Mack

Het is natuurlijk vakantietijd maar weblog lijkt al wel langer uitgestorven. Natuurlijk, ik heb twee jaar lang ernstig niks meegemaakt, en daarvoor maakte ik in wat mindere mate niks mee, en als er iets erg is, is het wel als mensen die nooit iets meemaken, toch hun verhaal kwijt moeten. In die zin begrijp ik best dat er geen 40 reacties meer komen op een logje.

De sensatie is er natuurlijk af en na acht jaar webloggen hebben de meeste wel in de gaten dat ik soms een beetje overdrijf en alleen de voordeligste foto’s van mezelf plaats, maaaarrrr…het blijft natuurlijk wel lullig.

Facebook en Twitter zijn waarschijnlijk de hoofdschuldigen, hoewel je eigenlijk niet van schuldig kunt spreken. Het zijn gewoon ingevulde behoeftes, en er is meer behoefte aan Twitter en Facebook dan aan weblog. Net zoals er meer behoefte is aan The Voice of Holland dan aan Zomergasten. Of maak ik weblog nu te belangrijk door het met John de Mol’s creatie te vergelijken?

Ik gooi de jaarlijkse zwembroekfoto er nog maar even tegenaan, misschien helpt dat.

Oh wacht even, da’s een onvoordelige. Deze moet het natuurlijk zijn.

Elk jaar in de vakantie heb ik er even last van. Heimwee als we gaan en liefdesverdriet als we teruggaan. De heimwee beschreef ik al eens in een logje genaamd “de onvermijdelijke avond van te voren”, en het verdwijnt zodra we in de auto zitten. En het liefdesverdriet treedt op als we weer wegrijden, de warme, bergachtige en mooie streek uit, het verdwijnt zodra we op de tolweg zijn.

Ik wijt het maar aan opgelopen littekens in mijn jeugd, waardoor ik wat overgevoelig ben geworden, of misschien wel gewoon ben. De tijd gaat ongelofelijk vlug. In mijn jeugd zat ik achterin en mijn vader stuurde onze auto terug, nu ben ik het die stuurt, al wil ik mijzelf op zo’n moment wel eens verwisselen met mijn vader. Er speelt op zo’n moment ook altijd een muziekje op de radio wat het verlangen naar Frankrijk versterkt.

Het is allemaal licht en kortdurend, ik hoef er niet mee naar de huisarts, maar het is er elk jaar weer. Mijn moeder verzuchtte eens vlak na het overlijden van mijn vader dat al die mooie vakanties nu ook voorbij waren. Misschien zijn het wel plaatsvervangende emoties, maar het betekent natuurlijk ook dat het gewoon een mooie vakantie was. Dat vind ik het belangrijkste, dat de vakantie mooi was. Dat hij dan voorbij is vind ik minder erg.

Morgen weer aan het werk. De rest van het gezin heeft nog drie weken. Waardoor ik eigenlijk ook nog drie weken een beetje vakantie heb. Ik kan er weer tegen.

Het belangrijkste regionale nieuws in onze vakantie was de ontdekking van een nieuwe vossoort in Doucier, die de naam kreeg Vulpes Striata Brunneis, of in de volksmond, de bruingestreepte Douciervos. Regelmatig werd hij gesignaleerd in de heuvels rond Doucier, maar vandaag las ik op een internetsite dat hij even plotseling als dat hij was gekomen, ook weer leek te zijn verdwenen.

Zes jaar geleden gingen wij op vakantie met mijn beruchte schoonzus en mijn zwager. Ik en mijn zwager maakten toen een overlevingstocht door de woeste Ardennen. Hij was toen commando Piet en ik was commando Jan. Nu, zes jaar later, ik ben 42, hij 46, was er nog niks veranderd. Met onze beide opblaasboten waren we nu marinier Piet en marinier Jan die de woeste zee trotseerden.

Maar ’s avonds waren we weer commando’s toen we een overlevingstocht door de woeste Jura maakten. We klommen de berg op en kwamen in het dorp Fontenu, waar nog steeds de tweede wereldoorlog woedde. Jean a de longue moustache, je répète, Jean a de longue moustache.

