Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

En laat er licht zijn…

Ik liep vandaag met Tammar in de kinderwagen dezelfde ronde als ik drie jaar geleden met Hans altijd liep. De wijk uit, door de weilanden langs de sjetland-sjonnies en aan de andere kant van de wijk via een wandelpaadje er weer in. Een rondje van een half uurtje, net niet genoeg om vet te verbranden maar ach…Tammar weer eventjes zoet en ik heb toch weer een beetje beweging.

Toen ik de wijk weer in liep zag ik een man op zijn knieën in de tuin werken. Op een afstandje vreesde ik iets te zien waar ik grote angst voor had. Het grootste bouwvakkersdecolleté aller tijden. De scheur leek net onder zijn schouderbladen te beginnen. En bij iedere stap die ik dichterbij kwam werd het donkerder, ten teken dat ik een zwart gat naderde. Mijn vrees was dus juist. Gelukkig werden Tammar en ik niet verzwolgen door het zwarte gat, het enige was dat het licht aan ons onttrokken werd. En toen ik zo ongeveer ter hoogte van de man liep, zag ik het absolute donkerpunt. Het zicht was nul. Zelfs een uil had zich op dat moment te pletter gevlogen.

Op het moment dat ik de man passeerde, viel het licht ineens weer in, en enigszins verblind zei ik de man gedag. Hij groette terug en hij trok snel zijn broek op. En ineens was het ook achter me weer licht.

bloody hell

Het leven van een boekhouder gaat soms niet over rozen. Is het op mijn werk nog enigszins overzichtelijk, de achterstanden zijn in kaart gebracht, hier thuis is het één grote zielige puinhoop. Naast mij liggen stapels met ongeopende enveloppen van banken, verzekeringsmaatschappijen, belastingen, pensioenfondsen….flikker toch op zeg! Alsof ik daar zin in heb!

Gelukkig houdt Linda immer het hoofd koel en mailt mij precies wanneer ik wat aan administratie moet doen. "BSO (buitenschoolse opvang) regelen" had ik al een poosje in mijn ongelezen mail staan. En sinds een weekje nog een als ongelezen gemarkeerd mailtje met: "denk je nog aan de BSO?" Nou, en als ze het dan nog een paar keer vraagt ga ik eens kijken naar de BSO. "BSO, eens kijken….formulieren zijn al ingevuld, mooi, bij de B, klaarrr! Het is klaar hoor" zeg ik tegen Linda. "Mooi, dus de wijziging is naar de belastingdienst? "
Oh. Was dat de bedoeling. Nou ja, naar de site van de belastingdienst, toeslagen…tikketikketik..tieperdetieperdetiep, 20 uur per maand, hoppaaa, verzenden…klaaaarrrr.

Gelijk even die ongelezen mail van Damocles verwijderen, oh, daar is er nog eentje van Linda…"Let je er op dat het twee contracten zijn? Allebei opgeven a.u.b."
Kutterdekut. Opnieuw. http://www.toeslagen.nl tikkerdetikkerdetik…tieperdetieperdetiep, 40 uur per maand, hopaaaa, verzenden…..FOUT! U mag de wijziging niet nogmaals verzenden. Er moet minimaal 24 uur zitten tussen twee verzendingen.

En nergens in de belastingwetgeving kan ik daar iets over vinden. Volgens mij verzinnen ze dat zelf, dat dat niet mag. Ik ga bezwaar aantekenen. Ambtenaren die op eigen houtje regels gaan verzinnen. Daar heb ik wel zo'n hekel aan.

Burkaverbod

Ineens zag ik ze staan, ik was oprecht verbaasd
Twee vrouwen met een burka, ik stond er echt vlak naast.
Nooit had ik het gezien, twee burka's in de straat
Ze stonden daar maar wat, en deden niemand kwaad.

Ze versperden mij de weg, ik vroeg "meisje ga opzij?"
Daar ging ik maar vanuit, dat ze zij was en geen hij
De voorste draaide om, dat vond ik heel frappant
Want ik bleek te praten, met de verkeerde kant.

