Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

“Zo” doen.

Sinds mijn vader overleed, 24 jaar geleden, bid ik niet meer voor het eten. Dat is geen wraak maar hij was de voorganger en wij moesten meedoen. Dus dat betekende dat je stil moest zijn en dat je voor en na het eten luisterde naar het Onze Vader. Nadat hij overleed heeft niemand die taak van voorganger overgenomen dus bidden deed ik alleen nog in mezelf, als ik iets nodig had. Een nieuwe fiets, een voldoende, u kent het wel. Linda komt helemaal uit een goddeloos oord, dus van haar kant is ook geen gebed voor het eten te verwachten. Bovendien, ga de discussie met haar maar eens aan wie je moet bedanken voor het eten; ik wens u succes.

Maar Hans, naamgenoot van, en nog geen vier jaar, wees ons vanavond terecht. Toen we wilden gaan eten kwamen we er niet af met een 'eetsmakelijk' want volgens hem moesten we "zo" doen en hij vouwde zijn handjes en hij prevelde iets korts. Linda vroeg wat hij zei, maar hij wist het zelf ook niet precies. Of ik dan wist wat er gezegd moest worden, met zo'n blik keken ze mij aan. Voor het Onze Vader was het veel te kort dus ik probeerde: "Here zegen deze spijze. Amen" maar dat was het niet. "Dankuwel voor het lekkere eten" dan? Ook niet! "Aanvalluh??" Ook niet. Ik ken de protestantse gebeden niet dus ik moest het antwoord schuldig blijven. "Nou ja Hans, ik zoek het wel even voor je uit, morgen."

Hoofdschuldigen hieraan zijn onze overburen. Hans blijft daar regelmatig eten en daar moet hij dus "zo" doen. Wij vinden dat uiteraard prima, en als tegenprestatie wilde Linda hun zoontje leren grunten, pink en wijsvinger in de lucht en dan keihard: Metaaaaaaaal". Mij gaat dat iets te ver dus ik denk erover om hem volgende keer als hij hier is het "Wees gegroet" in het Latijn te leren.

In elk geval, het was een mooi gebaar van onze kleine Johannes. Vonden wij allebei toch wel ergens diep van binnen.

Nationale dodenherdenking

De toespraken tijdens de nationale dodenherdenking zijn al jaren slaapverwekkend saai. Daar kan niemand wat aan doen, want om elk jaar weer iets origineels te verzinnen, 60 jaar lang, is natuurlijk lastig. Die pogingen zijn dan ook grondig mislukt. Veelal wordt het woord vrijheid in de mond genomen, al zou je dat vanavond niet zeggen met zoveel politie op de been. Het aantal politieagenten in burger dat zich tussen het publiek bevond was naar verluid groter dan dat van de Stasi in haar beste jaren. Fouilleer iedereen, identificeer je of je wordt gearresteerd, maak geen onverwachte bewegingen en ga vooral niet op een balkon staan zonder kogelvrij vest. Alles voor de vrijheid! Menig dictator zou er jaloers op zijn.

Maar goed, waar ik naar toe wilde, die toespraken… Ik vind dat die afgeschaft moeten worden. Vooral die van vanavond want wat Cohen deed was pure haatzaaierij. Tegen de Duitsers ja. Gewoon Duitsland noemen als hoofdschuldige van de oorlog, had dat nu niet even anders gekund? Bijvoorbeeld het meer gebruikelijke "de nazi's"? Welnee Job, gewoon man en paard, Duitsland en de Duitsers. Niet voor niets is er ooit besloten om nog veel meer gevallenen te herdenken om de aandacht een beetje van de Duitsers af te leiden! "Als we de Duitse geschiedschrijving zouden ontdoen van alle geweldspassages, zouden we een boekje overhouden zo dik als de Donald Duck" meende ik hem te horen zeggen. Ik vind het niet kunnen. Deze man ontwricht de samenleving. In elk geval, zolang wij jaarlijks de gevallenen van de tweede wereldoorlog blijven herdenken, worden de anti-Duitse gevoelens elk jaar opnieuw aangewakkerd. Zeker in combinatie met dit soort haatzaaiende toespraken. Sofort aufhören damit. Das ist ein Befehl!

