Als je iedereen over een kam scheert, dan doe je dat meestal omdat een opvallende groep zich gedraagt volgens jouw voorspellingen en je verzuimt te vermelden dat er ook een onopvallende groep is die zich wel gedraagt. Dit gezegd hebbende, ik heb het totaal gehad met Audi rijders! Hoe vaak gedragen zij zich niet als horken? Vanavond probeert een auto mij rechts voorbij te komen om voor mij in te voegen. Merk? Audi. Type? De A4 avant netniet. Ik gaf wat extra gas zodat het gat kleiner werd en dat was afdoende. De Audi haalde daarop de auto vóór mij rechts in en drukte hem daar in het gat. Aan het geslinger van de auto voor mij zag ik dat die het er niet mee eens was. Nadat de Audi de vrachtwagen die zijn rijbaan blokkeerde had ingehaald, ging hij weer naar rechts. Maar bij de volgende vrachtwagen dreigde hij zich weer in het in het gat voor mij te drukken en ik maakte het gat weer kleiner. Hij drukte echter door, voor mij een prachtige gelegenheid om eens boven op mijn claxon te gaan staan. Dat voelt best lekker, die toeter eens even een paar seconden flink te laten klinken. De berijder schrok denk ik want hij kwam niet helemaal naar links. Op dat moment ging het voor de Audi vol op de rem. Dus iedereen, inclusief ik, beleefde een hachelijk moment. De Audi durfde niet terug naar rechts omdat hij natuurlijk geen idee had wat er rechts van hem zat. Dus half op de linker- en half op de rechterrijbaan maakte hij zijn remactie. Ik heb geen idee wat er in dergelijke bestuurders is gevaren. Maar op een of andere manier moeten ze het idee hebben dat ze belangrijker zijn dan anderen. Daarom mogen ze ook over de vluchtstrook als anderen in de file staan te wachten. Pleuris.
Schouderklopje voor mij
Hans heeft moeite met het verlies van zijn vriendje. Hij krijgt op school wat extra aandacht van een juf maar dat verhindert niet dat zodra hij naar bed moet hij het moeilijk krijgt. Hij zegt dan in tranen dat hij Luc mist. En dat is ook zo, maar hij is ook bang geworden van deze trieste gebeurtenis. Bang dat er bij ons iemand doodgaat. Ik vertel hem dan dat het ook heel erg is wat er gebeurd is en dat het logisch is dat hij verdriet heeft. Dat het heel erg is, maar het ergst voor de ouders van Luc. Waarop hij opmerkte dat ik bijna nooit verdrietig ben. Ik liet het maar zo. Ik weet uit eigen ervaring dat het prima is als een kind zo naar z’n vader kijkt.
Ik legde hem uit dat de meeste mensen pas dood gaan als ze ongeveer 80 zijn en dat wat er met Luc gebeurd is heel weinig voorkomt. Hans had het erover dat mensen toch carnaval gingen vieren ondanks dit. “Jij zou toch geen feest gaan vieren als ik dood was gegaan,” vroeg Hans. Nee natuurlijk niet Hans, ben je gek zeg! Ik hou sowieso al niet van feest vieren, en ik imiteerde een paar hossende carnavalsvierders. Hans schoot in de lach dus ik deed er nog een schepje boven op. Polonaise, Arie Ribbens en alles waar ik mij niet aan kan overgeven deed ik na. Hans lachte. Ik vroeg of hij in mijn bed wilde slapen, mama zou ook vroeg naar bed gaan. Niet veel later sliep hij al.
Optocht
Ik had al nooit iets met carnaval, maar dit jaar geneer ik me. Dat heeft alles te maken met de dood van het jongetje dat op school zat bij mijn kinderen. Met een beetje pech komt de optocht nog langs zijn huis, of in elk geval akelig dicht in de buurt. Voor het eerst sinds mijn vader overleed kijk ik weer verbaasd naar de rest van de wereld, die gewoon door draait. Het was destijds heel vreemd om te zien dat de melkboer gewoon door de straat reed, alsof er zojuist geen drama was gebeurd. En nu kijk ik met verbazing naar de wereld, die onwetend is van het verdriet dat zich in Vaassen afspeelde. Ik luister naar de radio en zet hem af en toe maar uit als het te jolig wordt.
