Een nieuwe school.

Vandaag was de eerste schooldag voor Hans en Tammar op hun nieuwe school. Linda bracht Tammar naar de klas, ik Hans. Hans is pas zeven en gaat nu naar groep vier. Hij is een grote jongen voor zijn leeftijd, en soms gedraagt hij zich best stoer, maar ik ken hem ook als hij met zijn stevige, bruine lijfje in zijn zwembroek met zijn schepnetje een uur lang geduldig in zijn eentje staat te wachten aan de waterkant tot hij een visje vangt. Hij is nog maar een klein jongetje.

Ik weet nog hoe ik me voelde toen ik een keer midden in het jaar naar een nieuwe school ging, ik was al dertien maar toch was ik blij dat mijn vader me even bij de directeur afzette. En nu stond ik op het schoolplein en zag weer dat voor mij onbekende, dat massale wat me in mijn late middelbareschooltijd altijd angst in boezemde. Liefst maakte ik rechtsomkeert van dat bedreigende gebouw vol met opgeschoten jongens en leraren die mij figuurlijk een lesje zouden leren. Na een week had ik meestal al wat meer praatjes.

Toen ik Hans in de klas zette, was hij stil, terwijl de meeste kinderen, omdat ze elkaar al kenden, honderduit praatten. De juffrouw kwam naar Hans toe en gaf hem een doosje kleurpotloden en een boekje waar hij in kon kleuren. Stilletjes ging hij aan de gang, netjes binnen de lijntjes, en ik vond dat ik maar moest gaan. Ik sprak hem gemaakt vrolijk toe, maar ik voelde een brok en van binnen voelde ik me schuldig dat we hem uit zijn vertrouwde omgeving hadden gehaald en zomaar op een andere school hadden gedaan.

Toen ik ’s avonds thuiskwam vertelde hij enthousiast dat het leuk was geweest. Maar hij was ook zichtbaar moe. Ik bracht hem naar bed en las eerst Pinkeltje op zoek naar Klaas Vaak nog even voor. Hij is nog maar een klein jongetje. Iets in mij zou willen dat onze kinderen gewoon zo klein bleven. Voor het stoeien en de grapjes, voor de knuffels en het troosten.

The handyman can.

Volgens mij heb ik het voor elkaar. Mijn vrouw is eindelijk trots op mij. Normaal deed ik alleen de vanzelfsprekende dingen, zoals ’s avonds de deuren op slot doen en ’s ochtends de krant van de mat pakken, maar nu ben ik twee weken in de weer geweest op de kinderkamers. Het resultaat mag er best zijn. Goed, we hebben een behanger ingehuurd en mijn schoonvader bood zich spontaan aan om een bed en een kast in elkaar te zetten, maar die pop heb ik wel zelf in die pose gezet. Dat is dus niet Tammar. En die kale is niet mijn schoonvader.


Zie mij eens in de weer met mijn nieuwe waterpas!

Drie latjes.

Ik ben aan het klussen. Dat is echt een hele rare uitspraak uit mijn mond, want dan klinkt het alsof je het ook echt kunt. En ik kan het niet. Ik ben dus een beetje aan het aanrommelen op de kinderkamers, dat klinkt meer in verhouding met de werkelijkheid. Maar, ik ging even naar de bouwmarkt en ik zag mooie latjes voor aan de muur. Ik dacht, daar neem ik er drie van, want ik hoef niet te meten, een echte klusser doet zoiets op gevoel. Dus nu heb ik drie latjes waar ik niks mee kan. Iemand interesse in drie latjes?

Een jointje

Ik las een poosje geleden in een boek van Dick Swaab dat cannabis een gevaarlijke drug is. Dit in schril contrast tot de algemene opvatting, dat het een redelijk onschuldige drug is. Een jaar of twintig geleden werd nog beweerd dat een joint minder schadelijk zou zijn dan een glas bier. Je weet niet meer wat je geloven moet. Swaab voerde een aantal voorbeelden aan van vooral jonge jongens, die na cannabisgebruik erg agressief werden en iemand neerstaken.

Ik werd hier aan herinnerd door een uitspraak van de rechter in een zaak waarin een jongen zijn broer neerstak en doodde. Volgens de rechter en de deskundigen deed de man dat tijdens een psychose, die mede veroorzaakt werd door cannabisgebruik en dat zijn daad hem dus niet aan te rekenen was. De moeder van de beide broers dacht er ook zo over en pleitte voor vrijspraak van haar zoon. De kans op herhaling zou volgens deskundigen niet groter zijn dan bij u en ik.

Ik kijk hier enigszins vreemd tegenaan. Psychose, moord, ontoerekeningsvatbaar. Prima dat iemand ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard, maar wat nu als ik net een biertje teveel drink, in de auto stap en iemand dood rijd? Ben ik dan ontoerekeningsvatbaar of is het verstandiger me eerst even helemaal klem zuipen zodat ik niet meer kan beoordelen of het nog handig is om achter het stuur te gaan zitten? Want ik wist tenslotte niet meer wat ik deed.