The spaghetti incident

Spaghetti

Gisteren heb ik mijn dochter macaroni te eten gegeven. Van die vieze Olvarit zonder smaak. Toch viel het haar niet tegen. Ze at haar bordje met smaak leeg. Dat het een beetje een rommeltje is geworden, is niet het belangrijkste. Ik mocht haar ook weer zelf chemisch reinigen naderhand. Nee, het belangrijkste is dat u weet dat de columns die ik het afgelopen half jaar in het babyblaadje schreef, niet overdreven waren. Ik ben gewoon niet zo’n hele handige papa. Dus denk niet dat deze foto met voorbedachte rade is gemaakt en dat ik haar even extra heb toegetakeld zoals we op televisie altijd genept worden; dit is gewoon hoe het er hier aan toegaat als er hier Italiaans gegeten wordt. U zou mij eens moeten zien na een zak paprikachips of een bord spaghetti. Eén gezicht.

Oświęcim

Voormalig concentratiekamp Auschwitz moet gerestaureerd worden. Na meer dan 60 jaar is het monument aan het vergaan. Alleen de als tijdelijk onderkomen bedoelde stenen barakken staan nog overeind. Echter, ze zijn in slechte staat en instortingsgevaar dreigt. 120 miljoen euro is nodig voor de restauratie en de Poolse regering heeft dat geld niet.

De vraag is, moeten we dit monument waar zoveel verschrikkingen hebben plaatsgevonden wel restaureren? Ik vind restauratie altijd een beetje een vrolijke klank hebben. "Joepie, we brengen het terug in de originele staat." Zoiets. En Auschwitz wordt evengoed nooit meer vergeten, elk op zich zelf staand verhaal van een overlevende maakt op mij altijd diepe indruk, bijna net zoveel als het drama op koninginnedag met deze kanttekening: dat is twee dagen geleden, Auschwitz meer dan 60 jaar en dat ken ik alleen van verhalen.

Maar dat geld voor de restauratie moet er als het aan mij ligt toch komen. Maar het ligt niet aan mij. Maar ik heb wel een ideetje voor de Poolse regering. Vraag het aan de westerburen, want ook al kun en hoor je de Bondsrepubliek niet verantwoordelijk te stellen voor het schrikbewind van de nazi's, het lijkt me toch sterk dat ze durven te weigeren.

Vader misbruikt dochtertje (9 mnd)

Tja. Gisteren bij de Koningin Julianatoren. Ik hield het niet meer. Hans durfde niet met me mee in het reuzenrad, en Linda kon niet mee want dan zou Hans alleen achter blijven. En ik wilde heel graag in het reuzenrad. Maar niet alleen, want het is een kinderpretpark dus kun je als volwassen man niet zo even alleen het reuzenrad in. Stel je voor zeg! Dan ben je pas echt verdacht. Dus op een onbewaakt moment heb ik het gedaan. Linda en Hans waren even ergens aan het kijken en toen heb ik Tammar opgepakt en ben snel met haar zo'n gondeltje in gestapt. "Ja, die kleine vindt dat zo leuk" zei ik tegen de reuzenradmeneer.

Koningin Juliana Toren

Vanochtend keken wij nog even op televisie naar koninginnedag en even voor twaalf vertrokken wij richting Koningin Julianatoren (ze werd alweer 100 vandaag) voor een dagje kinderpretpark. Het was trouwens niet richting Julianatoren want ik had bedacht dat ik wel om zou moeten rijden omdat de afslag bij de Naald vast wel afgezet zou zijn. Dat had ik toch goed ingeschat. Wij reden dus kilometers om en onderweg zagen we de blauwe bus van de koningin. (zonder koningin erin uiteraard.) Eén motoragent erachter en eentje ervoor. De achterste agent reed op de linkerbaan dus we mochten niet inhalen. Een minuutje later gingen bus en agenten plotseling aan de kant en stopten op de vluchtstrook. Vreemde actie vond ik het nog, maar ik was blij dat ik nu de snelheid een beetje op kon voeren. Ik vermoed dat dit het moment is geweest dat bij de agenten bekend werd wat er was gebeurd.

