Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Nog een keer!

Verstoppertje spelen was vroeger een heel leuk spelletje, maar als volwassene is het nog veel leuker. Hans en ik spelen elke avond verstoppertje voordat hij in bad gaat. Als ik 'm ben, verstopt hij zich steeds op dezelfde plek, achter het babybedje, en ik doe dan alsof ik niet weet dat hij daar zit. Hij gaat zich eerst verstoppen en dan roept hij dat ik mag gaan tellen. En waag het niet om vast te gaan tellen als hij nog niet verstopt zit, want dan is het: "Neeeheee, eve watte tot telle"

Als ik dan tot tien geteld heb en ik ga hem zoeken, hoor ik vanachter het bedje: "Eest ik kom hoepe!"
Oh ja! "Ik kom!" en dan begint het feest. "Zou Hans weer achter de deur zitten? Even kijken hoor…KOM MAAR TE VOORSCHIJN! Hee, daar zit-ie niet?" Een gniffel (twee weken geleden was het nog een schaterlach) komt dan achter het bedje vandaan. En als ik dan eindelijk achter het bedje ga zoeken, schatert-ie het uit en roept gelijk: "Nog een keer!" Hij leert al aardig onderhandelen over het aantal keren dat we nog gaan verstoppen.

Als ik me moet verstoppen en hij telt, geldt die 'eve watte tot telle' ineens niet. En bij vier is-ie ook wel uitgeteld, dus dat vereist echte doortraptheid mijnerzijds. Maar dan heeft-ie aan mij een goeie. Ik herinner even aan de keer dat ik tijdens een verstoppertjespel een paar jaar geleden, uit het raam was geklommen en tussen de dakgoot en het kozijn stond op een ijskoude winteravond. Het duurde zeker een half uur voordat ze me gevonden hadden en een nacht voor ik weer ontdooid was. Ha!

Maar Hans is minstens zo doortrapt. Hij begint gelijk op elke kamer te vragen: "Is papa hier?" en herhaalt dat net zo lang tot je wel antwoord móet geven. Als ik dan nee zeg hoor ik hem op een ander kamer roepen: "MOOMIJN." (kom maar te voorschijn) En als-ie dan uiteindelijk op de goeie plek zoekt, en hij zegt 'moomijn', rekent hij er totaal niet op dat ik daar ook echt sta, en zie je hem schrikken en in een schaterlach schieten.
"Nog een keer!" Nee, nu gaan we eerst in bad. Als je klaar bent en de pyama aan hebt en je tandjes gepoetst, dan doen we nog één keer verstoppertje, goed?"
"Jah!" "En dan nog een keer en nog een keer en nog een keer."

Nog geen babynieuws.

Nog steeds geen babynieuws hier hoor. Mevrouw Mack is al om negen uur naar bed gegaan en ik hoor nog niks. Maar het zou natuurlijk kunnen dat als ik straks naar bed ga, dat er daar dan ook een baby ligt te slapen. Ze is nu eenmaal niet zo sensatiebelust. Aan de andere kant, dan had ze vast wel even een smsje naar zolder gestuurd.

Vaassen-promotie

Vanochtend fietste ik met Hans een rondje om naar de watervallen te kijken. Het barst hier in Vaassen van de watervallen. Sommigen zijn tot 15 centimeter hoog. Ik fietste richting Kievitsveld (Emstergat in de volksmond) en kwam langs de Veluwse bron. De Veluwse bron is een nieuwgebouwd kuuroord, ongetwijfeld het grootste van de wereld, waar vrouwen heerlijk kunnen sauna-en, modderen, massage-en, zwemmen en nog veel meer vrouwending-en. Ik zeg bewust vrouwen, want ik ontken dat er tegenwoordig mannen zijn die het ook prettig vinden om vrouwendingen te doen. In elk geval, de parkeerplaats stond stampvol.

Aan de overkant, in het Emstergat was de net nieuw in gebruik genomen waterskibaan actief. Hans en ik keken een poosje naar de waterskieërs die voort werden getrokken door een soort kabelbaan. Hans vond het prachtig en ik voelde iets van trots. Een echte attractie in Vaassen! Eentje die jong en sportief publiek trekt! Waar mensen van heinde en verre op af komen. Tot nu toe moest ik Vaassen promoten met dat stomme kasteel de Cannenburgh, of met de grootste kerstmarkt van Europa (zucht), maar dat trekt alleen mensen die met een bus komen.

