Comfort zone

Ik ben terug uit Berlijn, heb de 43 geraakt en ben ook nog een nieuwe snelle computer rijker. Met een breed beeldscherm, waardoor ik nu perfect tenniswedstrijden op YouTube kan bekijken. De trein naar Berlijn was ook al behoorlijk snel, al is 200 km/u tegenwoordig geen highspeed meer, maar toch, het schiet lekker op. Berlijn heeft iets wat andere steden minder hebben, of althans, het ontgaat me in die andere steden, maar als ik de Reichstag zie, besef ik dat Hitler daar gelopen heeft. Als ik de Brandenburger Tor zie, dan voel ik de muur die het oosten gevangen hield. Misschien is het omdat de geschiedenis in Berlijn zich veel recenter afspeelde dan in andere belangrijke steden. Hoe dan ook, een aanrader om eens op de trein naar Berlijn te stappen en eens te voelen hoe de vrijheid voelt terwijl je door de voormalige DDR raast.

Vrijheid die voelde ik ook weer toen ik op de terugweg op Berlin Hauptbahnhof liep en besefte dat het allemaal goed gegaan was en het weekend nog voor me lag. De controllersdagen van mijn werk die ik toch wel spannend vond, maar die me ook mijn collega’s van over de wereld leerde kennen, zodat ik weet met wie ik allemaal e-mail. En ik heb de belofte dat als ik in Zweden kom, dat ik dan mee mag naar een ijshockey wedstrijd. Niet dat ik iets met ijshockey heb, maar de enthousiaste jonge Zweed stond erop. Ik heb hem trouwens moeten uitleggen wie Ronnie Peterson en Tomas Gustafson waren. En dat Abba briljant was, dat ook. Dat zag hij zelf niet zo. Een wat oudere Zweedse ceuntreuller (sommige kennen het logje nog wel) was het wel met me eens, maar die verrastte het weer dat ik de bandleden kon noemen, terwijl dat voor mij juist weer de gewoonste zaak van de wereld is. Dat leerden we vroeger zo op school. Boom, Roos, Vis, Vuur, Bjorn, Benny, Agnetha, Anni Frid.

Hoe dan ook, ik heb weer een aantal dingen opgestoken en ik ben behoorlijk uit mijn comfort zone getrokken, maar zeggen sommige snelle types, that’s where the magic happens. Ik wilde daar eerst niks van weten, maar ik begin het toch wel langzaam aan te geloven. Om te voorkomen dat ik snel weer in mijn comfort zone zou terugkruipen werd ik gevraagd om in november naar Parijs te komen voor een bespreking. Ik ja, inderdaad, provinciaaltje.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

13 gedachten over “Comfort zone”

  1. Ik zal het even zeggen, dan hangt er niet zo’n verwachtingsvolle stilte: ‘Zie je nu wel, ik zei het je toch’. En Parijs is anders maar natuurlijk ook bijzonder fijn om te zijn. Hupla.

  2. @Laurent, dit was twee jaar geleden ook al een issue, toen zei Fiat precies hetzelfde. Een Duitser accepteert kennelijk geen nee. Je kunt Alfa niet verkopen aan VW, want dan bestaat Alfa niet meer, net als al die andere merken die VAG heeft overgenomen en die nu zielloos rondrijden op de autobahn.

  3. Omdat ik denk dat wij daar voor ons doel een goeie auto aan zullen krijgen maar ook omdat ik me voorstelde hoe enthousiast jij waarschijnlijk zou reageren bij het noemen van dit merk, dat nou niet zo’n status heeft onder autoliefhebbers.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s