Een jongensdroom wordt waarheid

17 september vorig jaar en 16 juni 2008 schreef ik er al over, maar nu is het eindelijk werkelijkheid geworden. De wolf heeft zijn intrede gedaan in Nederland. Werd hij vorige week in het Geldersche Duiven gezien, afgelopen week werd hij gezien in Loenen. En dan heb ik het niet over de gebitsziekte, of over John de, maar over het gevreesde toproofdier, de meest effectieve jager van alle zoogdieren, de wolf. (Canis Lupus)

Ik kan u niet vertellen hoe opgewonden ik ben. Een wolf in ons kleine nietige Nederland dat tot voor kort alleen melding kon maken van de wesp als gevaarlijke dierlijke inwoner. Dat ik dit nog mag meemaken! Welkom, o machtige wolf op de nederige toendra’s van de Veluwe en ver daarbuiten. Momenteel wordt de Veluwe overspoeld door groepen natuurliefhebbers uit het hele land, om het geburl van het mannelijk edelhert, op zoek naar bronstige hindes, waar te nemen. Maar binnenkort klinkt het wolvengehuil! Het wordt weer levensgevaarlijk ’s winters in het bos. De wolf gaat Nederland redden van een roemloze ondergang. Wij tellen internationaal weer mee!

Ik kan niet wachten tot ik uit mijn dakraam in de verte het wolvengehuil kan horen. Tot Elspeet weer onbereikbaar en afgelegen wordt omdat de weg er naar toe niet langer pluis is. Nee, nooit heb ik een gevaar zo toegejuicht als dit. De grote boze wolf, de verslinder van roodkapje, de hoofdpersoon van vele fabels, hij is terug. Ik huil zelf alvast van geluk.

Cake en chocolade

De kinderen zaten zondagochtend vroeg op de bank de film “De IJsprinses” van K3 te kijken. K3 nog in de oude samenstelling, drie Vlaamse meisjes wier voornaam met een K begint. Ik stond in de keuken een broodje voor ze te smeren toen ik gevangen werd door een liedje. Een onbetekenend deuntje maar met een onweerstaanbare aantrekkingskracht. En dat lag niet alleen aan de meisjes van K3.  In de film spelen ook Urbanus en Mien Dobbelsteen een duistere rol, misschien is het liedje door hen gecomponeerd. Ik keek naar de televisie en zag één van de meisjes met een verleidelijke glimlach  het liedje zingen. Binnen een paar tellen was ik onder hypnose en riep ze mij naar zich toe, om me ergens á la Lorelei in de val te laten lopen.

Een paar minuten later werd ik door Linda bij de tv weggetrokken. Ik trachtte met mijn hoofd de beeldbuis binnen te dringen en de kinderen konden niks meer zien. Langzaam kwam ik weer bij mijn positieven. Ik was duidelijk een paar minuten in mijn herinnering kwijt. Het liedje heb ik gevonden op youtube en ik durf het alleen te vertonen omdat er geen bewegend beeld bij is. Anders werd u waarschijnlijk ook gehypnotiseerd. http://www.youtube.com/watch?v=xqb6jaFLtNg&feature=related

Vakbond

Er schijnt wat ophef te zijn in Nederland over iets met pensioenen dacht ik, en nu komt de vakbond zich er tegenaan bemoeien. Ik hoor het wel, maar ik begrijp er werkelijk geen snars van, dus als u het begrijpt, laat ik het mij graag uitleggen.

In Den Haag wordt voor ons beslist dat wij langer moeten werken omdat dat niet anders kan. Het zij zo. Ik vind het een goede reden, ‘omdat dat niet anders kan’. Want als het niet anders kan moet het gebeuren. Ik begrijp ook niet dat er nog partijen zijn die vinden dat we niet langer hoeven te werken. Zij moeten toch ook snappen dat dat niet anders kan? Stelletje dwarsliggers.  In elk geval, zoals we er nu voorstaan kan het niet anders en wordt de pensioenleeftijd verhoogd van 65 tot 67. Dat lijkt niet veel, maar tot voor kort stopte je vaak nog met werken op je zestigste. Nu dus zeven jaar langer. Het voordeel is wel dat je op je 60e nog een enorme carrière kun maken. Dat is toch een uitgelezen kans!

Nou ja, dan komt de vakbond en die zegt: we zijn het er niet mee eens. Dat is al dom, want het kan nu eenmaal niet anders, dat weet ik zelfs. Misschien dat een volgend kabinet alles weer terugdraait hoor, maar ik denk het niet, want anders zijn we voorgelogen. Maar goed, de vakbond. Wat kunnen die er tegen doen? Een bedrijf platgooien? Daar hebben ze toch in de eerste plaats de werkgevers mee? Bovendien, als je die tijd dat het bedrijf plat ligt er aan het einde weer bij moet werken, zit ik daar ook niet op te wachten. Dus ja.

