Bij deze foto krijg ik geen verhaal verzonnen. Eerst had ik iets over een magazijn zonder incouranten, daarna iets over meisjes van mijn lagere school die allemaal in hetzelfde magazijn zijn gaan werken, maar uiteindelijk heb ik het weer uitgegumd omdat ik er niet tevreden over was.
Maar ik vond dat geen reden om u dit plaatje te onthouden.
De 33 jarige voetballer Jose Fortes Rodriguez van RBC Rosendaal is door zijn club op non-actief gesteld omdat hij in een interview scheidsrechter Temmink beledigde door te zeggen dat die de uiterlijke kenmerken heeft van iemand met het Downsyndroom.
Hij had respect voor Temmink omdat die, ondanks zijn Downsyndroom, het toch nog zover geschopt heeft.
Later verontschuldigde hij zich voor de camera door te zeggen dat hij niemand met het Downsyndroom had willen beledigen. Tot zover de heldere uitleg van een voetballer.
Fortes Rodriguez reed hierna weg in zijn Volkswagen Touareg. En dat vind ik een grote schande. RBC staat onderaan en zelfs de voetballers van de slechtste club hebben kennelijk geld genoeg om een Touareg te rijden. Ik, met mijn kwaliteiten, had ook makkelijk bij de slechtste club kunnen voetballen en ik rij een Fiat Marea! Een schande!
Links ziet u Hans zoals u hem kent, en rechts ziet u een computeranimatie van Hans zoals hij er 36 jaar geleden uitgezien zou hebben. Interessant wat tegenwoordig toch allemaal kan, met Windows 98, Paint, en een scanner, niet? Ja, in huize Mack is slechts plaats voor de modernste techniek.
Morgen word deze schaterende schavuit een half jaar. Op het kinderdagverblijf mag hij volgende week z'n schoen zetten. Hij is er nu al opgewonden over.
Ikzelf (ik was een jaar of 10) vertelde mijn moeder vroeger een keer dat Sinterklaas niet bestond en dat papa of zij degenen waren die iets in mijn schoen deden. Toen ze dat ontkende (waar mijn broertje en zusje bij waren) hield ik vol.
's Avonds toen we naar bed gingen stonden er drie schoenen onder de brievenbus. De volgende ochtend hadden mijn broertje en zusje een lekkere chocoladesint in hun schoen en de mijne stond leeg, naast mijn andere schoen, onder de verwarming.
Ik moest me groot houden, maar de tranen stonden in mijn ogen. Ik kon natuurlijk niet huilen want ik geloofde immers niet meer in Sinterklaas.
Gelukkig mocht ik twee dagen later mijn schoen weer zetten en zat er de volgende ochtend iets in.
Ja, mijn moeder wist wel hoe ze met irritante betwetertjes om moest gaan.
Elvis Presley – Suspicious minds (1969)
U2 – Beautiful day (2000)
Gé Reinders – Bloasmuziek (1999)
Waterboys – The whole of the moon (1986)
Starland Vocal Band – Afternoon delight (1976)
Soft Cell – Tainted love (1981)
Simon & Garfunkel – I'm a rock (1966)
Rolling Stones – Beast of burden (1978)
Beatles – Here there and everywhere (1966)
AC/DC – Whole lotta Rosie (1978)
Daar waar ik Simon&Garfunkel zei, moet zijn: Joan Osbourne- What if God was one of us en waar ik zei Starland Vocal band moet zijn: New Radicals- you get what you give.
Door de krant wordt de suggestie gewekt dat het halve land op z'n kop staat omdat er iemand een mus heeft afgeschoten. En omdat het in de krant staat, stáát het halve land ook op z'n kop.
Een Italiaanse krant kopt straks: "afgeschoten mus zet Holland op z'n kop." De Italianen zullen ons uitlachen en gelijk hebben ze.
Afgelopen zomer vloog er bij ons een duif door het magazijn. Omdat vanwege de duif het alarm er niet kon worden opgezet, heeft een medewerker* zijn windbuks opgehaald en het arme beest eerst zijn schedel eraf geschoten. De duif verloor het bewustzijn maar stond later toch weer op zonder schedeldak.
Het arme beest kreeg toen het genadeschot.
De magazijnmedewerker vertelde het lachend.
Dit verhaal moest ik maar niet in de openbaarheid brengen want de wreedheid/schadetoebreng-verhouding is vele male groter dan bij de mus. (reken maar na, wreedheid bij de mus 3, bij de duif 8, schade aangebracht door de mus 8, door de duif 1. verhouding mus 3/8, verhouding duif 8/1.)
En de mus haalde alle kranten…
*Een collega van afdeling verkoop en ik vonden onafhankelijk van elkaar de betreffende medewerker altijd al erg lijken op Phil IJzerdraad, alias de Hongerlijder. En toen hij in één keer raak schoot waren we helemaal overtuigd.
