Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De leeftijd van een dame

De kraamhulp is morgen voor het laatst en ik werd er door mevrouw Mack opuit gestuurd om een cadeaubon te halen bij de drogist.
"Is het voor een dame?" vroeg de drogiste. Ik zei: "Nee, voor de kraamhulp."
"Van welke leeftijd is ze?"
"Van middelbare leeftijd. Begin 40 schat ik haar."
De drogiste begon te lachen. "Begin veertig is nog een jongedame hoor."

Vreemd. Meisjes gaan bij mij van 0 tot 16. Jongedames gaan van 17 tot 39. Van 40 tot 69 zijn ze van middelbare leeftijd en daarboven zijn het oude dames. Maar kennelijk zit dit verkeerd in mijn systeem.

Rabia

Hans is nu ruim drie jaar en is een uiterst middelmatig kind. Hij is namelijk net als alle andere jongens het mooiste en liefste jongetje van de wereld. Ik sla hem wel eens gade als hij voor ons huis fietst. Met zijn blonde dikke haar en zijn mooie donkerblauwe ogen en zijn nu al gespierde lijf is hij een aantrekkelijke verschijning voor zijn ouders.
Nu wil het geval dat miss world 2023 bij ons in de buurt woont. Ze is Turks, heet Rabia en is van ongekende schoonheid. En ze heeft nu al een oogopslag en een lach waarmee ze mij al inpakt. (Kidtwist, hou je smoel)

Hans heeft dit ook feilloos in de gaten want hij staat steeds met zijn armen om Rabia's middel heen en trekt haar aan de grond. En Rabia vindt het een leuk spelletje want daarna rent Hans keihard weg en Rabia erachter aan. Echter, Rabia is wel iets ouder dan Hans. Ik schat haar een jaar of acht. Maar dat hoeft tegen die tijd toch geen probleem te zijn? Ik moet een list verzinnen om die twee later te koppelen.

Bovendien, in deze tijd van vrijgevochten dames die baas in eigen buik willen zijn, is het sowieso handig om je werkterrein eens wat te verleggen naar meisjes die uit landen komen waar wat meer begrip is voor het verschijnsel 'man'. Zo'n Turkse is mooi, kan goed koken, heeft er begrip voor dat de genen van een man moeten worden doorgegeven en houdt het huis brandschoon. Hans heeft voor de helft mijn genen, en die moeten wel zo goed mogelijk worden doorgegeven aan de wereld! Weg dus met Rita Verdonk die probeert de prachtige Turkse cultuur om zeep te helpen en wil dat alle vrouwen op haar gaan lijken. En ik wil wel, tegen de tijd dat Hans 18 is, dat uithuwelijking van Turkse meisjes nog gewoon bestaat. Ik ben vast aan het sparen voor een Rabia.

Oma (van 1917)

Lieve Maurice

Je foto,s ontvangen,

't is een mooi klein schatje met die handjes opzij een lievertje.

zeg tegen Linda dat wij het een beeldig kindje vinden, en wens haar

als trotse mama 't aller allerbeste. heel veel liefs van Opa en Oma

uit Odijk.
Hoe vind je dat ik mail op mijn leeftijd laat 'teens weten?

Schoonmoeder

Mijn schoonmoeder neemt hier een paar dagen een aantal huishoudelijke taken waar in verband met het ziekenhuisverblijf van Linda.

"Waar is de Mikro gids?" vroeg ze. "Vanmiddag lag hij nog hier. Heb jij die opgeruimd?"
"Nee," antwoordde ik, "ik ruim namelijk nooit iets op."

Genen.

Ik ben een machtig interessant boek aan het lezen, geschreven door een student geneeskunde, dat gaat over menselijk gedrag verklaard vanuit de evolutie. Voorbeeldje uit het boek: sommige mensen houden van moderne kunst om zich zo met hun intelligentie te onderscheiden, met als enige doel: een zo goed mogelijke partner te vinden om zijn/haar eigen genen door te kunnen geven. Uiteraard niet zo kort door de bocht uitgelegd als ik hier even snel doe, maar het was wel de strekking. En ook ikzelf kwam er bekaaid vanaf want het boek barstte van de voorbeelden waar ik me schuldig aan maak en waaruit blijkt dat ik de hele dag bezig ben met mezelf zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor de andere sexe om mijn (toch wel geweldige) genen te kunnen mixen met een ander stel geweldige genen.

