Bookie

Ja, soms heb ik wel een grote mond over dat mijn werk een beetje hobby is, vandaag dacht ik daar toch anders over. Er spelen allerlei zaken, weinigen zijn aanwezig, niemand voelt zich geroepen om op mails te reageren en de overheid vindt het leuk om op driekwart van het jaar een btw verhoging door te voeren. Kortom, ik was bezig vanavond en ik ben nog niet helemaal klaar. Onderweg naar huis belde ik met de salesmanager die toevallig de tijd had om vandaag een cursus te volgen van een psycholoog die een kruising is tussen Tosti Tostellini en Emile Ratelband. Hij had nog gevraagd of ik mee wilde, maar ten eerste, nee, en ten tweede kun je voor € 1300 ook hele leerzame cursussen volgen die langer dan een dag duren. Maar zolang hij verkoopt klagen we niet. Het is afgezien van deze eigenaardigheidjes een fantastische vent, de salesmanager. U zou hem ook mogen, echt waar.

Ik ben tegenwoordig ook manager, wist u dat al? Op mijn kaartje staat Finance Manager Benelux. Mooi hoor, maar het wordt alleen extern gebruikt. Als men een mailtje naar buiten stuurt dan heeft men het over “de Finance manager, of over “onze controller”, intern geeft men de voorkeur aan boekhouder. “Hee boekhouder, zijn de salarissen al overgemaakt?” Sinds kort gebruikt men de afkorting Bookie. Speciaal als er getafelvoetbald moet worden. Dan staat onze Managing Director voor mijn deur en zegt: Komop Bookie, ik ga je even een ongelofelijk pak op je donder geven. Meestal verliest hij van mij, en dan vliegen er een paar krachttermen over de tafel.

Weet u nog dat ik een maandje voor de Duitsers gewerkt heb? Dit is het tegenovergestelde en zoveel beter. Bij de Duitsers was ik Herr Oberfinanzfuhrer, en het bedrijf glijdt momenteel door het putje. Hier doen ze normaal, de allerhoogste heet Jan en repareert ook het koffieapparaat als dat kapot is. Er wordt winst gemaakt en er wordt in de mailtjes gezet dat ze om het milieu denken. Wat wil je nog meer? Iets minder mailtjes. In zo’n grote organisatie word je werkelijk doodgespamd met oninteressante mail. Maar ook dat leer je selecteren. Ik kreeg vandaag een mailtje van de allerhoogste maar die was gestuurd aan iedereen. Dan weet je dat je het niet hoeft te lezen. Als je als enige geadresseerde genoemd staat, dan is het beter om het wel even te checken. Je weet ten slotte nooit wat ze voor je in petto hebben. Voorlopig heb ik het erg naar mijn zin.

Leidinggevende m/v

Linda is een paar dagen op vakantie. Italië is de bestemming. Samen met vijf vriendinnen waarvan er één haar veertigste verjaardag gaat vieren, en waardoor dit hele idee ontstaan is. Nu laat ze mij volledig verzorgd achter, en heeft ze dagen stress gehad om vijf dagen te ontstressen. Maar nu moet alles maar eens meezitten voor haar. Het weer wordt volgens de voorspellingen goed, dus het gaat er nu om dat ze niks meer hoeft als ze er is. Vaak heeft ze het over even weg bij de kinderen (en mij, want ik ben ook een kind) om een paar dagen niet constant “mama” te horen. En nu is het dan zo ver. Ze gaat vijf dagen met een boek op een stretcher liggen en ze hoeft niks te doen. Dus als het goed is komt ze als een Zenboeddhist terug.

Mannen in een gezin hebben het in bepaalde opzichten maar makkelijk. Maar misschien is het niet overal zo dat de vrouw automatisch de leiding neemt als het om de familie-bv gaat. Ik hoef eigenlijk nergens over na te denken, ik stap ’s ochtends in mijn auto, rij naar mijn werk en begin dan pas te denken. De rest is geregeld. De emancipatiebeweging heeft geen bal bereikt. Het lijkt alsof er veel is bereikt, maar in feite is dat niet zo. Deed een vrouw vroeger uitsluitend de uitvoerende taken in het huishouden, nu doet ze de uitvoerende én de leidinggevende taken van het huishouden. Daarbij heeft ze vaak ook nog een parttime baan. Eigenlijk heeft ze het alleen maar drukker gekregen. Want we weten allemaal dat de leidinggevende beroepen de zwaarste verantwoordelijkheden met zich mee brengen, en als je voor een leidinggevende functie ook nog eens niet betaald wordt, is dat helemaal onmenselijk. Normaliter moet ik geinstrueerd worden over het huishouden, en geheel gedachteloos voer ik mijn taak uit. De man zorgt op een of andere manier altijd dat hij de dans ontspringt, en hij komt er mee weg ook. Bij leeuwen is het makkelijk te verklaren. Het mannetje doet niks, in ruil voor het zorgen voor nageslacht. De leeuw heeft het het beste voor elkaar van alle levende wezens, maar ook de man scoort niet slecht. In ruil voor inkomen en een paar uitvoerende huishoudelijke taken, doet hij nog steeds niks. Want laten we eerlijk zijn, werken is toch een beetje hobbyen.

