Nadia en het lot van de wereld

Ik vond op straat een pasje. Er stond alleen een naam op van een school en een nummer van waarschijnlijk een leerling.  Ik belde de school, werd met de conciërge doorverbonden en noemde het nummer op het pasje. Hij tikte het in, zei dat het van Nadia was en dat hij het aan haar zou doorgeven, dan zou ze het komen ophalen. We zijn twee dagen verder en Nadia is nog niet geweest. Kennelijk was het geen belangrijk pasje. Of Nadia haalt het pasje wel een keer op als het haar uitkomt. Want ja, ik ben uit 1969, en dat was een heel andere tijd. Toen gebeurden er dingen en daar maakte je tijd voor, maar sinds Alexander Klöpping zijn intrede heeft gedaan, worden de zaken omgedraaid en gebeuren de dingen uitsluitend nog als de jeugd het schikt. Ik bedoel, ik neem toch de moeite om het pasje op te rapen, de school te bellen, mijn gegevens achter te laten, het is toch niet niks. Als het nu een iPhone was geweest, wat dan? Of is het fysiek onmogelijk dat ze die kwijtraken omdat, mocht die langer dan drie seconden niet op het netvlies zijn verschenen, er dan grote paniek uitbreekt? We weten het niet, en we zullen het ook niet weten, want dit is slechts een leerlingenpasje. Ik weet niet eens wat je ermee kunt.

Ik ben benieuwd of Nadia nog opduikt. Misschien dat ik nog een keer haar school bel, en dat de conciërge haar dan op haar donder geeft en zegt dat ze als de sodemieter haar pasje moet gaan halen, en dat ze dan verveeld komt aangefietst, op haar telefoon kijkend, en ongeïnteresseerd meedeelt dat ze haar pasje komt halen? Of zie ik het nu wat te somber in en is de conciërge gewoon vergeten door te geven dat haar pasje is gevonden? Dat zal het toch wel zijn? Of misschien is ze gewoon ziek, onze Nadia? Ik leg het lot van de wereld in Nadia’s handen. Is het meisje ongeïnteresseerd en onbeleefd en gaat de wereld naar de kloten? Of komt ze het pasje halen, dankjewel zeggen en uitleggen waarom ze niet eerder kon komen en komt het goed met de wereld? U hoort het binnenkort in dit theater.

Extreem

Ik vind het wel lekker, dat warme weer zo aan het einde van de zomer. Geen jas nodig als je ’s avonds de hond uitlaat, in polo naar mijn werk, en van warmte heb ik sowieso weinig last. Dit zijn dan wel de voordelen van klimaatverandering, als het er al mee te maken heeft. Men beweert dat het weer extremer wordt. Extremer dan wat wordt er niet bij verteld, maar men zou eruit kunnen opmaken dat het extreem warm wordt, dat het extreem regent, dat er extreme windvlagen komen, eigenlijk alles, behalve extreem koud. En dat vind ik toch wel een kleine tekortkoming aan de kwalificatie extreem weer.

In Engeland hebben ze berekend dat er 90% kans is dat het weer 30% extremer wordt. Ik moet er even over denken. Ik denk dat we het lekker aan de klimatologen moeten laten. Wat men wel heel knap voor elkaar heeft is dat de burger de verantwoordelijkheid van de opwarming van de aarde op zich neemt. En wie ‘men’ dan is, dat weet ik niet. Ik werk er overigens niet aan mee, aan het Mea Culpa voor het klimaat. 2014 en 2015 waren de warmste jaren ooit gemeten en 2016 ligt op schema om opnieuw het record te verbreken. Dat klinkt natuurlijk hartstikke zorgelijk. Of het dat ook is, dat weet ik niet. Eén ding is zeker, hoe langer deze recordreeks aanhoudt, hoe groter de kans wordt dat het binnenkort niet meer verbroken wordt. Tot die tijd, geniet nog even van het warme weer. En als u het wel kunt veranderen, doe dat vooral.