Even later toen we die Julianatoren vanuit de andere kant benaderden was de weg afgesloten i.v.m. koninginnendag en moesten we parkeren op een parkeerplaats die op zeven minuten lopen van het pretpark lag. Toen we er bijna waren kwam er met een noodgang een politiewagen met zwaailicht maar zonder sirene over de zowat uitgestorven weg stuiven, in de richting van de Naald. Ik zeg nog tegen Linda, vinden ze leuk, over zo'n afgezette weg scheuren. Even later bij de kassa zat een vrouw uit Houten (dat ving ik op) te bellen met familie. Ik hoorde haar op opgewonden toon zeggen dat het verschrikkelijk was en dat zij niks mankeerden, maar dat het verschrikkelijk was en zo erg, dat ik nog dacht: "mens, stel je niet zo aan."
Even later kwam er een ambulance sneller dan ik ooit een ambulance heb zien rijden voorbij flitsen. Een medewerker van de Julianatoren zei dat we er waarschijnlijk nog wel meer zouden zien. Waarop ik vroeg wat er dan gebeurd was. Hemelsbreed zaten we er een kleine kilometer vandaan.

Linda en ik waren licht aangedaan door wat we hoorden, maar Hans, die had de dag van zijn leven. Als een volleerd coureur stuurde hij de botsauto's door alle andere kinderen heen die hopeloos vast zaten in de kluwen botsauto's die alleen voorruit lijken te kunnen. En als hij er bovenop botste had hij de grootste lol.

Automatiseerders zijn eikels.

Automatiseerders zijn eikels. Zo dat is eruit voordat ze tegengas gaan geven en met argumenten komen waarom ze geen eikels zijn. Want ik zit zeker twee keer per week updates te downloaden omdat dat volgens windows belangrijk is. En dat duurt rustig een kwartier per keer! Programmeer dat dan gewoon in één keer goed zeg. Hoef je ook geen updates te programmeren. En mocht er onverhoopt toch een update nodig zijn, voer die dan twee keer per jaar door en niet twee keer per week, stelletje eikels!

Eikels zijn jullie. En ik zal er straks wel op terug moeten komen omdat blijkt dat er hier zeer sympathieke automatiseerders meelezen, dus daarom kun je het van te voren niet vaak genoeg zeggen: automatiseerders zijn eikels. Want dan heb je het maar vast gezegd.

De wereld op zijn kop!

In een relatie moet je elkaar niet proberen te veranderen is een veelgehoord relatieadvies in menig vrouwenblad. Je moet elkaar respecteren en leren omgaan met dingen die je niet kunt veranderen aan elkaar. Apekool! Totale nonsens! Je moet elkaar juist wel proberen te veranderen in een relatie. Ten diepste wel! En natuurlijk geeft dat af en toe een ontploffing maar een beetje relatie ruimt de scherven op en gaat gehavend weer verder. Linda en ik zijn inmiddels allebei zwaar gehavend. Dat wil zeggen, we hebben elkaar zo veranderd dat we elkaars goede en slechte eigenschappen hebben overgenomen en dat we nu eigenlijk omgekeerd evenredig tegenover elkaar staan (het blijft een strijd) als toen we elkaar net leerden kennen.

Zo lust ik tegenwoordig geen dingen meer die ik niet lekker vind, en toon ik belangstelling voor t-shirts met al dan niet grappige teksten. Ik laat de bankzaken over aan haar, en ik hou nu ook van muziek gemaakt door mensen met lang haar en ongecontroleerde kracht in hun armen.
Linda spaart tegenwoordig, verzamelt voornamelijk vriendinnen om zich heen die van onbesproken gedrag zijn, koopt gewoon nette in plaats van haha-sokken, kookt soms een gerecht wat ze nog nooit gegeten heeft en volgt een heuse avondstudie.

Eigenlijk kunnen we weer van voor af aan beginnen met elkaar veranderen. Weer de andere kant op, want we zijn doorgeslagen. Nou ja, het heeft ook voordelen. Zo komt er tijdens het veranderingsproces wiskundig onvermijdelijk ook een moment dat je op één lijn zit. Meestal is dit tijdens vakanties. Eng hoor, als je het steeds met elkaar eens bent. Wij gaan dan ook hooguit twee weken achter elkaar naar Frankrijk. De woorden "Oui d'accord ma/mon chéri(e)" werken op een gegeven moment ook op je zenuwen.

Aanleiding voor dit logje was een nogal ongepast grapje dat ik wilde doen hier, maar Linda vond dat ik dat niet kon maken. Het is hier tegenwoordig de wereld op zijn kop!

