Niemand heeft gelijk

Ik geloof dat ik het wel eens vaker heb geschreven, ik ben jaloers op mensen met een mening. Een standpunt dat zij uitdragen en waar zij voor staan, ongeacht wat. Mijn mening kan stevig zijn en soms hard klinken, maar ik kan door redelijke standpunten van een ander aan het wankelen gebracht worden. Dus ben ik totaal ongeschikt voor de politiek waar je soms tegen beter weten in, in je eigen standpunten moet blijven geloven. Geloof betekent trouwens ook dat je het gelooft, niet dat het bewezen kan worden, want op het moment van het bewijs is het geloof weg, zowel bij het geloof in God of hogere machten, als bij het geloof in een standpunt. Dus mocht iemand van u of ik na zijn dood verder leven in de hemel, beweer ik dat zijn geloof of ongeloof op dat moment voorbij is.

Met standpunten is het probleem dat je er aards bewijs voor denkt te kunnen vinden. Echter, degene die het niet met jouw standpunten eens is, denkt precies hetzelfde en zo kom je dus nooit verder, behalve als je blijft geloven in je eigen standpunten, wat er ook gebeurt. En misschien was het helemaal niet zo gek om in een bepaald nest geboren te worden en dat daar de basis voor de te varen koers gelegd werd. Ging je over west, dan kwam je in Amerika, maar over oost kwam je er ook. Dit laatste voorbeeld laat wel feilloos zien dat het ene standpunt je eerder brengt waar je zijn moet dan het andere. Tenminste, als je in Nederland woont. Woon je in Rusland, dan kan de weg over oost wel eens de betere zijn. Terwijl wij hier dan zeker denken te weten dat Rusland over west moet varen omdat dat nu eenmaal korter is. Maar misschien wil men helemaal niet in Amerika eindigen, dat kan ook nog om het nog lastiger te maken.

Ik geloof dat wel kan constateren dat ik doorgaans voor de underdog ben. Waardoor het dus kan voorkomen dat ik de ene week keihard tegen iemand inga die over west wil, en de volgende week hetzelfde doe bij iemand die zegt dat oost de beste weg is. Ik ben dus niet eens een diplomaat. Ook geen meeloper. Eerder een eeuwige twijfelaar.

Klassieker

Hans en ik keken via een geleend Fox account de wedstrijd Ajax-Feyenoord. Ik weet nu al dat ik zo’n abonnement nooit ga nemen, want elke minuut liep de pc vast. Gisteren tijdens PSV hadden we daar maar drie keer in de hele wedstrijd last van. Ik verdenk het aantal mensen dat de wedstrijd wilde zien ervan. Klopt ook precies dat het aan het eind beter werd, want Ajax supporters staan erom bekend dat ze de wedstrijd vroegtijdig verlaten als het niks is. En het was niks van Amsterdamse zijde, hoewel, knap verdedigd. Eindelijk zag ik Cillessen in een rol waarin ik hem graag zie, een beetje van zich afbijtend, in plaats van dat schuchtere mannetje dat hij altijd is. Hij is toch de keeper van het Nederlands Elftal, en dan zie ik graag wat uitstraling.

Feyenoord had het beste van het spel en domineerde vrijwel de hele wedstrijd. Maar zij hadden de pech om niet te scoren ondanks enkele 100% kansen. De roep om een echte spits klinkt in Rotterdam, en zij denken dat ze met een echte spits dit jaar kampioen zouden worden. Ik riep vorig jaar ook dat als PSV betere verdedigers had, ze kampioen zouden zijn geworden. Je moet iets roepen om in te geloven. Vorig jaar had Feyenoord die echte spits en lieten ze het ook afweten, dus 1+1 is niet zomaar twee. De ballen die Feyenoord  nu miste, hadden er in gemoeten, spits of niet. PSV ligt nu wel op koers, speelden gisteren niet sprankelend, maar domineerden wel de lastige wedstrijd. Genee en van Halst staan weer even met twee benen op de grond, maar dat gaat nooit lang duren, de beide heren kennende.

