Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Any day now

Traditioneel zitten wij op 16 augustus tegen echtscheiding aan. Er loopt hier een hoogzwangere mevrouw in huis die overal last van heeft, bij het minste of geringste moe is, maar de grootste artiest aller tijden op zijn sterfdag in de zeik zetten, daar is altijd nog wel wat energie voor over.

Ik ben diep geraakt. Ik moet mij op zolder terugtrekken anders ga ik hele nare dingen tegen mijn vrouw zeggen. En daar vraagt ze om. Nota bene de grootste artiest aller tijden. De man die in zijn eentje de muziek veranderde. De man die zo veel andere grootheden inspireerde. We hebben het hier over de meest invloedrijke artiest aller tijden.

Ze heeft gezegd dat Elvis dan wel een goeie stem had. maar dat heeft Frans Bauer ook volgens haar. (bewust geen komma omdat je E en. FB niet in dezelfde zin kunt noemen.) Deze keer is ze te ver gegaan. Als vanavond de weeën beginnen, en dat is any day now, gaat ze maar mooi alleen naar het ziekenhuis.

Ik slaap vannacht op zolder. En ik ben niet eenzaam want HIJ is bij me.

And the Oscar goes to: Jean Claude van Damme

Ik wilde vanavond een slechte film kijken en het aanbod van half negen was weer reuze. Crocodile Dundee II, Kickboxer, the Negotiator en the Final cut. Dat wordt dus Kickboxer met Jean Claude van Damn I look good. En ik moet zeggen, steengoeie film. Ik begrijp werkelijk niet waarom deze film slechts 2 sterren heeft en geen vijf. En Jean Claude moet een Oscar krijgen voor de beste mannelijke hoofdrol.

Even in het kort waar de film over gaat: Jean Claude's broer wordt tijdens een kickboxwedstrijd invalide geschopt door een hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop, uiteraard nádat de bel klonk.
Jean Claude zint op wraak en gaat in training bij een grappige oude Chinees die in het bos woont. De grappige oude Chinees die in het bos woont heeft een mooi jong nichtje en die wordt verliefd op Jean Claude.

Vlak voor de wedstrijd tussen de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop en Jean Claude, hebben de handlangers van de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop, Jean Claude's broer ontvoerd en staartmans zelf heeft het mooie jonge nichtje van de grappige oude Chinees die in het bos woont, verkracht. De handlangers van de hele grote nare chinees met een vlecht uit z'n kop dragen Jean Claude op om te verliezen in iedere ronde want anders brother dies very slowly, hehehehehe. (Oscar! beste mannelijke bijrol)

Jean Claude wordt dus helemaal in elkaar gebeukt door de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop
en het ziet er niet best voor onze held uit. Maar net als zijn kop niet roder van het bloed kan worden, komen de grappige oude Chinees die in het bos woont en Jean Claude's broer binnen, en toevallig, op datzelfde moment zegt de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop heel dom: "Beautiful young cousine was gooooood fuck" Sjongejonge, dat nam Jean Claude natuurlijk niet en nieuwe krachten vloeien in hem. Hij vliegt door de ring, slaakt allerlei levensgevaarlijke kreten uit (Oscar! Beste mannelijke bijgeluiden) en geeft de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop de ene achterwaartse trap na de andere. Vertraagd natuurlijk maar wel met een mooi geluidseffect (Oscar! special effects). En, ik had het echt niet meer verwacht, alle hoop al opgegeven maar Jean Claude wint! Door k.o. nog wel. (Oscar! Meest onverwachte afloop.) Briljante Chinese acteurs, briljant verhaal, briljante film. Gewoonweg subliem.

Over sublieme films gesproken: morgen is het 31 jaar geleden dat de grootste acteur aller tijden overleed, en het moet toch raar lopen wil er op Duitsland geen film van hem worden uitgezonden. De verhaallijnen in die films zijn zo mogelijk nog verbluffender dan wat u zojuist las. Thuisblijven en kijken dus!

