Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

© Alles is al eens geschreven.

Ik kwam voor het eerst op een weblog en las de volgende tekst:

© jacq. veldman, 2003-2009
Alle teksten op dit weblog zijn auteursrechtelijk beschermd. Citeren van teksten zonder de bron te melden kost geld.

God, wat voelde ik me gelijk welkom. Ik heb mijn portemonnee naast me gelegd en ik heb eens lekker hardop zitten citeren. Ik begrijp werkelijk niet wat mensen bezielt. Ik hoor iedereen over eerlijk en legaal bloggen en mensen met dwangbevelen in hun brievenbus omdat ze een keer iets uit een krant hebben gekopieerd en op hun weblog gezet. Wat is dat toch de laatste tijd? Mis ik iets? Heeft iedereen collectief last van grootheidswaanzin of zo, dat ze denken dat teksten van hun weblog worden gejat? Jat er lekker op los zou ik zeggen als je zelf niks kunt verzinnen. Alsof je daar iets mee opschiet.

Ik heb dat van die auteursrechten nooit begrepen. Wie gaat er nu een boek óverschrijven? Dat kost toch veel te veel tijd? Als je die tijd zou gebruiken om vakken te gaan vullen in de supermarkt kun je met de opbrengst dat boek toch makkelijk honderd keer betalen? Ingewikkeld gedoe. Met muziek of software snap ik het nog, die auteursrechten, maar ja, als het ergens niet helpt om er auteursrecht op te vestigen is het wel muziek of software. Elke jandoedel kopieert en downloadt er op los dat het een lieve lust is. Het is bijna gelegaliseerd, zo normaal is dat. En als je iets op je weblog zet wat een ander heeft geschreven dan verdien je daar in elk geval geen geld aan, en het is maar zeer de vraag of de 'gedupeerde' er geld mee verliest. Ik krijg sterk het gevoel van een gat in de markt voor een paar handige jongens. Nu doen ze subsidies, dan doen ze auteursrechten en morgen verdienen ze aan mazen in de wet. En vroeger maakten ze porno. Zitten de hele dag met dollartekens in hun ogen naar bepaalde zinnen te googlen. En als ze een hit hebben, veranderen ze in maniakale speurhonden. Graai. Maar ik zal het punt wel missen.

Orakel

Oeh, ik droomde laatst iets, het was geniaal, eerlijk waar. Het was een verbluffend kinderlijk eenvoudig verband, dat nog niemand eerder gezien had. Ik dacht nog in mijn droom: "Nu moet ik wakker worden en het even goed laten doordringen zodat ik het straks nog weet." En toen ik vijf tellen later wakker was, was ik het kwijt! Echt. En dat was zonde want de grondvesten schudden reeds onder de nobelprijzen. Het was qua importantie ongeveer even zwaarwegend als de relativiteitstheorie en de uitvinding van het wiel. En dat komt zomaar in een droom bij mij langs. Simpel en briljant. Maar ik heb echt geen idee meer waar het over ging.

Ik vind trouwens dat ik steeds briljanter word. Want ik kan tegenwoordig vragen stellen waar geen sterveling het antwoord op weet. Ik dus ook niet. En het enige waar die briljantheid toe leidt is dat je inzicht krijgt in hoe ingewikkeld het leven van een westerling eigenlijk is. Het baart mij zorgen. Vroeger was alles deelbaar in goed en slecht, ja en nee. Door dat eeuwige gefilisof..gefilosi..gefolis…gedenk help je je eigen grondgedachten nog om zeep. Niet te veel nadenken helpt het leven simpel te houden. Inzichtelijk. Hokjes. Daar hou ik van. Waarschijnlijk zit ik in een tussenfase en gaat het over. Waar ik vroeger in hokjes dacht en overtuigd was van mijn gelijk, daar denk ik nu in hokjes met ontsnappingsmogelijkheden rondom en dan word je soms tureluurs. Maar het is hoopvolle tureluurzie. Want de antwoorden lijken al in mij aanwezig, het enige wat ik nog moet is ze even aan de juiste vraag zien te koppelen.

Voor vaderdag vraag ik een orakel. Een alles overstemmend en definitief orakel. Bij Blokker zullen ze er vast wel eentje hebben. Want anders kom ik ooit nog een keer in de levensfase dat je je hebt neergelegd bij het feit dat je nooit exacte antwoorden zult krijgen op levensvragen, oftewel, wijsheid.

Mwah…aardig logje zo voor net na middernacht. Al zeg ik het zelf.