Nou, bovenstaand stukje staat ongetwijfeld vol foute aannames en redeneringen, maar ik laat mij graag uitleggen waarom het niet anders kan, en wat de rol van een vakbond hierin kan zijn.

I don’t like’t.

Ergens is het een triest verhaal. Ik reed vandaag even mee met iemand om diens broer (66) op te halen uit een gesloten inrichting. Ze hebben hem daar geplaatst tussen allerlei psychiatrische patienten terwijl hij daar duidelijk niet thuis hoort. Goed, hij heeft een herseninfarct gehad en zit in een rolstoel, maar nee, dat is nog geen geldige reden. Zijn broer probeert hem daar nu ook weg te krijgen. Ik chauffeurde even wat en ik hielp met het inladen van de vracht. Een kale, grijze man in oude vuile kleren en een afgeschreven rolstoel. De broers praatten wat in bijna onverstaanbaar Limburgs en ik stuurde. Flarden van het gesprek volgde ik en ik stelde mij ineens voor dat ik in een tv-documentaire zat waarin mensen geinterviewd werden die ondertiteld moeten worden. Heel vreemd maar bijna echt. De broer informeerde naar de uitslag van PSV-Ajax, want dat was voor hem belangrijk. De ander wist het niet en zei dat hij dan thoes wel op teletekst kost kiekuh.

Weer thoes aangekomen klapten we de aftandse rolstoel weer uit, waarbij er door mijn geweld een stuk ijzer afbrak. Maar dat deerde ons niet, dan kon die rolstoel tenminste bij de schroot. Maar voor nu testte ik de zitting nog even voor ik de gebruiker liet zitten. Hij zat prima. Ik voelde mij wel alsof ik in Little Britain speelde en ik zei: I don’t like’ t! Ja, dat schiet er dan zo uit. http://www.youtube.com/watch?v=7RVCgJOVqH4

Ze is me er eentje.

Die Tammar van ons, die heeft laatst zitten viltstiften op de vloer, de tafel en de bank. En alleen de bank houdt dapper stand tegen de schoonmaakmiddelen. Er zit dan wel een Picasso-achtig talent in haar, maar het is nog te vroeg. Nu wil nog niemand haar werk kopen. Linda was erg boos en stuurde haar naar boven. Ze heeft haar lang op haar kamer laten zitten en belde in de tussentijd mij om te vertellen wat er was gebeurd. Ach ja, de bank. We kunnen er nog op zitten.

De dag erna haalde ze het glorix blok uit de houder en gooide het op de grond. Ik was er wederom niet bij, maar Linda stuurde haar naar haar kamer. Maar toen begon ze hartverscheurend te snikken. “Kom je me dan wel snel halen, mama?”  Tsja, dan behoor je natuurlijk consequent te blijven. Maar dat gaat dan ook niet meer. Ze is lief, ze is mijn liefie, maar een hand vol. Ze is ook zo wild, het is niet normaal. Pakt met twee handen mijn wijsvinger en mijn pink, en klemt dan haar benen om mijn been en laat zich achterover vallen. In een splitseconde is het gebeurd en hangt ze daar. Tien keer per dag. Ze rent nog wat houterig maar ze rent wel. En valt vaak voorover. Ze vangt het allemaal wel op met haar armen, maar toch.

We moeten oppassen met haar. Straks krijgt ze een predikaat. ADHD, hondsdolheid of een andere ziekte die overgebracht wordt door wilde beesten, maar ik ben er van overtuigd dat ze volkomen normaal is. Ze heeft een overdosis pit, dat is alles. Ik mag haar wel heel graag eigenlijk. Vooral als ik haar net in bad heb gedaan, haar haren gekamd heb en haar pyjama aantrek en alle zonden weer van haar zijn afgewassen, is ze mijn liefie. voor de zekerheid vraag ik het haar dan even. “Ben jij mijn liefie?” “Ja,” zegt ze dan, “en Hans ook en mama ook.” En vervolgens klimt ze in haar bed. Niet door de daarvoor bedoelde verwijderde spijlen, nee, met een koprol over de hoge rand.

Vrij!

