Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Moment of fame

Wat wij hier cabaret noemen, hebben ze in Amerika ook, maar ik geloof dat ze het daar stand-up comedy noemen. De cabaretiere was Ellen Degeneres, bekend van haar show, maar oorspronkelijk was ze stand-up comedian. En ze deed het best aardig vond ik, niet dat compleet overspannen Amerikaanse gedoe. Ze deed me in de verte zelfs denken aan Toon Hermans, met haar rustige voorkomen en haar visuele imitaties van alledaagse gebeurtenissen.

Alleen dat publiek zeg, wat zijn Amerikanen toch van plastic. Instemmend gejoel na elke grap die ze maakte over haar coming-out, waarschijnlijk om te laten merken hoe ruimdenkend ze zelf wel waren, en zodoende tegelijkertijd hun bekrompenheid laten blijkend. In Europa toch al een jaar of dertig niet interessant meer. Maar waar het pas echt mis ging was toen Ellen na afloop het publiek de kans gaf om vragen te stellen. Dan kunnen ze zichzelf echt niet meer helpen, en staan ze de meest rare capriolen uit te halen om de aandacht te trekken zodat ze microfoon krijgen. En als ze die dan krijgen dan stellen ze niet een vraag, maar gaan ze eerst zichzelf aanprijzen om uiteindelijk, nadat ze zichzelf volledig voor lul hebben gezet bij een stomme vraag uit te komen. In Nederland zouden ze met de grond gelijk gemaakt zijn door de cabaretier.

Mensen die in Amerika zijn geweest vertellen me wel eens dat Amerikanen in het echt heel aardig zijn, en niet zo dom als ze overkomen. Waarom ze dan zo dom overkomen is me een raadsel. Ik ken er via mijn werk een aantal, en het zijn over het algemeen rare lui. Misschien kent u de uitdrukking “een te grote broek aantrekken”, dat geldt voor Amerikanen letterlijk en figuurlijk. Zij schijnen onze bescheidenheid maar vreemd te vinden. Gelukkig begint het publiek van Jan Dino en andere hysterische stand-up comedians zich ook steeds meer te laten horen. Want het is natuurlijk vreemd dat de man of vrouw op het podium meer aandacht krijgt dan jij, Jan Publiek, die toch zeker ook recht heeft op zijn moment of shame.

Promovendus

Ik was uitgenodigd om de openbare verdediging van het proefschrift van een kennis/vriend bij te wonen. Ik was vereerd met de uitnodiging en vanochtend mocht ik het schouwspel gadeslaan. Ik zat in de zaal te wachten, tot gebonk met een stok klonk, en er een stuk of tien doodgravers achter elkaar de zaal binnenkwamen. Hoog- en zeergeleerde heren kwamen binnen om de promovendus het vuur aan de schenen te leggen. De promovendus wordt begeleid door paranimfen, vroeger een echte functie, tegenwoordig ceremonieel.

Er is de “beklaagdenbank”, waar de promovendus achter staat, links van hem, rechts voor de kijkers zitten zijn medestanders van de universiteit, en rechts van hem, links voor de kijkers, zit de oppositie. Achter de promovendus zitten de paranimfen. De oppositie bestaat uit doctoren en professoren die het proefschrift hebben gelezen en er wat kritische vragen over stellen. Wat heet kritisch, eentje was ronduit agressief. Die vond het een mooi proefschrift, maar had wel enkele kanttekeningen, waarbij hij het woord waardeloos gebruikte. Hij was zeer cynisch over een bepaald onderwerp, maar de promovendus liet zich niet uit het veld slaan, en gaf er een mooie draai aan. Dank u wel voor de mooie woorden, hooggeleerde heer, en dank u wel voor de mooie vraag. En vervolgens een onbegrijpelijk betoog. Ik begreep de vraag al niet eens. De agressieve hoogleraar was echter niet tevreden en zei dat de vraag die hij had gesteld niet beantwoord was. Nee logisch dacht ik, stel je vraag dan in begrijpelijke taal. Nou ja, het bleek een spel te zijn, omdat de promovendus uit het bedrijfsleven kwam en ze hem wel even wilden laten merken dat alleen academische waarden tellen, en dat het bedrijfsleven er maar een potje van maakte. De andere vier uit de oppositie waren een stuk schappelijker, alleen wel net zo onbegrijpelijk.

