Bla, blaas, blazer.

Gisteren was ik de klos. Ik werd dringend verzocht door mijn baas om mee te gaan naar een borrel omdat een vrouwelijke collega na tien jaar studeren eindelijk was geslaagd voor het HBO diploma marketing en communicatie. In mijn vakantie had ze de uitnodigingen al per e-mail verstuurd, maar geen van mijn collega’s was van plan te gaan, wat ook wel weer wat lullig was. Ik ging ook niet van harte, maar goed, ik kan moeilijk nee zeggen in dit soort situaties. We zouden er zes uur zijn en om tien over zes weer weggaan, zei mijn baas. Nou, dat liep anders.

Een delegatie van de VVD was aanwezig, net als de voltallige Utrechtse Rotaract, de hockeyclub, wat mensen van de golfbaan, opa en oma, de zus, en de vader en moeder van onze collega. Moeder was geheel in het zuurstokroze en vader droeg een blazer en een sjaaltje en toonde interesse in de gasten zoals alleen mannen in blazers en sjaaltjes dat kunnen. Ik zeg tegen mijn collega: “Maartje, ik weet niks over jouw vader, maar als ik hem moet inschatten, leraar.” Een daverend gelach, want het klopte. Maartje had mij altijd verteld dat haar familie uit Arnhem kwam, maar dat bleek in het echt Duiven te zijn, dat had ze verzwegen. Via een smsje naar mijn schoonzus kwam ik erachter dat de vader in de blazer haar leraar was geweest. Of hij nog steeds van die achterlijke kwastjes op zijn schoenen had, smste ze terug.

Maar goed, waar het hele verhaal hier om draait: de middelmaat werd zo enorm opgeblazen. Tien jaar gestudeerd en dan met een HBO diploma op de proppen komen, ik vind het een blamage, maar vader hield een speech, zus hield een speech, vriendin hield een speech, en ik wilde naar huis. Maar dat speechte maar door, ondertussen aanwezigen aanhalend zodat die glimlachend met de anekdote konden instemmen. En lachen natuurlijk om de hilariteit. Mijn baas wilde ook weg, maar ook hij werd aangehaald als redder van Maartje. Dat ze nu eindelijk op een plek zat waar ze kon doen waarvoor ze het meest geschikt was. Marketing en communicatie. De ophef van trotse ouders.

Ik fluisterde mijn baas in: dit is nu verdorie al de derde speech, ik heb vorige week mijn diploma thuis gezonden gekregen, ik heb het nog niet eens uit de envelop gehaald, en zij krijgt drie speeches. The Voice of Holland is allang begonnen, ik wil naar huis!

Weer zwevend

Het vervelende aan zwevende kiezer zijn is dat je het gevoel hebt dat je een belangrijke plicht verzaakt. En dat de dreiging van de deadline boven je hangt als het zwaard van Damocles en je doorboort als je op 12 september nog geen keuze hebt gemaakt. De fout die ik in het verleden vaak maakte was om een week van tevoren een favoriet te kiezen, en daarna nog debatten of interviews met lijsttrekkers aan te horen. Want dan werd ik steevast aan het wankelen gebracht. Dus dit jaar stond mijn keuze al vast, dat scheelde weer een hoop tijd en kon ik lekker op de radio luisteren naar de geluiden van de tegenkandidaten.

Vanochtend op de radio, Mariana Thieme van de partij voor de dieren. Als ik ergens tegen ben is het onnodig dierenleed en dan vooral als het vergoelijkt wordt door een boer die zegt: oh, daar voelen ze niks van. Of, ze zijn er voor gemaakt. Nu moet ik even uitkijken met de term boer, want ik bedoel nu niet de boer die van beroep boer is, maar de boer waarvan het bij zijn geboorte al vaststond dat hij boer was. Want de beroepsboer is vaak nog wel goed voor zijn beesten, maar de aanlegboer heeft helemaal geen beesten, of hooguit drie schapen en praat mee alsof hij er ook verstand van heeft. Maar ik dwaal af. Thieme heeft dus enorm goede standpunten die mij zo over de streep zouden kunnen trekken. Dus de economie kwam pas aan de beurt als we netjes voor de aarde gezorgd hadden. Prima, want dat is lange-termijndenken. We weten natuurlijk niet of het zo gaat uitpakken als Thieme zegt, maar we weten eigenlijk niks zeker als het om de toekomst gaat. Dus je moet wat. Maar ja, ik had al gekozen.

