Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De engel van Vlaanderen

Echt geluk bestond alleen vroeger. In die wetenschap heb ik ook lang in het verleden geleefd. Ik had mijn eigen tijdmachine die mij met gemak terugbracht naar de jaren zeventig of tachtig. Ik heb hem nog steeds, die tijdmachine, hij werkt nog feilloos maar ik reis minder vaak. Van 1985 tot halverwege de jaren negentig leefde ik in de twee decennia ervoor, ik moest alleen noodgedwongen terugkomen voor school of werk.

Mijn kleding, mijn muzieksmaak en mijn kamer waren aangepast, maar niet aan een jongere van tien jaar terug, maar aan mijn vader, die pas was overleden en die ik wilde laten herleven. Ik droeg kleding waar ik soms om uitgelachen werd, maar ze begrepen niet waarom. Ik zocht op de radio naar een programma wat hij vaak luisterde, “vragen staat vrij,” gepresenteerd door een vrouw met de bijnaam “de engel van Vlaanderen”. Niet dat ik dat destijds wist, maar ik hoorde het later van mijn moeder.

Als ik de zender gevonden had en ik die lieve stem hoorde, dan was alles weer goed. Dan was er nog niks verloren. De weekenden koesterde ik en als ik op zaterdagochtend de kranten bezorgde, dan kwam ik bij een huis dat ouderwets gezellig was ingericht en waar de platte stereo een groen licht uitzond, wat zou kunnen betekenen dat de jaren zeventig niet alleen door mij gekoesterd werden. Als ik naar mijn werk reed, ik werkte bij hetzelfde accountantskantoor als mijn vader, alleen tien jaar later, dan waren de eerste vijftien kilometer over de Amersfoortse weg veilig, en reed ik in de jaren tachtig. Aangekomen op de snelweg moest ik terug naar de harde realiteit van de jaren negentig, waar ik mij alleen staande moest zien te houden.

Je zou kunnen zeggen dat ik ernaast geleefd heb toen. Maar ik kon er ook niet veel aan doen. Ik miste mijn vader heel erg en deed alles om hem minder te hoeven missen.

Ik ben nog steeds blij met mijn tijdmachine. Zoveel is er vastgelegd en naar zoveel kan ik terugkeren. Maar ik leef nu weer voornamelijk in het heden. De engel van Vlaanderen is onlangs overleden, 35 jaar na mijn vader, zij werd tweeënnegentig.

Emotionele waarde

Ik had een strakke planning want ik moest klusjes doen. Dus een grote stapel afval hout moest op vrijdagavond naar de stort. Helaas had ik onderweg een lekke band, en voor ik dat goed door had, want ik dacht eerst dat het mijn lading was die zo trilde, had ik de band al aan gort gereden. Ik reed nog 500 meter naar de garage, die al dicht was, liet daar de auto staan en liep onverrichter zake weer naar huis. De garage kon mij vanmorgen pas helpen, maar dan moest ik zelf een nieuwe band gaan halen in Apeldoorn, met een leenauto. Om iets over tien lag de nieuwe band erop. Kwestie van goede contacten met de garage.

Ik reed gelijk naar de stort waar ik mijn 100 kilo hout dumpte. Naast mij kwam een klein autootje staan met een oud vrouwtje erin. Ik schatte haar eind zeventig. Ze was klein, en had ook hout te storten. Ik vroeg haar of ik even moest helpen. Dat aanvaardde ze graag. Ze stond nogal te treuzelen met een klein kastje, en legde uit dat die van haar ouders was geweest, en omdat zij zelf kleiner was gaan wonen, moest het nu weg. Op de rand van de container steunde het kastje, maar het kreeg nog niet het laatste zetje. “Ik moet er even afscheid van nemen,”zei ze. Ik zei dat ik het begreep maar dat ze het niet kon bewaren, en het weg moest doen. Ik geloof dat ik tranen zag.