De agressor stelde als laatste nog een vraag, maar toen hij klaar was met zijn vraag werd hij bruut onderbroken door de man met de stok, die de rector meedeelde dat de tijd om was. Dan lopen de doodgravers in een rij naar buiten, gaan zogenaamd even overleggen, en komen tien minuten later terug met de mededeling dat ze hem de graad van doctor hebben toegekend. Het was voor mij de eerste keer ooit dat ik een universiteit had betreden, en gelijk mocht ik toeschouwer zijn van een mooie poppenkast, zonder dat negatief te willen laten klinken. Het is een mooie traditie, indrukwekkend zelfs. Het lijkt me ook een geweldige baan om in de oppositie te mogen zitten. Aan de andere kant, ik zou beter de man met de stok kunnen spelen. Kwestie van de tijd in de gaten houden. Dat kan ik.

Volkswagen dieselgate

In 2015 pleegde VW een fraude die zijn weerga niet kende. Toen dat net uitkwam bood VW zijn excuses aan in de krant, maar de afgelopen drie jaar bleek dat de fraude gewoon doorging, het bedrijf bleek schijt aan de wereld en de regels te hebben, tenminste zolang ze ermee weg kwamen. In het begin probeerde men nog wanhopig om medefraudeurs te vinden, maar dat is na ruim drie jaar nog niet gelukt. Op wat beschuldigingen na is er nooit bij andere bedrijven aan het licht gekomen dat ze ook gebruik maakten van de sjoemelsoftware om de uitstoottesten te manipuleren. Anderen bleken binnen de regels van het toelaatbare te zijn gebleven.

Waarom dit schandaal VW trof en de anderen niet heeft te maken met de bedrijfscultuur van VW AG. (ook bij de zustermerken werd de sjoemelsoftware aangetroffen) Het bedrijf verloor de kwaliteit uit het oog in hun streven om de alliantie Renault-Nissan in te halen als grootste autoconcern ter wereld. VW is inmiddels veroordeeld tot een miljardenboete, en de claims en onderzoeken tegen het bedrijf stapelen zich nog steeds op.

Ik was al nooit een fan van het merk, maar dat lag meer op het vlak van hun weinig sportieve en veelal saaie automobielen enerzijds, en hun eindeloze gepoch over hun kwaliteiten anderzijds. Waarom niet iedereen dat zag, was mij een raadsel, want hun verkopen gingen sky-high. De Polootjes en de Up!’s vlogen je om de oren. Ik ben een Alfa fan, maar wegens gebrek aan binnenruimte moest ik op zoek naar iets anders. Het werd een Renault diesel. En dat diesel had ik niet moeten doen. Die zijn amper meer wat waard. De restwaarde van diesels is inmiddels gedaald tot nihil, en dat hebben we te danken aan Volkswagen. Zouden die niet hebben gefraudeerd, dan zouden we nu nog naar hartelust diesels kunnen rijden, die in de praktijk veel minder Co2 uitstoten dan hun benzine-broeders. De rechter heeft onlangs VW veroordeeld tot het terugnemen van de VW van een eigenaar, en tot het terugbetalen van de nieuwwaarde. Misschien moest ik ook maar een claim indienen bij VW.

The Jolly Old Moon

Binnenkort start hij weer, de lijst der lijsten, de top 2000. De lijst geeft mij al jarenlang plezier, al hoor ik natuurlijk lang niet alles. Maar wat mij wel begint te ergeren is de top van die lijst. Met name de voorspelbaarheid ervan. Ik geloof dat Bohemian Rhapsody precies één keertje niet op één heeft gestaan, destijds door een lobby op radio 2 om Boudewijn de Groot daar te krijgen. Nu is Boudewijn op één volstrekte onzin, maar met de Rhapsody heb ik het ondertussen ook wel eens gehad. Ik praat er wel eens met mensen over en die zeggen dan dat het een fantastisch nummer is. Ik begrijp dat niet, al doe ik er mijn best voor. Ik vind het ook goed, maar ik vind zoveel nummers goed. Ik heb er nog nooit op gestemd in elk geval. We stemmen elkaar ook wel na geloof ik, want in andere landen komt het nummer lang zo ver niet. In Frankrijk staat het niet in de top 10, en op de lijst van beste 500 nummers aller tijden, gepubliceerd door het blad Rolling Stone, is het een middenmoter. Het zit fantastisch in elkaar. Dat zit Wuthering Heights ook, waarom staat dat niet op één? 