Niet dat iemand die zijn broer doodsteekt in een psychose van mij celstraf moet krijgen, hij lijkt me al erg genoeg gestraft als hij uit zijn psychose komt en zich zijn daad realiseert, maar moet er niet even gekeken worden naar dat wietgebruik? Het lijkt mij levensgevaarlijk.

Weblogherstel

Dat weblog is nog steeds niet voor elkaar bij Sanoma hè? Op zich interesseert dat niet zoveel want ik doe er niks meer mee, maar ik hou het aan om twee redenen: 1. Ik weet niet hoe het te verwijderen en 2. ik heb de foto’s nog nodig. Ik had mij voorgenomen om als ik klaar was met mijn studie eens wat grondig weblog herstel te doen. Oude berichten -die ooit door iemand gelezen gaan worden- moeten dan wel voorzien zijn van de destijds geplaatste foto’s. En dat is een monnikenwerk want het moet handmatig. Vertel mij niet dat het automatisch kan, want dat kan niet. Natuurlijk, er is een importeerfunctie maar die gaat alles wat ik tot nu toe heb hersteld, weer grondig slopen.

Als ik elke avond eens een maandje archief herstel, dan ben ik over een maand of twee klaar. Maar goed, dan moet die weblog site van Sanoma wel meewerken natuurlijk. Die laadt nu regelmatig niet. Ik heb nog nooit zulke prutsers meegemaakt, en ik heb al heel wat prutsers meegemaakt hoor. Maar goed, u begrijpt wel dat wordpress gewoon tot in lengte van dagen, lang na het uitdoven van de zon, in ongewijzigde vorm blijft bestaan. Zo niet, vallen er doden.

SpetsNaz Systema

SpetsNaz is een verzamelnaam voor Russische antiterreur eenheden. Ze zijn berucht en beroemd, en waarschijnlijk zijn Nederlandse commando’s en mariniers er kleine jongens bij. De SpetsNaz is bedreven in een Russische vechtkunst, het zogenaamde Systema. Systema is ongelofelijk. Alles mag, het gaat immers om het uitschakelen van de vijand. Toch is Systema geen keihard gebeuk, want de psyche lijkt de grootste rol te spelen.

Wat instructeur Alexander Lavrov kan en doet gaat ver voorbij ons geloof. Hij laat zich bedreigen door iemand met een geladen pistool, en maakt het hem afhandig alsof er niks aan de hand is. Hij laat zich bij elk ledemaat vasthouden door vier soldaten en zonder moeite weet hij zich te bevrijden. Iemand slaat loeihard in de maag van een tegenstander, maar de tegenstander geeft geen kik en blijft staan. De instructeur geeft een klein tikje bij diezelfde man, en hij krimpt ineen. Een kickbokser gaat een Sytema te lijf, maar weet hem gewoon niet te raken. Maar wat alles slaat, is dat hij de vijand moeiteloos op de grond weet te krijgen zonder deze fysiek aan te raken. Met zijn gedachten weet hij een microfoon uit de handen van een journalist te laten vallen.

http://www.youtube.com/watch?v=1niUv0ieNSs&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=LhxtX2y_cNs&feature=relmfu

http://www.youtube.com/watch?v=hyqBebtX1YE&feature=related

Hoe kan dit? En waar kan ik me inschrijven?

De humor van Yukiko

Wij waren op het jaarlijkse offerfeest bij Yukiko, alwaar het steevast de bedoeling is dat ik geofferd word aan de maan. Gelukkig is Yukiko geen echte heks, maar wel een kruidenvrouwtje zoals Klazien uut Zalk. Zo kent ze van alle planten in haar tuin de naam en weet ze precies welke eetbaar zijn en welke giftig. Op zich al raar, wij weten gewoon dat geen enkele plant uit onze tuin eetbaar is, al denkt ons geleende konijn daar anders over.

Van Yukiko leerde ik dat het in de natuur zo is dat als er ergens een giftige plant staat, dat er dan in een straal van vijf meter om die plant, een plant met het tegengif staat. Bijvoorbeeld in de buurt van een brandnetel groeit een dovenetel of weegbree. Heel interessant natuurlijk want ik wist niet eens dat je iets kon doen aan brandnetelprik, behalve de rit uitzitten.

Ze gaf me een rondleiding langs wat bloemen en vertelde wat het was. Bij een school oranje bloemen zei ze dat je die kon eten. Indische kers of iets dergelijks. Ik ben natuurlijk niet van lotje getikt en trapte er niet in. Totdat ze het voordeed. Ze at een oranje bloem, de heks! “Vast een truc,” dacht ik nog totdat ze ook een bloem gaf aan haar jongste kind. Toen vond ik dat ik het ook wel kon proberen en ik at een oranje bloem. Het smaakte een beetje vreemd, eigenlijk zoals alle bloemen die ik als kind at vreemd smaakten. Volgens Yukiko heel gezond, en ze vertelde me ook dat paardenbloemen eetbaar waren. Maar ik zie mezelf nog niet in een wei staan grazen.

