Gele broek

Ik zocht een broek. Niet thuis maar in de winkel. Ik voel me altijd wat ongemakkelijk in kledingwinkels. Ik twijfelde al of ik naar binnen zou gaan, want het zou een impulsbroek worden, waar het thuisfront niet van wist. Eenmaal binnen ging ik in een ongemakkelijke houding bij de broeken staan, wachtend tot er een verkoopster kwam vragen of ze kon helpen. Zal je altijd zien, als je er op gaat staan wachten duurt het ineens vijf minuten, als je niet wilt dat ze bij je komen, staan ze bij je. Je gaat natuurlijk niet alleen staan wachten, je pakt ondertussen ook voorzichtig de bovenste broek van het stapeltje, en doet of je begrijpt wat erop het kaartje staat.

Eindelijk kwam ze, een leuke, jonge verkoopster met de vraag of ze me kon helpen. “Nou, dat dacht ik wel ja,” antwoordde ik. Ik had tenslotte een behoorlijk hulpeloze houding aangenomen. Ik zocht dus een katoenen broek maar ik vergeet altijd welke maat ik heb. De verkoopster schatte het in en ik ging naar de paskamer met twee broeken. Toen ze een minuutje later vroeg of ze pasten zei ik dat ze me wat te slank had ingeschat. Ze haalde een andere, die zat in de taille goed, maar ik had hoog water. Niet een beetje, maar ernstig. Maar ik liep toch de paskamer uit en de verkoopster vroeg terwijl ze kwam aanlopen hoe hij zat. “Een beetje Michael Jackson,” zei ik. Ze zag het en barstte in een lach uit die het midden hield tussen een schater en een beschaamde. Dat vind ik mooi hé, de verkoopsters een beetje paaien, al moet het andersom zijn natuurlijk.

Maar goed, er lag ook een broek die ik wel mooi vond, maar die had een gewaagde gelige kleur. Ik vroeg wat zij ervan vond, en ze liet gelijk blijken dat ik die moest passen. Ik paste hem en de verkoopster zei met een ontwapenende glimlach dat dit de leukste was die ik had gepast. Vroeger verstond ik dan: “wil je met me trouwen” maar nu ben ik de situatie toch wat meer baas. Ik twijfelde te veel en de gele broek is het niet geworden. Hij zat ook wat wijd. Ik had trouwens ook helemaal niet thuis kunnen komen met een gele broek. “Jij? Een gele broek,” had Linda dan gezegd. “Heb je je zeker weer laten aanpraten door een verkoopster?”

De leaseauto

Makkelijk praten had ik altijd, en geen idee waar ik het over had. Ik heb een luxeprobleem waarvan ik niet gedacht had dat het ooit zou optreden. Het gaat om de leaseauto. Het doet rare dingen met een man en hij moet waken. Want zijn baas gaat voor hem een auto betalen en de man trapt dan gegarandeerd in de valkuil van hebberigheid en het status ontlenen aan zaken die niet van hem zijn.

Vroeger toen ik geen leaseauto had was het simpel. Alfa Romeo, klaar. Maar het moet diesel zijn, en diesel in een Alfa is vloeken in de kerk. Maar nu, nu het bijtellingsverhaal op je afkomt zeg, wat een ramp. Je mag van de belastingdienst kiezen uit 0%, 14%, 20%, 25% of 35%. Het klinkt misschien vreemd, maar de eerste en de laatste categorie zijn de gunstigste. De eerste geldt voor elektrische auto’s en de laatste voor auto’s van meer dan 15 jaar oud. Nu heb ik een 14% auto met een lage waarde zodat ik werkelijk super af ben voor praktisch geen geld. Alleen zit deze auto niet zo fijn, en ik vind de navigatie wat onoverzichtelijk. Omdat ik er niet uitkwam belde ik de leasemaatschappij voor advies. Die kwamen met Volkswagen Passats die al op kenteken stonden en die je voordelig kon leasen. Maar ik vertelde de man dat ik mijzelf onsterfelijk belachelijk zou maken als juist ik met een VW aan zou komen. Dus die moest ik laten gaan.