Illuminatie

Sommige mensen geloven dat de wereld geregeerd wordt door de 85 rijkste mensen ter wereld. De man die de slimste mens is geworden, is er eentje van. Ik geloof dat niet. Het is namelijk erg interessant om beweringen te doen die niet gecontroleerd kunnen worden. En hoe harder je het bewijs onderuit denkt te halen, hoe groter het complot en hoe minder je ervan weet, zegt de complotdenker. Zo zou een zekere familie Rotschild de wereld besturen zonder dat iemand er van weet. Alles wat Mark Rutte zegt, wordt hem ingefluisterd door een lid van de familie, en in ruil daarvoor krijgt Mark weer wat penningen. Het maakt de familie Rotschild niks uit wie er aan de macht is, want zij kunnen iedereen naar hun hand zetten.

Verder financiert de familie oorlogen om de wereldbevolking terug te brengen naar 500 miljoen mensen. Uiteraard is 9/11 ook door hen bedacht. Vanochtend nog in de krant. Bush heeft het gedaan, niet Osama Bin Laden. Complotdenkers worden nooit moe van zichzelf, want ze vinden altijd wel iemand die hun prachtige verhalen, want dat zijn het zeker, gelooft. Het zijn fases in mijn leven. Als ik weer even niks anders te doen heb, lees ik weer een mooie complottheorie om het leven op te leuken. Als kind geloofde ik dat ik een experiment was van robots. Ik was het enige echte mens en jullie waren allemaal als mens vermomde robots. Had ik uit een film.

Ik ken geen complottheorie die later waar bleek te zijn. Ik ken wel veel complottheorieën die nog steeds in stand worden gehouden omdat ze niet te controleren zijn. Kennelijk hoort het bij de mens. Het maakt zijn leven spannend. Trouwens, ik lieg. Ik ken natuurlijk wél één complottheorie die waar is. Maar omdat ik weet dat het waarheid is, valt hij bij mij al niet meer onder de complottheorieën. Elvis leeft.

F-16

Die JSF die we hebben aangeschaft (5 euro per toestel per Nederlander) maakte vandaag een rondvlucht boven Nederland. Ik heb hem niet gezien, maar later op beelden zag ik hem gaan, begeleid door een trouwe F-16. Ik heb gemengde gevoelens. Ik was gehecht aan de F-16 namelijk. Als kind wilde ik al graag straaljagerpiloot worden en toen ik kind was kon ik nog alles worden wat ik wilde.

Als ik die JSF zie gaan, dat lompe ding met die nog altijd indrukwekkende F-16 erachter, dan denk ik: waarom toch? Ik wiki een beetje door de technische specificaties heen en zie dat de F-16 de JSF in alles overtreft. Topsnelheid, vliegbereik, maximale vlieghoogte, de F-16 kan het allemaal beter. Bovendien, welke vijand hebben we nu nog waartegen we ons niet meer kunnen verdedigen met een F-16? Een F-16 met volle bewapening wist de complete sporen van een kleine heuvel uit als het moet. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de voorganger van de F-16, de F-104 starfighter weer betere specificaties had dan de F-16. We gaan er dus alleen maar op achteruit, maar onze vijanden zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. De Duitsers, die moest je nog verslaan met Hurricanes en Spitfires, dat waren pas gevechtsvliegtuigen.

