Auteur: Mack

Vreemd. Die kikker hing vlak daarvoor nog in een schepnet wat ik vasthield. Ik vind hem nog een beetje verontwaardigd kijken. Terwijl hij net zo goed door een reiger gepakt had kunnen zijn, en dan had-ie helemaal de kans niet gehad verontwaardigd te kijken. Er scheen trouwens nog een kikker in die vijver te zitten, maar die kon alleen gezien worden door mevrouw Mack. En iedere keer als ze hem zag, riep ze me wel maar als ik er dan was, was-ie net weg.

Het was tijd voor een wijziging van de omschrijvingen bij de linkjes. Ik heb ze allemaal gewijzigd, op één na, maar die kon ook niet meer worden verbeterd.
Het valt nog niet mee om webloggers te omschrijven in maximaal zes woorden. Ik heb mijn best gedaan en hoop dat ik u niet teleurstel.
Als u het er niet mee ééns bent, ben ik de beroerdste niet en verander ik het weer terug. Het is namelijk mijn weblog maar úw omschrijving!

Wat zal ik nou eens vinden van deze film?
Hij was spannend van begin tot eind, maar als de film afgelopen is blijf je toch met een onbevredigend gevoel zitten. Net als bij Signs zeg maar, toen Mel Gibson er ineens achter kwam dat hij de marsmannetjes met water kon verjagen.
Veel actie, keiharde schrikgeluidseffecten, een miljard doden, ik denk geen Oscarnominatie voor Tom Cruise voor beste mannelijke hoofdrol, en het blijft jammer dat Steven Spielberg mij niet even heeft gemaild voor een wat bevredigender einde aan de film.

Ik ben de eerste die toegeeft dat-ie van de oorlog in Joegoslavië geen bal heeft begrepen. Het was mij nooit duidelijk wie er nou tegen wie vocht. Serven, Kroaten, Moslims, Bosniërs, Hoetoes, Tutsies, Palestijnen en Tamil-tijgers haalde ik steeds door elkaar.
Gisteren was er op tv een documentaire waarin drie in die oorlog vechtende mannen bij elkaar gebracht waren en vertelden over hun ervaringen. Een Moslim, een Serviër en een Dutchbatter.
We stonden al niet zo geweldig bekend na het Couzy feestje dat uitbrak omdat we de enclave niet hadden gehouden maar de Serviër deed er nog een schepje bovenop.

Hij vroeg aan de Dutchbatter:"Hadden jullie eigenlijk wel oorlogservaring, jullie leken zo verschrikkelijk bang toen?"
Dutchbatter: "Nee, wij hadden geen enkele oorlogservaring."
"Dan snap ik het." antwoordde de Serviër gemeend, hij bedoelde het niet eens sarcastisch.

Een beetje hetzelfde gevoel kreeg ik vanavond toen agenten verbijsterd aanhoorden dat Mohammed B. op ze geschoten had om ze te doden.

Ik weet niet goed wat ik hier mee moet. Ik krijg wel eens het angstvallige gevoel dat in Nederland de woorden belangrijker zijn geworden dan de daden. Dat er geen trotse Nederlanders meer bestaan. "Admiraal Michiel de wie?"

Ik zal afsluiten met nog een voorbeeldje ter verduidelijking. Van 1980 tot en met 1984 stonden wij op een camping in Frankrijk aan een meer, Lac de Pareloup. Elk jaar kwamen daar een Nederlands jongetje, Henk-Johan en een engels jongetje, Richard Nash. Op een avond waren Henk-Johan en Richard aan het stoeien omdat Henk-Johan iets onaardigs over 'Her Majesty' had gezegd. Henk-Johan had Richard in een armklem en riep hem toe: "Surrender!" Dit ging tot huilens toe door en Richard riep maar: "I'm an Englishman, I can't surrender!"