Ik ben zojuist losgekoppeld en sta nu op eigen benen. Dit weblog was aangemaakt door Margo, niet te verwarren met Margreet, in haar niet aflatende drang mij te verhuizen van weblog naar wordpress. Zo leerde ze mij als een moeder de grondbeginselen van wordpress. Maar onverbiddelijk moest ik het nest uit toen ik groot genoeg was. En dat was gisteren. Echter, jezelf verwijderen als je eigenaar van een weblog bent lukt niet zonder slag of sloot. Dus ik dacht dat ik de rest van mijn blogcarriere aan haar vast zat. En dat maakte mij chantabel want nu moest ik voortaan heel erg overdreven aardig tegen Margo doen want anders zou ze hier allemaal nare dingen over mij kunnen schrijven.

Maar goed, ze droeg de eigendomsrechten over en nu ben ik pas echt bezitter van een weblog.  Want een dictator slaat een flater als hij nog iemand boven zich heeft. Dus wees welkom hier, ik ben uw heer. Doe wat ik zeg, doe niet wat ik doe. En nu spreid ik mijn vleugels en vlieg over mijn toekomstige rijk. 

Zelf ben ik nog niet zo’n goed opvoeder als Margo. Daarnet probeerde ik mijn kinderen te wijzen op de gevaren van rondvliegende wespen die het gemunt hadden op hun broodjes, toen een wesp mij in mijn lip stak toen ik een hap nam. Zo moet het dus niet.  Mijn opvoederrol is duidelijk nog niet perfect. Misschien moet ik Cruijff raadplegen.

Orakelstatus

Ik zat vanmiddag eens na te denken over het verschijnsel Johan Cruijff. En dan losgekoppeld van zijn status als voetballer. Want hoe kan het nu bestaan dat er in Nederland één iemand is, en verder werkelijk niemand, die een mening kan geven over een onderwerp waar hij geen verstand van heeft, of in elk geval niet van geacht wordt te hebben, en ook al gaat die mening dwars tegen die van experts is, dan zullen de experts het uiteindelijk afleggen.

Het kwam zo, ik was met mijn werk bezig en zag ABN-AMRO Deutsche bank staan. En dan denk ik: oh ja, dat was Rijkman-Groenink die onze trots, nou ja, een belangrijke wereldbank, verkwanseld heeft aan de Duitsers. Een landverrader eigenlijk. Terwijl die man misschien naar eer en geweten in het belang van de bank heeft gehandeld, even afgezien van het miljoenensalaris dat hij verdiende, want niemand is een miljoenensalaris waard, dat weet ik zeker. Maar omdat Johan Cruijff er ook zo over dacht kan die Rijkman-Groenink wel inpakken met zijn verhaal.

Nou, dan vraag ik mij af, hoe kan dat? De enige die qua invloed misschien nog een beetje bij hem in de buurt kan komen, zij het op een straatlengte achterstand, is Youp van het Hek. Ik dacht er eens over na.  Wat is hun geheim? Is het hun uitstraling? Is het hun betrouwbaarheid? Is het omdat ze hun gezin op de eerste plaats stellen? Omdat je nooit ellende over ze leest? Of vind alleen ik dat ze invloed hebben en denken anderen gewoon: hun kletsen maar wat uit hun nek?

De crisis

Het importeren van mijn oude weblog gaat niet zo gladjes. Elke keer importeert hij maar een paar maanden en bij september 2008 wilde hij helemaal niet meer verder. Nu ben ik niet voor een gat te vangen, dus ik knipte gewoon mijn importbestand in tweeën. Wel op de kniplijn knippen, anders gaat het fout. Inmiddels zit ik al bij april 2008. Het gaat langzaam, maar gestaag.

Uiteraard ligt dit aan web-log en niet aan wordpress, want aan wordpress kan helemaal niks liggen, heb ik begrepen. En aan weblog ligt alles. Zoveel is duidelijk.

Ondanks dat geen hond meer de archieven leest, vind ik het toch belangrijk om te hebben. Ik lees er zelf nog wel graag in, zeker als ik niks te doen heb, en ik vind dat er mooie logjes in staan.  En als de kinderen zich later eens afvragen waarom hun vader is zoals hij is, dan kunnen ze precies nazoeken waar het fout ging. Maar ik wil dat archief natuurlijk ook hebben omdat ik niet als een amateurtje wil overkomen. Het gaat hier wel om iemand die in 2004 al begonnen is met loggen. Nog voor de economische crisis. Want dat is me allang duidelijk. Dat er later bij gebrek aan oorlog gesproken gaat worden over voor en na de crisis. Weet je nog, de crisis van 2007-2012?  Want ja, we zijn er bijna doorheen. Even volhouden nog. En aandelen kopen. Je moet kopen als het bloed door de straten vloeit. Ik doe het zelf niet, maar dat is het kenmerk van een goede verkoper, een produkt aanprijzen wat hij zelf niet zou willen hebben. Tenminste niet voor de prijs die hij biedt.

Waterdicht, volgens mij.