Ik heb dit kennelijk nog niet meegemaakt, dat een vrolijk en gezond kind ineens uit het leven wordt gehaald. Ik kende de jongen nauwelijks, maar het raakt me meer dan bekende volwassenen die mij ontvielen. Dan was alleen het afscheid echt verdrietig, maar nu ben ik de hele week al triestig. Woensdag in de auto liet ik m’n tranen maar de vrije loop nadat ik mijn kinderen naar school had gebracht en nog even langs de foto van Luc was gelopen.
Ik realiseer mij heel goed dat iedereen zijn verdriet anders beleeft. Ik kan er eenmaal slecht mee omgaan. En inmiddels snap ik ook dat de wereld door hoort te draaien, die kan niet wachten op elke dode die er te betreuren is. Ik begrijp zelfs dat carnaval in het zuiden groter is dan de ellende van het individu. En zo moet het ook zijn. De dood spaart uiteindelijk niemand, dus waarom zou de wereld wachten op een eenling? Omdat die toevallig pas negen was? Dagelijks gaan er miljoenen kinderen dood. De wereld kan niet wachten, en daarom gun ik de mensen die het vieren hun carnaval, maar het zou toch mooi zijn als de optocht een ontwijkend gebaar maakte.
Gesprek met mijn kleindochter
Opa Mack, vertelt u nog eens over de oorlog?
Nou, niemand had het zien aankomen want het was inmiddels al 70 jaar vrede in Europa. Dat was een mooie tijd, misschien wel de mooiste uit de geschiedenis. De economie bloeide op, mensen kregen meer vrije tijd, armoede werd aangepakt, de medische zorg werd beter, tja daar hadden we zuiniger op moeten zijn. Het begon in 2014, toen president Poetin van Rusland de Krim annexeerde.
Wat betekent annexeerde?
Dat is een moeilijk woord voor in beslag nemen. Of eigenlijk iets tot je eigendom rekenen. Nou ja, dat woord gebruikten ze toen veel maar het kwam er op neer dat Rusland vond dat de Krim bij Rusland hoorde en niet bij Oekraïne. Oekraïne is wat tegenwoordig Israël heet. Er waren sowieso veel spanningen in die tijd. Wij waren toen met je vader en tante Tammar op vakantie in Frankijk toen er een Nederlands passagiersvliegtuig werd neergeschoten boven Oekraïne. En er waren veel spanningen met moslims. In die tijd mochten we de moslims niet echt. Ze werden altijd in verband gebracht met criminaliteit en geweld. Op een dag gingen de premiers van Frankrijk en Duitsland naar Wit Rusland om daar te bemiddelen over de oorlog in Oekraïne. Ze zouden praten met Poetin en Porosjenko onder het toeziend oog van Loekasjenko. Poetin en Loekasjenko bleken toen onder één hoedje te spelen en namen Hollande, Merkel en Porosjenko gevangen. Toen waren de rapen uiteraard gaar.
De rapen gaar?
Ja, dat is een uitdrukking die we vroeger gebruikten. Het betekent dat de bom barstte. Duitsland en Frankrijk eisten onmiddellijke vrijlating van hun presidenten, maar de Russen dreigden de gevangenen uit te leveren aan IS, dat was destijds een Russisch doodseskader maar men dacht toen nog dat het moslims waren. Zolang Rusland de gevangenen had deden Duitsland en Frankrijk niets terug. Dit zorgde weer voor grote woede onder de bevolking van Frankrijk en Duitsland omdat, nu het hun presidenten waren, er niet werd ingegrepen terwijl de gewone bevolking het idee had dat als het minder belangrijke landgenoten waren geweest dat er allang was ingegrepen. De Russen hadden ook nog eens gezorgd voor dubbelgangers van de drie gevangenen dus er heerste overal paniek en chaos, en niemand vertrouwde elkaar meer. Toen ingrijpen van Frankrijk en Duitsland uitbleef grepen de Amerikanen in en vielen Wit-Rusland binnen. Het was uiteindelijk een Nederlandse JSF die de raket afschoot die Merkel en Hollande doodde. Daarop zetten de Duitsers en de Fransen de aanval in op Nederland en was het hek van de dam.
Het hek van de dam?