Krijg ik vandaag de verkiezingslijst binnen, staat die flikker er helemaal niet op, verdorie! Ik had iemand van woorden, maar zeker ook van daden, van aanpak waar anderen het opgaven, kortom, echt mijn type. Het was dus Jan Kees, de belastingontduikersjager. Ik mag hem, en ik laat gelijk even zien dat ik niks tegen uit-de-kastkomers heb. Maar goed, hij doet dus niet mee dus nu overweeg ik Thieme, die eigenlijk veel meer mijn type is. Vooral zwart vind ik haar geweldig staan. Ik heb alleen nog niet nagekeken of ze wel op de lijst staat.

Sporen

Een aantal van u weet wel dat mijn vader slechts veertig is geworden. Vorige week zou hij 68 zijn geworden. Ik ben tweeënveertig, en ben er niet meer zoveel mee bezig als tien jaar terug. Maar toch, een vader schijnt van enorme invloed te kunnen zijn. Adriaan Van Dis zei op licht beschaamde toon dat hij nu 66 was, en dat hij tijdens de live uitzending van Zomergasten nog steeds met zijn vader bezig was, terwijl hij dat niet wilde. Dat hij vanwege zijn vader zelf nooit aan kinderen begonnen is. Maandag, wij keken in de herhaling naar The Voice, waar een vrouw vertelde dat ze haar vader kort geleden voor het eerst aan de telefoon had. En dat ze de hele dag fier rechtop had gelopen al denkend: ik heb een vader! Op zulke moment blijf ik naar de televisie kijken, onterecht bang als ik ben dat Linda dan mijn rode ogen ziet. Vanavond, toen ik even bij Tammar op bed lag begon ze over opa Hans, dat die geen oma meer had en dat ze als ze groot was wel bij hem ging wonen. Zoiets. Ze begrijpt het nog niet helemaal, of ze bedoelde iets anders dan dat ik begreep, dat kan ook.

Ik denk steeds minder na over hoe zijn overlijden mij gevormd heeft, simpelweg omdat het goed met me gaat. Waarschijnlijk heeft het me eerst finaal uit het lood geslagen, maar ben ik toch weer wonderbaarlijk opgekrabbeld. Maar gisterenochtend tijdens het aankleden, ik was alleen op de kamer, krijg ik ineens en onverklaarbaar het haarscherpe beeld door van het moment dat hij op de bank afscheid nam van mijn oom. Hij met zijn uitgemergelde lichaam in een langdurige omhelzing met zijn zwager. En ondanks dat ik het niet echt zie, houden mijn ogen het dan even niet droog. Het duurt maar een paar seconden, niemand merkt het, maar dit zijn de sporen die, als je goed zoekt, nog over zijn van het drama dat zich ooit voltrok.

Wilskracht

Nu dreigt het alweer laat te worden. Het is bijna vijf voor twaalf. Als ik twaalf uur in bed lig, en nog even lees tot het boek uit mijn handen valt, dan ben ik morgen de hele dag weer fit. Waarom doe je dat dan niet, Mack? Tja, dat is gebrek aan discipline en aan wilskracht. Wat? Ik? Gebrek aan wilskracht? Alleen het uitspreken van het woord al brengt mij in diep meditatieve sferen. Ik zou blijven zweven in de lucht als mijn stoel nu onder mij werd weggetrokken. Maar goed, ik moet nu echt gaan, anders klopt dit verhaal niet meer. Doei.

Het zesde zintuig

Ik ben duidelijk nog aan het zoeken, qua Elvis op deze pagina. Ximaar/Xiwel/Xinix denkt met mij mee en stuurt me verschillende versies van de foto, en voorspelt daarbij al hoe het eruit gaat zien. Diep onder de indruk ben ik daarvan. Nu viel ik voor zijn argument om de foto niet op herhalen te zetten, en rechts te plaatsen zodat Elvis naar mijn blog kijkt, in plaats van er vanaf. Yukiko echter, keurde de vorige versie met dat lijntje al goed, en als een vrouw Elvis goedkeurt…wow. Bovendien weet dat ik beter naar haar kan luisteren dan naar mezelf, als het om inrichting gaat. Het probleem was dat ik op mijn thuisscherm, dat niet zo breed is, maar een halve foto zag.

Dus nu heb ik even de kopfoto gedaan. Beetje kaal, maar misschien moet u mij niet langer in de war brengen en zeggen: “Geweldig zo, Mack. Niks meer aan doen.” Tenzij u vindt dat het echt anders moet, ik ben enorm beïnvloedbaar namelijk. Daar staat tegenover dat ik een zesde zintuig heb voor wie de waarheid spreekt en wie niet. Nou ja, eigenlijk hoop ik het af te kunnen sluiten en wil ik iedereen tevreden houden, behalve natuurlijk degene die Elvis liefst helemaal ziet verdwijnen, want die heeft het moeilijk met de waarheid.