Ongetwijfeld zal iemand in Nederland een leuke cadeaubon hebben gekregen omdat hij de order voor de JSF goedkeurde. Dat maakt me ook niet zoveel uit. Maar als ik die F-16 erbij zie vliegen, die ons al die jaren beschermd heeft, dan krijg ik toch wat last van weemoed. Want wederom wordt een tijdperk afgesloten. Ik moet dan maar vertrouwen op de piloot die de JSF vloog en aangaf dat hij liever met een JSF over vijandelijk gebied zou vliegen dan met een F-16. Iets met sensoren die gevaar herkenden. Het zal wel. Het is toch allemaal al wat minder geworden sinds die F-16’s zich ook aan de maximumsnelheid moeten houden. Vroeger hoorde je nog wel eens zo’n knal dat de ruiten ervan trilden. Geluidsbarrière, wisten wij dan. Maar vandaag waren toch nog even een paar van die knallen te horen. At our service. F-16’s op verdedigingsmissie.

 

Relaas van een racist

De raciale problemen nemen enorm toe in dit land. Als blanke man ben je tegenwoordig een racist tot het tegendeel bewezen is. En het tegendeel valt voor mij wat lastig te bewijzen, want ik sta al jaren op goede voet met Zwarte Piet. Ik moet mij er waarschijnlijk de komende decennia bij neerleggen dat ik als racist door het leven moet. Dat zal wellicht inhouden dat ik op een aparte plek in de bus moet zitten, en dat bepaalde parken niet voor mij geopend zullen zijn. Tevens zal ik voor slecht betaalde banen niet meer in aanmerking komen en zal ik af en toe het woord neger moeten uitspreken. Het is niet anders, ik leg me er maar bij neer. Eigenlijk vind ik het best kwetsend dat er zo met mij wordt omgegaan. Eerlijk gezegd deed ik niemand kwaad, maar ineens heb je een stempel.

Ik vertrouw niemand meer, zelfs mijn eigen volk is niet meer te vertrouwen. Mijn Surinaamse buurvrouw van een paar huizen verder, ze doet wel aardig, maar ondertussen is ze bang dat ik een witte puntmuts op zolder heb liggen. Ik ben bang dat de politie mij ook wat vaker gaat staande houden, als blanke man in een te goedkope auto. Ze zullen wel weer ontkennen dat ze het doen, maar ze zijn geen haar beter dan ik.

Ik hoop dat er binnenkort een politiek leider opstaat die het voor ons gaat opnemen. Want Cruijff is dood, en gelijk barsten de racistenrellen los. En niemand die het overzicht nog heeft. Wie is er wel racist en wie niet? Wie heeft het nog goed met je voor en wie probeert je te besodemieteren? Mevrouw Simons heeft het al gemunt op de blanke man. Eerst verschuilt ze zich nog wel achter het feit dat ze alleen de racisten wil aanpakken, maar ik weet wel beter. Het staat niet in haar partijprogramma, maar zij wil de blanke man massaal deporteren. Naar Scandinavië of waar hij ook vandaan komt.

Nee, waarom de wijsheid ons zo plotseling verlaten heeft, ik heb geen idee. Het schijnt de toorn van mijn woedende voorvaderen te zijn, die dit veroorzaakt. Wereldwijd worden er nog 46 miljoen mensen als slaaf gehouden of tot werken gedwongen. En je mag het niet hardop zeggen, maar het zijn voornamelijk buitenlanders die dat doen.

Laat alles snel weer normaal worden en verlos ons van het onnozele. Amen.

Excuses kosten geld.

Deze week was Obama in Hiroshima. Voor het eerst bezocht een zittende Amerikaanse president deze door een atoombom getroffen stad. Zittend, als in in de regeringszetel, niet dat u denkt dat hij zat. Amerika zou geen excuses maken voor de bom, en ik vroeg me af waarom niet. Natuurlijk, de Japanners waren geen lieverdjes, en de oorlog moest beëindigd worden, maar je kunt je afvragen of dit nu nodig was. De Amerikanen redeneerden dat ze de Tweede Wereldoorlog konden bekorten door Japan tot overgave te dwingen. En zo geschiedde. We mogen hier van geluk spreken dat Hitler al verslagen was, anders waren de bommen op Frankfurt en Stuttgart terecht gekomen. Niet dat daar al plannen voor waren, maar het leken mij goede strategische doelen.