De rapen gaar. Israël, altijd een trouwe bondgenoot van Amerika en Nederland kwam ons gelijk te hulp, die hadden nog een oude rekening met Duitsland openstaan. En wederom waren we in oorlog met Duitsland en met Frankrijk. Nu was het Nederlandse leger in die tijd een lachertje hoor, precies hetzelfde als aan het begin van de tweede wereldoorlog. Maar toch vochten ze flink terug. Met de hulp van Israël werden de Duitsers en de Fransen weer op andere gedachten gebracht.
Dus zo begon de derde wereldoorlog?
Zo begon hij ja. Goddank gebeurde er niet waar iedereen al tientallen jaren voor vreesde als er en nieuwe oorlog zou uitbreken. Het werd geen kernoorlog, al waren het de Nederlanders zelf die de enige kernraket uit de hele oorlog gebruikten. Ze stonden opgesteld in Groningen, niemand had het ooit in de gaten. Zelfs de ondergrondse kernproeven werden afgedaan als aardbevingen door gaswinning. Ondanks de netelige situatie vond iedereen in Nederland, inclusief Groningers het geweldig toen dat bekend werd. De kruisraket landde in het oosten van Oekraïne precies op de plek waar de MH17 werd neergeschoten. Dunbevolkt gebied, relatief weinig slachtoffers al waren het er zeker 100.000. Maar onder hen waren Poetin en Loekasjenko die daar hun hoofdkwartier hadden. Zonder Poetin bleken de Russen helemaal niet zo oorlogszuchtig als gedacht werd. Er werd weinig tegenstand meer geboden en de oorlog bloedde dood. Uiteindelijk werd in Slochteren de vrede getekend.
En Israël?
Israël had een nieuwe plek nodig, het lag daar vanaf het begin aan al verkeerd. Het oude Israël is aan de Palestijnen gegeven, en Israël is opnieuw gesticht waar vroeger Oekraïne was. Het oosten is nog steeds onbewoonbaar gebied door de radioactiviteit, maar het land is zo groot dat dat geen groot probleem bleek.
Ik had nooit gedacht dat het nog kon gebeuren, een derde wereldoorlog, maar het gebeurde onder ieders ogen. De mensheid leert kennelijk niet. Maar één voordeel, Israël doet nu gewoon mee aan het Eurovisiesongfestival omdat het bij Europa hoort. Kom op, we gaan een ijsje halen.
Fly away
Hoe kan het dat wij mensen een stem kunnen herkennen? Waarom kan ik Elvis onderscheiden van een imitator, waarom herken ik Mick Jagger als hij meezingt bij Carly Simon en waarom herken ik de stem van Olivia Newton John uit duizenden? Dat zijn van die dingetjes die geheel vanzelfsprekend lijken maar het niet zijn. Want er zijn miljarden stemmen op de wereld en geen twee klinken hetzelfde. Dat betekent dat ons gehoor in staat is om uit miljarden te herkennen. Dat geldt niet alleen voor het gehoor, maar ook voor gezichtsherkenning. Er zijn miljarden gezichten in de wereld, maar allemaal hebben ze neus, oren, mond en ogen op dezelfde plek. Zouden sommigen op de plek van hun ogen hun oren hebben zitten werd het makkelijker, omdat je een aantal onjuiste combinaties zou kunnen elimineren, maar dat is niet het geval. Onze hersenen maken er geen wiskunde van, en toch kunnen ze dit beter en sneller dan een computer, die wel moet zoeken naar een geldige combinatie.
Hoe dit werkt, geen idee. Meestal als ik met zoiets aan kom kakken heb ik er net een boek over gelezen en weet ik ook het antwoord. Tenminste, ik vat dan even in één zin samen waar de onderzoeker tien jaar aan heeft gewerkt. Maar opvallend is het wel. Als je honderd Rottweilers naast elkaar zou zetten zou je ook je eigen hond eruit kunnen pikken. En dan gebruik je niet eens het reukzintuig. Kennelijk hebben onze hersenen aan één oogopslag of aan één geluidsfragment genoeg om te kunnen herkennen wat ze al eerder opgeslagen hebben. En handig is het, want zonder zou je nooit weten of je onder vrienden of vijanden bent. Elk mens zou eenzaam zijn tussen zijn soortgenoten en je zou niemand vertrouwen. Iedereen zou een vreemde voor je blijven. We zouden dement lijken doordat we iemand die we net nog gezien hebben, niet herkennen. Met hoge mate van zekerheid zou de soort niet overleefd hebben, als hij al opgestart was. Een Alzheimerpatiënt moet zich vreselijk eenzaam voelen.
