Categorie: Mack maakt zich zorgen

Een jaar of vijf geleden volgde ik de opleiding fiscaal adviseur. Met goed gevolg, dat ook nog waardoor ik de titel FA mocht voeren. Niet dat ik dat ooit gedaan heb. Sterker nog, ik heb die opleiding voor Jan met de korte lul gevolgd, want ik ging weg bij het administratiekantoor waar de opleiding goed van pas kwam. In mijn nieuwe functie was het niet echt handig, daar bleef het bij fiscale algemeenheden.

Door een overname van het bedrijf waar ik werkte had mijn nieuwe functie nog minder raakvlak met belastingen, en inmiddels ben ik gewoon weer een leek. Ik kwam er tenminste net achter dat er zoiets bestaat als tariefsaanpassing aftrek kosten eigen woning. En dat baart mij toch enigszins zorgen. Ik onderhoud mijn kennis niet en dat is natuurlijk jammer. Nu ben ik weer gevraagd voor een andere functie die nog minder raakvlakken met belastingen heeft. Ook met mijn opleidingen en ervaring. Maar ja, ik was opgevallen omdat ik een bepaald trucje goed kon, en nu zitten we in de fase dat er onderzocht wordt of ik in een ander team kan komen werken. Een meer sales ondersteunende rol dan een finance rol, die hier toch zo goed als uitgespeeld was. Ik bedoel, een boekhouder zonder controle is geen boekhouder. Misschien moest ik het gewoon maar eens wagen.

Het is tenslotte zo dat het nooit zo loopt als dat je gepland had. Dat heb ik nu gezien bij de belastingopleiding. Als ik het geweten had, zou ik niet twee jaar lang vier avonden in de week hebben zitten zwoegen. Maar aan de andere dan hadden we nu dan ook geen blogwet gehad. Niet dat veel mensen zich er nog aan houden, maar dat komt natuurlijk omdat ik er ook geen controle meer op uitoefen. Ik had rijk kunnen worden van de dwangsommen inmiddels. Het zijn er nog maar enkelen die aan de blogwet 2011 voldoen. Die mensen moeten we dan ook koesteren. Ze hebben iets te vertellen en zijn bereid het met de wereld te delen. Sommigen doen dat min of meer anoniem, zoals ik, en anderen doen dat met hun echte naam, die ik hier uit privacyoverwegingen niet zal noemen. Het is anders dan Twitter, waar het gaat om kortstondige roem, ook wel populisme genaamd. Hier gaat het om eeuwige roem. Tenminste, als er geen Sanoma-achtige drama’s gaan plaatsvinden met WordPress. Want daar is geen bestand tegen bestand.

Ik heb de laatste tijd nog al eens woorden met diverse mensen.  Mensen die het niet eens zijn met het feit dat je je mening geeft, want in mijn geval gaat het daar steevast om. Nu dring ik mijn mening zelden op, tenzij er aanleiding is om hem te spuien, bijvoorbeeld als een ander zijn mening geeft.

Het probleem met mijn mening is dat ik hem zelf niet al te serieus neem. Ik ben nergens echt van overtuigd, en van zaken die niet vaststaan al helemaal niet. Die laat ik dus liever in het midden. Of open, is een beter woord. Zodat er nog ruimte is voor een ander. Ik heb dat kennelijk ooit zo geleerd, en ik probeer nooit iets keihard kapot te redeneren. Tenzij het iets is wat tegen mijn eerste of tweede natuur ingaat. Dan moet je denken aan bijvoorbeeld kernwaarden in het leven die door erfelijk materiaal van ouder op kind overgaan, of die je simpelweg hanteert omdat je ze gezien hebt bij mensen die je bewonderde. Of omdat je gevoel je dat zo ingeeft, of wat de reden ook mag zijn.

Dat kapot redeneren, daar hebben steeds meer mensen last van. Het is altijd de zelfbenoemde intellectuele elite die dat doet, en die kennelijk niet goed met de weelde van een behoorlijke intelligentie om kan gaan. Ze kunnen een ander niet in z’n waarde laten, en kunnen het niet laten door middel van een verbetering de aandacht op zichzelf te vestigen. Het wordt dan vooral negatieve aandacht, want degene die kapot geredeneerd wordt zit daar niet op te wachten. En terecht, want tenzij je leraar of ouder bent, dient het vaak niet meer dan ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Ik ben bang dat Wikipedia ondanks haar goede intenties medeschuldig is aan de toename het kapot redeneren, omdat men nu toegang heeft tot informatie die men niet begrijpen kan.

