Oud.

Ik zat te denken, als men tegenwoordig vindt dat je langer moet doorwerken omdat mensen nu eenmaal ouder worden, dan is het toch ook logisch dat nu de dagen gaan lengen, dat je ’s avonds langer doorwerkt? Tja, komop, dat is toch gewoon een logisch gevolg? Persoonlijk vind ik het allemaal een beetje onzin dat langer doorwerken. Zeker nu je als 40 plusser oud wordt gevonden. Het vervelendst schijnt het te zijn als je als oudere werknemer een jonge en dynamische leidinggevende hebt. Want die vindt je dan stug, niet flexibel en duur. En aangezien je nergens meer aan de bak komt zul je moeten slikken wat snotneus zegt. En onder die vernedering moet je dan nog langer doorwerken. Ik bedoel, 20 jaar is dan al lang, maar vijfentwintig of zelfs achtentwintig is onder die omstandigheden onmenselijk.

Het vervelende is dat ze de grens nu telkens opschuiven. Ik bedoel, ik ben nu 42 en moet tot mijn 68e. Maar als ik 50 ben moet ik tot mijn zeventigste, en ben ik 69 moet ik gewoon door totdat ik een keer dood achter mijn pc zit. En allemaal omdat de AOW niet meer te betalen is? Wat een onzin. Dat is een kwestie van prioriteiten stellen.

Ik zag gisterenavond het programma De Rekenkamer. Dat ging over de kosten van bejaarden in verzorgingshuizen. Alles werd in minuten uitgedrukt, dus zoveel minuten wassen, zoveel minuten per week naar buiten, zoveel minuten eten, ik werd er een beetje naar van. Waarom zouden ze je nog in leven houden in die omstandigheden? Steunkousen, een po-stoel, een keer per week gedouched worden, en dat allemaal voor 130 euro per dag. Een gevangene kost het dubbele van dat bedrag, maar die komt voor dat geld dan wél elke dag buiten. Nu word je tegenwoordig bij het minste of geringste van populisme beschuldigd, maar dit wordt me toch een beetje te gortig hoor. Het zal wel zo zijn dat er meer bejaarden dan gevangenen zijn, en dat het niet veel zoden aan de dijk zet om te bezuinigen op de kosten van gevangenen, maar op deze manier vraag je er toch om dat bejaarden er alles aan gaan doen om in de gevangenis terecht te komen? Daar hebben ze het tenslotte veel beter. Demjanjuk had het nog helemaal niet zo gek bekeken als je het mij vraagt. Misdaad loont op latere leeftijd.

Alstublieft

Gisteren had ik mijn laatste werkdag bij mijn huidige werkgever, en ’s avonds kon ik gelijk al aanzitten aan het diner bij mijn nieuwe werkgever. In Haarlem moest ik zijn, de PVV had er ook wat die avond. Het was een restaurant met Michelinster, dus dan weet je het wel. 9 gangen. Ik vind het allemaal wat overdreven, maar er zijn mensen die er graag komen. De mevrouw die het eten opdiende legde heel professioneel bij elk gerecht uit wat het was, hoe het bereid was en in welke volgorde je het moest eten. Elke uitleg sloot ze op een onverwacht moment af met een nederig “alstublieft.” Je verwachtte dat er nog iets kwam maar nee, “alstublieft.” Dat vond ik mooi. Bovendien maakte ze een mooi verhaal bij de wijnen. 2005 was een moeilijk Port-jaar, dat heb ik onthouden. Waarom kom je dan met Port uit 2005 aan, vroeg ik me af. Maar goed, ik was toch met de auto, bleef niet overnachten zoals de meesten, dus ik kon overslaan.

Dat overnachten daar heb ik trouwens een hekel aan. Het zal soms nog wel eens gebeuren in mijn nieuwe werk schat ik zo in, maar ik drink liever niet en rij nog anderhalf uur door de nacht, zodat ik thuis nog even een glimp van mijn slapende kinderen kan opvangen, om vervolgens in bed te stappen naast een zacht slapende Linda, dan te overnachten in zo’n kille hotelkamer waar je enige vriend de afstandsbediening van de televisie is. In Zweden vonden ze me een typische Finance man. Treft dat even.