Ondertussen vertelde ze over haar ouders en ik had een wandelstok te pakken, zo’n ouderwetse, maar verborg hem snel achter een plank. Anders zou ze daar ook afscheid van willen nemen. Uiteindelijk snapte ze dat het allemaal weg moest, en hielp ik haar de auto leeg te maken. Ze bedankte me in de eerste plaats voor het luisteren naar haar verhaal en in de tweede plaats voor de hulp. Ik wenste haar sterkte en plezier in haar opgeruimde woning, want dat krijg je ervoor terug, en is ook wat waard.

Goede daad al vroeg op de ochtend gedaan, en daarna een middagje Ikea spullen in elkaar zetten voor mijn dochter. Ik sloot af met twee voetbalwedstrijden achter elkaar, en ondanks dat gehang op de bank had ik toch het idee nuttig te zijn geweest. Waarschijnlijk iets met gedane arbeid.

Vraag en aanbod

Ik leerde vroeger over de wet van vraag en aanbod, en ik dacht dat ik het wel snapte. Het Goede Doel zong het al, als de prijzen blijven stijgen krijg je uitval van de vraag. Nou ja, dat klopt niet helemaal, maar zij hebben niet zo lang economie gehad als ik.

Maar goed, de prijs heeft met de schaarste van een goed te maken. In sommige gevallen best logisch, maar het is vaak ook: wat de gek ervoor geeft. En soms wordt net gedaan alsof een goed schaars is. Energie bijvoorbeeld. Er is nog net zoveel als andere jaren, maar door een mogelijke dreiging van schaarste, drijven ze de prijs vast op. Stel we hebben aankomende winter weer net zoveel energie nodig als vorig jaar, dan krijgen we die, alleen tegen een hogere prijs. Kassa voor Gazprom die nu het gas via andere landen aan ons gaat leveren vanwege een politieke boycot. Probleem omzeild. En wat de gek ervoor geeft betreft, 500 euro per maand is eerder regel dan uitzondering. Nou, ik hou aankomende winter de verwarming uit, totdat ze me komen smeken om gas van ze af te nemen. Heeft het Goede Doel toch gelijk.

Aruba

Laat ik beginnen te vertellen dat ik er nooit ben geweest. Ik ben überhaupt Europa nog niet uit geweest. Maar kennissen van ons konden bijna gratis naar Aruba, dus wat doe je dan? Je gaat natuurlijk! Mijn vrouw zou er ook graag eens heen willen. Ik heb mijn twijfels.

De kennissen plaatsten de bekende tekst: “Aruba, wat was je mooi,” en zetten er wat foto’s bij. Ik heb zelden zo’n troosteloos landschap gezien. Vlak, kaal, lelijke daken, lelijke gebouwen, oude auto’s, een zielig groen heuveltje. En dan nog zwaarbewolkt ook. Nee, ik word daar niet enthousiast van. Ik zeg het niet gauw, maar Nederland is mooier.

Misschien heb ik het helemaal mis, en mag ik er niet over oordelen, maar ik hoop toch niet dat ik onder huwelijkse dwang geld moet uitgeven om daar te komen.

Alsof

Het probleem met mij is dat ik nergens voor of achter sta. Ik weet dus niet eens zeker of ik ergens voor sta, of dat ik erachter sta. Als je ergens voor staat, dan draag je dat uit, dan ben je een leider. Als je ergens achter staat, dan steun je een visie. Er is niets waar ik voor 100% voor sta, voor ga, of achter sta. Als je wel 100% ergens voor staat, dan moet je bewust bepaalde gedachten blokkeren of zelfs je geweten negeren. Wat neerkomt op jezelf voor de gek houden, denk ik.

Ik twijfel nogal. Aan alles. Of het wel nut heeft. Dus als ik streng ben tegen mijn dochter, dan vraag ik me af of dat wel goed was en denk ik dat ik beter toegeeflijk had kunnen zijn. Nee, zegt mevrouw Mack dan, je moet consequent zijn. Dus als je iets gezegd hebt, dan sta je daarvoor, en hou je vol. Volgens mij is het enige wat je daarmee bereikt dat het kind niet over je heen loopt de volgende keer. Eigenlijk om jezelf een goed gevoel te geven.