Verder is er de schitterende Peugeot 3008 hybrid 4 met 14% bijtelling en 200!pk. Maar die schijnt alleen leverbaar te zijn met een waardeloze automatische versnellingsbak. Kortom, het is moeilijk en ik ben nu bezig precies al die argumenten toe te passen waarvan ik vroeger dacht dat het onzin voor verwende kereltjes was. Willen de kinderen nog ingebouwde dvd-schermpjes in de hoofdsteunen ook.

Nutteloze vakken

Ik las vandaag dat er naar schatting tussen de 10 en 20 miljoen diersoorten bestaan. Ten eerste vind ik dat een vrij ruime schatting en ten tweede denk ik dat als ik ga tellen, dat ik niet verder dan een soort of 100 kom? Waar komen die andere 9.999.900 of 19.999.900 soorten dan vandaan? Biologie heeft mij nooit echt geïnteresseerd, maar dat kwam omdat wij een biologieleraar hadden die eikels at en bananen pas kocht als ze bruin waren. De enige feiten die ik met biologie geleerd heb en waar ik later mijn voordeel mee kon doen waren dat vliegende vogels in V-vorm ganzen zijn, en dat suiker reukloos is, wat je dus echt niet gelooft als je er nooit aan hebt geroken.

Grappig trouwens, ik krijg zojuist een déjà vu en ik ga zoeken in de geschiedenis van dit weblog, vind ik inderdaad een logje waarin ik al eens gemeld had dat het enige feit dat ik met biologie leerde, dat van die ganzen was. Dat was dus gelogen, want dat van die suiker weet ik ook. Maar goed, als ik toch in herhaling val kunnen we het beter over geschiedenis hebben. Daar heb ik helemaal niks van onthouden. 1600? Slag bij Nieuwpoort. Waar ligt Nieuwpoort? Dat weet niemand. En mijn leraar heette Jan, dat weet ik dan ook nog. Maar zoals alle politici zeggen, je moet niet achterom kijken maar vooruit. Dus geschiedenis eruit, waarzeggerij erin. Echte waarzeggerij dan hè, niet dat je allemaal mensen met toekomstvisies kweekt, want die zijn apneu verwekkend, net als biologieleraren, alleen pakt het financieel beter uit. Qua toekomst voorspellen kunnen ze er niks van, maar ja, dat kun je toch pas controleren tien jaar nadat hun rekening al lang en breed is betaald.

Heel veel rozen.

Ik wil u een verhaal vertellen. Over een vrouw die ik ken. Als het op liefde bedrijven aankomt, steelt ze de show. Ze is niet echt mooi, ze is niet wat je zegt: klein, maar zo begint het beste rock-‘n-roll nummer dat ik ken. AC/DC, ik had het vroeger met viltstift op mijn pukkel geschreven zonder dat ik wist wie dat waren. En heel erg lang zijn ze me niet opgevallen. Bon Scott is al lang dood, zoals een goede zanger van een hardrockband betaamt, Brian Johnson heeft hem reeds lang vervangen en intussen heeft AC/DC meer albums verkocht dan The Beatles.

Het is Angus Young geweest die mij dwong van AC/DC te houden. Angus met zijn schooluniform en zijn mooie danspasjes die elk concert weer de show steelt. Een paar coole muzikanten met een peuk in hun mond omdat ze het kunstje intussen wel kennen, doen de rest. Whole lotta Rosie, waarvan ik toch jaren gedacht heb dat het over rozen ging, doet mij nog het meest verlangen naar lang haar. Zodat ik ermee kan slaan. Maar ik doe het wel met de autoradio en het gaspedaal.Het zit wel in me hoor, dat snoeiharde. Ik heb het ook met Ace of Spades en met Paranoid. Maar net zo makkelijk luister ik weer naar Shania Twain, en dan verraad ik mezelf weer.

