Gele broek

Ik zocht een broek. Niet thuis maar in de winkel. Ik voel me altijd wat ongemakkelijk in kledingwinkels. Ik twijfelde al of ik naar binnen zou gaan, want het zou een impulsbroek worden, waar het thuisfront niet van wist. Eenmaal binnen ging ik in een ongemakkelijke houding bij de broeken staan, wachtend tot er een verkoopster kwam vragen of ze kon helpen. Zal je altijd zien, als je er op gaat staan wachten duurt het ineens vijf minuten, als je niet wilt dat ze bij je komen, staan ze bij je. Je gaat natuurlijk niet alleen staan wachten, je pakt ondertussen ook voorzichtig de bovenste broek van het stapeltje, en doet of je begrijpt wat erop het kaartje staat.

Eindelijk kwam ze, een leuke, jonge verkoopster met de vraag of ze me kon helpen. “Nou, dat dacht ik wel ja,” antwoordde ik. Ik had tenslotte een behoorlijk hulpeloze houding aangenomen. Ik zocht dus een katoenen broek maar ik vergeet altijd welke maat ik heb. De verkoopster schatte het in en ik ging naar de paskamer met twee broeken. Toen ze een minuutje later vroeg of ze pasten zei ik dat ze me wat te slank had ingeschat. Ze haalde een andere, die zat in de taille goed, maar ik had hoog water. Niet een beetje, maar ernstig. Maar ik liep toch de paskamer uit en de verkoopster vroeg terwijl ze kwam aanlopen hoe hij zat. “Een beetje Michael Jackson,” zei ik. Ze zag het en barstte in een lach uit die het midden hield tussen een schater en een beschaamde. Dat vind ik mooi hé, de verkoopsters een beetje paaien, al moet het andersom zijn natuurlijk.

Maar goed, er lag ook een broek die ik wel mooi vond, maar die had een gewaagde gelige kleur. Ik vroeg wat zij ervan vond, en ze liet gelijk blijken dat ik die moest passen. Ik paste hem en de verkoopster zei met een ontwapenende glimlach dat dit de leukste was die ik had gepast. Vroeger verstond ik dan: “wil je met me trouwen” maar nu ben ik de situatie toch wat meer baas. Ik twijfelde te veel en de gele broek is het niet geworden. Hij zat ook wat wijd. Ik had trouwens ook helemaal niet thuis kunnen komen met een gele broek. “Jij? Een gele broek,” had Linda dan gezegd. “Heb je je zeker weer laten aanpraten door een verkoopster?”

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

14 gedachten over “Gele broek”

  1. Wat een anticlimax. In plaats van dat je een foto laat zien van hoe of dat hij stond, zodat de webloglezer m/v bijvoorbeeld kon meestemmen of advies geven op een moment dat er nog wat aan te doen viel. Maar je kunt er morgen misschien nog even langslopen en hem alsnog kopen?

    Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.