"Isjgoed jongen", zei het meisje, en deed een stap opzij
Ik liep verder door de straat, en ik verbaasde mij
Al die ophef die er was, was dat nu wel gepast?
ik zie ze verder nooit, van geen burka heb ik last.

Als de moslim nu eens zweert, bij de baard van de profeet
Dat je in een burka, bij dertig graden nog niet zweet
En dat uitsluitend vrouwen, gehuld gaan met dit kleed
Want ik hou niet van verrassingen, als ik er eentje date.

Body-builder

Mensen die mij in het echt kennen weten het: ik ben body-builder. Ik loop echter niet graag met mijn lichaam te koop, (wat vrij zeldzaam is onder collega's) dus ik kleed mij zo dat het zo weinig mogelijk opvalt. Toch voorkom je niet altijd dat mensen het zien, en ik voel hun ogen nog wel eens in mijn gespierde rug priemen. En mijn tegen elkaar aan schurende bovenbenen ben ik zat. Ik heb dus in overleg met mijn vrouw besloten dat ik ga aftrainen. Want body-builden kun je niet van de een op de andere dag zomaar stoppen anders hangt straks alles over je zwembroek, en dat is het tegenovergestelde van wat een body-builder wil. Ik neem een jaar of drie de tijd om af te trainen, zodat ik straks weer in het zwembad kan zonder door iedereen aangestaard te worden.

Dankbaar

Vanochtend heb ik Frankie ontmoet. Zij ging vanwege haar klachten naar een kliniek en verblijft daar voor een week of twee. Ik heb haar weggebracht en als de therapie voorbij is, haal ik haar weer op. Waarom ik dat doe? Omdat ik gelezen had hoe stressvol het openbaar vervoer voor haar is en omdat het een aanslag is op haar kleine budget. En omdat ik haar mag, dat speelt natuurlijk ook mee. Bovendien leer ik van haar nog wel eens het een en ander waar ik in het dagelijks leven weer mijn voordeel mee doe. En ik heb natuurlijk geluk dat bij mij nooit een stoornis is geconstateerd die het deelnemen aan de maatschappij bemoeilijkt, want zo vanzelfsprekend is het allemaal ook weer niet, dat het leven meezit. Maar misschien dat als een psychiater dit weblog eens leest dat hij gelijk groot alarm slaat.

Aangezien ik een hele makkelijke baas heb die het niet uitmaakt of ik op kantoor kom of niet (als ik met mijn werk maar op schema blijf) dacht ik: "Kan ik toch beter eens een medemens in nood het eens een keer wat gemakkelijker maken" Voor mij een ochtendje afwezigheid, weggeboekt onder verzuim-diversen, en Frankie was er enorm mee geholpen. En daar ging het om.

En over geluk gesproken: ik ben met Linda getrouwd. En die vindt het gewoon goed als haar man een jonge vrouw in nood te hulp schiet. Want anders had ik dit nooit kunnen doen. Het scheelt natuurlijk, Frankie staat niet bekend om haar poezeligheid richting mannen, maar toch…ik heb daar maar mooi geluk mee.

Frankie kon trouwens nu mooi haar tekenspullen meenemen. En dat is misschien wel een goed idee van haar om dat weer eens op te pakken. Een zeker talent kan haar niet ontzegd worden.

Thuisservice

Ik wist niet dat een dag lang de autoradio aan laten terwijl je niet in de auto zit, ook de accu leeg kon trekken. Dood was-ie, het normaal zo gehoorzame rode Italiaanse gevaar. Ik zag de autoradio nog de laatste stuiptrekkingen geven. Er was een bijkomend probleempje wat ik u ga proberen uit te leggen. Door een vroegere inbraak in de auto zit er aan de bestuurderskant een slot wat ik met de sleutel niet open kan krijgen, maar dat geeft niet want ik gebruik normaal gesproken de afstandsbediening. Maar de afstandsbediening reageerde door de lege accu niet meer. En het andere portier was onbereikbaar doordat ik altijd strak (minder dan 15 cm) tegen een muur parkeer. Ik kon er dus niet in, en ik kon de motorkap niet openkrijgen. Daar sta je dan, met een superbeveiligde auto die de beste autodief ter wereld nog niet zou kunnen stelen op dat moment.

