Sporen

Een aantal van u weet wel dat mijn vader slechts veertig is geworden. Vorige week zou hij 68 zijn geworden. Ik ben tweeënveertig, en ben er niet meer zoveel mee bezig als tien jaar terug. Maar toch, een vader schijnt van enorme invloed te kunnen zijn. Adriaan Van Dis zei op licht beschaamde toon dat hij nu 66 was, en dat hij tijdens de live uitzending van Zomergasten nog steeds met zijn vader bezig was, terwijl hij dat niet wilde. Dat hij vanwege zijn vader zelf nooit aan kinderen begonnen is. Maandag, wij keken in de herhaling naar The Voice, waar een vrouw vertelde dat ze haar vader kort geleden voor het eerst aan de telefoon had. En dat ze de hele dag fier rechtop had gelopen al denkend: ik heb een vader! Op zulke moment blijf ik naar de televisie kijken, onterecht bang als ik ben dat Linda dan mijn rode ogen ziet. Vanavond, toen ik even bij Tammar op bed lag begon ze over opa Hans, dat die geen oma meer had en dat ze als ze groot was wel bij hem ging wonen. Zoiets. Ze begrijpt het nog niet helemaal, of ze bedoelde iets anders dan dat ik begreep, dat kan ook.

Ik denk steeds minder na over hoe zijn overlijden mij gevormd heeft, simpelweg omdat het goed met me gaat. Waarschijnlijk heeft het me eerst finaal uit het lood geslagen, maar ben ik toch weer wonderbaarlijk opgekrabbeld. Maar gisterenochtend tijdens het aankleden, ik was alleen op de kamer, krijg ik ineens en onverklaarbaar het haarscherpe beeld door van het moment dat hij op de bank afscheid nam van mijn oom. Hij met zijn uitgemergelde lichaam in een langdurige omhelzing met zijn zwager. En ondanks dat ik het niet echt zie, houden mijn ogen het dan even niet droog. Het duurt maar een paar seconden, niemand merkt het, maar dit zijn de sporen die, als je goed zoekt, nog over zijn van het drama dat zich ooit voltrok.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

9 gedachten over “Sporen”

  1. Het is goed dat deze herinneringen na verloop van tijd wat slijten, anders zou een mens geen leven hebben. Wat mij ook op is gevallen is de leeftijd wanneer je zoiets ingrijpends overkomt. Mijn ouders stierven toen ik 36 en 43 was. Achteraf kon ik dat veel beter handelen als het overlijden van een goede buurman zo rond mijn 15de. Op de momenten zelf greep het me allemaal behoorlijk aan, alleen dat van mij ouders heb ik meer geaccepteerd en zijn meer op de achtergrond geraakt.

  2. Mijn vader is op 58-jarige leeftijd overleden. Ik was toen tien jaar. Ondanks dat mijn vader niet zo’n beste man was, was het toch mijn vader. Hij had een hele nare dood, die ik gelukkig niet heb gezien maar wel heb gehoord in de kamer ernaast. En ja, dat hakt erin. Ik heb het wel verwerkt, maar af en toe plopt hij in mijn dromen nog naar voren. Heel mooi logje, Mack.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s