…
En toen overleed er vannacht plotseling een jongetje dat op school zit bij mijn kinderen. Door een ongelofelijk naar toeval zat zijn moeder aan de andere kant van de wereld en die maakt nu een hel van een reis door om terug bij haar zoon te keren om hem morgenochtend pas voor het laatst in haar armen te nemen. De impact die zoiets heeft. Het is een verschrikkelijk drama. Ik wil niet op de details ingaan, omdat dat mijn taak niet is, en er is ook niet precies bekend wat er gebeurd is. Het was in elk geval een natuurlijke dood, als je daarvan kunt spreken bij een jongetje van negen.
Huilende ouders op het schoolplein is een teken dat de ouders van de jongen er niet alleen voor staan, maar dat kan hooguit een klein deel van het verdriet van de ouders wegnemen. Volgende week gaan onze levens door, terwijl er daar een gat is geslagen wat niet meer gedicht wordt. Een kind te verliezen slaat de ouders lam. Onze kinderen huilden ook vanavond toen we terugkwamen van een bijeenkomst op school. En wat kun je doen? Praten, dat is het enige. Of je wat zinnigs zegt maakt waarschijnlijk niet uit, want wat valt er te zeggen? De angst proberen weg te nemen, dat kun je doen, je baseert je dan maar op statistieken, die geen zekerheid bieden.
Ik ken de moeder alleen van een kort praatje op het schoolplein, en zodoende weet ik ook wie de jongen is. En na vandaag heeft ze geen reden meer om op het schoolplein te komen. Mijn gedachten zijn bij vader, die er vannacht alleen voor stond, en bij moeder die nu nog in het vliegtuig zit voor de zwaarste reis uit haar leven.
Ziel
Het zijn de afgelopen maanden niet de beste maanden uit mijn geestelijke gezondheidsgeschiedenis geweest, maar hoe anders is dat met mijn lichamelijke! Ik denk dat ik de hond moet bedanken, met wie ik elke ochtend een half uur loop direct nadat ik opsta. Vorst, regen, de hond moet er eenmaal uit. Ze is momenteel loops en ontsnapt af en toe aan mijn gezag. Dan sprint ze er vandoor en zal ik er rennend achteraan moeten, want reuen gaan onmiddellijk tot actie over als ze de kans krijgen. En aangezien de hond, zo zag ik vanochtend, haar staart uitnodigend aan de kant doet, kun je haar geen drie seconden uit het oog verliezen.
Door al die rondjes gaat het met mijn rug goed, volgens schema had ik allang weer plat moeten liggen. Vanavond ben ik zelfs, omdat de hond zo onrustig was, drie kilometer gaan hardlopen met haar aan de riem naast me. Het is dankbaarheid van drie kanten. Van Linda, omdat ik dat al maanden ’s ochtends volhoud, van de hond, maar dat spreekt voor zich, en van mezelf, voor mijn algehele conditie. Lichamelijk gaat het niet uitsluitend achteruit als je wat ouder wordt. Ik ben dit jaar sterker dan vorig jaar, en vind dat een hele prestatie van mezelf. Mijn boekjaar loopt overigens van juni tot mei, dat u niet denkt dat ik nu al de dag prijs eer het avond is. Nu de ziel nog harden, want met een gehavende ziel begint zelfs het meest getrainde lichaam niks.
Krant
In het kader van “ik heb wel genoeg aan zelfkastijding gedaan in mijn leven” werd er vandaag en Foxsport abonnement aangeschaft. Heel makkelijk, je klikt het aan op je tv en je kunt kijken. Kost geloof ik wel 17,50 per maand maar ik denk dat ik die ga compenseren door de krant eruit te doen. Van de krant lees ik al jaren niet meer dan 5%. Ik ben nog opgevoed (door mijn leraren) met het idee dat je een krant moest hebben. Toen ik door kreeg dat ik mijn informatie ook wel van de radio en tv kreeg, wilde ik de krant gaan opzeggen, alleen heeft Alexander Klöpping mij hier nog jaren van weten te weerhouden. Deze jongeman, destijds nog een melkmuil, beweerde namelijk dat kranten ‘niet meer van deze tijd’ zouden zijn. Een jeukopmerking natuurlijk, maar hij voegde er aan toe dat de huidige pretgeneratie het nieuws altijd gelijk wil weten en niet alleen ’s ochtends nieuws wil lezen wat al een dag oud is. Dus als Klöpping wat vindt, doe ik automatisch het tegenovergestelde.