Nightmare on Mackstreet.

Ik had een nachtmerrie. Hij begon niet als een nachtmerrie maar horrorfilms beginnen ook vaak met een draaimolen en een kinderliedje. En waar het precies over ging, ik weet het niet, mensen waren teleurgesteld in mij en dat reageerde ik af door een horrormeisje met Dracula tanden de dood in te jagen. Ze gaf een afgrijselijke gil maar ik gooide haar zo een wilde rivier in. En toen werd ik wakker. Het was vijf uur ’s ochtends.

Ik heb meestal wel het geluk dat ik in nachtmerries niet zelf het onderspit delf. Ik denk dat ik daar te oud voor ben, om nog bang te worden van dit soort nare dromen. Toch werd ik met een vervelend gevoel wakker. Want ja, zo ben ik helemaal niet, dat ik meisjes een wilde rivier in gooi. Zelfs al hebben ze Dracula tanden. Dus ik had er wel een beetje spijt van, maar aan de andere kant, wat kan ik er aan doen? Ik stuur mijn droom niet zelf aan, want zodra ik dat probeer word ik wakker. Maar nu ook trouwens. Dus misschien schuilt er wel iets engs in mij. Maar nee, ik denk het niet. Ik ben de goedheid zelve.

Goed, ik kan buiten zinnen van woede raken als er met klussen iets misgaat, maar dat schijnt eerder vermakelijk dan gevaarlijk te zijn. En laten we eerlijk zijn, als ik boven een lamp aan het vervangen ben, en daarna doen beneden de koelkast en de magnetron het niet meer, dan raak ik in zeer ernstige mate gefrustreerd omdat ik weet dat ik daarvan de schuld ga krijgen terwijl het gewoon niks, ook niet een beetje, met elkaar te maken heeft maar dat maakt niet uit, mijn schuld staat vast. Als Linda mij weer enigszins tot kalmte gemaand heeft en ik ga het volgende klusje doen, een spijker in de muur slaan, en daarna weigert het fotolijstje recht te gaan hangen, wat ik ook doe, dan is het enige dat mij nog kan redden is roepen: Ralph Inbar, kom maar tevoorschijn! Maar ja, ook dat is mij niet gegund.

Bla, blaas, blazer.

Gisteren was ik de klos. Ik werd dringend verzocht door mijn baas om mee te gaan naar een borrel omdat een vrouwelijke collega na tien jaar studeren eindelijk was geslaagd voor het HBO diploma marketing en communicatie. In mijn vakantie had ze de uitnodigingen al per e-mail verstuurd, maar geen van mijn collega’s was van plan te gaan, wat ook wel weer wat lullig was. Ik ging ook niet van harte, maar goed, ik kan moeilijk nee zeggen in dit soort situaties. We zouden er zes uur zijn en om tien over zes weer weggaan, zei mijn baas. Nou, dat liep anders.

Een delegatie van de VVD was aanwezig, net als de voltallige Utrechtse Rotaract, de hockeyclub, wat mensen van de golfbaan, opa en oma, de zus, en de vader en moeder van onze collega. Moeder was geheel in het zuurstokroze en vader droeg een blazer en een sjaaltje en toonde interesse in de gasten zoals alleen mannen in blazers en sjaaltjes dat kunnen. Ik zeg tegen mijn collega: “Maartje, ik weet niks over jouw vader, maar als ik hem moet inschatten, leraar.” Een daverend gelach, want het klopte. Maartje had mij altijd verteld dat haar familie uit Arnhem kwam, maar dat bleek in het echt Duiven te zijn, dat had ze verzwegen. Via een smsje naar mijn schoonzus kwam ik erachter dat de vader in de blazer haar leraar was geweest. Of hij nog steeds van die achterlijke kwastjes op zijn schoenen had, smste ze terug.