Ik kijk heel weinig tv

Als ik mensen vroeger hoorde zeggen dat ze heel weinig tv keken, dat was dat voor mij niet alleen een feitelijke constatering, maar ik verbond er ook een paar conclusies aan. Het was een beetje afhankelijk van wie het zei en in welke context het gezegd werd, maar vaak oordeelde ik al dat ik te maken had met iemand die boven het niveau van de Nederlandse televisie stond. Iemand die niet echt belezen was maar dat wel graag zo wilde laten overkomen, of iemand die zijn tijd nuttiger besteedde dan ik, en dat mij op die manier ook even fijntjes mededeelde. Toen ik daarmee in de problemen kwam kreeg ik van mijn psychiater te horen dat ik dat soort conclusies niet moest trekken omdat het een vooringenomen standpunt was. Mijn psychiater, daar verbind ik ook al allerlei conclusies aan als iemand dat zegt, ook geheel afhankelijk van wie en in welke context. Maar dit is een zijspoor dat nergens toe leidt, al kan het leuk zijn om te zien hoever een trein uiteindelijk komt zonder rails.

Het ging mij erom dat ik inmiddels ook zo iemand geworden ben die weinig tv kijkt. En al helemaal geen Nederlandse programma’s waar op een of andere manier een associatie met “Mol” is. Behalve ‘De reünie’ mits het door Kamphues wordt gepresenteerd. Oh ja, vanavond keek ik wel tv. Een programma genaamd “etters achter de tralies” Echt iets voor mij. Een stel pubers dat de wet heeft overtreden wordt geconfronteerd met de verschrikkingen van een Amerikaanse gevangenis. Dus komen er een paar neger-gevangenen in beeld, die toevallig vooraan stonden toen er vrijwilligers werden gezocht om de etters eens een lesje te leren. Wat een acteertalent! You ain’t no fucking nobody in here! You think you’re tough, huh? You wanna hit me, come on, hit me! De agenten staan er bij als de ordebewakers van Jerry Springer, het is één grote verschrikking. Je vraagt je af wie er eigenlijk de baas is in zo’n gevangenis. Nou zou het programma wat mij betreft ook echt veel leuker worden als zo’n etter zo’n gevangene ook echt eens k.o. slaat als die daar om vraagt. En daarna voor de camera nog een cipier. Dat lijkt mij nu mooi en goed voor de kijkcijfers.

Zo denk ik ook niet dat toen Mike Tyson de gevangenis in moest, hij het erg moeilijk had. De man kon met één klap de schedel van een stier verbrijzelen. Die kon met een gerust hart gaan douchen. Ook zoiets onbegrijpelijks, waarom worden alle stoere mannen homo als ze in de gevangenis zitten? Zo raar! Ik las trouwens in een boek van een krijgsgevangene van de nazi’s dat het in de concentratiekampen niet voorkwam. Daar was genoeg eten krijgen de grootste zorg. Waar je als je niet uitkijkt ook weer hele rare conclusies over homoseksualiteit aan kunt verbinden, dus daar waag ik me maar niet aan. Misschien zijn er in de gevangenis ook wel gedetineerden die tegen hun medegedetineerden zeggen: ik kijk heel weinig tv. En dat zo’n medegedetineerde dan denkt: homo!

Dak

Vanavond reed ik iets anders terug dan normaal omdat ik Hans moest oppikken van het voetbal, en reed door de weilanden waar ik vroeger op uit keek als ik op de nok van het dak zat. Ik bracht geregeld tijden door op de nok van het dak, zonder dat mijn moeder daar van wist. Mijn vader was net overleden, en dat was voor dit aspect maar goed ook, want zou hij erachter zijn gekomen dat ik mij op het dak bevond dan zou er wat gezwaaid hebben. Maar misschien zou ik er anders niet gezeten hebben, je weet het niet. Mijn kamer was op zolder, en via het raam van het dakkapel klom ik op het dak en ging op het dakkapel zitten. Omdat ons huis precies aan de rand van het dorp stond, keek je prachtig uit over de weilanden. Het zal zomer zijn geweest, ik kan me toch niet voorstellen dat ik daar in de winter ook zat, hoewel ik het ook niet helemaal uitsluit, en ik kon me precies weer achter de nok verschuilen als er mensen door de straat liepen. Eigenlijk was het levensgevaarlijk, maar op een of andere manier was ik op mijn zestiende zo flexibel dat ik inschatte zo’n val wel aan te kunnen.