Ik vind het eerlijk gezegd niet zo erg om ingepakt te worden door mijn dochter zolang ze dat met haar geërfde charme doet. Het ligt er ook een beetje aan waar het over gaat. En dochter heeft het ook precies door. Logisch. Ze appt mij om alles wat ze bij haar moeder niet voor elkaar krijgt. Ik ben gevoelig voor spijt en beloftes, dus ik geef vaak toe. Dan krijg ik weer op mijn donder van mevrouw Mack, maar ach, dat vind ik ook al niet zo erg.

Vroeger had je vaders die waren streng, hun wil was wet en het kind kwam op een lage plaats. En ik dacht toen als kind dat zij, omdat ze volwassen waren, het bij het rechte eind hadden. Nu ben ik zelf volwassen, al heel lang trouwens, en weet ik dat ze geen idee hadden en ook maar deden alsof. Ik ben met een natte vinger te lijmen, daar komt het eigenlijk op neer.

Zier

Ik ben één dag terug van vakantie en ik maakte de fout om het journaal en/of een actualiteitenrubriek te kijken. Direct voelde ik de druk van de wereld weer op me, terwijl ik weet dat ik me beter niks kan aantrekken van de maatschappij en ze het maar lekker moeten uitzoeken. Dat klinkt egoïstisch, zo is het niet bedoeld. Maar als ik op de Noordzee een gigantisch windmolenpark zie staan, en knappe koppen die daar hun geld mee verdienen hoor zeggen dat het nog zeven keer zo groot moet worden, dan gaat er iets niet goed binnen in mij. Ik vind dat verschrikkelijk en ik wou dat ze ermee ophielden al zie ik dat hele park nooit van mijn leven. Die hele fucking zee is geen zee meer! Het is een grote energiecentrale geworden waar schepen doorheen moeten manoeuvreren. Dat dat zomaar mag zeg!

En dan is er een of andere hotemetoot in Taiwan, ene Nancy, en dat maakt China zo van streek dat ze raketten gaan testen die zoveel rook veroorzaken dat dat hele windmolenpark bij ons weer ongedaan gemaakt is. En de raketten flikkeren ze in de zee.

De mensheid is compleet gek geworden, en straks ga ik een keer dood, heb ik me allerlei dingen ontzegd en kom ik er achter dat die extra pijn die ik mezelf aandeed door me zorgen te maken, geen zier uitmaakte. Want wie kan, door zich zorgen te maken, een el aan zijn lengte toevoegen, zei een wijs man ooit. Ik weet niet eens hoeveel een el is. En waarom zou ik dat willen? Ik ben 1,88 , ik vind het wel genoeg. Ik weet al helemaal niet wat een zier is. Moet ik me zeker ook weer druk om maken? Ik word er alweer moedeloos van. Ben net een dag terug.

De terugreis over de Route du Soleil.

Na iets meer dan 1400 km en ruim 15 uur later zijn we weer thuis, waar het ietsje koeler is, al scheelt het maar een graad of vijf. Hoe ouder ik word, hoe makkelijker ik die afstand lijk af te leggen. De auto helpt natuurlijk ook mee, vroeger deden we dit zonder airco, cruisecontrol, navigatie en met maar een handjevol peekaas. Nu heb ik zes versnellingen en maakt de auto 2500 toeren bij 130. Vrouw en kinderen zeuren niet over de lange reis, dus eigenlijk een eitje.

Waar ik het vroeger een superspannend avontuur vond en ik alle indrukken in me opsloeg, daar ben ik nu gewend en rij er veelal achteloos voorbij. Met mijn gedachten ben ik bij vroeger, mijn jeugd, mijn vader, mijn liefdes van toen, bij mijn kinderen toen ze nog klein waren, kortom, mijn leven tot nu toe, en zo kom ik de tijd wel door. Maar desondanks kan ik wel een paar plekken noemen en waarom ik dat vroeger zo geweldig vond.

De terugreis:

Lyon. Die overweldigende grote Zuid-Franse stad, waar je dwars doorheen gaat en waar je die prachtige Rhône oversteekt. We waren al een uur of vier onderweg voor we Lyon bereikten.