Twee minuten later begon ze te lachen en zei dat ze als wij weg waren, tegengif zou toedienen aan haar zoontje en zichzelf. Dus toch een heks.

Virus

Het heeft me weer te pakken, het F1 virus. Ik zit op youtube, racemomenten te bekijken uit de late jaren ’80 en de vroege jaren ’90, de beste jaren uit de F1, want er vielen geen doden meer en er raceten grootheden over de circuits. Grootheden met verschillende karakters. Zo was er Senna de mystieke, Prost de geniepige, Schumacher de Duitser, Mansell de moedige , Piquet de gladde. Ze leverden de mooiste gevechten en ze gaven de mooiste interviews. Er was rivaliteit tussen Piquet en Mansell, maar meer nog tussen Senna en Prost, de twee grootste rivalen in de sport die de wereld ooit gezien heeft.

Alleen Schumacher is nu nog over, 20 jaar later, hopeloos achteraan rijdend en zoekend naar die podiumplek, een zevenvoudig wereldkampioen onwaardig. Iemand moet hem uit zijn rijden verlossen.

Het virus duurt meestal een paar dagen en is weer over zijn hoogtepunt heen. Binnenkort ben ik weer beter. Tot dan.

Oproep tot massamoord.

Wie oh wie is de uitvinder van de bromvlieg en wat heeft dat irritante beest in hemelsnaam voor functie in dit aardse rijk? Want wat kan een vlieg eigenlijk? Op je gaan zitten en irritant door de kamer vliegen. Verder niks. Ik kan geen enkele nuttige functie van een bromvlieg verzinnen. Als een beest geen functie heeft, dan roepen biologen dat hij troep opruimt. Pertinent niet waar! Vuile communistische leugens! De troep moeten wij nog steeds zelf opruimen, vliegen maken het alleen erger. Of ze poepen erop, of ze gaan dood en leggen hun lichaam ondersteboven in de vensterbank. Compleet nutteloos zijn ze, en irritant, dus daarom moeten ze uitgeroeid.

Wat kan er nu moeilijk zijn aan het uitroeien van de bromvlieg? Als u allemaal even meehelpt? Ik mocht van Linda niet van die plakrollen aan het plafond hangen, want dat vindt ze vies. Terwijl het juist heel hygiënisch is, want als je vuil op één plek verzamelt, dan is dat hygiënischer dan dat je het overal neerlegt. Denk aan de uitvinding van het de w.c en van de vuilnisbak. Ik vind dus dat u massaal de vliegenmepper moet hanteren. Elke dag mept u elke vlieg die u ziet plat. Een vlek op de muur, meer mag er niet van overblijven van deze treiteraar des overige schepselen. Bovendien krijgt de bromvlieg dan nog eenmalig een functie, namelijk lichaamsbeweging voor de mens.

Mocht de bromvlieg dan toch nog enig nut hebben in de vorm van spinnenvoer, dan voeren we de spin na de complete uitroeiing wel bij. Hebben we een deal?

Afstomen.

Ik heb een enorm groot talent voor duursporten. De Marathon, de Tour en natuurlijk de 24 uur van Le Mans, echt iets voor mij. Qua behendigheid ben ik iets minder, vandaar dat het turnen aan de ringen niet echt iets voor mij is.

We zijn begonnen met het opknappen van de slaapkamers van de kinderen. Tammar heeft de babykamer die oorspronkelijk voor Hans is ingericht, en Hans heeft nog Bob de Bouwer behang waar hij intussen ook wel overheen gegroeid is. Ik zeg we, maar Linda zou het doen. Zij heeft immers nog vakantie. Maar het afstomen van het behang valt haar zwaar. Na een dagje had ze nog maar één muurtje gedaan, nog wel met de hulp van Hans en Tammar ook, dus dat leek nergens op. Als u zich afvroeg waarom er zo’n vreemde inleiding in dit logje zit, dat komt nu.

Het afstomen van behang is duursport. Er komt geen behendigheid aan te pas, zoals bij het behangen, wat we overigens aan een professional overlaten, maar je moet doorzetten en volhouden. Het is rekken, strekken, stomen en het plamuurmes hanteren. Geen pauzes, gewoon doorstomen. Geweldig om te doen. Ik wist niet dat ik er zo goed in was. De hele kamer van Tammar is nu vrij van behang, en een baantje of drie van Hans’ kamer ook. Morgen ga ik verder. Dan is het afstomen klaar. Laat mij maar het domme werk doen, dan lever ik vakwerk. Zonder mij had deze klus de rest van de vakantie van Linda ingenomen. Ik ben een meesterafstomer.