Ik heb ook wel eens met het stofzuiger op het dak een wespennest belaagd, en dat ging vrij goed, maar toch wist een enkele wesp aan de zuigkracht te ontsnappen en mij te steken. Held die ik toen was, raakte ik niet in paniek maar liet mij steken en ging door met het werk dat gedaan moest worden. Levensgevaarlijk. Als ik erover nadenk heb ik best veel dingen gedaan vroeger die ik nu niet meer zou durven. Mijn gevoel van onkwetsbaarheid is verdwenen, maar soms laat het weer van zich spreken en ik dan kan ik het niet negeren. Dat loopt meestal uit in iets dat kneust maar leren doe ik er niet van.

Waarschijnlijk om tot rust te komen en om het gevoel te hebben op een plek te zijn waar nooit iemand komt, begaf ik mij op het dak met uitzicht over de weilanden. Totdat de achterbuurvrouw mij zag en het aan mijn moeder rapporteerde. Ik moest bekennen omdat het eenmaal onwaarschijnlijk was dat het Sinterklaas was die op het dak zat. Straf kreeg ik niet voor zover ik mij herinner, ik geloof niet dat ik ooit nog straf kreeg vanaf het moment dat mijn vader overleed. Misschien was ik er te oud voor, misschien had het geen zin meer of misschien was ik al gestraft. In elk geval, ik ben er nog! Een stuk ouder een wijzer.

Terug

Op de radio zei iemand: “naar die tijd moeten we terug.” Ik dacht dat het iets met normvervaging te maken had, maar ik was net iets teveel in gevecht met een stoplicht dat op rood dreigde te springen om het goed door te laten dringen. En zonder dat ik wist waar het over ging had ik er toch een mening over. Want volgens mij moet je nooit terug naar een oude situatie willen. Natuurlijk, er zijn best uitzonderingen. Zo wilde je gedurende de oorlog terug naar de situatie van voor de oorlog, toen de Duitsers nog aan de goede kant van de grens woonden. Velen streefden dat na en toen het was gerealiseerd bleek dat het een goed streven was. Maar verder kun je volgens mij beter niet terug naar een oude situatie als die situatie inmiddels veranderd is. Anders is het als de nieuwe situatie er nog niet is, dan kan het wel goed zijn om tegen te werken want in tegenstelling tot wat men ons graag wil laten geloven is een verandering niet vaak een verbetering. Maar als de veranderde situatie eenmaal is opgetreden is het beter om de nadelen ervan ongedaan te maken en de voordelen te behouden. Situatie 2.0

Wat kunt u hier nu mee? Nou ja, niet zoveel, behalve mijn ongelijk aantonen met een voorbeeld. Maar volgens mij had dit door Cruijff geschreven kunnen zijn, zo logisch zit het in elkaar. Met de wijsheden van Cruijff kunnen we in de praktijk ook niks, maar zo zijn ze ook niet bedoeld. Ze zijn bedoeld om u terug te laten denken aan de basis. Omdat de maatschappij daar inmiddels behoorlijk van weggedreven is en degenen die terug proberen te roeien een hart onder de riem te steken. Ach, je komt vanzelf ergens uit en dan is daar situatie 2.1.

Een nieuwe kans

Vannacht droomde ik dat ik wakker was. En dat is heel verwarrend want je raakt licht in paniek omdat je de volgende dag weer moet presteren. Nu deed ik al niet echt vroeg het licht uit, en kennelijk had ik dat in mijn droom onthouden, hetgeen weer bijdroeg aan de druk om te moeten slapen. Achteraf weet ik zeker dat ik niet echt wakker was, zoals u misschien denkt, en zoals ik in deze droom ook zeker wist, want ik zou vandaag namelijk een examen hebben. Ik moest een boek lezen getiteld “Dood Spoor” en ik kwam er met geen mogelijkheid doorheen. Ik realiseerde me dat ik het had gelezen maar ook dat ik van de inhoud geen letter had onthouden. Dus deed ik het licht aan en ging weer verder in het boek dat in één nacht uit moest. En er was nog iets ellendigs maar dat ben ik echt vergeten. Soms heb je zo’n droom waarin je iets hebt uitgevreten waarvan je geen idee hebt hoe je alleen al op het idee bent gekomen om het te doen, maar je hebt het toch gedaan en je moet er de rest van je leven voor boeten. Het depressieve gevoel wat je in zo’n droom krijgt is levensecht. Maar hoe groot is de opluchting als je wakker wordt, er eerst nog wat in blijft hangen, maar dat langzaam de mist verdwijnt en het steeds duidelijker wordt dat het allemaal niet echt was? Groot genoeg om Goddank te zeggen. Zo moet het voelen als de tijd even wordt teruggedraaid en je een nieuwe kans krijgt. Beter kan Blue Monday niet beginnen.