Maar goed, de komende vijf dagen heeft ze me toch even mooi te pakken. Maar het is haar gegund. Maar weer kan ik niet bewijzen voor een vrouw niet onder te doen, want de kinderen zijn tot vrijdag bij oma. Heeft ze geregeld.

Mysterieus

Ik zat in de trein tegenover nog twee Nederlanders die naar Berlijn waren geweest. Één voor een beurs, de ander voor een cursus. Je komt wat aan de praat over van alles en nog wat, maar niks van betekenis, ook wel koetjes en kalfjes. Eén informeerde naar mijn werk, en zoals zo vaak vraagt zo iemand zich dan af wat er leuk is aan boekhouden. Om zich dan in tweede instantie te herstellen en te zeggen: “ieder zijn vak.” Ik beaam dat dan en zeg meestal dat ik vroeger altijd piloot wilde worden, maar dat me dat bij nader inzien toch wat saai leek. Daarbij haalde ik een oud buurman van me aan die piloot was en die vond dat het eigenlijk net als buschauffeur was, elke dag een lijnvlucht te moeten vliegen. De buurman is reeds 15 jaar dood en daarvoor had ik hem zeker vijf jaar niet gesproken, dus hij was behoorlijk ver weg. Twintig minuten later opende ik facebook en had ik een vriendenuitnodiging van zijn vrouw, die ik ook in geen 15 jaar meer gezien heb.

Mijn overbuurman merkte op dat dat geen toeval kon zijn. Misschien niet, maar ik, blanke westerling zijnde, hou niet van dit soort grappen. Stel toch eens dat je echt denkt dat de geest van mijn buurman zich in die trein bevond, wat ook weer verdomd toevallig zou zijn, want wat moet een dode en reeds lang overledene in Berlijn net op het moment dat ik daar ook ben, en dat hij vast vooruit vloog met 2000 kilometer per uur om zijn vrouw in te fluisteren dat ze mij moest uitnodigen op Facebook, nou, dan verklaart men je ook van Lotje. Dus moet ik het helaas wel weer afdoen als toeval. Maar van toeval kun je geen spannend avontuur maken, daar moet je een mysterieuze sluier omheen laten hangen. Zeker als je weblogt. Je mag hier best een paar promille blazen.

Comfort zone

Ik ben terug uit Berlijn, heb de 43 geraakt en ben ook nog een nieuwe snelle computer rijker. Met een breed beeldscherm, waardoor ik nu perfect tenniswedstrijden op YouTube kan bekijken. De trein naar Berlijn was ook al behoorlijk snel, al is 200 km/u tegenwoordig geen highspeed meer, maar toch, het schiet lekker op. Berlijn heeft iets wat andere steden minder hebben, of althans, het ontgaat me in die andere steden, maar als ik de Reichstag zie, besef ik dat Hitler daar gelopen heeft. Als ik de Brandenburger Tor zie, dan voel ik de muur die het oosten gevangen hield. Misschien is het omdat de geschiedenis in Berlijn zich veel recenter afspeelde dan in andere belangrijke steden. Hoe dan ook, een aanrader om eens op de trein naar Berlijn te stappen en eens te voelen hoe de vrijheid voelt terwijl je door de voormalige DDR raast.

Vrijheid die voelde ik ook weer toen ik op de terugweg op Berlin Hauptbahnhof liep en besefte dat het allemaal goed gegaan was en het weekend nog voor me lag. De controllersdagen van mijn werk die ik toch wel spannend vond, maar die me ook mijn collega’s van over de wereld leerde kennen, zodat ik weet met wie ik allemaal e-mail. En ik heb de belofte dat als ik in Zweden kom, dat ik dan mee mag naar een ijshockey wedstrijd. Niet dat ik iets met ijshockey heb, maar de enthousiaste jonge Zweed stond erop. Ik heb hem trouwens moeten uitleggen wie Ronnie Peterson en Tomas Gustafson waren. En dat Abba briljant was, dat ook. Dat zag hij zelf niet zo. Een wat oudere Zweedse ceuntreuller (sommige kennen het logje nog wel) was het wel met me eens, maar die verrastte het weer dat ik de bandleden kon noemen, terwijl dat voor mij juist weer de gewoonste zaak van de wereld is. Dat leerden we vroeger zo op school. Boom, Roos, Vis, Vuur, Bjorn, Benny, Agnetha, Anni Frid.