Maar op de terugweg zagen wij iets, wat zelfs ik nog nooit heb gezien. Op een heel stil fietspad langs het kanaal stonden een paar schapen. Een boer in een blauwe kiel had een van de schapen in een soort van schommelstoel vastgezet en net toen wij langs kwamen, trok de boer aan een hendel en het schaap werd schuinachterover getakeld in het apparaat. Het schaap zat in een hulpeloze positie. Hans vroeg: "wat tis tat?" Ik heb maar gezegd dat het was om het schaap te scheren, maar volgens mij was het een schapenneukmachine.

Dan knapt er iets in z’n hoofd…

Van mezelf durf ik te zeggen dat ik een beheerste rijder ben. Ik hou mij aan de meeste verkeersregels en als er agenten in de buurt zijn, ook nog aan de snelheid. Helaas zit deze beheersing niet in onze genen. Ik weet niet of ik het wel eens over mijn broer heb gehad hier, maar dat is echt een gevaar op de weg. Niet dat hij niet kan rijden, dat is het niet, maar hij reageert nogal slecht op gestresste medeweggebruikers.

Ik heb regelmatig bij hem in de auto doodsangsten uitgestaan omdat iemand hem geen voorrang verleende, en dat is ongeveer de ergste misdaad die je bij hem kunt begaan. Liever rijdt hij zijn eigen auto in de poeier, dan dat hij iemand weg laat komen met onterechte voorrang. Ik herinner me een achtervolging in Frankrijk wegens een afgebroken spiegel, een confrontatie met vier bouwvakkers in een busje, een confrontatie met twee Marokkanen in een Golf GTI, een inhaalactie door de berm om het onrecht van de onterechte voorrang weer ongedaan te maken, een provocatie van twee kakkers met middelvingers, een aanrijding met een dronkaard die hem afsneed, een afgebroken bumper vanwege een aanrijding met een motor wegens onenigheid, en dan heb ik het alleen nog maar over de keren dat ik erbij was. Nee, een cursusje angermanagement zou mijn broer geen kwaad doen.

Vandaag kwam hij nietsvermoedend zijn dochter van de kinderopvang halen. Met een lekker gangetje reed hij over de klinkerweg en ontwaarde ineens een meneer met een hond die een handgebaar maakte ten teken dat-ie zich zorgen maakte over de snelheid. Misschien terecht, maar ik kan er persoonlijk ook niet tegen als anderen zich met mijn rijstijl bemoeien. En mijn broer al helemaal niet. Met een trap op de rem schudde hij alle snelheid van zich af, en met de versnellingspook in achteruit ging hij verhaal halen bij de meneer met het handgebaar.

Broer: "Is er iets?"

Meneer met de hond:"Je reed harder dan 30"

Broer:"Ja, en wat heb jij daarmee te maken?"

Meneer met de hond: "Ik ben van de Koninklijke Marechaussee en ik kan u hiervoor een bekeuring geven"

Broer: "Dan moet je dat doen. Hoe hard reed ik precies?"

Meneer met de hond: "Ik schrijf je kenteken wel even op, dan hoor je er meer van."

Broer: "Moet je pen en papier hebben? Heb ik hier liggen. Mag ik trouwens je legitimatie even zien?"

De meneer met de hond liep weg en riep hem nog iets na over twee bekeuringen, ook eentje voor belediging (?) en mijn broer reed ook weer door. En echt, ik zweer het u, als hij geen stuur in zijn hand heeft is het een vredelievende broer die nog geen vlieg kwaad doet. Hans is helemaal gek op ome attuur.

Onzeker

Ik moet op de foto en wel zodanig dat daar een styliste aan te pas moet komen. Nu belde ze me vandaag voor een afspraak en ze vroeg welke maat ik heb, omdat zij zelf kleren meeneemt die ik aan moet.
Nu is mijn vraag aan lezers die verstand van dit soort dingen hebben: is dat een normale gang van zaken of heeft zij gewoon de foto op mijn weblog gezien en toen beslist dat ze zelf kleren meenam? Of had ik beter niet over witte sokken kunnen hebben op mijn log? Ik word een beetje onzeker van dit soort dingen.