Maarschalkse

Het moet ongeveer 35 jaar geleden zijn, dat ik het voor het laatst speelde. Stratego. Op een of andere manier had een speldoos de reis naar de toekomst overleefd. Ik wist dat het op zolder stond, maar de doos was al die tijd onaangeroerd. Vandaag pakte ik het ineens en speelde het met mijn kinderen. Alleen de spelregels ontbraken, maar die waren zo op te zoeken op internet. Al snel had ik het weer onder de knie. Ik keek naar het deksel met daarop de tekening met soldaten uit Napoleon’s tijd. En op de speelstukken stonden die vertrouwde tekeningen die ik al die tijd niet meer had gezien. De sergeant, met z’n wat ouwe kop en z’n grote snor, de luitenant, een knappe jongeman, de spion met z’n hoge hoed en de mineur, met z’n Duitse helm. Een prachtig spel eigenlijk waarvan ik me alleen kan herinneren dat ik het ’s zomers in de tuin speelde, aan een blauw inklaptafeltje.

Het is nog best een lastig spel, want je kunt je eigen bewegingsvrijheid onbedoeld beperken als je teveel bommen vooraan plaatst. En als je de bommen teveel om je vlag plaatst, weet de tegenstander al gauw waar de vlag zich bevindt. Het is als schaken, maar dan met vrije beginposities. In de moderne versie van Stratego is de spion een vrouw geworden, een soort Mata Hari. Nu ken ik geen spionnen, tenminste niet in hun hoedanigheid als spion, maar ergens is het wel logisch dat alleen een vrouw de hoogste in rang kan verslaan. Maar alleen als die laatste er niet op is bedacht. Want als de maarschalk de spion aanvalt, dan wint de maarschalk. Maarschalk en spion zijn toevallig ook de enige rangen die tevens een vrouwelijke uitgang hebben. Maarschalkse en spionne. In de geschiedenis schijnt er maar één maarschalkse geweest te zijn en meerdere spionnes. Tegen een maarschalkse is de spionne kansloos. Maar ik vind het wel een vreemd woord, maarschalkse. Alsof ze wulps is.

Namen

Ik loop net door de lijst met jongens- en meisjesnamen van de SVB, en ik sta op het punt om een staatsgreep te plegen. 4789 verschillende meisjesnamen zijn er gegeven in 2014 en 4277 verschillende jongensnamen. Omdat er compleet belachelijke namen bij zitten, maar ook gewoon fout gespelde namen, al geeft men dat niet toe (Zynedine) vind ik dat er een regel moet komen dat je per geslacht nog maar uit twee namen mag kiezen. Voor jongens wordt het dan Gerrit en Klaas en voor meisjes wordt het Geertje en Marietje. Ja sorry, maar het loopt compleet de spuigaten uit. De top 10 namen gaan nog wel, maar zijn onderhand wel uitgekauwd. Maar achteraan kom je de meest belachelijke namen tegen. Ik ga ze niet eens noemen want de kinderen kunnen er ook niks aan doen en er komt een moment dat ze hun naam gaan googlen, als Google dan nog bestaat. Lord-Seven-Angel, welke volledig voor zijn vak ongeschikte ambtenaar keurt dat goed? Wat denken die ouders nu, dat hun kind een excentrieke artiest wordt of zo? Nou, waarschijnlijk wordt hij gewoon ambtenaar van de burgerlijke stand of iets dergelijks, de heer LSA Kleiboer.

De belofte en een warm bad

Ik moet eerlijk bekennen dat het voor mij ook de eerste keer in het Philips Stadion was vanavond. Nieuwjaarsreceptie waarin vooruitgekeken werd op 2015 door Philip Cocu, Gini Wijnaldum, Marcel Brands en Toon Gerbrands, gepresenteerd door Humberto Tan. De entree voelde als een warm bad zonder dat ik dat uit kan leggen, al zal ik een poging doen. Toen ik 30 jaar geleden verhuisde had ik niet zoveel op met Brabant. Ik was 13 en keek vooruit. Ik diende zo snel mogelijk mijn zachte G af te leren, want daar werd ik mee gepest. In een week of twee had ik het al voor elkaar, en daarna volgde een lastige tijd van overleven op de Veluwe. Nog maar een aantal jaren geleden kwam ik tot inkeer en besefte dat Brabant the place to be is. De meisjes kijken er niet strak voor zich uit, de taal klinkt vertrouwd en lieflijk, de mensen zijn opener en willen je vriend zijn. Kortom, een warm bad als je die koude maas bent overgezwommen. Maar het zal ongetwijfeld ook te maken hebben met het feit dat ik al meer dan 30 jaar voor PSV ben.