Max en Olaf

Max Rufus Mosley is voorzitter van de FIA, (internationale automobiel federatie) en bedenker van de spelregels in de Formule 1. De man ziet eruit als een real gentleman, maar is inmiddels niet meer van onbesproken gedrag. Zijn vader was een Engels fascistenleider die het niet zo druk had omdat er in Engeland praktisch geen fascisten zijn. Echter, wat de vader doet, daar mag je de zoon niet op afrekenen. Nee, maar ik wilde het toch even genoemd hebben omdat er vorig jaar in een Engelse krant foto's van hem op een nazi-sexfeest opdoken. Als ik het allemaal goed gevolgd heb is hij vrijgesproken van het feit dat het om een nazi-sexfeest ging. Het ging kennelijk om een gewoon sexfeest. Oooh..nou ja, wat maakt het uit wat je in je vrije tijd doet, toch? Nee, dat maakt mij echt niet uit, al gaat JPB naakt in de Linda* staan, ik neem hem er geen greintje minder serieus door.

Evengoed, als je ergens van beschuldigd wordt treedt het "waar rook is, is vuur" principe in werking en je bent vanaf dat moment de Sjaak, want voor de rest van je leven ben je schuldig in de ogen van het publiek. Bram Peper bijvoorbeeld, is nog steeds een grote fraudeur. Mosley is dus een nazi. Gelukkig hebben wij in Nederland de bekwame en altijd serieuze Olaf Mol, F1 commentator van beroep, die vooral geen kritische vragen aan belangrijke mensen stelt uit angst dat hij voortaan alleen nog maar de 4e monteur van het Toro Rosso team mag interviewen. Dus wat zegt Olaf tegen Max Mosley, afgelopen weekend toen er even verwezen werd naar de rechtzaak over het nazi-sexfeest: "The Dutch are very liberal and don't mind about such things". Mol moet wel de grootste Nederlandse flapdrol aller tijden zijn. Leve Murray Walker!

* De Mol!!!!

Mein kampf, Kapitulation.

Ik heb gisteren na bijna 600 blz. lezen in het boek "Mein kampf" gecapituleerd. Ik kwam er niet meer doorheen. Ongelooflijk wat kon Hitler saai schrijven zeg! Nog saaier dan een les scheikunde op een hete dinsdagmiddag. Hij scheen wel een fantastisch redenaar te zijn geweest (afgezien van de inhoud) en achteraf gezien was het misschien beter geweest als hij wat spannender kon schrijven en wat saaier kon redevoeren. Maar volgens Hitler zelf was de kracht van het gesproken woord vele malen sterker dan dat van het geschrevene. Ik wil zelf ook dictator worden maar ik hang juist de tegengestelde mening aan. Ik vind het ook een beetje dom van Hitler want iedereen weet toch dat het andersom is. Waarom maken we anders boodschappenbriefjes? Wat ik wel opvallend vond was dat sommige thema's in het boek nog erg actueel zijn. Zo erg zelfs dat ik me soms afvroeg of het in 1923 was geschreven of in 2003. Mensen zijn misschien in de basis helemaal niet zo veranderd in tachtig jaar als we zelf denken. Hoe vrijdenkend we ook lijken, de behoefte om ergens bij te horen en een ander minder te vinden is van allen tijden. Is ook niet erg, dat is geen zwakte, dat is kuddegedrag dat we allemaal vertonen, behalve natuurlijk die paar grote geesten die op de wereld hebben rondgelopen.

Ik had het graag uitgelezen om te kunnen zeggen dat ik het gelezen had. En met die gedachte worstelde ik me door zeker 500 pagina's. Want de eerste 50 waren nog best aardig. Daar kon het eigenlijk nog alle kanten uit mits je niet wist hoe het afgelopen is. Maar ik heb gewoon geen zin meer in die laatste 300 pagina's met meer van hetzelfde. Ik heb mijn mening wel iets moeten bijstellen over Hitler. Bepaalde aspecten van hem komen angstig dicht in de buurt van een mens. Ik zal hem nu niet meer zonder meer noemen als wreedste dictator ooit. Ook niet meer zonder meer als slechtste mens ooit. Wat een rat, dat hij dat voor elkaar krijgt met zijn boek, hè? Hij was hoofdverantwoordelijke voor het donkerste regime ooit, en daardoor is alleen al het noemen van zijn naam al bijna een zonde. Zijn goede eigenschappen en ideeën kun je niet noemen zonder erbij te vermelden dat je hem verafschuwt, want anders lijkt het net of je hem aanhangt. En daar heeft-ie het natuurlijk ook zelf naar gemaakt, laten we dat vooral niet vergeten vermeld ik er volledigheidshalve even bij omdat het anders net lijkt of ik hem aanhang. Maar ik wil wel waarschuwen om Mein Kampf niet te lezen. Het voegt niks toe, het is slaapverwekkend saai en voor je het weet krijgt hij door alle aandacht weer allemaal stemmen, want daar schijnt dit soort oproerkraaiers (1923) toch altijd weer op uit te zijn.