De crisis is voorbij!

Al vroeg leerde ik van Dagobert Duck een psychologisch verschijnsel waarvan ik niet weet of het al eens benoemd is door psycho-economen, maar nog steeds doe ik er mijn voordeel mee. Het is het verschijnsel dat mensen zich nu eenmaal graag laten bedotten. Oom Dagobert verkocht jurken voor 70 gulden per stuk maar raakte ze aan de straatstenen niet kwijt. Toen hij ze de volgende dag in de aanbieding deed voor 80 gulden was hij in een half uur uitverkocht. Het woord aanbieding is genoeg om mensen te laten geloven dat ze minder betalen.

Ik moet altijd een beetje lachen om mannen die telefonisch verhaal komen halen over een bepaalde factuur. De factuur is dan iets te ver gespecificeerd (maar wel correct) en dat wekt kennelijk irritatie. Beter is het om die mannen dan een creditnota te sturen en de volgende keer een iets hoger uurtarief te hanteren zodat je op hetzelfde bedrag uitkomt, maar iets minder gespecificeerd. Dan is er niks aan de hand en zijn de mannen tevreden. En wij willen graag tevreden klanten. Ik denk iets met ego.

Dit in mijn achterhoofd hebbende haal ik ook nooit meer op hoge poten verhaal bij mijn garage. Want zou ik dat doen, verlagen ze nu de rekening en tekenen ze aan dat ze bij een volgend bezoek iets kapot maken wat normaal gesproken nog jaren heel zou zijn gebleven, zodat zij hun misgelopen omzet weer terughalen. Uiteraard kun je hier niks tegen beginnen en elke garage heeft dit machtsmiddel. Gewoon betalen en niet zeuren, dan ben je uiteindelijk het goedkoopst uit.

Ik vind dan ook dat de crisis nu lang genoeg heeft geduurd, dat er alleen iemand met gezag even het seintje moet geven dat-ie nu voorbij is, zodat we dat verhaal ook eens achter ons kunnen laten.

Also sprach Zarathustra

Het is een wat vreemd aandoende titel voor een Macklog, want Also sprach Zarathustra is een filosofisch boek geschreven door de beroemde Duitse filosoof Friedrich Nietzsche. Omdat ik heel weinig kan vertellen over Nietzsche ga ik het over hem dus ook niet hebben. Al dichter in de buurt van het einddoel komt Richard Strauss, de Duitse componist die zich baseerde op het boek van Nietzsche toen hij Also sprach Zarathustra componeerde. Maar ook over Strauss kan ik u niets bijbrengen. Toch, als mijn zwager (geen paniek) en ik binnen gehoorafstand van elkaar komen, brengen wij minimaal een aantal malen deze compositie van Strauss ten gehore. Ik doe de mondtrompet, hij doet de pauken en de drums.

Bekijk hier om welke muziek het gaat.

Elvis gebruikte deze compositie als intro in veel van zijn latere concerten. Het is als een chronische ziekte. Wij zijn beiden rond de veertig en komen er nooit meer vanaf. Veel liedjes van Elvis behoren tot ons vaste repertoire. Meestal hebben we zelf gesleuteld aan de tekst om het andere publiek er niet al te veel mee te vervelen. Of we imiteren zijn begeleidingsband, the Jordanaires, een tikje overdreven. Of we gebruiken een van zijn gevleugelde uitspraken als ons dat uitkomt. (Because I need them man!) Goed, we overdrijven zijn acteertalent een tikje, evenals onze adoratie voor Hem, en ook onze rotsvaste overtuiging dat elk ander nummer dat ooit is geschreven is gebaseerd op "wooden heart", houden we alleen in elkaars gezelschap overeind, maar voor de rest zijn we uiterst serieus.

Elvis is als een geloof. In 1977 kwam hij in mijn leven en is nooit meer weggegaan. Hij hing aan mijn muren en lag op mijn pick-up. En eigenlijk is er nog weinig veranderd. Ontelbare keren heb ik zijn plaatjes gedraaid en nog steeds koop ik af en toe zijn muziek. In mijn auto zit altijd minimaal één cd van Elvis. En die staat niet altijd aan, maar in tegenstelling tot welke andere muziek ook, komt hij steeds weer terug. Als ik hem hoor, ben ik thuis.