Omdat wij geen zwaar bewapende commando’s zijn maar verkenners, hadden wij zo weinig mogelijk bepakking. Wij aten planten en schorpioenen en om onze commandobips af te vegen gebruikten wij een vos, omdat het daarvan nu eenmaal stikte in Doucier.

Doucier, le 21 juillet 2012

Het is mijn handelsmerk, op vakantie de weg kwijtraken. Ik ben natuurlijk niet echt de weg kwijt zolang ik de zon zie en een horloge heb. Ik weet dan in welke richting ik moet. Als ik niet meer zeker ben of ik nog goed ga, ga ik harder rijden. De passagiers en de volgers denken dan: hee, die rijdt door, die is hier bekend. Het is echter uitstel van executie. Na een kwartier hebben ze het door als ik voor de derde keer door het zelfde dorp rij. Dan volgt de gebruikelijke betweterigheid en het “I told you so.”

Daarna wordt het pas echt lachen want dan geef ik het heft uit handen en word volger. Mijn zwager nam de leiding en voerde ons een berg op, die leidde naar een grot. Hij reed nog net niet de grot in, de verbaasde gids vroeg zich al af wat we daar kwamen doen. Na kort overleg en op de zon oriënterend namen we de oostelijke richting en langzaam kwamen we weer borden tegen met plaatsnamen die ook op de kaart terug te vinden waren. Vlak voor Doucier dreigde mijn zwager, die voorop reed, nog een verkeerde afslag te nemen, maar ik toeterde luid ten teken dat hij rechtdoor moest. De gendarmerie was er net bezig met een verkeerscontrole. Ondanks de claxon mocht ik doorrijden. Nederlanders mogen meestal door van de Gendarmes. Wij zijn namelijk de motor van de Franse economie.

Doucier, le 20 Juillet 2012

Vakantie doet mij goed, mensen! In slechts één week neemt mijn conditie triathletische vormen aan. Het hele jaar zit of lig ik onderuitgezakt op een stoel of op de bank. Mijn eerste wandeling over deze immense camping kostte mij moeite. Maar na wat pompen, roeien, lopen, zwemmen en badmintonnen voel ik mij zoals ik eruit zie, tien jaar jonger. Mijn conclusie is dan ook dat mensen met een kantoorbaan naar een camping moeten en dat mensen die het hele verdere jaar al lichamelijk actief zijn, naar een all-in mogen.

Ik zit hier wel op de grootste camping waar ik ooit heb gezeten. Linda neemt het liefst de auto als ze naar de bakker gaat. Zelf prefereer ik een elektrisch wagentje van de camping. Het is zeker 800 meter lopen. Toch merken we niet zoveel van de grootte. Onze stacaravan (iedereen zegt mobile home) staat in de uiterste hoek van de camping en op de andere delen hoeven we niet te komen. Een prima scheiding tussen arm en rijk hier, we hoeven ons niet te begeven tussen het nomadenvolk in tenten. Behalve dan tussen mijn schoonzus en zwager die vandaag ook zijn aangekomen. Zij hebben een rent-a-tent maar willen wel gebruik maken van onze sanitaire voorzieningen. Binnenshuiskampeerders! Het rustige gedeelte van onze vakantie is nu voorbij.

Doucier, le 20 Juillet 2012

Het was vandaag bewolkt dus een mooie dag om erop uit te trekken naar de bezienswaardigheden in de omgeving. Iets wat iedereen doet op dagen als deze, vandaar dat Les Cascades du Hérisson een bezienswaardigheid zijn. Leuk watervalletje hoor daar niet van, maar ze heffen er €4,- parkeergeld. Hetzelfde verschijnsel als vorig jaar viel mij op. Fransen kunnen geen hoogtes meten. Deze waterval was ruim 30 meter hoog, volgens het bord 65. Om het dan met viltstift te gaan verbeteren is ook wat overdreven, maar ze stelen zo telkens wel op Telegraaf-achtige wijze de show. Zo heb ik ook mijn twijfels bij de hoogte van de Eiffeltoren, het viaduct van Millau, en over de hoogte van de Mont Blanc. Ze trekken er veel toeristen mee maar in werkelijkheid is de Mont Blanc niet veel hoger dan de Amerongse berg.