Men verwart de eigen politieke boodschap nogal eens met een wetenschappelijk feit. Soms vraag ik mijzelf wel eens af of de Wikileken wel geïnteresseerd zijn in de waarheid als kritiek hun mening niet ondersteunt. Want pas door kritische vragen te beantwoorden kom je er dichterbij. Een mens in Nederland lijkt niet meer vrij om zijn mening te geven. Nogal snel wordt men door de Wikileek tot facist bestempeld, terwijl je daar vijftien jaar geleden echt veel meer moeite voor moest doen.

Overigens vind ik Wikipedia echt prima. Ik ben zelf ook een Wikileek en heb zelfs een gift naar ze gedaan. Heel prettig dat je snel kunt iets kunt opzoeken. Maar het maakt je nog geen deskundige, en al helemaal geen alwetende, en daarom alleen al zou je je plaats moeten weten in een discussie. Maar meer nog omdat discussiëren leuk is en het doel niet het halen van het gelijk is, maar het horen hoe een ander erover denkt. Bovendien neemt niemand iets aan van iemand die kapot redeneert. Maar misschien is het beter als we elkaar in het geval van een meningsverschil weer uitdagen tot een duel. De uitgedaagde mag de wapens kiezen. En wie wint, die had gelijk.

 

 

 

Ik kreeg vandaag een mailtje toegestuurd met daarin een linkje naar een filmpje op Geen Stijl. Ik heb het niet zo op Geen Stijl, en dat heeft alles te maken met Rutger Castricum. Die is begonnen. In het filmpje hield de politie een (waarschijnlijk) Marokkaanse mevrouw aan die vergeten was te integreren. Onbeschoft, dom, provocerend en wat mij betreft sloegen ze haar in de boeien om haar eens wat manieren bij te brengen. De agent die haar aansprak liet zich geenszins intimideren en ik meende zelfs te bespeuren dat hij haar extra zat te jennen met wat gevatte opmerkingen. De vrouw had een verklaring van de dokter naast zich liggen met daarin toestemming om geen gordel te dragen. De agent legde haar uit dat dat niet geldig was, en hoe de procedure dan wel werkte. Waarop de vrouw de gordel omdeed, en dus een valse doktersverklaring had. Nou ja, je hebt er echt helemaal niks aan, als samenleving.

Nu ben ik niet achterlijk en scheer niet alle moslims over één kam. De reageerders van Geen Stijl hebben daar helaas minder moeite mee. Hatelijke en racistische opmerkingen aan het adres van de vrouw, maar ook aan de kam. De hele bevolkingsgroep was achterlijk en moest weg, terug naar Islamië. Ik zou het méér kunnen waarderen als dergelijke anonieme grootspraak eens werd omgezet in een daad tegen extremisten die zich tegen Nederland gekeerd hebben en onze vrijheid en verworvenheden niet accepteren. Maar helaas.

Het feit dat Geen Stijl niet ingrijpt in de reacties maakt dat ik denk dat zij racisme goedkeuren. En dat mijn gevoel over Geen Stijl wel goed was. Maar ik schaamde mij wel voor de reacties. Een moslim die niemand kwaad doet en zulke reacties leest moet zich toch doodongelukkig voelen. “Wat een volk,” zo eindigden veel commentaren. En ik dacht precies hetzelfde.

 

 

 

Ik ben geen groot fan van haar of haar praatprogramma’s, maar nu had ze toch een programma dat me vasthield. Eva Jinek reisde door haar geboorteland en gaf een inkijkje in de Verenigde Staten van Amerika. Precies het inkijkje dat ik wilde want normaal gesproken zie je alleen de extremen en krijg je het beeld van een volkomen geschifte bevolking. Ze bezocht mensen van verschillende bevolkingsgroepen en praatte met hen over het verleden, het heden en de toekomst.

Een van oorsprong Arabische mevrouw, een kapper in een zwarte wijk, een Mexicaanse immigrant, wat blanke bejaarden, allemaal hadden ze een verhaal en een voorliefde voor Amerika. Het verhaal wat vrijwel iedereen vertelde was dat iedereen Amerikaan kon worden, als je Amerika maar in je hart sloot. De zwarten vertelden over Obama, over hoe trots ze waren en over hoe ze nog dagelijks met racisme te maken hadden, en hun levens daarop aanpasten. Dat ze hun kinderen leerden hoe met de politie om te gaan omdat ze anders het gevaar liepen te worden doodgeschoten. Dat ze bang waren voor Trump. De Arabische mevrouw was hartelijk en vertelde dat ze zich had moeten aanpassen, maar ze hoefde haar afkomst en cultuur niet te verloochenen. Maar ook zij was bang voor Trump. De Mexicaanse man zei niet zoveel, behalve dat hij in Amerika een goed bestaan had weten op te bouwen. De blanken vonden het jammer dat er een steeds grotere groep Mexicanen kwam die het niet nodig vond om Engels te leren, en voelden zich een beetje verraden. Maar zeiden ze, we zijn allemaal immigranten, het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gaat om wat je doet. De enige echte Amerikanen zijn de indianen.