Nu heb ik gelukkig in mijn boekhoudcommandotijd wat ervaring met abseilen opgedaan en ik heb een helikopter besteld. Een meter of twintig boven mijn auto hing de piloot de heli stil en ik werd er met veiligheidsriemen om mijn voeten met mijn hoofd naar beneden uitgelaten. Als een soort spiderman zakte ik richting autodak en toen ik het kon raken stak ik mijn arm tussen muur en autodeur en kon net met de sleutel bij het slot. Toen ik de sleutel omdraaide sprongen alle portiersloten open en seinde ik naar de piloot dat de missie geslaagd was en hij me op kon hijsen. De helikopter steeg op en toen ik binnengehesen was zaten we alweer honderden meters hoog. Ik sprong er gelijk weer uit met een parachute en landde op het veldje voor ons huis.

Nou, en toen heb ik de buurman geroepen, startkabels aangesloten en alles werkte weer prima. Uiteraard had mijn actie het nodige bekijks getrokken, maar dat weet je als je als boekhoudcommando opereert in dichtbevolkt gebied. Dat hoort erbij, bovendien, een boekhoudcommando staat van nature stiekem graag in de belangstelling, al laat hij dat nooit blijken. Maar het blijft altijd lullig dat je vrouw dan weer in die menigte opduikt en iets te hard zegt dat ik ook gewoon de ANWB had kunnen bellen omdat we ook thuisservice hebben.

Echte emoties

In klassieke muziek ben ik analfabeet. Dus zo kon het gebeuren dat ik gisteren tijdens de herdenkingsdienst van het koninginnedagdrama voor het eerst hoorde van de componist Pachelbel en zijn Canon in D Majeur. Het is een grof schandaal dat dat niet verplicht onderwezen wordt op school. En dat ik het dus niet kende, al klinkt het alsof ik het wel kende. Dat zal de genialiteit wel zijn in muziek; dat je er niet eerst aan hoeft te wennen voor je het mooi gaat vinden. Ik heb wel eens iemand horen zeggen dat alle moderne muziek die er is en die nog gaat komen al eens eerder gecomponeerd is door een leger geniale componisten lang, lang voor mijn tijd. Maar met slechts acht kleine nootjes kan dat ook haast niet anders.

Toen ik dit logje klaar had (dit is pure bonus) kwam ik geheel toevallig deze versie tegen, die minder gevoelig is, maar waardoor ik nu toch moet terugkomen op dat ik schreef dat ik Canon in D Majeur nooit eerder had gehoord, want ik herinner me een radio 1 uitzending van een paar jaar geleden met als onderwerp dat de firma Google, de firma YouTube had gekocht en daarbij lieten ze een stukje horen van een onherkenbare gitarist die werkelijk de sterren van de hemel speelde, waardoor men dacht dat het wel een bekende gitarist moest zijn. Na een speurtocht bleek het te gaan om een jonge onbekende Aziaat die geen ambities had om in een band te gaan spelen, als ik mij goed herinner. Dat moet dus dit fragment wel zijn. Gek, ik weet nog precies waar ik reed toen ik dit verhaal op de radio hoorde.

Plastic emoties

Mij beginnen ze een beetje te irriteren, de verhalen van mensen die met Koninginnendag eigenlijk eerst precies daar wilden gaan staan waar de aanslag plaatsvond, de ramptoeristen die toch even naar de Naald rijden en daar even een halfuurtje rondschoffelen omdat ze het naar eigen zeggen allemaal even ter plekke willen verwerken, al waren ze niet eens in de buurt toen de aanslag plaatsvond, en last but not least: de idioten die op het kerkhof waar ene Karst begraven ligt en waar ze geen flikker te zoeken hebben, uit pure lustgevoelens al dagenlang rondlopen. En dan die gemaakte emoties erbij, blijf toch thuis stelletje Pim fans.