Het was een wat lange inleiding, maar het beste nummer dat ooit gemaakt is, is een nummer uit de jaren tachtig. Ik stem er altijd op en het staat ook in de top 2000. Het zit beter in elkaar dan Bohemian Rhapsody en het is ook nog eens veel mooier. De melodie is meeslepend en de tekst is ronduit poëtisch. Niet toevallig komt het uit het jaar dat mijn vader overleed, en dan komt alles wat harder binnen. Zo ook dit nummer. Er zitten veel instrumenten in, die allemaal samenwerken. Niet dat onsamenhangende gezoek, waarbij de melodie geheel uit het oog wordt verloren en de groep die zichzelf rekent tot ‘intellectueel deel der muziekliefhebbers’, roept: “wauw!”

Het beste nummer aller tijden komt uit 1985, en heeft me nog nooit verveeld. Ik ga het u geven, het gaat om The whole of the jolly old moon. Het origineel is het mooist, maar ik vond hier een live versie van een paar jaar geleden, met zanger Mike Scott met een leesbrilletje op zijn neus, een hoed die hem goed staat, die het nummer zingt terwijl hij de tekst opleest zo lijkt het wel. Maar het is dan ook zo’n mooie tekst. I wandered out in the world for years, while you, you just stayed in your room… Dit nummer moet echt op één.  

Vroeger was alles beter.

Ik ben niet tevreden over mijn tandarts, waarschijnlijk omdat deze praktijk haar taken te goed uitvoert. Ik had bij mijn vorige tandarts zegge en schrijve 1 gaatje tot mijn 42e. Sinds ik bij deze ben, heb ik er al zeker vijf gehad. Daarbij ben ik al drie keer naar de mondhygiëniste/preventieassistente gestuurd. 

Vorige week was ik er voor de controle, er werden wegens gebrek aan tandartsomzet twee gaatjes gevonden en ik moest naar de preventieassistente. Vandaag moest ik terugkomen. Het was mijn vervelendste tandarts-ervaring ooit. Het begon al met de vraag of ik verdoofd wilde worden. Wat zeg je dan, als 49-jarige man? Ja, doet u maar? Nee, natuurlijk zeg je dat niet. Je wilt niet als een aansteller overkomen. Dus gaan ze boren .  Op een gegeven moment gaat dat pijn doen. Maar dan zijn ze nog niet uitgeboord. En het tweede gat moet ook nog. Daarna rammen ze de vullingen erin. Dan staat je bek onder spanning en zitten er scherpe randen in je mond. Niet fijn. Ik had de tranen van pijn in mijn ogen staan. Blij dat het klaar was. 

Daarna naar de preventieassistente om even te relaxen. Dat herinnerde ik me tenminste van de vorige keer. Maar dit mens deed me ook al weer pijn met haar scherpe haakjes. En toen ze eindelijk klaar was deelde ze me mee dat ik een ziekte heb waardoor mijn kaak langzaam weg zou rotten. Tenzij ik dagelijks zou stokeren, natuurlijk, dan kon het weer genezen. Als ik het goed begrepen heb tenminste, maar dat zal wel niet. 

Jammer dat je zoveel kunt hebben zonder dat je iets in de gaten hebt. Vroeger dacht ik dat je pijn had als je een gaatje had. Of dat als je kaak wegrotte, dat je dat wel zou voelen. Welnee, dat kan zomaar gebeuren. Ik weet zeker dat als mijn vorige tandarts de controle had gedaan hij na twee minuten gezegd zou hebben: perfect, tot volgend jaar. En dan regelde hij het ook nog met de verzekering. Vroeger was alles beter. 

Rennen

Ik vroeg me vandaag af wat er mis is met het woord rennen. Rennen is een hype al wordt het meestal hardlopen genoemd. Maar rennen is een veel beter woord. In het Engels is het running, dus waarom geen rennen? Hardlopen is iets anders dan snelwandelen maar de letterlijke betekenis is hetzelfde. Rennen was gewoon beter geweest. Ik ga fijn een stukje rennen.  Zouden we hardlopen rennen genoemd hebben, hoefde je je nu niet op zoek naar een running-outfit, zoals dat heet bij Decathlon. 