De Péages. Vroeger waren ze nog mooier, toen er nog een Française achter de kassa zat, maar de drukte bij de tolpoorten en het optrekken daarna op een groot betonnen veld dat langzaam smaller wordt en je weer een baan moet kiezen.

Route du soleil. Magische klank en overal vergezichten. Bergen, kastelen, oneindige velden, en heuvels waar niemand woont en wie weet wat voor geheimen er nog schuilen.

Dijon: een eikpunt, je hebt nu zuid Frankrijk verlaten en je komt over een riviertje genaamd: la femme sans tête. De vrouw zonder hoofd. Waarom heet dat zo, en is het wel een riviertje? Behalve het bord heb ik het nooit gezien.

Ergens tussen Dijon en Nancy staat een bordje met: la meuse. Je ziet er niks van, maar volgens mij is dat waar de Maas ontspringt.

Metz. Spreek uit Mess. Het voetbalstadion langs de snelweg, en het geheimzinnige gebouw genaamd Waves. Ik heb het wel eens opgezocht, volgens mij een winkelcentrum.

Het kerkje bij Thionville. Vijfenveertig jaar geleden ongeveer attendeerde mijn oma er me op, het staat vlak langs de snelweg en eist de aandacht op.

Luxemburg, in een minuut of twintig ben je erdoor, je hebt er aire de Berchem en aire de Capellen.

Dan België, waar de wegen slechter worden en je door eindeloze Ardennen rijdt en je je afvraagt wat er zo bijzonder is aan de Veluwe. Je komt over de Baraque de Fraiture, de hoogste heuvel van België.

Net voor Luik, of achter Luik vanuit Nederland gezien kom je langs Tilff, waar je auto het ineens zwaar krijgt zonder dat je het in de gaten hebt. (Alleen op de heenweg, terug zoef je twee kilometer naar beneden)

Luik zelf. Je moet er eigenlijk doorheen rijden, dat is mooier. Ik vind het een geweldige stad al kan ik niet goed omschrijven waarom. De oude troep misschien, de Maas die er dwars doorloopt, het rommelige verloop van de wegen.

Net voor je Nederland weer inkomt ligt het plaatsje Visé. Op een steenworp van Nederland maar tegelijkertijd zo ver van Nederland verwijderd. Oud, Franstalig, rotsachtige heuvels, en het contrast met Nederland kon niet groter.

Dan rij je Nederland in, waar alles groen, vlak en netjes is. Waar het meestal regent als je terugkomt van vakantie, maar vandaag niet, vandaag was het 30 graden toen we er een uur of acht binnenreden.

En als je Nederland weer in bent is het avontuur klaar, dan heeft je auto het weer gehouden, en moet je nog een uur of twee over superstrak asfalt naar de eindbestemming. Daarna duurt het niet lang meer voor je weer moet werken.

Acteur

Ik liep vanochtend even naar de apotheek om een pijnstiller te halen, want we hadden te weinig. Mevrouw Mack krijgt als het goed is een nieuwe heup, en tot die tijd is het even doorbijten. Het was vijf minuten volgens Google, maar al lopend kwam ik er al snel achter dat dat de tijd met de auto was. Het was al gauw twee kilometer door de bloedhitte, maar ik ben er intussen aan gewend dus ik stapte vrolijk voort. Mijn poloshirts zijn iets te dik, maar ik vind mezelf te oud voor een gewoon t-shirt. Nou ja, laat ik eerlijk zijn, ik heb haar op mijn rug dat je met een t-shirt ziet, dat vind ik geen gezicht.

Maar goed, ik liep onder de palmbomen door, dat geeft op een of andere manier een gevoel dat je het hier naar je zin moet hebben. En dat had ik. Licht bezweet liep ik de apotheek binnen en vroeg om het medicijn. Hier zijn ze niet kinderachtig, ik kreeg de dubbele sterkte van die in Nederland. Mevrouw Mack kon blij zijn.