De natuur is hard.

Het schijnt zo te zijn dat de natuur mannen minder belangrijk vindt dan vrouwen. Dit heeft iets te maken met het verschil in aantal voortplantingscellen. Mannen worden daarom door de natuur agressiever gevormd dan vrouwen zodat in geval van oorlog er voornamelijk mannen sneuvelen. Met weinig overgebleven mannen is de populatie immers sneller weer op oorlogssterkte dan met weinig vrouwen, tenzij die vrouwen allemaal FrankiePebbles heten, dan schiet het nog niks op, maar dat is een ander verhaal.

Niet erg sympathiek van de natuur vind ik het. Maar er staan ook weer zaken tegenover. Zo is de man om dezelfde reden ook weer sterker en sneller. Een man schijnt gemiddeld vier keer zoveel kracht in zijn armen te hebben dan een vrouw. Vooral de rechterarm is veel sterker al hebben onderzoekers nog geen idee hoe dit veroorzaakt wordt. En een man loopt snellere tijden op de 100 meter. Laatst nog: 9,69 sec.

Het is dus volkomen terecht dat er onderscheid wordt gemaakt bij sport tussen mannen en vrouwen. Het zou immers niet eerlijk zijn om beide geslachten tegen elkaar te laten strijden. Maar ik wil iets nieuws opperen. Zou het niet eerlijker zijn als er op de 100 meter voor mannen voortaan ook onderscheid wordt gemaakt tussen zwarten en witten? Zodat een witte ook weer eens kans heeft op een medaille? Want we kunnen er wel heel moeilijk over gaan doen, maar feit is dat witten er nooit aan te pas komen. Ik weet zeker dat er genetisch iets anders is bij zwarten, zodat ze harder kunnen lopen.

Oke, nu lacht u mij nog uit, maar wacht eerst de Spelen van 2044 in Groningen maar eens af.

Druppels

Ik vond het altijd moeilijk te geloven dat een beproefde martelmethode is om het slachtoffer gedwongen te laten luisteren naar het geluid van met regelmaat vallende druppels. Maar ik ben erachter dat het klopt. Mevrouw Mack heeft hier iets drijfnats opgehangen met een handdoek eronder om de druppels op te vangen. Ik kan dan nog gewoon weglopen maar ik ben nu al tot waanzin gedreven!

[kiezen op elkaar on]Aggressjief worjdt ik ejrvan[kiezen op elkaar off/]

Walt Disnep’s

Van mijn oom en tante kreeg ik ooit een Walt Disney goochelboek. Ik was een hard-core Donald Duck lezer (tot in de 3e klas Mavo volgehouden) en ik heb hier nog complete jaargangen 1978/1983. Walt Disnep's las ik altijd, de y voor een p aanziend. In dat goochelboek stonden ook alle basiskaraktertrekken van de sterrenbeelden weergegeven.

Ik vond Leeuw het mooiste sterrenbeeld. Vooral voor mannen. Leeuwmannen mag ik allemaal. Ze zijn eerlijk, moedig, en ze worden nooit kaal. Voor vrouwen is het misschien beter om Maagd te zijn. Ze verzorgen zichzelf goed, zijn intelligent en voelen mensen feilloos aan. En ze houden het huis schoon!

Vroeger geloofde ik het allemaal, van die sterrenbeelden, en wist uit mijn klas van iedereen zijn sterrenbeeld. Later geloofde ik het niet meer en vroeg mij af waar deze pseudo-wetenschap dan wel niet op gebaseerd was. Tot ik een paar jaar terug eens las wat nu het verband tussen je geboortedatum en je karakter is, volgens de astrologie. Het antwoord is: zwaartekracht. Hoe hard trokken de hemellichamen aan jou toen je werd geboren? Of misschien wel: toen je verwekt werd. Of, tijdens de periode dat je in je moeder's buik zat. Het komt erop neer dat volgens de astrologie, de aantrekkingskracht van de zon, de maan en de planeten, jouw karakter vormde.

Vandaag, 20 augustus, was de uitrekendatum van de baby. Als deze kleine nog een leeuwin wil worden, moet ze opschieten. Maar het ziet er naar uit dat ze maagd wordt. Net als haar vader, die helemaal aan de andere uiterste maagdkant zit. Ik zal het in de gaten houden, of we op elkaar gaan lijken.
Walt Disney was trouwens Boogschutter.