Prachtige theorie, ik geloof ook dat het waar is, maar toch zit me zoiets nooit lekker. Ik reed vandaag naar het ziekenhuis, snelde met mijn zescylinder (echt hopeloos zielig weet ik nu) de snelweg op en spoedde mij achter een eveneens vlot doorrijdende Audi Cabriolet aan. Na een kilometer of twee had ik de blonde wapperende haren voor mij pas in de gaten en ik keek eens wat beter in de binnenspiegel van de voor mij rijdende cabrio. (kan een cabrio wel een binnenspiegel hebben?) Dat zag er gezond uit en ik zag de mevrouw voor mij een paar keer in haar binnenspiegel kijken naar het rode gevaarte achter haar. Ze gaf wat gas bij en ik bleef haar dicht volgen, en door mijn zonnebril zag ik haar af en toe in de binnenspiegel kijken. Ietsje later ging ze naar de rechterrijbaan, ik gaf nog meer gas, scheurde haar voorbij en…..
bleef strak voor me uit kijken en keurde haar geen blik waardig! Alsof ik haar niet interessant vond.

Ja, ammehoela, ik laat mijn genen geen gedrag aanpraten door een student geneeskunde!

Nader verklaard: Tammar Simone

Een aantal mensen was benieuwd waar de naam Tammar vandaan kwam. Dat zit zo: een maand geleden waren Linda en ik het nog niet eens over de naam van het meisje. En met namen is het over het algemeen zo, of je vernoemt het kind naar (overleden) ouders/grootouders zoals bij Hans Antonie, of je moet zelf aan het verzinnen. En als je iets denkt te hebben, kent of mama of papa iemand die zo heet, en diegene was helemaal niet leuk, dus dan gaat het over. Stomme gedachtengang, maar wij hebben die nou eenmaal.

De tweede naam was het makkelijkst. Simone was een achtergrondzangeres die nogal een verpletterende indruk heeft achtergelaten op papa, dat verhaal staat hier. Linda kon er wel om lachen en stemde toe in de naam. We wisten nog niet helemaal zeker of het de eerste of de tweede naam zou worden maar plots kwam daar een volgende leuke naam op de proppen: Nina. Nina Simone zou het dan zijn geworden. Ergens vond ik het geweldig en aan de andere kant vond ik het weer een beetje een-kijk ons eens origineel zijn-naam. Ik bleef dus twijfelen, vooral toen ik plaatjes bekeek van de echte Nina Simone. (De Simone in kwestie heeft nog gereageerd op het vorige logje. Leuke vrouw, geen spijt van de vernoeming.)

Linda kwam nog met Grietje, wat ik een leuke naam vind maar ik weiger straks een keer bij McDonalds in zo'n overdekte glijbaan te roepen: "Hans en Grietje, kom onmiddellijk naar beneden!"
Al met al, een maand voor de geplande datum werd Linda een beetje geïrriteerd over mijn lakse houding qua naam verzinnen. Dus toen zei ik dat ik de naam van de eerste leidster die Hans op de kinderopvang had, zo mooi vond. "Ja, ik ook!" riep Linda blij en toen was het geregeld.

Vol trots ging ik afgelopen vrijdag Hans naar de kinderopvang brengen en toen de juffrouw vroeg hoe de baby heette zei ik: "Tammar." Ik verwachtte een gegil maar in plaats daarvan kwam er een lachend: "Ja, dat hadden we al gedacht." Ik keek haar niet begrijpend aan en toen verklaarde ze: "Je vrouw had al een hint gegeven dat een van de leidsters nog verbaasd zou staan over de naam."
Vrouwen, en vooral Linda, kunnen echt helemaal niks, nul, noppes geheim houden!

Genen.

Ik ben een machtig interessant boek aan het lezen, geschreven door een student geneeskunde, dat gaat over menselijk gedrag verklaard vanuit de evolutie. Voorbeeldje uit het boek: sommige mensen houden van moderne kunst om zich zo met hun intelligentie te onderscheiden, met als enige doel: een zo goed mogelijke partner te vinden om zijn/haar eigen genen door te kunnen geven. Uiteraard niet zo kort door de bocht uitgelegd als ik hier even snel doe, maar het was wel de strekking. En ook ikzelf kwam er bekaaid vanaf want het boek barstte van de voorbeelden waar ik me schuldig aan maak en waaruit blijkt dat ik de hele dag bezig ben met mezelf zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor de andere sexe om mijn (toch wel geweldige) genen te kunnen mixen met een ander stel geweldige genen.