Ondankbare hond

Ik ben niet gauw bang van een hond. Ze kunnen hooguit een keer bijten denk ik meestal. Alleen agressieve pitbulls zou ik niet benaderen uit angst dat die zich vast bijten en niet meer los laten. De meeste honden willen alleen even rangorde bepaald hebben en als ze daar een hap bij uitdelen zit ik daar niet zo mee.
Maar gisteren waren wij op visite bij mensen met een Turkse Kangal en die zijn nogal groot. We waren er al eens vaker geweest en toen speelde ik nog met hem, al kon hij mijn bovenbeen in zijn bek nemen. Het beest heeft een enorme kracht. Een week lang blauwe plekken had ik na het spelen met Igor.

Igor wordt echter dominanter. Als er iemand langs de tuin loopt laat hij zijn gezag gelden. En toen ik binnenkwam greep ik hem eens even goed vast, en hij greep me weer gelijk in mijn bovenbeen. En Igor liep expres tegen me aan en duwde me aan de kant alsof hij duidelijk wilde laten merken wie de sterkste was. Hij dus. De baasjes gaven aan dat je eigenlijk alles met hem kon doen, alleen tijdens het eten was voorzichtigheid geboden. Dus toen ik mijn Schnitzel XXL niet meer op kon gaf ik Igor een stuk die dat voorzichtig van me aanpakte. Ik klopte hem op zijn rug en de baasjes zaten verbaasd te kijken. Toen hij het op had en ik mijn hand op zijn kop legde (honden schijnen dat als overheersend te ervaren) pikte hij het niet en greep me. Zijn baas gooide gelijk een stoel tussen Igor en mij en trok hem naar binnen. En daar had ik geluk want ik wilde Igor grijpen, als straf omdat ik dacht dat ik wel overwicht zou hebben. Maar zijn baas zei dat Igor niet onder de indruk raakte van mensen die niet bang voor hem waren en dat ook zij zelf in zo'n geval voorzichtig waren.

Wat later kwam Igor weer bij me en ik aaide hem maar hij moest niks meer van me hebben, de ondankbare Turkse hond die een stuk schnitzel van me had gekregen. Weer wilde hij me grijpen en voor het eerst dacht ik dat het misschien beter was om deze hond ongemoeid te laten omdat ik dit toch niet ging winnen en het vanavond sowieso niet meer goed kwam tussen Igor en mij. Igor werd naar binnen gestuurd, en dat deed hij met veel tegenzin omdat hij naar mij toe wilde. En een uurtje later toen hij weer buiten kwam voelde ik me niet op mijn gemak. Want deze hond was duidelijk niet onder de indruk van mij, en het was bepaald geen teckelformaat. Voor het eerst in een jaar of vijf voelde ik me wat angstig voor een hond.

Hoe doen ze dat?

Het waren een paar warme dagen. Met de tuin op het zuiden en een parasol die het noorden kwijt is, is in de tuin zitten geen pretje. Ik kon er vroeger ook veel beter tegen, het zitten in de zon. Tegenwoordig zie ik het als straf. Lopen in de zon vind ik daarentegen weer niet zo'n probleem, al loopt het in de schaduw natuurlijk wel lekkerder, zeker als je met een kinderwagen loopt met daarin een baby die midden in het felle zonlicht kijkt.
Maar wat mij nog het meest verbaast zijn de oude mannetjes die ik op zo'n dag tegenkom. Ik puf in mijn t-shirt en korte broek, zij dragen overhemd en trui, met daarover een een colbert. Sommigen nog mét hoed. Ik heb mij wel eens laten vertellen dat het met lichaamsgewicht te maken heeft, en aangezien ik nu een kilo of 15 meer weeg dan toen ik 20 was, en oude mannetjes over het algemeen ook weer lichter zijn dan toen zij veertig waren, zou dat best eens kunnen kloppen. En afvallen ga ik niet aan beginnen als dat kennelijk toch vanzelf gaat.

De leverancier is koning.

