen in mij woont Jean-Claude van Damme. De dokter kietelde mij even. Zo kan dat ook, beste lezers. Er hoeven heus niet altijd grappen gemaakt te worden over mijn langzaam slijtende lichaam. Ook een stabiele veertiger kan zich onzeker gaan voelen.

Ik merk dat het me langzaam begint te irriteren. Eerder kon ik er nog de humor wel van inzien, om voetbalsupporters door hun knieën te schieten en kopvoddentax te heffen. Maar die grappen zijn ondertussen wel gemaakt en dan komt hij weer met tuigdorpen. Al het schorriemorrie bij elkaar in een container. Wat moet die man toch, vraag ik mij af. Wat wil hij nu eigenlijk? Hij wil Nederland terugwerpen in een tijd die al is geweest, en het is ook niet voor niks dat die al geweest is. Dat is niet alleen een natuurkundige wet, maar het zou ook een levensles moeten zijn.

Ik krijg namelijk uit een andere dimensie beelden door van de samenleving die Geert wenst. En die zien er als volgt uit. Ik zie nette rijtjeshuizen met keurige voortuintjes. Ik zie burgers met gekamde haren. Ik zie een samenleving waarin negers gewoon getolereerd worden mits het er niet te veel zijn en ze op rubberlaarzen hun caravan staan te wassen, ik zie weerbare padvinders met sjaaltjes die Hollandse strijdliederen zingen en ik zie vrouwen gearmd lopen met hun man. Blij. Iedereen kijkt blij. Als op een tekening van een projectontwikkelaar waarop te zien is hoe de nieuwe woonwijk eruit gaat zien. Kunstenaars en zonderlingen zijn er niet meer. Evenals mensen met een uitkering. Het tuig woont inmiddels op tuigeilanden en iedereen is blij, want iedereen is hetzelfde. Zelfs de politie kijkt blij want iedereen houdt zich aan de wet. "Goedenmorgen agent, 'n heerlijk weertje, is het niet?" "Goedemorgen meneer Holleeder, ja het is een aangenaam temperatuurtje." 

Ja, het is hier werkelijk een hemel op aarde geworden. De namen Henk en Ingrid domineren weer de ranglijst en het wetboek van strafrecht is drie meter dik.

Denkt u eraan dit jaar voor één april aangifte IB te doen als u een aangiftebiljet heeft gekregen en geen uitstel heeft? Vroeger kreeg u dan een eventuele teruggaaf voor 1 juli teruggestort, tegenwoordig krijgt u een niet malse boete als u te laat bent. Natuurlijk krijgt u wel eerst een aanmaning, maar de boetes voor het te laat doen van aangifte kunnen oplopen tot belachelijke bedragen. De standaardboete bedraagt al € 226,- Misschien loopt het zo'n vaart niet, maar zeg niet dat u niet gewaarschuwd bent.

Tot zover de fiscaliteiten. Gaan we over naar de biologie. Ook daar heb ik verstand van namelijk. In DWDD hebben ze een huisbioloog. Een enthousiaste jongeman die erg leuk kan vertellen over de dierenwereld. Flora of fauna is dat. Zover rijkt mijn kennis dan weer niet, maar aan het woord Flora meen ik het woord fleur af te leiden, dus dan moet flora over de bloemen gaan en Fauna over de beesten. Dat is overigens ook wel logisch want fauna rijmt op sauna en in sauna zit een verwijzing naar dinosauniers en dat waren erg grote hagedisachtigen die van stoom hielden. De jongeman had het over hippo's, die ik meestal nijlpaarden noem. Nijlpaarden zijn weer familie van de zeepaarden, alleen zijn zeepaarden groter, omdat de zee nu eenmaal groter is dan de Nijl. Zo zijn ook zeevissen groter dan walvissen om dezelfde reden. Biologie is zo logisch als wat, vandaar ook het woord biologisch.  Maar goed. Nijlpaarden. Nijlpaarden bewegen razendsnel hun staart heen en weer tijdens het defeceren. Zo slingeren zij hun feces in het rond. In de volksmond noemt men dit ook wel slingerschijt, maar dan bedoelt men meestal diarree. Biologen spreken dan liever van kontbraken. Maar ook dat is logisch.