Prachtige theorie, ik geloof ook dat het waar is, maar toch zit me zoiets nooit lekker. Ik reed vandaag naar het ziekenhuis, snelde met mijn zescylinder (echt hopeloos zielig weet ik nu) de snelweg op en spoedde mij achter een eveneens vlot doorrijdende Audi Cabriolet aan. Na een kilometer of twee had ik de blonde wapperende haren voor mij pas in de gaten en ik keek eens wat beter in de binnenspiegel van de voor mij rijdende cabrio. (kan een cabrio wel een binnenspiegel hebben?) Dat zag er gezond uit en ik zag de mevrouw voor mij een paar keer in haar binnenspiegel kijken naar het rode gevaarte achter haar. Ze gaf wat gas bij en ik bleef haar dicht volgen, en door mijn zonnebril zag ik haar af en toe in de binnenspiegel kijken. Ietsje later ging ze naar de rechterrijbaan, ik gaf nog meer gas, scheurde haar voorbij en…..
bleef strak voor me uit kijken en keurde haar geen blik waardig! Alsof ik haar niet interessant vond.

Ja, ammehoela, ik laat mijn genen geen gedrag aanpraten door een student geneeskunde!

Tammar

Vanmiddag om drie uur is Tammar Simone geboren. De bevalling leek in veel opzichten op die van Hans, drieënhalf jaar geleden. Eerst waren er 30 uur weeën die resulteerden in een ontsluiting van maar liefst 4 cm, toen de vliezen werden gebroken werd er weer meconium in het vruchtwater geconstateerd wat ons natuurlijk extra spanning gaf, en weer werd het een keizersnee.

De gynaecoloog had zich gelukkig goed verdiept in onze voorgeschiedenis en besloot dat de 4 cm niet voldoende opschoot en plande een keizersnee. Met mijn handjes dichtgeknepen zat ik af te wachten tot ze er was, en of het weer zo'n toestand werd als bij Hans. Maar nog in de buik hoorde ik reeds het eerste huiltje, en toen ze eruit kwam zat ze wel onder de meconium, maar liet zich luid en duidelijk horen. Wat een opluchting.

En nu ligt ze op de kamer bij Linda, die wel moe is maar het een stuk beter maakt dan na de bevalling van Hans. Tammar weegt 3480 gram en is 51 cm. Ze heeft donkere haartjes en donkere ogen en lijkt daarmee meer te lijken op mama dan op papa. Linda zag dat op de operatietafel al en zei: Yesss!

Schijnheiligheid ten top.

Een jaar geleden was ik zijdelings betrokken bij een overname van het ene bedrijf door het andere. Het woord overname mocht echter niet de markt in omdat men vreesde dat de klanten van het ene bedrijf af zouden haken omdat ze dan ineens klant bleken te zijn van het andere bedrijf, iets waarvoor ze destijds bewust niet hadden gekozen. Dus werd er over een fusie gesproken waarbij beide bedrijven hun identiteit zouden behouden en blablablabla. Persbericht, trompetgeschal en de lansen van de directie wezen fier omhoog.

Een jaar verder zijn alle werknemers van het ene bedrijf ontslagen of vakkundig weggewerkt, op 1 oudere werknemer na die toch over een jaar met pensioen gaat, en het andere bedrijf heeft nu dus wat ze van te voren wilde, namelijk de klandizie van het ene bedrijf. De laatste die ontslag kreeg was de directeur/aandeelhouder van het ene bedrijf, die achteraf spijt heeft van de dollartekens die hij vorig jaar zag, en zijn bedrijf inclusief werknemers verkocht en er een mooi centje op de bank aan overhield.

Uiteraard moet het ontslag van de directeur stilgehouden worden, want oh wat zijn we bang voor negatieve publiciteit en dus sturen we alle klanten een brief met daarin iets als: wegens een verschil van mening over het te volgen beleid, hebben we in goed overleg besloten dat, blablablabla.

Maar ik vraag me dan altijd af: wie oh wie, welk enorm dom varken, welk stom rund denkt nu nog bij zichzelf als hij zo'n zin leest: "Oh, die zijn in goed overleg uit elkaar gegaan! Goh, dat hebben ze netjes opgelost zeg!"
Niemand toch! We zijn toch niet achterlijk of wel soms! Degene die zo'n tekst schrijft en serieus denkt dat hij daarmee mensen om de tuin kan leiden, dié is een gevaar voor de samenleving en dient onmiddellijk uit zijn functie ontheven te worden wegens het vertellen van leugens. En daarna dient hij in z'n gezicht gekotst te worden. Bah.