Gevaar op de weg.

Wat veel gevaarlijker is dan met een slok op rijden, is rijden met lage rugpijn. Die rugpijn liep ik op tijdens een zogenaamd beach-event van mijn werk, waarbij er tijdens het gladiatorenspel zo hard mogelijk gemept moest worden. Het is nu voortaan kiezen of delen; of ik ga mijn buikspieren trainen, of ik beweeg me de rest van mijn leven alleen nog maar voorzichtig.

Strompelend naar de auto en je dan in de stoel laten zakken, die veel te laag staat zodat je weet dat op dat moment al op je kiezen moet bijten. Maar dan. Koppelen, remmen en gasgeven lukt alleen met veel pijn. De truuk is dan ook om de vijfde versnelling in te schakelen en daar tot aan huis niet meer uit te komen. Met al die reclamecampagnes over het nieuwe rijden moeten de medeweggebruikers zich toch ook wat vloeiender over de weg bewegen, nietwaar? Niet waar. Iedereen duikt in elk gat en iedereen staat plotseling op zijn rem. Alleen het signaleren van de remlichten voor je doet al pijn. Dan moet de voet van het gas, pijnscheut één, voet boven het rempedaal brengen, pijnscheut twee, en dan met halve kracht remmen, lange pijnscheut drie. Wat heb ik gevloekt in de auto als er vlak voor mij weer iemand de weg opdraaide waardoor ik moest remmen. De cruise-control bood iets verlichting, totdat er weer geremd moest worden.

Ik besloot de laatste 15 kilometer niet binnendoor te gaan, zoals ik altijd doe, maar om te rijden via de snelweg, om zo minder te hoeven schakelen. Niet veel later reed ik in een stilstaande file. Een auto in brand op een plek waar praktisch nooit files staan. Ik wou dat ik de binnendoorweg had genomen. Het zweet brak me uit. Daar zou de politie eens wat beter op moeten controleren, mensen met rugpijn die een auto gaan besturen.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

7 gedachten over “Gevaar op de weg.”

  1. Voordat iemand anders het roept, doe ik het maar…. 😉 “En een automaat..?”

    (Mijn rijinstructuur (uit Vaassen trouwens, daarom heb ik hem metéén gekozen ;-)) zegt vaak dat het eigenlijk gek is dat mensen nog massaal kiezen voor schakelen..)

  2. @Jolie: de eerste rit terug van Zandvoort naar mijn werk deed ik in een automaat. Is slechts iets beter, maar je moet nog steeds remmen.

    Ja, tegenwoordig zijn automaten natuurlijk een stuk beter dan vroeger, maar een schakelen met een handbak in een sportieve auto voelt als handen schudden met een oude klasgenoot. 😉

  3. @Mack, Hmm, OK… jij hebt natuurlijk meer rijervaring dan ik: wat je niet kent (sportieve auto etc), mis je niet natuurlijk 🙂

    Laat ik het zo zeggen: sinds ik rijles heb heb ik eigenlijk doorlopend rugpijn, en door jouw blogje ben ik daarover aan het nadenken… 🙂

  4. Politie zou moet letten oprugpijnrijders… briefje op de auto plakken? 🙂
    Wat betreft een automaat: na een stoplicht start hij als een raket. Sportief!

  5. Ik vind het maar vervelend al die handenschuddende oud klasgenoten voor me bij groen licht. Trek toch gewoon soepel op, rugpijn of niet!

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s