Terug naar het nijlpaard en zijn kontlasting. Biologen denken dat een nijlpaard zijn poep in de rondte slingert om het wijfje te attenderen op hun aanwezigheid. Ja, dat zou kunnen natuurlijk. Want wijfjesnijlpaarden zijn daar niet van gediend. Dus die kiezen de hazenpad. De hazenpad is een zeldzame paddensoort, die een voorkeur voor wijfjesnijlpaarden heeft. Dat die pad hazenpad heet, is echter volstrekt onlogisch. Hazen komen in het stroomgebied van de Nijl helemaal niet voor. Waarschijnlijk is de hazenpad voor het eerst ontdekt door iemand die niet zoveel verstand had van biologie als ik.

 

Eergisteren voerde een virus een aanval uit op de personen in dit huis. De enige die de aanval heeft afgeslagen, is Tammar. De rest had allemaal een emmer nodig. Tammar gelooft niet in virussen. Wat zij echter wel gelooft, is dat de brace om haar arm onderdeel uit maakt van haar lichaam, en dat die niet afneembaar is. En zodra wij het toch proberen, bijvoorbeeld om te douchen, gilt zij ook alsof ze een arm kwijt is. Ze houdt dan met haar rechterarm haar gehavende arm vast en weigert daar iets mee te doen. Terwijl ze met brace, alles weer kan.

Tijdens het douchen gilt ze en stribbelt ze tegen. Ze huilt en vraagt constant of het al klaar is. Alsof ze enorme pijnen ondergaat. En als het dan klaar is, meldt ze huilend: "ik heb lekker gedouched, mama" waardoor wij toch wel in de lach schieten. Dat woordje 'lekker' begrijpt ze niet helemaal. 's Ochtends om zeven uur begint ze vanuit haar bed te schreeuwen dat ze 'lekker' geslapen heeft. Voor haar betekent het niets meer en niets minder dan dat ze daarmee klaar is, en dat het tijd is om op te staan.

Gisteren, tijdens de spruitjesovenschotel die er helaas 's avonds weer uitkwam, zei ze dat ze auw aan haar arm had. En daarmee bedoelt ze dat er een brace om haar onderarm zit. Linda zei dat de auw nu wel over was, en dat ik ook niet meer mocht zeggen dat ze nog auw had. Ook niet een klein beetje. Dit omdat de brace binnenkort af moet. Ik weet me dan geen raad want ik heb de afgelopen weken met Tammar over niets anders gepraat dan haar auw. Dus toen Linda zei dat ze geen auw meer had, keek Tammar mij aan, wees naar haar arm en zei: "heel klein beetje auw, papa." Ja, en dan moet ik kiezen tussen mijn vrouw of mijn dochter. Ik deed een poging om niet in de lach te schieten toen ik beaamde dat Tammar nog een heel klein beetje auw had. Maar die mislukte jammerlijk. De situatie was daarmee wel gered, gelukkig.