Over de Telegraaf gesproken, ik las vanochtend over een terroristische aanslag op het gemeentehuis van Waalre. Dezelfde vette letters werden gebruikt als bij de aanslagen vorig jaar in Noorwegen. Grote woorden als: aanslag op de democratie, ondermijning van de rechtsstaat, Ivo Opstelten mocht ook nog zijn zegje doen als opperbevelhebber van de anti-terreureenheid, bleek dat er helemaal geen doden waren gevallen! Slechts wat gepruts met molotovcocktails. Die tellen niet mee als terroristische aanslag, vind ik. Er moet minimaal een ontstekingsmechanisme aan te pas komen en er moeten ruiten sneuvelen als gevolg van een drukgolf. Anders lijkt het nergens op. Grote kans dus, dat als u geen Telegraaflezer bent dat dit nieuws u compleet ontgaan is.

Goed, we reden door naar de Zwitserse grens en voor het eerst in jaren moesten we paspoorten tevoorschijn halen. Dat tevoorschijn halen was overigens genoeg want met een beweging van zijn hoofd verschafte de douanier ons toegang. Wat we in Zwitserland gingen doen wisten we zelf ook niet, waarschijnlijk was het alleen maar om Hans en Tammar wat internationaler te maken. Het meer van Genève dan maar. Het is nog best lastig om aan de oevers te geraken want je kunt er heel makkelijk evenwijdig aan rijden, maar er naartoe is stukken moeilijker. Uiteindelijk lukte het ons bij Prangins, vlak naast Nyon, wat nog best een aardig stadje lijkt. Het hele meer stelt geen bal voor, we kwamen er dan ook geen mens tegen. Na een half uurtje visjes te hebben bekeken keerden we huiswaarts.

Het probleem was wel dat ons vakantieadres zich net boven de vouw op de kaart bevond, en we ons nu net onder de vouw, dus op de achterkant bevonden. We reden dus weer fout. Ik zag een bordje met Dole en ik wist dat dat in Frankrijk lag, dus die kant moesten we op. Bleek het te gaan om La Dole, een berg in Zwitserland van 1677 meter. Het was een smalle, kronkelige weg naar boven, ik begreep niets van de borden die ons naar de top brachten in plaats van naar Frankrijk. Niet heel veel later stonden we dan ook weer beneden, op dezelfde plek waar we naar boven waren gegaan. Het was wel een prachtig weggetje. Ergens boven stond een vos midden op de weg, met zijn prooi nog in zijn bek. Hij leek even nieuwsgierig naar de auto, maar wachtte helaas het moment niet af dat we een foto konden maken. Zwitserse vossen lijken trouwens groter dan Nederlandse, alleen scheppen de Zwitsers daar niet over op, zoals de Fransen bij wie een vos toch gauw een schofthoogte van een meter heeft.
Terug bij de grens werden we niet meer gecontroleerd, het regende en de douaniers stonden binnen. Tip voor smokkelaars. Zwitserland, je moet er geweest zijn. Niemand weet precies waarom.

Doucier, le 18 Juillet 2012

Ouderwetse warmte vandaag. Ik dobberde in het bootje met Hans of Tammar, ik weet niet meer wie het op dat moment was, en ik bedacht wat er nu eigenlijk veranderd was in 35 jaar. Een opblaasboot, blauw-groen water, de zon hoog aan de blauwe lucht en wat vredige groene heuvels rondom. Het zou voor het zelfde geld 1977 geweest kunnen zijn. Zwemmende Franse kinderen gebruiken nog dezelfde kreten. “Attends, arrête!”, je hoort het altijd in Franse wateren. Alleen Jan Pelleboer ontbrak er nog aan.