Een schaap

Ik heb liever niet dat mijn kinderen het woord “scheet” gebruiken. Ik ben wat ouderwets, maar kleine onschuldige kinderen moeten het woord “wind” gebruiken. Het is een kansloze missie, vooral omdat ik zelf altijd in de lach schiet als het over scheten gaat, maar ik blijf het proberen. Ik vond ook dat ze drukken moesten zeggen, maar daar ben ik inmiddels vanaf. Zelfs de huisarts zegt poepen, dus dan moet het geoorloofd zijn. Maar goed, vooral Tammar haalt de begrippen scheetje (dat klinkt al stukken beter) en windje nog wel eens door elkaar. “oho, je mag geen windje zeggen,” zegt ze dan.

Het is overigens verbazingwekkend wat ze allemaal kan laten. Zo laat ze regelmatig een hik en laatst zei ze zelfs dat ze een schaap liet. Dat was een scheet en een gaap tegelijk. Dat zijn toch van die contaminasmen die je maar zo moet laten. Wat ik ook een mooie vind, is dat ik van haar een beetje moet “doorschieten” als ik niet snel genoeg ga. De leeftijd waarop je dingen moet gaan verbeteren heeft ze nog niet bereikt. Ook is dat afhankelijk van wat ze zeggen. Zo heeft Hans het nog steeds over een Golfwagen als hij een VW bedoelt. En de Formule 1 is de familie 1. En soms is het afhankelijk van hoe je ze het geleerd hebt. Zo is hij nog altijd verbaasd als wij ingehaald worden door een Audi. Want die zijn heel langzaam, zo is mijn leer. Ach ja, je kunt ze alles wijsmaken. Maar toch, ook weer niet alles. Want regelmatig krijg ik te horen dat ik dom ben. Zelf dacht ik vroeger dat mijn vader geen bekeuringen kon krijgen omdat hij bij de marechaussee was geweest. “Je mag hier niet parkeren,” zei mijn moeder dan. “Ik wel,” was dan steevast zijn antwoord.

Ach ja, zo word je groot met een heel verkeerd beeld van de werkelijkheid. Aan de andere kant, de werkelijkheid verandert ook elk uur. Dus ik vind dat als een kind een schaap laat, dat je best zo kunt laten.

Doe iets

Doe iets, zong Frank Boeijen vanochtend toen ik naar de stort reed. Het is zo’n brave huisvadersklus, naar de stort rijden op zaterdag. Zeker als je met een gezinsauto gaat. Maar wat niemand aan mij ziet is waar ik aan denk. Een rode Alfa Romeo Giulietta. De meest verleidelijke auto van het moment. Ik kijk op de site en ik laat mij gek maken. Wat zou Frank er van vinden?

De lente komt eraan.

Het staat volgende week weer te gebeuren, de lente komt eraan op 20 maart. Hebben we geluk dat het een schrikkeljaar is, anders was de lente nog een dag langer weggebleven. Het schrikkeljaar is uitgevonden omdat een gewoon jaar te kort duurt. Na 365 dagen stopt het jaar er al mee, terwijl het dan eigenlijk nog vijf uur te gaan heeft. Waarom ze de seconden dan niet langzamer hebben laten tikken, zodat de dag wel precies 24 uur duurt is een raadsel. Het vermoeden bestaat dat de atletiekbond erachter zit. De 100 meter zou anders om de haverklap in een wereldrecordtijd worden gelopen.

In elk geval, de lente begint op het moment dat de dag en de nacht precies even lang duren. Dat heeft weer te maken met de hellingshoek van de rotatie-as van de aarde, het is nogal een ingewikkeld verhaal, maar het is wel volkomen logisch. Die hoek bedraagt 23,5 graden en juist die hoek veroorzaakt de seizoenen. Was er geen hoek, waren er geen seizoenen. Astronomen kunnen allerlei precieze berekeningen maken waardoor we weten wanneer een seizoen aanvangt. Meteorologen snappen daar niks van, hebben ook geen zin zich er in te verdiepen en spreken af dat de lente gewoon op 1 maart begint. Flauwekul natuurlijk, maar zoals met alle flauwekul die maar lang genoeg wordt volgehouden, op een gegeven moment gelooft iedereen het. Kwalijke zaak, want precies diezelfde laksheid werd vroeger gebezigd door de daglengtebepalers, met als gevolg dat we nu een keer per vier jaar met 29 februari zitten opgescheept.