En dus bezocht Eva een indiaan, die woonde in een omgeving die je bij een indiaan zou verwachten. Hij werd gelijk spiritueel en Eva emotioneel. En ik dacht bij mezelf: Nou ben ik zo’n nuchtere en hoog opgeleide westerling geworden die niet gelooft in rokende stenen en de gebruiken van de Indiaan, maar alles in mij kreeg sympathie voor de Indiaan. Eva onderging de rituelen en moest huilen, en de Indiaan sprak ondertussen wijze woorden. Ik zou het ritueel ook ondergaan hebben, niet alleen om de Indiaan niet te kwetsen, maar omdat kennelijk alles in deze westerling verlangt naar de rust, de wijsheid en de spiritualiteit die de Indiaan bezat. Alsof in mijn DNA geschreven staat dat Indianen oneindig veel meer weten over het leven en de dood. Alsof mijn eerste natuur werd geraakt. Een oude Japanner zou waarschijnlijk een zelfde uitwerking op me hebben. Of een stamoudste in Afrika. Zorgelijk. Want ik ben een gejaagde westerling.

Eén ding is zeker, het werd mij vanochtend even teveel in de auto. De aanslag in Nice, die hakte erin. Ik wilde ze gisterenavond al te lijf, maar ik wist niet wie ze waren. Ik heb geen idee. Het enige wat je kunt doen is niks. Later op de dag bleek ook nog dat een van de slachtoffers een Amerikaanse collega van me is. Tenminste, in die zin dat hij bij hetzelfde bedrijf werkte als ik.

Toen was er ineens een coup in Turkije. Je krijgt niet eens meer de tijd om te rouwen of je moet je alweer om het volgende druk maken. Maar het zal wel los lopen. De soldaten zeggen dat ze het goed voor hebben met het volk, en soldaten zijn betrouwbaar.

De Tour, die fietst overal tussendoor. En misschien wel terecht. Zeker als de renners herdenken bij de etappewinst. Wij gaan binnenkort op vakantie. Naar Zuid Frankrijk. Precies tussen de bosbrand en de aanslag in. Nog een ding is zeker, ik ga daar vakantie houden. Niet omdat de wereld mij niet interesseert, maar juist om even afstand te mogen nemen.

Ik wil een klein verhaaltje vertellen. Het is een waargebeurd verhaaltje en het is goed afgelopen, maar daarom niet minder triest. Het gaat over een gezinnetje waarvan de vader ontslagen werd en aan de drank raakte. Het speelt in de jaren tachtig en het gezin moest rondkomen van de bijstand. Dat wil zeggen, de moeder moest dat want de vader liet het allemaal verslonzen en zoop de bijstand ook nog op. Tot de moeder orde op zaken stelde en de vader vertelde dat er een limiet werd gesteld aan het bedrag dat hij op kon zuipen en dat als hij niet meer had, het op was. Ik vond het nog heel schappelijk van de moeder, want het was ruim meer zakgeld dan dat ik in die tijd kreeg.

De twee dochters zaten op de lagere school en één van hen vertelde mij dit verhaal. Het ergste vond ik nog dat er aan het eind van de maand geen geld meer was en de meisjes Melba toastjes met poedersuiker mee naar school kregen van de moeder. Daar brak mijn hart. Armoede is één, maar je kinderen niks kunnen geven is twee.

De moeder is kort daarna met de twee dochters weggegaan, en ze kreeg een baantje. Waardoor de vernedering in elk geval stopte.  Met de dochters en de moeder is het goed afgelopen, met de vader is nooit meer contact geweest. Dochter schijnt hem een keer onder een brug zittend gezien te hebben, maar de band was al gebroken, dus het bleef bij zien.

Het is waarschijnlijk mijn grootste angst. Er zo’n zootje van maken dat je vrouw en kinderen door zoiets heen moeten. En dat je niet op tijd aan de alarmbel trekt. Door welke hersenkronkel dan ook. Of doordat je niet opgewassen bent tegen het leven en naar de fles grijpt. Ik ga nog liever dood dan dat ik met zo’n schande zou moeten leven. Een verrekte ouderwetse en onhandige opvatting, want eergevoel is on-Nederlands. Je schijnt in dit land tegenwoordig prima met schande te kunnen leven. Alleen hebben ze mij die kunst nooit bijgebracht.