Hoe dan ook, ik heb weer een aantal dingen opgestoken en ik ben behoorlijk uit mijn comfort zone getrokken, maar zeggen sommige snelle types, that’s where the magic happens. Ik wilde daar eerst niks van weten, maar ik begin het toch wel langzaam aan te geloven. Om te voorkomen dat ik snel weer in mijn comfort zone zou terugkruipen werd ik gevraagd om in november naar Parijs te komen voor een bespreking. Ik ja, inderdaad, provinciaaltje.

Berlijn

Morgen vertrek ik voor een paar dagen naar Berlijn, volgens Wikipedia na Londen de grootste stad van Europa. De meeste mensen zeggen: “hè, vervelend” waarmee ze bedoelen dat ze dat ook wel zouden willen. Ik ben een van de weinigen die het echt vervelend vindt. Ik heb angst voor het onbekende, voor een paar dagen van huis zijn en voor het optrekken met onbekenden. Maar goed, ik zie het nut er ook wel weer van in, als het goed is ga ik het een en ander opsteken van mijn wereldwijde collega’s.

Een keer per jaar wordt de controllers-conference gehouden. Dat is net acceptabel vind ik. Sommige collega’s zitten twee keer per maand in het buitenland, maar dat is mij niet gezien. Ik ben nu al blij dat ik met de trein kan en dat ik niet in zo’n ellendig vliegtuig hoef. Het is natuurlijk allemaal een kwestie van drempelvrees en van vaak doen, maar aan de andere kant: die gezichtjes van mijn kinderen mis ik liever geen dag. Dat van Linda ook niet, maar dat is helaas niet wederzijds. Zij gaat er van genieten dat ik weg ben, zegt ze. Want ik schijn nooit weg te zijn. Op zolder zitten telt kennelijk niet.

Voor vrouwen schijnt dat heel normaal te zijn, zo’n uitspraak. Terwijl een man zoiets nooit zou zeggen. Als ik terugkom (áls ik terugkom) gaat Linda vlak daarna naar Italië. Denkt u dat er in mij één DNA string is die daarvan gaat genieten? Neen. Dat wordt afzien, en afwisselend naar haar foto en de klok kijken. Ja, zo zijn mannen. Veel meer begaan.

Anker & Anker

Wim Anker was vrijdag te gast in College Tour. Niet alle gasten weten van het begin tot het eind te boeien, maar Anker had er geen enkele moeite mee. Op de website van Anker & Anker advocaten staat te lezen dat er geen bijstand verleend wordt aan slachtoffers. Als je die emotieloze boodschap leest en daarbij in ogenschouw neemt dat Anker de advocaat was van Robert M., de kindermisbruiker, dan zou de indruk kunnen ontstaan dat je te maken hebt met een kille, harteloze advocaat. Maar niets bleek minder waar. Anker vertelde dat hij het natuurlijk verschrikkelijk vond voor de slachtoffers, maar dat het zijn taak niet was om de slachtoffers bij te staan, maar de verdachte. Waarbij hij erop wees dat 10% van alle verdachten uiteindelijk onschuldig werden verklaard. Hij voegde er aan toe dat geen van zijn cliënten monsters waren, alleen mensen die iets verschrikkelijks hadden gedaan.

Anker sprak vol afschuw over het populisme in de politiek, sprak zelfs Ivo Opstelten toe om voortaan eerst eens tot vijf te tellen voordat hij in het openbaar reageerde. Hij hekelde het tijdperk waar we in zijn aanbeland, omdat iedereen zijn mening en vonnis over een verdachte al klaar heeft, zonder zich te hebben verdiept in een strafzaak. De rechter is degene die bepaalt of een verdachte schuldig is of niet, en welke straf er bij een veroordeling wordt uitgedeeld. Tranen in zijn ogen (ook bij broeder Hans, die in het publiek zat) waren te zien er bij een verklaring van de vrouw en de zoon van Gerrit-Jan Heijn, waarin zij de dader Ferdi E. vergaven na het uitzitten van zijn straf.