De dag dat je over je katten schrijft…

Ik heb het er niet zo vaak over, maar hier in huis wonen twee katten, Bob en Sophie. Misschien heet ze wel Sofie, geen idee, die dikke rooie met een stompje staart heet in elk geval Bob, dat weet ik wel.
Katten zijn klerebeesten. Het zijn totaal nutteloze schepsels. Net als wespen. Uitsluitend een irriterende functie. (controlerend, uitvoerend, adviserend en irriterend, kent u het rijtje nog?) In elk geval, de dag dat je over je eigen katten gaat loggen, is de dag dat je hard aan vakantie toe bent.

Wat is er leuk aan katten?

Tot zover.

Wat is er niet leuk aan katten?

Lees verder “De dag dat je over je katten schrijft…”

Droomvrouw

Mijn eigen droomvrouw roept regelmatig: “Je vriendin is op tv”. Meestal bedoelt ze dan Brooke Shields of Ilse de Lange ofzo. Of deze uit E.R. Ook onweerstaanbaar.
Ik blijf dan meestal even de scène afkijken, gewoon omdat ik grote pupillen bij mezelf zo mooi vind. Sommige vrouwen hebben alles mee, en sommigen hebben alles mee en hebben dan nog een beroep dat ze nog twee keer zo aantrekkelijk maakt. Kijk hier eens even naar deze heldin, die strijdt tegen een man die ik ten zeerste bewonder, aan het eind gade geslagen door nog iemand waar ik enorm fan van ben. Oeh, wat een geil filmpje!

Dood.

Dood is een gewoon woord. Maar als je kind van drie het gebruikt kun je je toch wat ongemakkelijk gaan voelen. Twee maanden geleden kwam Hans er voor het eerst mee. Toen ging het nog over een 'kak' die hij doodtapt had. Wij hebben daar gelijk tegen opgetreden zodat hij nu een 'lak' niet meer doodtapt maar netjes op een blaadje in de struiken terugzet. U ziet, zijn gedrag en zijn uitspraak verbeteren gestaag.

Afgelopen vrijdag is Bo, één van de twee Jack Russels van de buren, ingeslapen.

"Papa?"
"Ja Hans?"
"Bo is dood."
"Eeh..ja. Die is nu bij Old Shep."

Hans bracht het onderwerp de afgelopen dagen steeds weer ter tafel en wij voelden ons er niet helemaal gelukkig mee. Hij is nog een beetje klein voor zo'n woord dat hij bovendien leek te begrijpen als iets ergs. Mevrouw Mack vroeg mij zelfs of ik geen ander woord wist voor dood. Iets wat een beetje vriendelijker klonk. Ik groef in mijn parate kennis: de pijp uit, het hoekie om, een tuin op je buik hebben, de maden aan het voeren, naar de eeuwige jachtvelden, het rottingsproces ingezet hebben, om zeep geholpen…nee, dat was het allemaal niet.

Maar, 'o opluchting, het hoeft niet meer. Hans heeft zelf de nare betekenis van dood afgezwakt getuige de volgende vraag die hij vandaag aan mevrouw Mack stelde.

"Mama?"
"Ja Hans?"
"Is Bo nog steeds dood?"

België

G.W. Bush kon het niet laten om in de nadagen van zijn carrière als president van Amerika, nog even China te pesten met wat kritiek op hun politieke systeem. De democratie is volgens Bush het systeem wat ook in China moet komen. Als ik de Chinese president was had ik hem toch even om z'n oren geslagen met België, wat tenslotte ook een democratie heeft.

Want daar gaat toch iets niet helemaal goed. Vlamingen en Walen lijken wel protestanten en katholieken in Noord-Ierland geworden. Spakenburg tegen de IJsselmeervogels. De ene groep vindt dat de andere niet meer deugt en het land is in crisis. Een journalist uit Nederland vroeg aan een Vlaamse mevrouw hoe het nu verder moest met België. "We komen in elk geval niet bij jullie" was haar commentaar.