Overigens, mijn zesde zintuig vertelt mij dat Lance Armstrong geen doping heeft gebruikt. Mocht het tegendeel blijken, kan ik niet meer schermen met mijn zintuig.

Zomergasten en het alternatief

Ik heb voor het eerst dit seizoen zomergasten gekeken. Adriaan van Dis mocht aan tafel plaatsnemen, en Adriaan vind ik een sympathieke, leuke man. Zijn deftige spraak en voorkomen, zijn fijngetunede imitaties, zijn belezenheid en zijn reiservaringen maken hem tot een ideale zomergast naar wie het boeiend luisteren is. De meeste indruk maakte op mij het fragment van de Indonesische troostmeisjes die ontkenden dat de Japanners hen iets hadden gedaan. Alleen bij ze geslapen, verder niks, zo probeerde er een haar waardigheid te houden. Ik keek vroeger veel meer naar zomergasten, toen Adriaan het zelf nog presenteerde en toen er nog niet de verleidingen van internet waren.

Het alternatief op RTL 4 was een lijsttrekkersdebat. Maar daar pas ik voor. Kinderachtig gekibbel, elkaar vliegen afvangen, en zelf als die verstandige lijsttrekker acteren die ver boven de rest verheven is. Hoe doorzichtig. Het psychopathische oorlogje voeren is er een beetje af sinds Femke Halsema weg is, maar toch ik kan het nog steeds niet aanzien. De lijsttrekker richt zich uitsluitend op tijdelijk politiek geïnteresseerden, die de hele kabinetsperiode vergeten waar de partij ook weer voor stond, maar vlak voor de verkiezingen even bijgeschoold willen worden. Overigens is het voor het aantal zetels van geen enkel belang waar een partij voor staat, getuige het succes van Roemer.

Ik ga weer eens met tegenzin stemmen, al weet ik al wel wie op wie. Ik kan slecht tegen politici die roepen dat het van het allergrootste belang is om te gaan stemmen, maar intussen vergeten dat ze ruziënd voortijdig het bijltje erbij neergooiden, een ander de schuld gaven, zichzelf vrijpleitten van alle schuld, kortom hun plicht verzaakten, maar ondertussen van de burger wel verwachten dat die daar geen mening over heeft, maar zich voor de zoveelste keer laat aanpraten dat hij zijn burgerplicht moet doen en braaf naar de stembus moet. Want de democratie is het hoogste goed. Het zou juist zo mooi zijn als er eens gewoon één keer, al was het maar één keer, zodat ze daar in de verre toekomst nog met angst en beven naar terug konden verwijzen, geen kiezer kwam opdagen. Uit protest tegen het amateurisme.

Democratie is het hoogste goed. Inderdaad. En ook ooit uitgevonden door wijze mannen.

Kernwasser Wunderland.

Gisteren om deze tijd was ik enorm ziek. Een aanval van dunne stoel die gisteren om iets voor vijven begon, en die duurde tot ’s nachts. Daarna was de aanval afgeslagen maar de angst zat er toch nog goed in. Speciaal omdat ik vandaag in Kernwasser Wunderland (Kalkar) rondliep, ter gelegenheid van de 66e verjaardag van mijn moeder. ’s Ochtends ontbijtkoek en thee, s’ middags rijst en kippensoep maar daarna kreeg ik al snel meer zelfvertrouwen en kon ik weer grapjes maken. En nu is alles weer normaal, op wat pijn na, gisteren voelde het alsof er een waterpomptang in de meest wijde stand in mijn bips zat. Dat was overigens niet zo, want hij zat gewoon nog in mijn gereedschapskist.

Dat Kalkar is trouwens apart. Een gigantisch lelijke oude kerncentrale waar een pretpark van gemaakt is. Het was niet zo dat alles er vanzelf licht gaf want de kerncentrale is nooit in gebruik genomen. De Nederlander Hennie van der Most heeft het daarna voor een prikkie gekocht en is er een pretpark gestart. Best een grappig pretpark want je kunt er gratis friet, frisdrank en ijs krijgen. Tenminste, nadat je de entreeprijs hebt betaald.

Je ziet het in Frankrijk ook, kernreactoren die vlak aan de grens met het buurland staan. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de gedachte die daar achter zit, is dat in geval van een kernramp, misschien de wind gunstig staat zodat de buren de nucleaire ellende over zich heen krijgen in plaats van het eigen land. Maar misschien is dat vergezocht. Ik ben in elk geval blij dat dat ding nooit in gebruik is genomen, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, tenslotte.