Maar goed, waar het hele verhaal hier om draait: de middelmaat werd zo enorm opgeblazen. Tien jaar gestudeerd en dan met een HBO diploma op de proppen komen, ik vind het een blamage, maar vader hield een speech, zus hield een speech, vriendin hield een speech, en ik wilde naar huis. Maar dat speechte maar door, ondertussen aanwezigen aanhalend zodat die glimlachend met de anekdote konden instemmen. En lachen natuurlijk om de hilariteit. Mijn baas wilde ook weg, maar ook hij werd aangehaald als redder van Maartje. Dat ze nu eindelijk op een plek zat waar ze kon doen waarvoor ze het meest geschikt was. Marketing en communicatie. De ophef van trotse ouders.

Ik fluisterde mijn baas in: dit is nu verdorie al de derde speech, ik heb vorige week mijn diploma thuis gezonden gekregen, ik heb het nog niet eens uit de envelop gehaald, en zij krijgt drie speeches. The Voice of Holland is allang begonnen, ik wil naar huis!

Weer zwevend

Het vervelende aan zwevende kiezer zijn is dat je het gevoel hebt dat je een belangrijke plicht verzaakt. En dat de dreiging van de deadline boven je hangt als het zwaard van Damocles en je doorboort als je op 12 september nog geen keuze hebt gemaakt. De fout die ik in het verleden vaak maakte was om een week van tevoren een favoriet te kiezen, en daarna nog debatten of interviews met lijsttrekkers aan te horen. Want dan werd ik steevast aan het wankelen gebracht. Dus dit jaar stond mijn keuze al vast, dat scheelde weer een hoop tijd en kon ik lekker op de radio luisteren naar de geluiden van de tegenkandidaten.

Vanochtend op de radio, Mariana Thieme van de partij voor de dieren. Als ik ergens tegen ben is het onnodig dierenleed en dan vooral als het vergoelijkt wordt door een boer die zegt: oh, daar voelen ze niks van. Of, ze zijn er voor gemaakt. Nu moet ik even uitkijken met de term boer, want ik bedoel nu niet de boer die van beroep boer is, maar de boer waarvan het bij zijn geboorte al vaststond dat hij boer was. Want de beroepsboer is vaak nog wel goed voor zijn beesten, maar de aanlegboer heeft helemaal geen beesten, of hooguit drie schapen en praat mee alsof hij er ook verstand van heeft. Maar ik dwaal af. Thieme heeft dus enorm goede standpunten die mij zo over de streep zouden kunnen trekken. Dus de economie kwam pas aan de beurt als we netjes voor de aarde gezorgd hadden. Prima, want dat is lange-termijndenken. We weten natuurlijk niet of het zo gaat uitpakken als Thieme zegt, maar we weten eigenlijk niks zeker als het om de toekomst gaat. Dus je moet wat. Maar ja, ik had al gekozen.

Krijg ik vandaag de verkiezingslijst binnen, staat die flikker er helemaal niet op, verdorie! Ik had iemand van woorden, maar zeker ook van daden, van aanpak waar anderen het opgaven, kortom, echt mijn type. Het was dus Jan Kees, de belastingontduikersjager. Ik mag hem, en ik laat gelijk even zien dat ik niks tegen uit-de-kastkomers heb. Maar goed, hij doet dus niet mee dus nu overweeg ik Thieme, die eigenlijk veel meer mijn type is. Vooral zwart vind ik haar geweldig staan. Ik heb alleen nog niet nagekeken of ze wel op de lijst staat.