Luiwammesen.

Ik zag in het journaal dat de politie voortaan niet meer komt bij aanrijdingen op de snelweg met louter blikschade. Rijkswaterstaat gaat deze taak overnemen.

Ten opzichte van vroeger, toen mannen nog niet kookten, doet de politie niet meer zo heel veel volgens mij. Het bureau hier in het dorp is er al heel lang niet meer, de post een dorp zuidelijker ook al niet meer, een dorp noordelijker is het er nog wel maar daar zit nooit iemand. En zeker niet iemand die aangiftes behandelt. Dat mag je via internet doen. Ik heb helemaal geen internet! Alleen een web-log.

Mooie boel. Geen agent die nog papierwerk wil doen. Zelfs Sonny Kroket himself moest soms van Putface een middagje boekhouden. En hij deed dat gewoon, anders werd zijn Testarossa ingenomen.
Ik heb een keer de politie gebeld omdat er een doorgedraaide Iranier met een bijl liep te zwaaien in het magazijn. "Politie Nijkerk, heeft u een ogenblikje?" "Nee!" ♪♪ Strangers in the night…♪♪

Maar goed, kennelijk wordt de werkdruk van de agenten te hoog. Nou, dan stel ik voor om niet meer zoveel te gaan staan flitsen langs de weg. Besteed dat gewoon uit aan particuliere bedrijven! Er is een markt voor. Zwaar bevochten concurrurentie. De prijzen hiervan zullen zo laag worden dat er genoeg geld is om elke snelweg om de honderd meter te voorzien van meetapparatuur en een flitscamera. En de bekeuringsopbrengsten zullen verbiljoenvoudigen! Koos von Spee ook weer blij.

En de agenten? Die hoeven dan niet meer met de pet rond. Kunnen tenminste weer fatsoenlijke Porsches aanschaffen om hun werk te doen. Ik stop echt niet voor een Vulva met een stopbord hoor! Ik wens in een welvarend land wel door een fatsoenlijke politieauto aan de kant gezet te worden.

Balgevoel

Soms heb je zo'n dag waarop alles lukt wat je met een bal doet. Hans wil altijd dat ik zijn plastic spidermanbal heeeel hoog in de 'moom' schop, zodanig dat-ie ook in de boom blijft hangen. Ik geef het ding een trap, en hij blijft hangen. Normaal doe je daar toch twintig keer over. Daarna gooi ik het ding er met een tennisbal in één keer uit. "Nog een keer" roept Hans dan, en ik schopte de bal weer in de boom, hij bleef op dezelfde plek hangen en weer gooi ik het ding er met een welgemikte worp in één keer uit. (Soms sta ik tien minuten te gooien voor het een keer raak is.)

Of ik geoefend had, vroeg de buurman die de bal op meters na miste. Later, toen het tijd werd om naar binnen te gaan, gaf ik de bal een volleybal-achtige klap en het ding vloog door ons tuinhekje en stuiterde precies door de openstaande voordeur naar binnen. Weer kijken een paar mensen mij verwonderd aan. "Dat doe je ook geen tweede keer!" En dat laatste klopt inderdaad. Het is een raar fenomeen. Ik weet namelijk al dat zodra ik die bal trap, gooi, of een klap geef, dat-ie raak zal gaan, maar je kunt zoiets niet plannen. Misschien is het zelfs wel zo dat als je de bal raak ziet gaan, dat je hersenen daarna jou het gevoel geven dat die trap of gooi perfect was zodat het leek alsof je het al wist.

Alles valt in één keer op z'n plek. Soms weet je al dat je gaat scoren voordat je gescoord hebt. Er is dan even geen plek voor twijfel en onzekerheid. Het is gewoon de bal raken en hij kan eigenlijk maar één kant op, en dat is de kant die jij beoogde. Dit verschijnsel wordt vaak toeval genoemd, maar ik denk het niet. Het is vast dat onontdekte gebied in de hersenen dat je eens in de zoveel tijd mag aanspreken en dat er dan ook voor zorgt dat wat je wilt, gebeurt. Marco van Basten begrijpt vast wel wat ik bedoel als-ie dit leest en terugdenkt aan zijn doelpunt in de EK finale van 1988.