Ik heb een hiaat in ons belastingstelsel ontdekt. De gevolgen van mijn ontdekking zullen groot zijn. Het lijkt een dooddoener maar in ons stelsel is het zo dat de binnenlandse belastingplicht eindigt  door het overlijden van de belastingplichtige. Minister de Jager wilde er eerst niet aan, maar onder druk van veel overleden belastingplichtigen, is hij toch gezwicht.

Echter, met dat overlijden ben je er nog niet. Eerst zal er nog belasting betaald moeten worden over de inkomsten in het jaar van overlijden. De belastingschuld gaat over op de erven. Daarna moet er nog erfbelasting worden afgedragen, en als het heel erg veel geld is, mag er jaarlijks nog vermogensrendementsheffing over worden afgedragen.

U kunt zich misschien voorstellen dat als Joop van den Ende op zijn sterfbed ligt, de inspecteur handenwrijvend zit te wachten totdat het vermogen van Joop zijn kant op komt. En Joop ontkomt er niet aan, want als hij het vermogen nalaat, moeten de erfgenamen er aan geloven. Als hij het op zijn sterfbed nog even opmaakt, vliegt het de economie in en wordt er op die manier weer belasting geheven. Maar Joop is zijn hele leven al gedwarsboomd door de inspecteur en gaat nu wraak nemen. Met zijn laatste krachten schrijft hij een brief aan de inspecteur.

Joop overlijdt. Het is feest bij de belastingdienst. Het personeel krijgt een onbelast extraatje, niet helemaal volgens de regels, maar ach, wie gaat hen controleren? De volgende dag wordt er een brief bezorgd bij de belastingdienst. De inspecteur maakt hem open en treft een akte en een dvd aan. “Ontsnapt,” staat er met viltstift op geschreven. De inspecteur bekijkt de dvd en ziet daarop een sterk vermagerde Joop aan de keukentafel, lezend in de krant van twee weken terug. Na het ontbijt begeeft Joop zich met filmploeg naar de Bank, met wie hij heeft afgesproken dat hij op die dag zijn complete vermogen contant komt opnemen. In briefjes van € 500,- . Twee miljoen briefjes krijgt hij mee. Het geld wordt in drie geldtransportwagens ingeladen en van 1 briefje huurt hij een graafmachine.

De wagens en de graafmachine rijden in konvooi naar het Hilversumse bos alwaar een groot gat wordt gegraven en waarin het papiergeld wordt gestort. De inspecteur heeft de zweetdruppels op zijn hoofd staan, maar hij herkent de plek. Het plan om te gaan graven schiet al door zijn hoofd. Maar dan komt Joop, vergezeld door een notaris, en met een jerrycan vol benzine en een aansteker in zijn hand in beeld. Plechtig giet hij de benzine over het geld. Daarna kust hij één biljet en houdt de aansteker erbij. Hij werpt het biljet bij de andere. Een uurtje duurt de plechtigheid. Daarna ondertekent hij een akte en keert hij terug naar huis.

Een kwartiertje later arriveert een ambulance bij het belastingkantoor. Iemand met acute hartklachten heeft dringend hulp nodig.

Actie

Na al het geklooi van de afgelopen weken moet het nu maar eens tijd zijn voor actie. Het was wachten, mopperen, zoeken en nu dan misschien gevonden. Ik vind het wel mooi zo, deze layout en mocht u anders vinden, dan denkt u maar aan uw echtgeno(o)t(e), die wende ook vanzelf.

Is er hier nieuws? Jawel. Slecht nieuws zelfs. Mijn Alfa Romeo is het aan het begeven. De kosten worden nu zo hoog dat ik bijna zeker afstand van hem zal moeten doen. En het nare is, als de garage het niet had verteld, had ik nu niks geweten en had ik ook geen slecht nieuws te melden.

Verder is mijn waarschijnlijk laatste oomzegger geboren. Maran is zijn naam en hij hoort bij mijn broer en schoonzus. Hij maakt het prima en verder kan ik er niks bijzonders over melden, behalve dat hij 0 jaar was bij zijn geboorte.

En verder? Het gaat zijn gangetje. Juffrouw Kim is weer terug van zwangerschapsverlof, dus dat is ook positief, ik ben weer volop aan het leren, loonbelasting, een onzinbelasting als je het mij vraagt, en met ons gaat het verder goed. Oh ja, ik vier straks mijn verjaardag voor het eerst sinds drie jaar weer eens, dus dan moet het wel goed gaan met me. Anders kan ik dat niet aan. Het is wel in besloten kring, en er komen geen toespraken, dus vrij sober. Maar de uitnodiging was wel weer sprankelend. Maurice jarig