Sporen

Een aantal van u weet wel dat mijn vader slechts veertig is geworden. Vorige week zou hij 68 zijn geworden. Ik ben tweeënveertig, en ben er niet meer zoveel mee bezig als tien jaar terug. Maar toch, een vader schijnt van enorme invloed te kunnen zijn. Adriaan Van Dis zei op licht beschaamde toon dat hij nu 66 was, en dat hij tijdens de live uitzending van Zomergasten nog steeds met zijn vader bezig was, terwijl hij dat niet wilde. Dat hij vanwege zijn vader zelf nooit aan kinderen begonnen is. Maandag, wij keken in de herhaling naar The Voice, waar een vrouw vertelde dat ze haar vader kort geleden voor het eerst aan de telefoon had. En dat ze de hele dag fier rechtop had gelopen al denkend: ik heb een vader! Op zulke moment blijf ik naar de televisie kijken, onterecht bang als ik ben dat Linda dan mijn rode ogen ziet. Vanavond, toen ik even bij Tammar op bed lag begon ze over opa Hans, dat die geen oma meer had en dat ze als ze groot was wel bij hem ging wonen. Zoiets. Ze begrijpt het nog niet helemaal, of ze bedoelde iets anders dan dat ik begreep, dat kan ook.

Ik denk steeds minder na over hoe zijn overlijden mij gevormd heeft, simpelweg omdat het goed met me gaat. Waarschijnlijk heeft het me eerst finaal uit het lood geslagen, maar ben ik toch weer wonderbaarlijk opgekrabbeld. Maar gisterenochtend tijdens het aankleden, ik was alleen op de kamer, krijg ik ineens en onverklaarbaar het haarscherpe beeld door van het moment dat hij op de bank afscheid nam van mijn oom. Hij met zijn uitgemergelde lichaam in een langdurige omhelzing met zijn zwager. En ondanks dat ik het niet echt zie, houden mijn ogen het dan even niet droog. Het duurt maar een paar seconden, niemand merkt het, maar dit zijn de sporen die, als je goed zoekt, nog over zijn van het drama dat zich ooit voltrok.

Wilskracht

Nu dreigt het alweer laat te worden. Het is bijna vijf voor twaalf. Als ik twaalf uur in bed lig, en nog even lees tot het boek uit mijn handen valt, dan ben ik morgen de hele dag weer fit. Waarom doe je dat dan niet, Mack? Tja, dat is gebrek aan discipline en aan wilskracht. Wat? Ik? Gebrek aan wilskracht? Alleen het uitspreken van het woord al brengt mij in diep meditatieve sferen. Ik zou blijven zweven in de lucht als mijn stoel nu onder mij werd weggetrokken. Maar goed, ik moet nu echt gaan, anders klopt dit verhaal niet meer. Doei.

Het zesde zintuig

Ik ben duidelijk nog aan het zoeken, qua Elvis op deze pagina. Ximaar/Xiwel/Xinix denkt met mij mee en stuurt me verschillende versies van de foto, en voorspelt daarbij al hoe het eruit gaat zien. Diep onder de indruk ben ik daarvan. Nu viel ik voor zijn argument om de foto niet op herhalen te zetten, en rechts te plaatsen zodat Elvis naar mijn blog kijkt, in plaats van er vanaf. Yukiko echter, keurde de vorige versie met dat lijntje al goed, en als een vrouw Elvis goedkeurt…wow. Bovendien weet dat ik beter naar haar kan luisteren dan naar mezelf, als het om inrichting gaat. Het probleem was dat ik op mijn thuisscherm, dat niet zo breed is, maar een halve foto zag.

Dus nu heb ik even de kopfoto gedaan. Beetje kaal, maar misschien moet u mij niet langer in de war brengen en zeggen: “Geweldig zo, Mack. Niks meer aan doen.” Tenzij u vindt dat het echt anders moet, ik ben enorm beïnvloedbaar namelijk. Daar staat tegenover dat ik een zesde zintuig heb voor wie de waarheid spreekt en wie niet. Nou ja, eigenlijk hoop ik het af te kunnen sluiten en wil ik iedereen tevreden houden, behalve natuurlijk degene die Elvis liefst helemaal ziet verdwijnen, want die heeft het moeilijk met de waarheid.

Overigens, mijn zesde zintuig vertelt mij dat Lance Armstrong geen doping heeft gebruikt. Mocht het tegendeel blijken, kan ik niet meer schermen met mijn zintuig.