Op Facebook liep ik tegen onderstaand profiel aan. Levensgenieter pur sang. Onder de Hitlerfoto stond het opschrift “Mop Mop, gas erop”. Ik vraag me vertwijfeld af wat hier is misgegaan. En dan doel ik niet op zijn Feyenoordshirtje. Maar op de kortsluiting die ergens in zijn hersenen moet zijn opgetreden, ooit. Facebook vindt dit kennelijk goed. Terwijl ik ook wel eens verhalen hoor van profielfoto’s waarop een borst te zien is, verwijderd worden. Vreemd.

Deze meneer gaat duidelijk met de verkeerde mensen om, en het komt ook niet meer goed. Daar kun je tien psychiaters op loslaten, als je zoiets op je profielpagina zet, heb je hersenschade. Maar goed, eerlijk is eerlijk, meneer kwam wel op voor een zwaar mishandelde hond. Als ik die kankerlijer in mijn poten krijg, zoiets. Dus wel lief voor dieren. Zelf heeft hij ook een hond van het type vecht.

Ik zou wel eens de gedachten van zo’n man willen lezen. Wat gaat er in zo’n brein om? Welke kennis heeft hij? Weet hij uberhaupt over Hitler, of denkt hij dat Hitler de ultieme Feyenoordfan was die een hekel aan Ajacieden had? Hoe het ook zij, dit is een landgenoot. Hier hebben ze vandaag 72 jaar geleden hun leven voor gegeven op de stranden van Normandië.

 

Ik hoorde zulke wijze woorden van Freek vanavond, dat ik er een logje aan gewijd had. Maar zojuist wiste ik de tekst ervan en begon opnieuw. Omdat het namelijk geen zin heeft om Freeks woorden op te schrijven. Ik plaats het stukje gewoon even hier.

Freek zegt dat hij niet al te veel kon toevoegen aan de discussie, maar dat zegt Finkers ook altijd, en vervolgens hang je aan z’n lippen. Voor mij staan beide komieken op eenzaam hoog niveau. Ook nu de frequentie van hun grappen wat minder wordt en ze het vaker over serieuze onderwerpen hebben. Freek heeft het hier over de vrijheid van meningsuiting die niet in het geding is, over de verfijning van de beschaving en over het mensenrecht je beledigd te voelen. Iedereen is vrij om te bepalen welke woorden hij wijs vindt, maar deze woorden van Freek vond ik wijs.

Freek DWDD Böhmermann

Op mijn werk heerst momenteel de grote leegloop. Vrijdag kondigde mijn ex-baas zijn afscheid aan, gisteren mijn huidige manager, en vandaag een collega. Ik ben weer in iets beland, ongelofelijk. Als dit bedrijf nog winst gaat maken, dan moet ik maar eens voor mijzelf beginnen, want dan kan ik ook winst maken. Het zijn barre tijden. De kunst is mijzelf staande te houden tegen veeleisende Amerikanen. Kansloos.

Ik doe niet echt veel meer, mijn positie is zo goed als overbodig, ik ben er nog voor de overdracht heb ik het gevoel. Ik beantwoord mails en ik scan een paar facturen. Ik acteer niet eens druk. En nu moet ik oefenen in me goed blijven voelen. Eigenlijk zou ik gewoon wat meer logjes moeten schrijven in de baas z’n tijd.

 

Die gekke Turken hebben een Russisch gevechtstoestel uit de lucht geschoten. Omdat die het luchtruim van Turkije zou zijn binnen gedrongen. Wat zijn dat voor idioten? Dat doen wij toch ook niet, hier vliegen jaarlijks een paar Russen over ons land, en dat is dan nog een regelrechte provocatie. In Turkije waren ze met gevechtsacties bezig tegen IS, en die verdomde Erdogan, of hoe heet die macho, wil even laten zien dat Turkije haar luchtruim verdedigt. Dat soort idioten wil ik niet bij de Navo hebben hoor. De Navo is er om ons te behoeden voor een derde wereldoorlog, niet om er één uit te lokken.

Poetin heeft gelijk dat hij dit een mes in de rug noemt. Hopelijk is Vladimir in een verstandige bui en neemt hij geen vergeldingsmaatregel. Hopelijk vinden de Turken de twee piloten die nog spoorloos zijn. Hopelijk biedt Turkije haar excuses aan aan Rusland, en hopelijk gaat de Navo een hartig woordje wisselen met Turkije. Een paar jaar geleden moest het land nog onze patriots lenen wegens dreigende Syrische raketaanvallen, en nu dit!

Is het heel gek om te veronderstellen dat er over vijftig jaar een geschiedenisboek over WO III bestaat en dat het allemaal begon bij het neerhalen van een Russisch vliegtuig door Turkije? Nee, ik vind het niet gek klinken. Ik vind het minder gek klinken dan een moord op een Oostenrijkse aartshertog. Of een door de Duitsers in scene gezette inval van Polen in Duitsland.