Ik zou dit waarschijnlijk niet hebben onthouden ware het niet dat vanavond de colorrun ter sprake kwam. Linda legde uit dat het hardlopen was en dat er dan allerlei kleuren over je heen werden gespoten. En ik zou Mack niet zijn, als ik op dat moment niet zei dat ik vroeger met de poeprun mee deed, en dat er allerlei soorten gier over je heen werd gespoten. Nu was ik natuurlijk de gebeten hond, maar ik hou eenmaal niet van bullshit. En een colorrun is bullshit, en ik vond dat er ingegrepen moest worden voordat het hele land weer aan bullshit meedeed. Hans stikte intussen van het lachen. 

Ons land maakt zich natuurlijk wel vaker volledig belachelijk, momenteel weer met de gele hesjes. Is het in Parijs momenteel warzone, hier lopen ze weer op pannen te slaan en vage leuzen te roepen. Het volk is het zat! Alle 15! Wat zijn ze dan zat? Ja, gewoon alles. Ik haat die Nederlandse demonstraties. Die slaan helemaal nergens op. Er dient een wet te komen dat als de opkomst niet tenminste 5000 man is, de demonstratie geen doorgang mag vinden.  Tot overmaat van schaamte neemt Tante Machteld ook nog de leiding over de 15 gele hesjes en spreekt ze ferm toe, alsof de wereld bij hen gaat veranderen. Doe toch eens normaal. Ik heb toch al zo’n hekel aan die hesjes. Mensen trekken ze aan om ’s avonds de hond uit te gaan laten. Of om lekker mee te gaan rennen natuurlijk. 

Wat vaders doen.

Vanmorgen was het mijn beurt om te rijden voor de uitwedstrijd van mijn zoontje. Dan sta je braaf  op je vrije dag om acht uur op,  en rij je met een auto vol zwijgende jongens naar de tegenstander. Er waren maar elf spelers, en drie auto’s, dus het was wat minimalistisch allemaal. Toen ik er was en koffie dronk in de kantine kwam de trainer mij vragen of ik wilde vlaggen. De andere vader die er was had helemaal geen idee van de regels, en ik probeer altijd te vermijden dat ik moet vlaggen, omdat ik altijd bang ben dat ik mijn concentratie niet kan vasthouden en geen idee zou hebben wie de bal als laatste raakte als hij over de zijlijn ging. 

Maar nu kwam ik er niet onderuit en moest ik mijn vlagdebuut maken in de stromende regen. De scheids gebaarde of ik klaar was, en ik stak de vlag omhoog ten teken dat dat zo was. Hij gebaarde me dat ik niet goed stond, maar op de lijn met de laatste verdediger moest gaan staan. Nou ja, dat was een beginnersfoutje. Ik nam mij voor om me niet uit mijn concentratie te laten halen, en dat is nogal een uitdaging. Ik vlagde één keer voor buitenspel van de tegenstander, één keer twijfelde ik, en  voor de rest hield ik scherp in de gaten wat er gebeurde.  En ik moest rennen af en toe. Hard. 

Uiteindelijk deed ik het beter dan ik zelf gedacht had. De jonge scheidsrechter, die de boel goed onder de duim hield, zei me achteraf dat hij geen aanmerkingen had, en dat hij niet gemerkt had dat het mijn debuut was. Kijk, en dan is het helemaal niet zo erg om te moeten vlaggen.  Maar grensrechter in de eredivisie, dat zit er denk ik niet in. Je vanalles toewensende supporters die vlak achter je zitten en dan toch geconcentreerd op de wedstrijd blijven toezien, dat is toch andere koek. 