Mack

Mensen zijn zo begaan met mij dat ze me alternatieve foto’s toesturen om als achtergrond te gebruiken voor mijn weblog. Tenminste, dat suggereren ze. Een mack-site zonder Mack vinden ze niet kunnen. In werkelijkheid proberen ze natuurlijk Elvis weg te krijgen, maar ik was zelf net zo blij met mijn nieuwe achtergrond. Bovendien vind ik dit net kermis, met die roze Macks. Net ten zuiden van Luxemburg ligt trouwens een plaatsje dat heet Rodemack, maar er wonen nog geen duizend mensen dus waarom dat met een enorm bord staat aangekondigd, ik weet het niet. Vast omdat het zoals praktisch elk dorpje in Frankrijk het mooiste dorp van Frankrijk is. Nee, sorry Ximaar, dit gaat mij teveel afleiden.

Met de trein naar Berlijn.

Eens in de zoveel tijd heeft een weblog een nieuw behangetje nodig. Hoe vaak, dat weet niemand, maar soms moet het gebeuren. Natuurlijk gaat het om de inhoud maar ook de vorm speelt een rol. Een volledig in notepad geschreven boek is ook niet door te komen. En laten we eerlijk zijn, aan de inhoud begint het ook een beetje te schorten. Ik word ouder, gematigder en tevredener en wie wil daar nu over lezen? Welnee, intriges, dubbellevens, armoe en controversen, dat leest veel prettiger. Maar de mensen die daar in verwikkeld zijn weten dat vaak weer niet spannend op te schrijven. Die webloggen het liever in schuttingtaal op de garagedeur van hun ex.

Ik ga over een maand een paar dagen naar Berlijn, iets met mijn werk, ik ben aan het tegenhouden dat ik over twee weken een paar dagen naar Zweden moet, want ik vind het teveel van het goede, twee buitenlandse reizen in één maand.Ik ben potverdorie geen artiest! Naar Berlijn ga ik met de trein. Zo’n razendsnelle, dan heb ik dat ook eens meegemaakt. Lijkt me geweldig om eens met driehonderd kilometer per uur door Duitsland te stomen. Wat een baan heb ik hè? Soms schaam me ik me er zelfs een beetje voor, al die weelde. Maar goed. Waarschijnlijk even wennen en dan ga ik me er ook naar gedragen.

Klimaatverandering

Vanochtend hoorde ik een alarmerend bericht. Dit jaar zou het poolijs wel eens twijfelachtig record kunnen breken, namelijk dat de oppervlakte nog kleiner wordt dan in 2007, houder van het huidige record. De oppervlakte van het ijs is nog 4 miljoen vierkante kilometer, en dat is ongeveer 2/3 van de oppervlakte van voor 2000.

4 miljoen vierkante kilometer, dat is nog altijd 100 keer zo groot als de oppervlakte van Nederland, maar eerdere berekeningen moeten bijgesteld worden. In plaats van het jaar 2100 zou er nu in het jaar 2040 al geen poolijs meer zijn. Dit geldt trouwens alleen in de zomer, niet in de winter.

Toevallig ben ik erg begaan met het lot van het poolijs in de zomer. Want de ijsbeer heeft het poolijs nodig in de zomer om te kunnen jagen. ’s Winters heeft hij er niks aan, want dan slaapt hij. In 2040 zal de ijsbeer dan waarschijnlijk uitsterven. De deskundige van het KNMI weet dit aan het broeikaseffect, wat volgens hem veroorzaakt werd door de verhoogde CO2 uitstoot. Het zal altijd wel een discussie blijven, maar veel heb je daar niet aan. Het poolijs smelt en het ijs op Groenland smelt mee. Dat Groenlandse ijs gaat zorgen voor een stijging van de waterspiegel. Immers, ijs op de Noordpool drijft al en u weet allemaal wel wat er met de colaspiegel in een glas gebeurt als een ijsklontje is gesmolten. Niks.

De ijsbeer sterft uit, er staat echter tegenover dat de gladde haai terugkeert in de Waddenzee. Dat schijnt ook met de opwarming van de aarde te maken te hebben. Echter, als de zeespiegel gaat stijgen is er straks geen waddenzee meer, want de waddeneilanden verdwijnen onder water.

De vraag is, is dit proces nog te stoppen? Zijn wij mensen niet verplicht de ijsbeer te redden omdat de ijsbeer zelf eenmaal geen weet heeft van zijn lot? Wat moeten we doen? Kunnen we wel wat doen? Heeft het wel zin om ons zorgen te maken? Moeten alle computers niet onmiddellijk uit of is dat een te groot offer? Bestaat er wel iets al een te groot offer als het gaat om het redden van de ijsbeer?