Tja, en dan sta je daar als Amerikaanse president, te midden van de overlevenden van de bom, en in je speech staat niks over excuses maken. Dan roep je maar op tot het terugdringen van kernwapens en je hoopt op een tijd waarin ze niet langer nodig zijn. Waarmee hij zegt dat ze nu wel nodig zijn, en daarmee bedoelt hij om de wereld naar Amerika’s pijpen te laten dansen. En verder benadruk je de vriendschap tussen Japan en Amerika. Onder Obama zijn er weinig tot geen kernwapens ontmanteld in Amerika, dus heel erg sterk vond ik het niet.

Eigenlijk had ik wel gehoopt op excuses. Duitsland heeft ook nooit excuses gemaakt voor wat het heeft aangericht, maar hoe kon dat ook? De latere bondskanselier Brandt maakte 25 jaar later een knieval bij een monument in Warschau, en dat wordt algemeen aanvaard als excuses namens het land. Zoiets zou ik hier ook op z’n plaats hebben gevonden. De overlevenden vonden het al heel wat dat Obama kwam herdenken en zagen dat ook als een soort van excuses. Een oude Japanner en overlevende van de bom omhelsde de president en brak.obamahiroshima

Officiële excuses zijn natuurlijk duur. Daarom wordt er altijd moeilijk gedaan door een land om excuses aan te bieden. Japan aan de troostmeisjes, Nederland voor zijn slavernijverleden, en Duitsland voor de gruweldaden tijdens de oorlog. En aan de andere kant zeggen ze weinig. Veel meer zegt het als Willy Brandt een knieval maakt. Of als Obama een slachtoffer troost. Ik denk dat Trump niet eens gegaan was.

Gek.

Ik moest daarnet lachen om een status op Facebook van een zekere Kim Kötter, die de pers bedankte voor hun terughoudendheid tijdens haar zwangerschap. Persoonlijk denk ik dat die hele pers geen idee heeft wie die mevrouw is, en dat ze aan waanvoorstellingen lijdt. Tegelijkertijd weet ik dat het aan mij ligt. Er bestaan inmiddels zoveel bekende Nederlanders die ik niet ken. Ik word bijna dagelijks met zo’n naam geconfronteerd.

Het deed me een beetje denken aan een wethouder, genaamd Elvira Sweet, die ooit eens van haar vakantieadres terugkeerde omdat er zich in haar stadsdeel in een paar weken een aantal schietincidenten hadden voorgedaan. Ik hoorde het op de radio en dacht nog: mens, was lekker op vakantie gebleven. Niemand kent je, dus het heeft ook geen zin om je vakantie af te breken.

Zo begint het natuurlijk wel met je carrière. Ik kan er wel lacherig over doen, maar dat soort mensen gaat zich gewoon vast beroemd gedragen, en hebben op zeker moment beet. Terwijl ik ze van binnen uitlach, maar aan de andere kant zie dat ik inmiddels zo oud ben geworden dat ik op mijn werk mijn bek moet gaan houden, omdat mijn carrière tot stilstand is gekomen en ik een zielige oudere werknemer word die bij de gratie Gods nog getolereerd wordt. Verantwoordelijkheden weg, ik ben door de recente overnames een nobody geworden die wereldwijd 13.000 bazen heeft. Salaris mocht ik houden, wat mij alleen maar kwetsbaarder maakt. Ik ga richting de 50, en na je 50e is het sowieso afgelopen op je werk, tenzij het je gelukt is op een hele hoge positie terecht te zijn gekomen. Vanaf nu bek houden en hopen dat je het haalt tot aan je pensioendatum.

Nee, misschien moet ik ook mijn komende vakantie eens afbreken als er een boom is omgevallen in ons dorp. Of een status plaatsen waarin ik de pers bedank voor het respecteren van mijn privacy. Ja, wie is er nu gek?