In deze tijden van economische crisis kregen wij (mijn collega's en ik) een nogal vreemde vraag voorgeschoteld. Wij mochten een lijstje indienen met daarop klanten die we niet meer hoefden. Mijn baas zei daarbij duidelijk dat er wat hem betreft niemand heilig is en dat ook de grootte van de klant niet bepalend was. Nee, wij mochten gewoon klanten afstoten die we irritant vinden. Hoe vindt u dat? In plaats van dat eeuwige cassettebandje van de marketingmensen af te spelen dat de klant koning is, mag de klant bij ons blij zijn dat hij klant mag zijn! En zo hoort het ook want anders gaan klanten zich uiterst arrogant gedragen, en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel een arrogante klant die arrogant is omdat-ie denkt dat-ie (nog) klant is.

Ik heb er eentje voorgedragen. Een zeikerd. Iemand die nooit doet wat je hem vraagt. Een mannetje bij wie ik niet raar zou staan te kijken als-ie kelders met jonge meisjes onder z'n huis heeft. Eentje die zichzelf altijd bij zijn achternaam blijft noemen als hij belt, terwijl ik hem steevast bij zijn voornaam noem. "Met De Bruijn" "Ha, Marcel!"
Maandag gaan we eerst afscheid nemen van een ander arrogant ondernemersechtpaar. Brutaal, niet meewerken, zwarte handel, klagen dat we te duur zijn en dat-ie iemand weet die het veel goedkoper kan. Doeeeiiii!

Mij bevalt deze aanpak wel. Op mijn vorige werk hadden we te maken met verkopers die het maar raar vonden dat boekhouders geen uitzonderingen maakten voor klanten. "Het is wel een klant, ja?" Waarop ik dan altijd zei: "Klanten moeten betalen en voor de rest niet zeiken. En anders zoeken ze maar een andere leverancier!" Zo werkte dat niet volgens hen. Nou, zo werkt het dus wel. We hebben overigens een vacature.

Wijzer

Ik aanschouwde vanochtend glimlachend vanuit mijn auto een paar twintigers die stoer en opvallend gedrag vertoonde met hun snelle Clio 16v. Pontificaal midden op de rijbaan stopten ze ter hoogte van een drukke bushalte om al toeterend een paar meisjes een lift aan te bieden. De meisjes kwamen lachend aangerend en de jongens moesten allebei uitstappen om de meisjes achterin te laten zitten. Die onverschillige blik die de bestuurder had, tijdens die toch wel aandachttrekkende actie, daar oefende ik vroeger ook vaak op. Want je moest hem tevoorschijn kunnen toveren op momenten dat je hem nodig had.

Nu moest ik er een beetje om grinniken. Om mijn eigen stoere gedrag van vroeger, dat op dat moment waarschijnlijk ook wel door anderen doorzien werd, al dacht je van niet. Net zoals een nog jonger kind dat een leugen vertelt ook denkt dat zijn ouders het niet doorzien. Of de jonge automobilist die zijn stereo zo hard aanzet dat zijn bedoeling -het indruk maken op passanten- geheel onbegrepen blijft en niet inziet dat zijn schokgolven alleen maar zielig gevonden worden. Ik word misschien toch wijzer. Want ik zou me nu schamen voor een dergelijke blik en/of schokgolven. Het is wel de bedoeling dat als je rond de veertig bent, je in zeven van de tien situaties jezelf blijft. Een score van tien uit tien komt dan wel als je nog ouder wordt.

De baas in huis.

Ik had vandaag een vrije dag. Ik neem niet graag vrije dagen want ik werk me te pletter op vrije dagen. Liever zit ik lekker op kantoor, waar je niks aan je hoofd hebt, waar je de boel de boel kunt laten en waar echt even lekker kunt ontspannen. Maar vandaag, op de verjaardag van Hans had ik vrij zodat Hans nog even een dagje rustig kon spelen met al zijn nieuwe cadeaus en hij niet gelijk op z'n verjaardag naar z'n nieuwe school hoefde.

Ik dien mijn beklag bij u in. Over mijn vrouw, die een slavendrijfster is. Ze had me een paar simpele opdrachtjes gegeven en die luidden: 1. Paspoort verlengen. 2. Strijken. 3. Tuin opruimen. 4. Slingers afhalen. En 5, maar die stond er niet bij, de vaatwasser uit- en inruimen. Maar er stond zo'n dreigende berg vaat op het aanrecht dat ik het echt niet hoef te flikken om die te laten staan als ik een dag vrij ben geweest, want anders Hell breaks loose. De smoes dat die niet op het lijstje stond werkte de eerste keer gelijk al niet.