Ik ken een vrouw die moeite heeft met het leven. Ze is al 26 jaar alleen doordat haar man is overleden. In die jaren heeft ze twee, niet volwaardige, relaties gehad. Ze pakt de draad op door vrijwilligerswerk te doen, en door veel op haar kleinkinderen te passen. Vandaag sprak ik haar en ze moest huilen. Omdat ze teleurgesteld is in mensen in haar omgeving en omdat ze uiteindelijk overal alleen voor staat. En dat het normaal wel gaat maar dat het de laatste tijd tegen zit en ze elke avond in een leeg huis thuiskomt. Financieel kan ze het redden, maar ook niet meer dan dat. Ze heeft er moeite mee als het weer lente wordt en alle mensen op straat vrolijk lijken. Haar doel ontbreekt. Het enige waar ze momenteel nog wat vreugde uithaalt is, als het avond wordt, ze de gordijnen kan dichttrekken en er een 'detective' op tv is. Daar is ze gek op. Stomme Rita Verdonk zei vorig jaar, vlak voordat ze weggestemd werd dat de geldkraan maar dicht moest voor omroepen die detectives uitzonden. Juist datgene waar deze vrouw zo'n fan van is. Ze was de zolder aan het opruimen en vroeg mijn toestemming om half vergane diploma's en rijbewijzen van haar overleden man weg te doen. Ze gaf mij foto's van de kist van haar overleden man. Zij is mijn moeder.

De vaatwasser is kapot. Wij hebben zo'n stom Italiaans merk, Indeshit, en Italianen behoren geen vaatwassers te fabriceren. Dat behoren Duitsers of Japanners te doen. Een Italiaan die een vaatwasser maakt is als een kunstschilder die zijn huis in de grondverf zet. Hij gaat zich dodelijk vervelen omdat hij zijn passie er niet in kwijt kan. Zelfs zijn aangeboren aanleg voor design kan hem hier niet redden. Een vaatwasser is een vierkante doos met knopjes, en die van ons zit nog weggemoffeld in een designkeuken van de Rabobank ook. Dus dan valt er al helemaal geen eer aan te behalen voor een Italiaan. En van apparatuur die nooit kapot gaat hebben Italianen al helemaal geen verstand. Snoeren zijn nu eenmaal geen spaghetti. Het zal ze boeien. Kijk, als dit een Duitse vaatwasser was geweest, dan had hij plichtsgetrouw de vaat staan wassen, jaar in jaar uit. Dat in de eerste plaats. En mocht hij dan toch kaputt gaan dan fusilleren ze de verantwoordelijke werknemer van de fabriek zodat het de volgende keer niet weer gebeurt. Kijk, daar heb je pas wat aan als consument.

Ik doe eigenlijk nooit mee met prijsvragen maar ik win wel heel vaak misschien iets. Zo had ik misschien iets gewonnen bij Blogparel en werd ik verzocht om naar Amsterdam te komen voor een prijsuitreiking, maar dat is niks voor mij. Dan doe ik veel te serieus over mijn weblog, die ook heel serieus kan zijn, maar niet als wedstrijd. Bovendien doe ik examen op die dag dus dat kwam toch al niet zo lekker uit.

Verder won ik vanavond misschien een Audi A1. Ik werd al gefeliciteerd door ene Moniek met het misschien winnen van een Audi. Maar ik heb teruggemaild dat ik het een domme auto vind, zo'n A1 en dat ik die liever niet win. Waarop ik een mailtje terugkreeg dat mijn mail in goede orde was ontvangen en dat er zo spoedig mogelijk contact met me werd opgenomen.

Maar er is ook iets wat ik wel heb gewonnen en dat is een gratis betovering door mevrouw Nei. Omdat ik mij zo verzet tegen het feit dat mijn rugpijn een emotionele aangelegenheid is. Zij wil aantonen dat dat wel zo is. Nu is mijn rugpijn bijna weg, dus dat wordt lastig, maar ik heb nog wat reserveklachten waar deze sympathiek schrijvende wonderdokter wel iets mee kan. Mijn tegenprestatie is dat,  mocht ik van de klacht afgeholpen worden, ik deze ervaring met u ga delen. Ik moet ervoor de grens over, Duitsland, en volgens mevrouw Mack is dat omdat ze in Nederland gezocht wordt wegens ongeoorloofde, verboden en ook nog eens illegale praktijken. En mocht het niet lukken, dan fik ik haar vanzelfsprekend helemaal af. Want zo doen we dat met heksen. Als ik al terugkom, tenminste.