Aangekomen in de hondenhemel
moest Mack nog even wennen
aan alle aandacht die er voor hem was
van het vrouwelijk Bulldog-ras.
Om zeven uur liep hij naar de Heer
en keek Hem vragend aan.
God, hoe werkt dat hier?
Hoe laat begint het speelkwartier?
Toe nou, God, ik ben het zo gewend
Op aarde kon ik altijd gallen
Komop God, gooi die stok eens weg,
en waar liggen hier de ballen?
Is het geluid van een op het dak springende poes Sophie, die weet dat ik achter het verlichte raam zit te computeren. Normaal doe ik dan het raam open, en zet de deur van de slaapkamer open zodat ze op ons bed kan gaan liggen. (En nee, dat is niet vies.) Als ik dan naar bed ga, breng ik haar naar beneden omdat ze ons anders midden in de nacht wakker maakt met spelletjes die jonge poezen zoal leuk vinden.
Maar nu ligt mevrouw Mack al te slapen, dus breng ik Sophie direct naar beneden. Als ik boven weer achter de pc ga zitten hoor ik "Klunk" en zie de lichtgrijze gedaante opnieuw voor het raam staan.
Weer breng ik haar naar beneden. Eens kijken wie dit het langste volhoudt.
(Ik ben nogal begaan met dieren, dus een mauwende kat laat ik niet buiten staan, en sluit ik ook niet de hele nacht in huis op. En die beesten weten precies wie ze de pis lauw kunnen maken.)
St. Maarten houdt de gemoederen in huize Mack altijd weer bezig. De eerste 11 November dat ik op mezelf woonde deed ik nietsvermoedend de deur open en trof daar een stel zingende kindertjes bij de voordeur. Gelukkig ben ik een redelijk snelle denker, dus tijdens het liedje wat me ten gehore werd gebracht werd mij duidelijk dat deze kinderen snoep wilden, en tot hun en mijn geluk had ik in die tijd altijd een pot met Raiders Twixen staan.
Toen ze de buit binnen hadden, heb ik de deur dicht gedaan, lichten uit en ben achter de verwarming gaan liggen uit angst voor deze terreurvorm waarbij vergeleken Bin Laden Sinterklaas is. De jaren daarna was ik op 11 november niet thuis.
Maar ja, dan tref je een vrouw voor wiens lach je valt en besluit met haar samen te gaan wonen. En die komt uit een steengroeve waar ze geen St. Maarten kennen, dus de eerste 11 november in ons huidige huis had zij geen snoep in huis. Maar ze vond het geweldig. Dus heeft ze al die kinderen een schuldbekentenis gedaan en gezegd dat ze over een uurtje terug moesten komen.
Toen ik die dag nietsvermoedend uit m'n werk kwam kon ik gelijk weer vertrekken richting supermarkt om massaal snoep te kopen voor al die kleine Hamas-leden, die op hun beurt hun vordering 's avonds kwamen opeisen.
Vanaf die dag worden er hier elk jaar speciaal zakjes met snoep klaargemaakt door mijn vrouw zodat de inhalerige schrokoppen hier allemaal hun liedje komen afraffelen.
Vanavond was het rustig. Weinig kindertjes en veel zakjes snoep over. Vorig jaar was ik al wat milder en nu, nu we Hans hebben denk ik alleen maar aan een klein onzeker jongetje dat al dagen van tevoren zenuwachtig is om met St. Maarten bij vreemde mensen langs te gaan om snoepjes te krijgen. En dat hij staat te zingen en z'n oogjes glimmen als hij een snoepje in ontvangst mag nemen. En hoe teleurgesteld hij zal zijn als iemand niet open doet. *Slikt brok in keel weg*
Wee hij die de deur niet opendoet. Die krijgt met mij te maken.
"Ik zie je wel hoor, daar achter de verwarming!"
Deze twee dames hebben het zo te zien goed naar hun zin. Het zijn Angelique (l) en Claudia (r) met wie ik respectievelijk 25 en 26 jaar geleden 'ging'. Met Claudia weliswaar maar één dag, maar toch. Met Angelique (op de klassenfoto rechts naast Claudia) duurde het wat langer. Ik denk een paar maanden. Gewoon tot de zesde klas afgelopen was. Ik fietste met haar altijd op vrijdagavond vanuit judo naar huis en als zij afsloeg richting haar huis riepen we altijd nog een keer of 10 'houdoe' totdat we zo hard moesten roepen dat het echt genant werd.
Ik heb Claudia en Angelique sinds de lagere school nooit meer gezien. Tot vanavond op deze foto.
Ik zou ze niet meer herkend hebben. U wel?
Mack 