Overigens was dit voor mij een heel lastig te beredeneren logje, vergelijkbaar met het bepalen van of je nu te vroeg of te laat komt als je verslaapt als gevolg van het vergeten de klok terug te zetten als de wintertijd aanbreekt. Dus als er niks van klopt, even goede vrienden.

Pruillip. Klusje voor papa.

Gisterenavond, het was twaalf uur, ik zat nog achter de pc, hoorde ik Hans naar de wc lopen. Het lijkt erop dat hij nu echt zindelijk is. Toen hij terugliep fluisterde hij naar boven (ik zit op zolder) “weltrusten papa”. Misschien meende hij het, misschien wilde hij de aandacht vestigen op het feit dat hij naar de wc was geweest, maar het klonk wel heel aandoenlijk.

Vanavond daarentegen, was het pruillipavond. Hij wilde een spelletje doen voor het naar bed gaan, maar ik had daar niet zo’n zin in. Ik bood aan om een verhaaltje voor te lezen uit zijn boek Pinkeltje. Maar dat wilde hij niet. Dan niet, weltrusten Hans! Op het moment dat je dan bijna zijn kamer uit loopt wil hij ineens toch wel. Maar dan is het te laat. Moet je maar geen nee zeggen. Ik ben niet achterlijk.

Dus ik sta vlak daarna dat boek voor te lezen, moet hij ineens naar de w.c. Poepen nog wel. Alsof ik alle tijd van de wereld heb. Ik liep naar hem toe met het boek, en met mijn neus dichtgeknepen las ik door. Dat vond hij erg grappig. Toen hij zijn billen afveegde en ik de bruine vegen zag, liet ik onder het lezen, nog altijd met dichtgeknepen neus, mijn walging merken. Nou, dan komt-ie helemaal niet meer bij. Ja, mijn grapjes werken nog steeds…

Ierland

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bijna tien kilo geleden waren wij op vakantie in Ierland. Ik licht de foto’s even toe, u moet zelf maar beslissen welke omschrijving bij welke foto hoort.

1. U ziet mij naast mijn grote idool, mede mogelijk gemaakt door Guinness. In Ierland snappen ze welke muziek je in een kroeg moet draaien om je klandizie in een opperbeste stemming te houden. En, a Guinness a day, keeps the doctor away.

2. Toen ik op de toppen van mijn lichamelijke vermogens zat, werd ik uitgedaagd door die Ierse koppen om mee te doen aan het visegrip-krachtspelletje. Het was een apparaatje waarvan de werking me onduidelijk was, maar dat ze zo konden instellen dat het steeds moeilijker werd om het met één hand dicht te knijpen. Op die Ier met die dikke kop na, was ik de winnaar.

3. De enige foto ooit waarop ik de pose van een fotomodel aanneem. Helaas ziet u mij alleen op mijn rug, maar die houding is een schoolvoorbeeld van poseren.

F1 en de zes kampioenen.

Dit weekend gaat het formule 1 seizoen weer van start. Wie wel eens een Formule 1 in het echt voorbij heeft zien razen, weet wat dat losmaakt. Voor het eerst in de geschiedenis doen er in 1 seizoen zes wereldkampioenen mee. Schumacher, Alonso, Vettel, Hamilton, Button en Kimi (The Iceman) Raikkonen is terug van weggeweest. Kimi is de snelste van allemaal, als het tenminste op pure coureurskwaliteit aankomt. In 1994 reed er, nadat Senna verongelukte, geen enkele wereldkampioen mee. Dat was ook niks. Zes is misschien weer een beetje veel van het goeie.

De F1 carrière van Michael Schumacher heb ik van het begin tot het eind meegemaakt. Ik ga er tenminste vanuit dat we nu ongeveer aan het einde zitten. Later, als Hans groter is, en hij leest in de boeken over Michael Schumacher, de enige coureur ooit die zeven keer wereldkampioen werd, en praktisch alle records brak die er te breken vielen, en hij wil van mij weten hoe goed deze man wel niet was, dan zal ik hem antwoorden: In 1994 en 1995 reed hij met verboden technische hulpmiddelen, daardoor was hij zo snel dat Senna -de beste ooit- zich door hem in een fout liet dwingen en verongelukte. Was dat niet gebeurd, had hij geen enkel record dat op zijn naam staat gepakt. In zijn jaren bij Ferrari had hij de beste auto, het hoogste budget, kreeg hij alleen teamgenoten die in dienst van hem reden en desondanks soms toch nog sneller waren, en overtrad hij de nodige regels om zich van het kampioenschap te verzekeren.
Nu, in de nadagen van zijn carrière rijdt hij weer voor een van de teams met het hoogste budget, wordt hij zoekgereden door zijn teamgenoot en is hij al een paar jaar niet op het podium geweest. Jos Verstappen versloeg hem altijd met karten. Nee, het is een behoorlijk overschatte coureur, Hans.