En dan kom je het Philips Stadion binnen. Het is klein vergeleken bij de Arena, en ook oud. En niet overdekt. Maar onder de overkappingen hangen honderden straalkachels die hun warmte jouw kant op stralen. De stewards hebben plezier in hun werk. De tribunes staan direct aan het veld. En dan klinkt Coldplay, A Sky Full of Stars. Niet zachtjes, maar keihard. En ondertussen draait men filmpjes uit het PSV verleden. Je ziet Gullit, Koeman, Romario, Nilis, Ronaldo. Er hebben zich heel wat mooie dingen afgespeeld daar aan de Frederiklaan in Eindhoven. Hans vond het geweldig. Ik had hem een half uurtje eerder uit school opgehaald en we zijn naar Eindhoven gereden. Aan het begin van het seizoen heb ik hem beloofd dat PSV kampioen zou worden, en dat is misschien niet zo’n slimme belofte, maar het zou wel weer eens tijd worden.
Jeroen Zoet, keeper

Olie

Ben de laatste tijd goed bezig. Dat vinden zowel de psycholoog, mijn werkgever, als mijn vrouw. Dan moet je toch wel van hele goede huize komen als je dat nog onderuit gaat halen, maar dat kom ik ook. Waarmee ik bedoel dat ik het zelf nog wel onderuit zou kunnen halen. Vroeger toen ik voor de Havo was geslaagd vond men ook dat ik goed bezig was. Ikzelf vond het eigenlijk geen prestatie, want het kwam zoals het kwam en echt veel had ik er nu ook weer niet voor gedaan. Bovendien, zesjes. Maar deze keer is het anders. Ik vind het zelf ook wel, dat ik aardig bezig ben. Het begint bijvoorbeeld met de hond uitlaten. Dit doe ik tegenwoordig praktisch elke ochtend, ik loop in alle vroegte een half uur met haar, en bewijs zowel de hond, Linda als mijn rug een enorme dienst. En ik ben in het weekend wat actiever. Ik doe kleine voorzichtige klusjes. Een computer aansluiten, een stukje plint vervangen, en vandaag vroeg ze me te kijken naar een stroef slot. Sinds twee maanden ben ik de trotse eigenaar van een heuse bus WD-40 oliespray, dus dat betekende een koud kunstje, bovendien had ik er vorige week al een stroef slot mee geolied. Maar dit slot liep helemaal niet stroef. Geen enkel punt om de sleutel erin te krijgen.

Nu ik toch bij de voordeur stond, dat slot irriteerde mij al jaren. Het valt namelijk niet dicht en je moet dus de sleutel erin steken en omdraaien om de voordeur dicht te krijgen. De schilder had het een paar jaar geleden ineens opgelost, hij zei toen dat er verf op zat of iets dergelijks. Je kon de voordeur weer achter je dicht trekken. Maar al vrij snel ging dat niet meer en ik ergerde me altijd kapot aan de enorme klappen waarmee Tammar het toch bleef proberen om die deur zonder sleutel dicht te krijgen. KLABAM! En dat zeker vier keer voordat ik bij haar was en naar haar hoofd kon schreeuwen dat ze toch ook wel in de gaten had dat dat niet ging? Nu kwam ik vandaag op het lumineuze idee om een paar druppeltjes olie naar binnen te sprayen. Als een zonnetje! De deur viel weer in het slot met een weerstand als een rad van fortuin. Ik heb Linda erbij gehaald om haar het wereldwonder te tonen. Daarna heb ik de deur zeker nog tien keer zachtjes in het slot gegooid. Welk een victorie viel mij ten deel! Later toen Tammar naar bed ging heb ik het haar ook nog even laten zien, zo trots was ik. Een simpel drupje olie lost een al jaren durend, schitterend probleem op. Misschien moet ik wel voor mezelf beginnen, compleet met bestelwagen en slogan. Mack-olie, voor al uw wrijvingen.