Maar het is echt zonde, zo’n krant is duur en als hij dan toch nauwelijks gelezen wordt, op de voorpagina en de sport van maandagochtend na, dan kun je hem net zo goed wegdoen. Want waarom zou ik de enige moeten zijn die niet de makkelijkste weg kiest? Donder op, ik heb ook het recht op een makkelijker leven! Lekker op de bank hangend voetbal kijken met een krat bier erbij, dat wilde ik altijd al! Trouwens, wat heb je aan al die verdieping uit de krant? Je komt toch nooit iemand tegen met wie je het daar over kunt hebben. Voetbal wel, dat verbroedert. Alleen even een oplossing zoeken voor wat ik nu onderin de kattenbak moet leggen.
Een winterbandenhufter
Ik heb de laatste jaren nogal zitten afgeven op winterbanden. En eigenlijk niet op de winterbanden zelf, maar op de gekte die erover ontstaat en op het afsluiten van de bloedtoevoer naar de hersencel die informatie over winterbanden heeft opgeslagen. Maar dat was allemaal vóór gisterenavond toen ik voor het eerst in mijn leven profijt van mijn winterbanden had. Maar voordat iemand denkt dat ik om ben, dat ben ik niet. Ik zou gisterenochtend op de ijzel en ’s avonds door de sneeuw ook veilig aangekomen zijn, omdat ik dat eenmaal ook al deed in de ijstijd van de vorige eeuw en er nog geen winterbanden bestonden.
Ik herhaal nog even wat ik tegen winterbanden heb. Meer dan 99% van de tijd zitten ze onder je auto tijdens omstandigheden dat zomerbanden je op dat moment meer grip bieden. Denk aan kortere remwegen op niet besneeuwd wegdek en aan betere grip in korte natte bochten. En vergeet niet dat dit land overwegend vlak is.
Op ijzel merkte ik nog niet echt verschil, maar ik geloof dat dat er wel was, als ik de paniekerige bewegingen van de auto achter mij zag toen mijn ABS mij rustig tot stilstand bracht. Maar gisterenavond in de sneeuw….wat een genot. Alsof er geen sneeuw lag. Ik leek wel een echte hufter zo relatief dicht reed ik op mijn voorganger. En toen die er bij de eerste de beste rotonde vanaf slipte, draaide ik om hem heen, hem achterlatend, achterstevoren op de rotonde en ik ging er vandoor alsof ik in een race zat. Kortom, je wordt er ook nog eens overmoedig en een hufter van, dus ik pleit voor een verbod op winterbanden in Nederland omdat ze niet tijdens 99% van de omstandigheden onveiliger zijn, maar altijd.
Zoon
Gisteren, in het half uurtje voordat Hans naar bed moest, vroeg hij of hij mocht tekenen. Normaal zou ik geen bezwaar hebben, maar nu een heel klein beetje. De tekenspullen waren namelijk opgeborgen sinds de uitruim van een kast die we weg hadden gedaan, maar hij wilde per se tekenen. Ik moest een werkkast in en onder een grote stapel onbekend gewicht de tekenpapiertjes weghalen. Ik pakte er een paar, en hij ging tekenen.
Ik stond in de keuken koffie te zetten (of heet dat anders bij een Senseo?) en hij vroeg me hoe je gefeliciteerd schreef. Ik dicteerde het zonder er verder acht op te slaan. Ook toen hij tegen ons zei dat we niet mochten kijken, wekte hij geen enkele argwaan. Waarschijnlijk was ik iets teveel met mezelf bezig. Vanochtend liet hij zijn tekening zien en ik realiseerde me hoe erg het geweest zou zijn als hij niet had mogen tekenen omdat ik het teveel moeite vond om dat papier op te duiken. Ik vond het eigenlijk al erg dat ik het gisteravond niet door had. Maar wat een zoon hebben wij.
Mack 