Waar de doden zijn…

Ik ben nu ouder dan mijn vader ooit geworden is. Daarnet las ik nog eens zijn afscheidsbrief aan mij, en is hij weer dichtbij. Hij was veertig toen hij hem schreef voor zijn vijftienjarige zoon. Het gevoel dat het oproept is niet prettig. Het voert terug naar de zware tijd die volgde, en waarvan ik geen idee had hoe ik er door moest komen. Dat hij hoopte dat mijn verdere studie prettig zou verlopen, dat schreef hij. Nou, niet dus. Het was hel, en ik stopte er al snel mee. Ik was zwaargewond geraakt aan mijn hart maar geen ambulance kwam mij halen. Ik liep door omdat ik niet anders kon.

Het is heel raar. Vaassen, januari 1985 staat er boven de brief. En hij eindigt met: ga niet emigreren, blijf in de buurt van je moeder. Het zal onbewust wel meegespeeld hebben. Nooit ben ik uit haar buurt geweest. Nog steeds niet. De letters vervagen, de impact na al die jaren niet. Het zelfherstellend vermogen van de mens is wonderbaarlijk. Een gebroken hart groeit weer aan elkaar. Het litteken zit van binnen, het moet haast zichtbaar zijn. Het hart functioneert weer als vanouds, je voelt de pijn alleen nog als je op het litteken drukt.

Het is vreemd, wat zo’n brief ineens weer losmaakt. Ik heb mijn vader aan een vliegertouw, op gepaste afstand reist hij mee. Nu is de klos ineens weer opgerold en hou ik de vlieger in mijn hand.

Uitdaging

Zo, ik heb zojuist per e-mail laten weten dat ik het doe, die nieuwe baan. Mensen die hier al lang lezen weten misschien nog van vijf jaar geleden, dat ik ook aankondigde dat ik een nieuwe baan had. Dat werd niet zo’n succes. Dat is zwak uitgedrukt. Ze lokten me binnen met een goed salaris, mooie praatjes en met een vriendelijke glimlach. Binnen drie dagen zat ik in een Duits-Zwitsers-Oostenrijkse tang en ze hadden me klemvast. In het weekend knepen ze iets minder, maar ik zat nog steeds vast. Foute boel dus. 27 dagen later, op de valreep, de laatste dag van mijn proeftijd tekende ik bij mijn huidige werkgever en wist ik te ontsnappen aan de Duitsers, waarvan ik nu weet dat ze zich heel anders voor kunnen doen dan dat ze zijn. Het zijn vleesetende planten en jij bent de vlieg.

Nu zijn het Zweden, waarvoor ik ga werken. Dat wil zeggen, een Nederlandse dochter van een Zweedse moeder. Het betreft een klant van ons kantoor waarvoor ik al ruim vier jaar de maandrapportages en de jaarrekeningen maak. Vorige week ben ik in Zweden geweest voor de sollicitatie. HR manager/vice president, CFO/vice president en controller. Drie Zweden tegenover je. Vooral mevrouw de HR manager deed aan kritische ondervraging. Ik was blij toen ik weer thuis was. Sommige mensen zien in alles een uitdaging, ik ben altijd opgelucht als het weer goed gegaan is.

De afgelopen vijf jaar waren weer uiterst leerzaam. En ik wens mijzelf meer succes dan bij de Duitsers. De studie die ik doe maak ik af, tenminste, daar ga ik vanuit. Ik heb onlangs het vijfde certificaat binnengehengeld, nog twee te gaan. Daarna ben ik Fiscaal Adviseur. Met een titel die ik waarschijnlijk nooit ga gebruiken, en met fiscale kennis die veel verder reikt dan die ik in mijn nieuwe baan nodig heb. Tja, het kan verkeren. Ik doe ook maar wat.