Ik vind dat een beetje ondankbaar. Bovendien vind ik een Belgisch staatsburger niet in de positie daar iets over te zeggen. Het is aan ons, inwoners van het koninkrijk der Nederlanden, of we onze zuiderburen erbij nemen of niet. Liever niet natuurlijk, in de praktijk pakt zoiets altijd slecht uit voor het meest welvarende land. Kijk maar naar West-Duitsland en de DDR. Toen zij fuseerden is het heel hard achteruit gegaan met die Mannschaft. Het Duitse voetbal was het lachertje van de Europese competitie. Ik wil daar wel voor waarschuwen.

Maar als we dan toch met dictatoriale meerderheid besluiten om de Belgen (ook de Walen) erbij te nemen, verwacht ik ook een beetje nederigheid en dankbaarheid van onze zuiderburen. Dus, de eerste 50 jaar geen stemrecht, daarna kijken we bij goed gedrag verder. En misschien is het een idee dat de Belgen elke keer als ze een Nederlander tegenkomen, een lichte buiging moeten maken? Is zoiets nu teveel gevraagd? Ik vind het een kleine prijs voor het gebodene. Want wij zijn ook op slag ál onze Belgenmoppen kwijt!

Strafregels

Ik moet mijn mond houden en beter opletten tijdens de wiskundeles. 100 x.

Ik heb ze nog moeten schrijven op de Mavo. Strafregels. Bij wiskunde van meneer Blatter. Terwijl ik van mijn vader een manier had geleerd om een vergelijking met 2 onbekenden sneller op te lossen en zo de volgende dag in de les het antwoord sneller wist dan de leraar. Maar dat was niet de reden van de strafregels. Nee, zo onsportief was hij nou ook weer niet. Nee, ik zat gewoon te klieren en na herhaalde waarschuwingsschoten, schoot hij gericht op de benen.
En het is nog best een pokkenwerk, 100 keer zo'n zin neerpennen. Zeker als je nog wilt voetballen. Maar ik ben trots dat ik het nog heb meegemaakt, al schoot je er educatief geen bal mee op. Want mijn handschrift werd er niet beter van en mijn spelling ook al niet. Eigenlijk nutteloos zo'n straf. Doet me een beetje denken aan de zware kei die naar de top van de berg gerold moest worden. En aan het milieu-aspect werd ook niet gedacht want hoppaaa, daar gingen weer drie velletje papier. Maar goed, de leraar was de leraar in die tijd, en die wist wat goed voor je was.

Science fiction.

Weet u wie ik altijd een betweterig takkewijf (in die tijd nog zonder tussen-n) vond? Clair Huxtable.
Altijd klopte zogenaamd alles aan haar, nooit ging er iets verkeerd, ze lachte irritant -kijk mij eens een ideaal gezin hebben- en het ergste, ze zei de goeie dingen op het juiste moment. En dan op zo'n manier dat de rest van de Huxtables gelijk weer even op hun plek werden gezet. Daarbij zag ze er voor haar leeftijd goed uit, ze zakte niet uit, ze was intelligent en had een goede baan.
Verder sprak ze twee talen vloeiend, kon ook nog goed koken en geen van haar kinderen was een junk.

Streven naar perfectie is een goede eigenschap, maar perfect zijn…blèèh! Blij dat ze opgesodemieterd is.
Die Wendy, uit Bob de Bouwer, kent u die? Dat is net zo'n type. Die bewaart altijd de kalmte en het overzicht, en zegt ook nog eens uitsluitend hele verstandige dingen. Pure Science fiction is het, dit soort vrouwen.

Nee, doe mij maar een wysiwyg vrouw als mevrouw Mack. Die kan ook het hele gezin op z'n plaats zetten. Weliswaar niet zo subtiel als Clair Huxtable, maar ook ons kind is geen junk. Verder liggen al mijn overhemden snaarstrak gestreken in de linnenkast, je ziet hier nooit een stofrag door het huis gaan, ze kookt perfect en ze waakt over het huishoudgeld als een leeuwin over haar welpen.
Nog maar 10 dagen, dan is ze uitgerekend…

Ze worden minder van kwaliteit.