’s Ochtends in de rij bij de bakker is het niet anders. “Bonjour, baguette, croissants,” de vrolijke bakker zei tegen Hans: “tu es le porteur, jeunehomme.” De sfeer op een zomerse dag op Franse camping is onovertroffen en lijkt ook niet te veranderen. Slechts als je wat langer kijkt zie je sommige mensen bezig met hun mobieltje.
Het was een prachtige dag. We gaan weer bruin worden.

Doucier, le 16 juillet 2012

We kochten onze jaarlijkse opblaasboot in de SuperU te Champagnole. De bedoeling is dat hij dan meerdere jaren mee kan, maar dat is ijdele hoop. Ik deed er ook een pomp van een tientje bij. Op de terugweg gebeurde er iets vreemds. Na een minuut of twintig reed ik de plaats Champagnole binnen, terwijl we daar toch net vandaan kwamen. Ik dacht nog: “Héé, twee Champagnoles” maar nee, ik kwam het stadje van een andere kant binnen. Kwestie van een roofvogel die vlak voor de auto een vogeltje uit de lucht greep, precies daar waar wij volgens het bord rechtsaf hadden gemoeten.

Éénmaal terug op de camping wilde ik de boot oppompen maar de pomp bleek niet te werken. Ik was in diverse staten, en opwinding was er één van. Ik haalde de pomp uit elkaar, het kreng zat onder het vet, en er bleken twee dingetjes los te zitten die volgens mij toch echt vast hadden gemoeten. Ik stapte in de auto en reed de 25 km terug naar Champagnole. In de auto oefende ik vast hoe je een pomp ruilt in het Frans. Makkelijk, gewoon verontwaardigd klinken en “Hein” achter de zin zetten. Il ne marche pas, hein! Gelukkig was Hein de beroerdste niet en gaf me, na de pomp bekeken te hebben, een andere. Bij de auto testte ik hem nog even, maar deze was oké.

De boot was in een mum van tijd opgeblazen. Later speelde ik nog een spelletje badminton met Hans. De rackets waren het jaar daarvoor aangeschaft en trots meldde ik aan Linda dat we eindelijk iets hadden dat langer dan één vakantie meeging. Bij de eerste backhand brak het houten handvat af. Kwestie van het racket wekenlang thuis in de regen laten liggen. Story of my life. Morgen wordt het wederom mooi weer.

Doucier, le 15 juillet 2012

€1.500,- zou de boete kunnen zijn als de gendarmerie je betrapt op het hebben van een navigatiesysteem met flitspaalwaarschuwingen. Reden genoeg om het te verwijderen. De Renaultdealer was niet erg behulpzaam en scheepte mij af met wat gedownloadde instructies van de TomTom-pagina. Volslagen onduidelijke instructies en ik hoopte er maar het beste van. Ik kon toch pas in Frankrijk controleren of het gelukt was.
We vertrokken geheel tegen onze gewoonte in om 4:30 ’s ochtends. Ik vroeg Linda om Doucier in te geven op de TomTom en op dat moment bleek pas dat het systeem alleen in de Benelux werkte. Nu was het in elk geval zeker dat ik geen boete zou krijgen. Een hele opluchting en ach, die route is inmiddels blind te vinden. Visé, Luik, Luxemburg, Thionville, Metz, Nancy, Dijon, het is voor mij bekender dan de weg naar Amsterdam. Met hulp van een Michelinkaart vonden we de camping zonder één keer fout te rijden. Iets wat met navigatie nog nooit gelukt was.
We hebben trouwens de indruk dat er in de Jura precies één camping zit, en dat alle Nederlanders die via internet iets zoeken, naar deze camping worden geleid. Onderweg haalden we een knalgele Audi in, die we bij de receptie ook weer tegenkwamen. Maar meer nog omdat we al een bekende tegenkwamen van wie we wisten dat hij naar de Jura ging, en omdat sommige lezers de camping al kenden, maar het meest nog omdat de familie Van Dongen, bekend van weblog, Twitter, Facebook en de Volkskrant, ook binnenkort op deze camping verwacht wordt, terwijl zij net als wij, slechts naar de Jura gingen. Maar tegen die tijd zijn wij weer weg. Marina vroeg of we niet in het meer wilden plassen. Ha!