Als het aan veel mensen ligt voeren we de doodstraf terug in. Sommigen zouden openbare martelingen weer willen invoeren. Zij voegen er dan aan toe dat het 100% bewezen moet zijn dat iemand schuldig is. Als je de ouder bent van een door Robert M., misbruikt kind, is de gedachte misschien te rechtvaardigen. Ik zou me kunnen voorstellen dat ik in zo’n geval dezelfde dingen zou roepen. Maar misschien moet ik dan toch maar blij zijn dat ik er niet zelf over beslis, maar dat anderen de regels van de beschaving toepassen. Het is moedig om wraak te nemen, het is grootmoedig om dat niet te doen.

Anker zette de oncollegiale collega Moscovitch op zijn plaats door niet de gelegenheid aan te grijpen terug te bijten op diens aanvallen richting kantoor Anker & Anker, maar door te laten blijken dat de sneren hem niet onberoerd lieten, maar dat hij er niet op wilde reageren. Een uiterst conservatieve man, Wim Anker, met veel humor, broederliefde en het hart op de juiste plaats.

Toen ik over de wereld heerste.

Door externe omstandigheden gedwongen begin ik steeds vaker na te denken over hoe dit land straks ingericht moet worden als ik dictator ben. Want heel lang kan ik niet meer wachten. Ik had gehoopt het uit te kunnen stellen tot mijn jongste 18 is, maar ik vrees dat Nederland dan niet meer bestaat. Welke kant moet het op, en waar gaat het nu fout? Wat in elk geval fout gaat is het bestaan van een Eerste en een Tweede Kamer naast elkaar. De Eerste controleert in theorie de Tweede, maar in werkelijkheid zit alle macht bij de Eerste. Immers, zij keurt wetsvoorstellen goed of af. De Tweede kan een leuke wet indienen, als de verhoudingen in de Eerste anders liggen, kunnen zij het hele land frustreren, en dat wordt straks mijn taak.

U denkt misschien, als dictator heb je beide kamers niet nodig en bepaal je alles lekker zelf. Maar zo werkt het alleen in bananenrepublieken waar de dictator aantreedt op zijn 25e jaar en blijft zitten tot hij echt niet meer uit zijn stoel kan komen. Ik wil straks mijn volk nog wel enig initiatief gunnen, maar de uiteindelijke beslissing komt bij mij te liggen. Niet dat ik denk dat ik het allemaal het beste weet, maar ik ben er van overtuigd dat er één persoon moet komen die het voor het zeggen krijgt. Ik dien mij aan omdat ik verder nooit ambitieuze dictators zich kandidaat zie stellen voor deze toch wel belangrijke functie, en ook omdat ons staatshoofd te bescheiden is om eens even flink de baas te spelen in dit land. En ja, dan doe ik het vuile werk wel.

Ja, ik zal een geliefd dictator worden. En om niet helemaal uit de toon te vallen in de wereld, ben ik ook aan het nadenken over mijn dictatorpak. Want een beetje dictator heeft op alle openbare optredens hetzelfde pak aan. Ik zit te denken aan een witte jumpsuit met wat diamanten. Een beetje borsthaar eruit en een grote bril op. Ja, zo moet men mij herinneren. But that was when I ruled the world.

Het zijn net mensen.

Toch kan ik die Van der Staaij een zekere mate van humor en charme niet ontzeggen. Drie zetels en een recordwinst in Staphorst, waar een derde van de bevolking op de SGP stemde. Waar de derde zetel vandaan kwam, na altijd heel stabiel twee zetels te hebben gescoord was de vraag. Van der Staaij beantwoordde die vraag met het antwoord. Er hebben veel meer mensen op de SGP gestemd dan anders. Hoewel de vorige lijsttrekker Van der Vlies ook wel mijn sympathie had, vanwege diens strenge voorkomen en diens bijnaam “het geweten van de Tweede Kamer” denk ik dat Van der Staaij het dan toch voor elkaar heeft gekregen om extra kiezers te trekken. Daar waar ik altijd dacht dat het niet uitmaakte wat de SGP deed, riep of hoe ze campagne voerde, de uitslag stond toch al vast. Dus tenzij het aantal SGP kiezers wat 18 jaar en ouder is, ineens veel groter is geworden (ook niet ondenkbaar) heeft Van der Staaij, uiteraard met Gods hulp, een grootse prestatie geleverd. Ze timmeren aan de weg, en ze komen eraan.