Mannen, er moet mij iets van het hart. En ik weet, velen van ons zullen het denken, slechts een enkeling durft het uit te spreken en er is er maar eentje die het op zijn web-log durft te zetten.
Wat moet mij van het hart mannen? Kijk eens om u heen! Is uw huis wel net zo schoon als het op het eerste gezicht lijkt? Of ziet u toch nog regelmatig ergens een stofrag over de vloer waaien? Dat zou bij uw moeder toch nooit gebeurd zijn wel? En smaakt het eten net zoals toen uw moeder het vroeger klaarmaakte? Uw moeder die van een zak meel en een citroen een heerlijk voedzame maaltijd kon bereiden, en dat zonder te klagen? Of proeft u regelmatig dat er een klein onregelmatigheidje aan óf de aardappelen, óf de groente óf het vlees zit?
Liggen uw overhemden snaarstrak gestreken in uw linnenkast? Of hangen ze als een groep ongeïntresseerde hangjongeren te hangen aan een hangertje? Terwijl ze nota bene bijna strijkvrij zijn krijgt uw vrouw het toch niet voor elkaar om ze net zo scherp in de vouw te krijgen als uw moeder dat vroeger met een primitief strijkijzer en een beetje stijfsel deed. Hoe is het met uw banksaldo? Halverwege de maand is alles er doorheen gejast zeker? Uw moeder wist toch met 25 gulden een halve maand uit te zingen en niemand in het gezin die iets te kort kwam!

Natuurlijk is dit niet slechts de schuld van de huidige generatie vrouwen. De moderne tijd met z'n zoveel mogelijk vrijheid en z'n zo weinig mogelijk werk eist gewoon z'n tol. De emancipatie doet gewoon haar werk. Maar de huishoudschool, die hadden we nooit moeten afschaffen.

Superheld

Eind jaren negentig werd ik door een knap, naïef, blond meisje op een doordeweekse avond uitgenodigd om mee te gaan naar een …? Ze wist het zelf geloof ik ook niet zo goed. Ze wist wel de weg, het was net over de grens in Duitsland en toen we plaats namen in een zaaltje zag ik allemaal vriendelijke, netjes geklede jongemannen en -vrouwen die ons gade sloegen.

Een paar mensen begonnen met het geven van een demonstratie voor een soort van pyramidespel als ik het me goed herinner. Je kon er niet mee verliezen en vanavond had jij dus het geluk om hier aanwezig te zijn en dus mee kon gaan doen aan het spel. Achter ons begonnen een paar mensen uitbundig te klappen en te joelen. Omdat ik niet in zulk spontaan publiek geloofde, wist ik gelijk dat ze "acteurs" waren. Ze acteerden enthousiast publiek. Toen de demonstratie afgelopen was pakte ik het knappe, naïeve blonde meisje bij haar hand en wilde haar mee naar de uitgang loodsen.
Dat ging echter zomaar niet! De vriendelijke en netjes geklede jongemensen bleken ineens helemaal niet meer zo vriendelijk en "eisten" van mij dat ik mee zou doen aan het spel. Ik bedankte vriendelijk en wilde weg, maar de doorgang werd mij versperd door wat later de meest agressieve verkopers bleken te zijn die ik ooit had meegemaakt. Ze wilden op zijn minst een verklaring waarom ik niet mee wilde doen.

Het pakte voor mij allemaal goed uit, want ik liet me niet van mijn stuk brengen, zei dat ik duidelijk was geweest en liep nog naar degenen toe die de demonstratie hadden gegeven, wilde hen met uitgestoken hand bedanken voor de demonstratie, maar mijn hand werd geweigerd. Ik bleef echter kalm (ik moest natuurlijk wel vanwege het meisje) en zei dat als hij me geen hand wilde geven, ik hier verder niks meer te zoeken had. Misschien waren ze een beetje overbluft doordat ik niet zwichtte voor de één tegen veel situatie, maar ditmaal toen ik het knappe, naïeve blonde meisje meetrok werd mij de weg niet meer versperd.

Het was een leerzame avond. Ten eerste geloof ik niet meer in spontane reacties van publiek, ten tweede vrees ik geen enkele verkoper meer, en ten derde weet ik nu dat knappe, naieve, blonde meisjes je behoorlijk in moeilijkheden kunnen brengen. Ik was die avond natuurlijk wel superheld.