Ik liep de twee kilometer terug en acteerde dat ik een Fransman was. Gewoon doen alsof je hier dagelijks loopt en niet teveel zweten. Dat hielp, want een auto stopte om mij de weg te vragen. Daar viel ik dan door de mand, want ik moest bekennen dat ik Nederlander was en hier niet bekend was. Jammer. Ik ben ook te lang om voor Fransoos door te gaan. Verder weet ik wel zeker dat als ik genoeg geld had, ik hier naartoe zou verhuizen. En dan ‘s ochtends een krantje lezen op een terras, en tussen de middag iets eten wat de Fransen ook eten, maar wat wij Nederlanders nooit bestellen.

Met mijn dochter liep ik ‘s middags even naar de boulevard, want ze mocht oorbellen uitzoeken. Op een terras werd ik aangestaard door een Française, die natuurlijk dacht: ‘wat leuk, een vader alleen met z’n dochter.’ Ja, dat dacht ze volgens mijn gedachten. Ze was knap, had lange gele nagels (nagellak, geen bederf) en ik acteer dan dat ik een vader ben, alleen met z’n dochter op vakantie. Dat ging goed, want ze sprak me niet aan, wierp alleen nog een blik op me toen ze wegging. Morgen kom ik haar waarschijnlijk weer tegen en dan is het vroeg genoeg om door de mand te vallen. Ja, het is hier een fijn land.

Johan Cruijff schaal

Vorig jaar op de camping volgden we de Johan Cruijff schaal finale via een liveblog, maar dit jaar heb ik op kosten van mijn werkgever, althans dat hoop ik, een livestream op mijn telefoon aangezet. Er zijn best wat PSV-ers hier, maar desondanks waren het de Ajacieden die traditiegetrouw ons aanspraken op de bij voorbaat door hun gewonnen wedstrijd, pik!

We moesten noodgedwongen op een heel klein schermpje kijken naar een YouTube kanaal waar drie YouTubers de wedstrijd zaten te kijken, en zichzelf reuze interessant vonden. Mijn scherm was gesplitst in 2/3 deel wedstrijd en 1/3 deel YouTubers. Soms maakten ze er 50/50 van als ze zichzelf hilarisch vonden.

De Franse campinggasten in ons straatje moesten lachen om ons geschreeuw bij een doelpunt van de Eindhovenaren. Vijf keer in totaal. We hadden er dan geen professioneel commentaar bij dus wij moesten het met onze eigen kennis van de spelregels doen, maar wij hadden het gevoel dat de Var er weer het nodige aan deed om Ajax te laten winnen. Maar, deze keer zeg ik erbij dat ons beeld heel klein was en we geen uitleg van de commentator hadden, dus misschien zaten wij er deze keer naast.

In elk geval, de Johan Cruijff schaal (als je hem wint heet hij zo, als je verliest heet hij de Johan Fruitschaal) is voor de dertiende keer voor PSV!

Strand

Ik was in mijn eentje naar het strand vandaag, ik had een duikbrilletje gekocht omdat ik wilde controleren wat er zoal mijn benen aanraakt als ik in de branding sta. Als een soort mr. Bean legde ik mijn handdoek neer en met duikbril liep ik de zee in. De zee is hier geweldig trouwens, net zoals het strand. Ik dook door een golf en speurde de bodem af. In zoet water kan ik veel vissen herkennen, maar niet in de zee, dus van mij geen kennisoverdracht vandaag. Het zijn zandkleurige vissen, sommige langwerpig, sommige wat minder gestroomlijnd en een paar witte kwallen. De vissen zijn brutaal, komen heel dichtbij en alleen als je je hand naar ze uitsteekt smeren ze hem. Verder is er op de bodem niets, gewoon net als het strand. Ik vraag me altijd af of dat natuurlijk is, of dat al dat zand er door mensen is neergelegd. In elk geval wordt het strand dagelijks kleiner, want iedereen die er geweest is neemt zand mee. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat het strand weg is en in het dorp ligt.

Ik had mijn boek meegenomen en ik besloot dat dit het beste strand is waar ik tot nu toe ben geweest.