En de allerergsten vond ik degenen die de afgelopen week haatmail gestuurd hebben naar de verkeerde dader die nog gewoon leefde. Die dus eigenlijk voor de echte dode dader bedoeld was. Echt, zonder deze lieden steeg het gemiddeld iq in Nederland naar 170 volgens mij.

En waarom is er herdenking van de slachtoffers op twee zenders? Want dan moet één van de twee er weer die onvermijdelijke kijkcijferwedstrijd van maken. En dan krijg je ook wedstrijdjes "ernstig kijken" voor journalisten. Gadverdamme. Gedraag je eens als een vent. Plastic emoties. Gemaakte Amerikaanse zooi. Pleur op.

Misdaad loont

Catch me if you can is een film over meesteroplichter Frank Abagnale Jr. die zich grotendeels afspeelt in de Verenigde Staten van Obama. De film had ik al wel eens gezien, dat kon ik concluderen uit het feit dat hij mij bekend voorkwam. Frank Abagnale jr. merkt al jong dat het oplichten hem in het bloed zit. Zo heeft hij zich in het begin van een schooljaar een week lang voor weten te doen als leraar en lesgegeven aan leerlingen die eigenlijk zijn klasgenoten waren. Later begon hij met het vervalsen van cheques, en toen hij echt gevorderd was deed hij zich voor als piloot waardoor hij gratis de wereld over vloog, werkte als dokter in een kinderziekenhuis en heeft criminelen verdedigd als advocaat.

Hij wordt uiteindelijk na zes keer bijna te zijn gepakt, gearresteerd en belandt in de gevangenis. Na een paar jaar komt hij vervroegd vrij op voorwaarde dat hij de FBI helpt om fraudegevallen op te sporen. In de aftiteling wordt verteld hoe het verder ging met Frank's leven en dat hij erg rijk en succesvol was geworden door zijn kennis van oplichting en fraude. Maar dan gaat bij mij de bel pas rinkelen. Zou deze man echt bestaan hebben? Volgens Google wel. Volgens Wikipedia was het filmverhaal niet eens heel erg overdreven. De echte Frank speelde zelfs nog een klein rolletje in de film.

Kijk, ik heb ook een spannend bestaan, maar dit is toch nog van een andere orde. Tegenwoordig betalen bedrijven Frank miljoenen om fraude te voorkomen. Die vijf jaar in de gevangenis zijn dan toch een kleine investering. Had ik dat maar gedaan. Hadden ze me tussen 1987 en 1992 moeten opsluiten, dat was toch een tijd die ik in de gevangenis aangenamer had kunnen besteden. En had ik nu een Ferrari gehad.

Wat rijmt er op Mack?

Verloedering! Ik heb er geen ander woord voor en het ergert mij. Wat ergert jou dan, Mack? Nou, dat er steeds meer mensen komen die dichten zonder te rijmen. Ik hou daar niet van. Dat kan iedereen. Vooral op schrift. Je breekt een regeltje tactisch af en het lijkt net of daar heel lang over nagedacht is. Vergelijk het met de moderne kunstenaar die geen lijkend portret kan maken en geknoei moderne kunst noemt. (wat ik dan vervolgens weer per ongeluk koop voor € 250,-)

Bijvoorbeeld:

(Jan van Veen stem)

"Vroeger"

In het licht van de
lamp, zie ik jouw schaduw en

Even brengen mijn gedachten
jou terug naar
die tijd
dat het nog geen
oorlog was.

Nou, dat kan dus iedereen. 30 seconden en klaar. En voor je het weet sta je het voor te dragen op een literaire bijeenkomst van dichters die niet kunnen rijmen en verdien je er bakken geld mee. En krijg je applaus voor iets wat vroeger niet knap was maar nu wel.

De eerste eis aan een gedicht
is het herhalen van de klank
Een prettig ritme is verplicht
dat is balen, ik ben blank.