Misschien kwam het wel doordat Van der Staaij niet het dominee-voorkomen van Van der Vlies heeft. Doordat hij voor SGP-begrippen erg hip is. Misschien was het wel omdat hij durfde te zeggen wat Van der Vlies nooit durfde uit te spreken. Het inwendige verzet in het lichaam van de vrouw, gebaseerd op dubieus Amerikaans onderzoek uit de jaren ’80. Dat heeft er veel over de streep getrokken, dat is een feit. Ondanks deze uitglijder, gefeliciteerd SGP. We zullen het nooit in grotendeels eens worden, maar het zijn geweldige discussiepartners. Tenminste, dat vind ik.

Kennen we eigenlijk mensen die tijdens een verkrachting zijn verwekt? Nee hè? Zie je nou wel!

De Mathias Rust-Wisseltroffee

Ik hoorde dat vandaag twee Nederlandse F16’s een Russische bommenwerper die zich niet bekend maakte, onderschept hebben in het Nederlandse luchtruim. De bommenwerper zette daarna koers naar Engeland, alwaar Britse straaljagers het overnamen. Het was de vijfde keer dit jaar dat een Russische bommenwerper boven Nederland werd onderschept. Waarom de Russen dit doen, is onbekend. Dit is nu precies de reden waarom ik vroeger straaljagerpiloot wilde worden, net als zoveel jongetjes. Ik durf nog niet eens in een heteluchtballon, maar dat doet er niet toe. Dit is toch een mooi verhaal voor een jongetje? Stel nu dat je vader straaljagerpiloot is (Papa, Bravo Delta, Delta, Roger) en hij vertelt ’s avonds bij het eten dat hij een Russische bommenwerper heeft onderschept, dan ben je toch de volgende dag de held van de klas? Het wordt tijd voor de JSF om die Russen eens flink partij te bieden.

Waarom de Russen dit doen? Ik denk het wel te weten. Het moet de Mathias Rust-Wisseltroffee zijn. De Duitser die de Sovjetregering in ernstige verlegenheid bracht omdat hij vanuit Finland naar Moskou was gevlogen en daar doodleuk zijn vliegtuigje op het Rode plein landde. Russische Mig-23 gevechtsvliegtuigen stonden het hem toe. Een raadsel. Door zijn actie rolden er koppen in het Sovjetleger en konden de hervormingen plaats hebben. Een echte held dus, Mathias Rust, die zijn actie moest bekopen met vier jaar werkkamp (licht regime). De Russen proberen nu ook hier te landen om zo politieke hervormingen af te dwingen. Iets anders kan het niet zijn.

En zo denkt Mack erover!

Over een paar dagen is het zover, dan mag er weer gestemd worden. Wat een voorrecht toch, dat dat mag. In sommige landen mag je helemaal niet stemmen, of alleen onder toezicht van twee SS’ers met machinegeweren, bij ons kan het bijna elk jaar. Het wordt je alleen wel nagenoeg onmogelijk gemaakt om een mening te vormen, door al die verschillende invalshoeken. Alle politici willen naar Rome, alleen nemen sommigen een omweg. Maar zelf weet ik ook niet de kortste weg, ik heb een kaart nodig. In elk geval gaan we bij alle partijen uit de crisis komen, het maakt dus niet uit waar je op stemt. Net zoals dat het niet uitmaakt welk wasmiddel je koopt, de was wordt toch wel schoon.

Het mooie is, je weet nu al dat er straks drie partijen nodig zijn voor de meerderheid, dus dat er in elk geval helemaal niks gaat veranderen. We schijnen onlangs het meest rechtse kabinet sinds de tweede wereldoorlog gehad te hebben, heeft u er iets van gemerkt? Ik niet in elk geval. Ja, wat praatjes op televisie, maar daar bleef het ook wel bij. Dus ook deze keer gaat er niks bijzonders gebeuren en hobbelt het een beetje voort. En dat maakt ook niet uit, je moet eenmaal een regering hebben om buitenlandse staatshoofden te kunnen ontvangen, maar België bestaat ook nog steeds terwijl het anderhalf jaar zonder regering heeft gezeten. Ze kwamen er zelfs sterker uit.

Het zou voor Nederland ook wel eens goed zijn, een jaartje zonder regering. Volgens mij doet het wonderen voor het saamhorigheidsgevoel. Een beetje als het elftal waarvan er eentje met een rode kaart van het veld is gestuurd, zodat de rest er een paar schepjes bovenop doet. Eigenlijk zou Cruijff dit land gewoon moeten leiden.