Hans, die heeft een nieuwe zaklamp. Eentje met ledlampjes die heel fel schijnen. Hij neemt hem mee in zijn bed en valt in slaap terwijl de lamp nog brandt. Maar dat is niet erg, want het is een ledlamp. Bovendien, oplaadbaar. Er zit een houder bij die in het stopcontact zit, een soort plastic ring, en als je de lamp daarin laat zakken, gaat het felle witte licht uit en verschijnt er een flauw blauw lichtje. Tevens te gebruiken als nachtlamp dus.

Maar wat mij nu enorm bezig houdt, als ik die lamp in de houder laat zakken, gaat hij uit en gaat het kleine blauwe lampje branden. Maar wat is de trekker? Zelf als ik hem voorzichtig in de houder laat zakken zonder de plastic ring aan te raken met de lamp, gaat-ie toch uit. En dat zit mij dwars. Net zoals laatst toen bij een pop de oogjes dichtgingen als je een speentje in het mondje stopte. Dat bleek dan een magneetje te zijn. Maar dit…dit houdt mij bezig.

Kreeg ik vanavond een mailtje van een zekere Inge, dat niet voor mij bestemd was, maar u kent me, ik ga dan wel in op de vraag die gesteld werd, blijkt dat mijn mailadres (mack) in haar adressenbestand voorkomt maar dat ze de verkeerde heeft aangeklikt. Terwijl ik geen idee heb wie zij is en zij dat ook niet bekend maakte. Ik vroeg alleen of mijn conclusie dat ze mij wel kende, juist was. "Ja," was het antwoord en mij werd een goede nacht gewenst. Kijk, daar kun je natuurlijk wakker van gaan liggen, maar dat doe ik niet want dan blijkt achteraf dat het helemaal geen CIA-spion is maar een gewoon mens. Dus dat gaat me niet bezighouden. Die lamp daarentegen…

De rugpijn verlaat langzaam mijn rug. Vandaag liep ik al een stuk soepeler dan gisteren, maar mijn dagelijkse oefening -het met gestrekte benen staan, voorover buigen en met je vingertoppen de grond raken- lukt nog niet. Ik verwacht dat ik dat over twee dagen weer kan. Mijn moeder raakt de grond met vlakke handen. Ik ternauwernood met mijn vingertoppen, wat raar is want mijn vingers zijn langer. In elk geval, maandag en dinsdag had ik een klein beetje last, woensdag schoot het erin en nu is het sneller dan normaal, aan het wegtrekken. Ik weet zeker dat als ik naar een therapeut was gegaan, dat het dan pas volgende week zou zijn weggetrokken. Wat dat betreft is ook omgaan met rugpijn een kwestie van ervaring. En het goede nieuws is, u heeft laatst misschien wel ergens in de reacties gelezen dat rugpijn vaak zijn oorzaak vindt in onverwerkte emoties. Ik denk dat dat wel klopt, want ik heb onverwerkte emoties. De dood van mijn vader toen ik vijftien was, is nooit goed verwerkt. Nee zeg, logisch. Het zou me toch een goeie bak worden als ik dat blijk te hebben verwerkt. Dat gaat niet hoor, dat blijft een onverwerkte emotie tot in lengte van dagen. Dus ja, dan hoef ik ook niet naar de dokter met mijn rugpijn.

Zo doe ik ook niks aan aften. Ook een kwestie van ervaring en wellicht ook het gevolg van onverwerkte emoties. Als ik een afte aanstip met bijtend spul, dan trekt mijn bekwerk samen en heb ik pijn. Dat wil zeggen, ik doe alsof ik pijn voel. Vervolgens doe ik dat een dag of vier en dan trekt de afte weg. Als ik het niet aanstip, is de afte ook na vier dagen weg. Maar dan zonder bijtend spul. In uitzonderlijke gevallen kunnen onverwerkte emoties ook aambeien veroorzaken. Maar die behandel ik volgende keer. Niet de mijne, maar het onderwerp.