Jimmy Johnson vs Patrick Huisman

Sommige dingen zijn toevallig, of ze worden zo door je geest gemanipuleerd dat ze toeval lijken. Beide namen in de titel zullen u waarschijnlijk niks zeggen, en mij zei alleen de laatste iets. Patrick is een Nederlands coureur en in 2005 schreef ik iets over hem. En vanochtend bij het opstaan dacht ik daaraan, ik weet niet waarom. Maar Patrick mocht destijds in een F1 auto rijden, en toen hij daarna gevraagd werd hoe het was antwoordde hij: abso-fuckinglutely better than the best sex. Zijn moedertaal is Nederlands en de vraag was ook in het Nederlands. Ik denk dat hij wat indruk probeerde te maken op de popiejopies van de de F1, Olav Mol en Tom Coronel.

Daarnet keek ik een filmpje van Jimmy Johnson, een Amerikaans Nascar kampioen, die een paar rondjes in de F1 auto van Fernando Alonso mocht rijden. Op de vraag wat hij er van vond, antwoordde hij: Ik denk dat ik nog weken blijf glimlachen. Het is de meest opwindende gevoel dat ik ooit in een auto heb gehad. Vergelijk het met gevoel dat je hebt als kind, als je met kerst de kamer binnenloopt en de kerstboom staat er. 

De bescheiden Nascar kampioen uit Amerika tegen de opgeblazen Porsche cup coureur uit Nederland. Vanochtend dacht ik aan die aanstellerige term van Huisman, en zojuist laat een Amerikaan zien hoe je het ook kunt omschrijven.  

Renate

Renate Wennemars schrijft columns in de krant. Dat doet ze niet slecht. Ze is geen Martin Bril of Özcan Akyol, maar zeker leuk. Vandaag schreef ze echter over mannenpijn. En met name over die van haar eigen man, Erben. Die had een pijntje en had twee doktoren gebeld, en beide artsen hadden geadviseerd: even afwachten. En dat vindt Renate leuk, ze wordt bevestigd in haar mening dat mannen eigenlijk geen pijn kennen. Ik weet niet of ze er al bij was, maar ik zie nog die Wennemars op het ijs de bocht uitvliegen, en zijn arm uit de kom schieten. Ik hoor hem nog kermen van de pijn. Je voelde het als kijker gewoon mee. Gelukkig weet ik nu dat het mannenpijn was. Dat het eigenlijk een beetje aanstellerig was. Dat Renate opgestaan was en door had geschaatst, een vrouw kan immers een bevalling zonder verdoving aan. Tja, het blijft altijd een leuke discussie, en we kunnen elkaars pijn niet voelen. Ik weet wel dat pijn erger kan worden als er gezeurd wordt om je heen. Meestal is het je vrouw en op zo’n moment zorgt je lichaam er even voor dat de pijn heftiger wordt, je verkrampt, en het gezeur even ophoudt. Andersom kan het ook werken. Mocht een vrouw je in de verleiding brengen, zorgt je lichaam er voor dat je de pijn wat minder voelt. Dat doet moeder natuur, er is immers een kans op voortplanting (een hele kleine theoretische) en die kan niet verloren gaan door iets onnozels als een pijntje. Je kunt niet gaan liggen kermen en je zwakte tonen, want, zo zijn vrouwen, dan zoeken ze een betere partner.

Dus het is allemaal wat relatief, die mannenpijn. Ik durf eigenlijk wel te stellen dat Renate de pijn van Erben vermeerdert. Of er op zijn minst medeschuldig aan is. Maar ja, vrouwen en logische gevolgtrekkingen, dat is ook zo’n geval. Als ik columns schreef voor de krant, zou dat morgenochtend mijn onderwerp zijn. Bam. 1-1. 

Surprisestress editie ….

Qua surprises maken ben ik bijna klaar. Mijn kinderen snappen er zelf niks van, ik steek mijn hand in eigen boezem, dus het maken van een surprise voor school is mijn taak. Ik weet niet meer wat ik allemaal in elkaar geknutseld heb, maar ben er ook wel een keer klaar mee. Dit zou de eennalaatste moeten zijn. Ik werd wat baldadig. Maar het resultaat mag er zijn. Als u het niet ziet, het wordt een eenhoorn. Een mannetje.

Zo, dan. Ik vind het mooi, de bijdrage van Tammar was het kopen van de cadeautjes.  Mwah. Nou ja, ik moest het vroeger zelf doen, maar dan werd het gewoon een grote doos vol propjes. Ze vroeg wel gelijk of die piemel er wel afkon. Ik stelde haar gerust. Dit is slechts een prototype.