Punt 1. Ik stond om half tien op het gemeentehuis, uiteraard voor niks, (je komt de eerste keer na een nieuw kabinet altijd voor niks op het gemeentehuis omdat alle regels van het vorige weer teruggedraaid zijn), want ze wilden mijn paspoort niet verlengen. Nou ja, dat nog wel, maar ze weigerden mijn kinderen bij te laten schrijven zonder toestemming van mijn vrouw. En ik moest beide kinderen als bewijsstuk kunnen overleggen, anders deden ze het ook niet. Ik had slechts één bewijsstuk bij mij en die rende al ergens aan de overkant op een gang terwijl zijn broek afzakte. "Papa, mijn bwoek zakt af", riep bewijsstuk 1. En dat bleek te komen omdat ik 's ochtends vergeten was zijn rits en zijn knoop dicht te maken. Nou ja, in elk geval, ik heb mijn ongenoegen kenbaar gemaakt, in discussie gegaan over stomme regels door een massa-hysterische reactie veroorzaakt door G.W. Bush en dat bewijsstuk 1 nu voor het eerst voet zette in het gemeentehuis terwijl die toch gewoon al op mijn reeds verlopen paspoort stond. En hoe of dat dan kon? Dat weten ze dan nooit.

Punt 2. Van tien tot kwart voor één. Ik maakte mijn bezwaren nog duidelijk kenbaar die ochtend. Drie wasmanden? Doe ff normaal zeg! Zo kan ik nooit met Hans gaan spelen. Linda's sarcastische commentaar: En als je die klaar hebt zit er in de droger ook nog één.

Punt 3. Er was gisteren tijdens een kinderfeestje een bom ontploft in onze achtertuin, maar na vijf minuten had ik de schade weer hersteld.

Punt 4. Ik heb gebeld met Linda om ontheffing van punt vier omdat ik met Hans naar de Julianatoren wilde. En dat ik dan voort moest maken en geen tijd meer had om alle slingers op te ruimen. Die ontheffing heb ik dan tijdelijk gekregen, mits ik het 's avonds inhaalde, hetgeen inmiddels gebeurd is.

Punt 5. Had ik al gedaan na punt 2, want dat grote voordeel dat je had toen je vrijgezel was, namelijk alle troep laten staan tot het jou een keer uitkomt, dat is een schip wat reeds lang en ver gevaren is.

En zo'n middagje Julianatoren is ook flink zweten. Trap op, glijbaan af, schoenen uit, schoenen aan, en in ontspannende dingen, zoals een reuzenrad, willen ze niet, nee uitsluitend in attracties waar je als ouder dubbelgevouwen in mee moet.
Kortom, ik ben kapot. Maar nu doe ik de rest van de week helemaal niks meer! Al gaat ze op haar kop staan, ik lig op de bank en ik beveel bier! Dat ze wel even weet hoe de verhoudingen hier thuis liggen!

Kinderfase 1

Fase 1 is bijna afgerond. Hans heeft zijn eerste opleiding, Kinderopvang Nijntje, met glans afgerond. Op zijn cijferlijst had hij bijna allemaal tienen. Alleen zindelijk worden en het zelf aan- en uitkleden was iets minder…een acht. Gisteren was zijn laatste dag en hij heeft afscheid genomen van de juffen en de medestudenten. Tevens heeft hij in een kring z'n verjaardag gevierd en mocht hij vier(!) liedjes uitkiezen die het klasje dan voor hem ging zingen. De keuze viel op poesje Ellen, zo draait de molen, helikopter en de poppenkraam. Hans mocht het geheel begeleiden op drums. Bijna benaderde hij de drumcomputer van Metallica in het nummer One, zo strak.

Morgen is hij jarig, maar vandaag hebben we het gevierd en dinsdag gaat hij voor het eerst naar de basisschool. Maar eerst gaan Hans en ik morgen nog even een dagje met zijn nieuwe speelgoed spelen.
Het is een ventje hoor. Hij pakt zijn ouders nog moeiteloos in. Als wij bewust met opvoeden bezig zijn maakt hij geen schijn van kans, dus dan is naar bed, naar bed en krijgt-ie geen Yoki meer. Dus dan gebruikt hij andere tactieken. Zoals zojuist, toen wij de Da Vinci code zaten te kijken en wij ineens schrokken van een doffe klap die veroorzaakt bleek door een uit z'n bed gevallen Hans. Haast nog voor hij kon gaan huilen was ik al bij hem. Ik droeg hem snel naar beneden en gaf hem aan mama. (anders miste ik het verhaal) Ik denk dat het snikken dertig seconden aanhield voordat het overging in de vraag "Mag ik nog een flesje Yoki?" Zwicht. Triomfantelijk lachend heeft hij met ons nog het laatste kwartier van de film gezien.