Optocht

Ik had al nooit iets met carnaval, maar dit jaar geneer ik me. Dat heeft alles te maken met de dood van het jongetje dat op school zat bij mijn kinderen. Met een beetje pech komt de optocht nog langs zijn huis, of in elk geval akelig dicht in de buurt. Voor het eerst sinds mijn vader overleed kijk ik weer verbaasd naar de rest van de wereld, die gewoon door draait. Het was destijds heel vreemd om te zien dat de melkboer gewoon door de straat reed, alsof er zojuist geen drama was gebeurd. En nu kijk ik met verbazing naar de wereld, die onwetend is van het verdriet dat zich in Vaassen afspeelde. Ik luister naar de radio en zet hem af en toe maar uit als het te jolig wordt.

Ik heb dit kennelijk nog niet meegemaakt, dat een vrolijk en gezond kind ineens uit het leven wordt gehaald. Ik kende de jongen nauwelijks, maar het raakt me meer dan bekende volwassenen die mij ontvielen. Dan was alleen het afscheid echt verdrietig, maar nu ben ik de hele week al triestig. Woensdag in de auto liet ik m’n tranen maar de vrije loop nadat ik mijn kinderen naar school had gebracht en nog even langs de foto van Luc was gelopen.

Ik realiseer mij heel goed dat iedereen zijn verdriet anders beleeft. Ik kan er eenmaal slecht mee omgaan. En inmiddels snap ik ook dat de wereld door hoort te draaien, die kan niet wachten op elke dode die er te betreuren is. Ik begrijp zelfs dat carnaval in het zuiden groter is dan de ellende van het individu. En zo moet het ook zijn. De dood spaart uiteindelijk niemand, dus waarom zou de wereld wachten op een eenling? Omdat die toevallig pas negen was? Dagelijks gaan er miljoenen kinderen dood. De wereld kan niet wachten, en daarom gun ik de mensen die het vieren hun carnaval, maar het zou toch mooi zijn als de optocht een ontwijkend gebaar maakte.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

3 gedachten over “Optocht”

  1. Het jaar waarin mijn vader zelfdoding pleegde, volgde carnaval vrij snel. Ik vond het afgrijselijk gewoon. Niet eens zozeer dat de wereld nu eenmaal door draait maar wel dat er van mij verwacht werd dat ik mijn verdriet even opzij zette .. het was tenslotte leut(??).

    Zou een mooi gebaar zijn als de optocht een kleine omleiding maakte. Het past toch gewoon op geen enkele manier bij elkaar, in elk geval niet voor de betrokkenen.

    Sterkte met jouw verdriet wat deze dagen dicht onder de oppervlakte ligt.

  2. Het zou zeker zo horen te zijn dat de optocht een andere route neemt. In ons dorp is het jaarlijkse Strao feest al eens afgelast omdat er een meisje van twaalf verongelukt was, aangereden in de mist op weg van school naar huis. Heel het dorp was er kapot van, dan ga je niet feesten.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s